ChAD niczego nie usprawiedliwia?

[dr.zabba]

Nosimy w sobie chorobę. Choroba ma okresy zaostrzeń, jak wiele innych chorób.
Wtedy nie możemy normalnie funkcjonować. Jesteśmy chorzy. A jak jest remisja?
Czy w tym momencie "posiadanie" rozpoznania ChAD nas usprawiedliwia? Może po
prostu nie chcemy wziąć odpowiedzialności za własne życie w swoje ręce?

[veritas8]

Ze mną jest tak:
sumienie podpowiada mi, które z moich uczynków są efektem choroby.
Za inne ponoszę pełną odpowiedzialność.
Przestałam tłumaczyć chorobą wiele moich paskudnych postępków.
Nie jest mi z tym lekko, ale przynajmniej jestem wobec siebie
uczciwa.
O.

[awanturka]

Dla mnie odróżnienie tego na co mam wpływ a na co nie mam wpływu jest dość dużym probleme. Granice między nawrotem depresji a remisją są nieostre. To wielka sztuka odpuścić sobie gdy naprawdę nie można nic zrobić i się dodatkowo nie dołować niepotrzebną szarpaniną oraz nie odpuszczać sobie w sytuacjach gdy się jest w stanie wziąć pełną odpowiedzialność za swoje życie....

A jest pokusa, aby zasłaniając się chorobą robić sobie "wolne od życia" mam tego pełną świadomość.

[megan.k]

Jeśli ktoś nie jest ubezwłasnowolniony, to ponosi pełną odpowiedzialność za swoje życie bez względu na choroby. CHAD niczego nie usprawiedliwia. Ja traktuję tę diagnozę tak, jak wiele innych postawionych mi diagnoz lekarskich. Jest diagnoza, ale życie toczy się dalej. To właśnie powrót do normalnego życia, pracy zawodowej spowodował, że czuję się świetnie.

[awanturka]

Chyba trochę pezesadziłaś. Jak się ma depresję taką, że nawet nie
potrafi się wstać z łóżka i się umyć czy wziąć sobie coś do picia
czy jedzenia to trudno od siebie wymagać dbania o dom czy pracy
zawodowej. Kiedyś miałam taką taktykę, że do końca sobie nie
odpuszczałam, ale w takich stanach nie dawało to nic poza głębokim
poczuciem winy i jeszcze głębszą świadomością swojej kompletnej
niemocy.

[megan.k]

Ale to nie znaczy, że ktoś inny weźmie odpowiedzialność za nasze życie.

[cul-pa]

Megan na ogół ( moim skromnym zdaniem) przesadza.
A swoją drogą - pogratulować wspaniałego samopoczucia i umiejętności radzenia
sobie zawsze i ze wszystkim (takie mam wrażenie).

[nowako-wa]

Zycie to sztuka.Ten je lepiej przeżyje kto je dobrze rozegra. Sztuką
w tej chorobie jest poznanie zasad , które nią kierują i próba
dostosowania się do nich.Może to dobre samopoczucie i umiejętnośc
radzenia to sztuka kompromisu i uległości , a nie dar z nieba.
Każdy może się roztkliwiać nad sobą, ale to niewiele pomaga.
Ta sama sytuacja różnie wygląda zależnie od punktu widzenia, dlatego
uważam, że warto nad nim pracować...

[36.a]

Ej, to jasne. Remisja, czyli brak objawów, Twoje życie w Twoich rękach.
Jeśli nic nie robisz, to na własną odpowiedzialność.

Trochę źle zadane jest pytanie. Bo sugeruje odpowiedź. Tak, diagnoza
niczego nie usprawiedliwia

Łatwo jest samego siebie tłumaczyć diagnozą. "Nabluzgałam mu, bo
jest tępy osioł", dziś myślę raczej "bo nie potrafiłam powściągnąć
emocji". Mogłam sobie przecież zdrowiej kopnąć w ścianę. ChAD to diagnoza,
ale i stan(y). Skoro ChAD, to są okresy aktywności i wtedy
"coś się robi" ("wymówkę" bezczynności mogą mieć jednobiegunowi).

Wiem, czego nie zaakceptowałabym u ChAD-owego partnera (i niech
mnie taki omija, ChAD u mężczyzn jest potworne, ale to tylko moje
zdanie) - przemoc, zdrady, alkoholizm. Wg mnie takie zachowania
nie mają podszewki ChAD, sa tym czym są. Cały czas: IMO.

[dr.zabba]

Zadałam tak ambitne (i w dodatku źle sformułowane ) pytanie, że sama nie do
końca rozumiem odpowiedzi (wybaczcie, mam katar, który mnie otępia).
Ja chciałam zapytać czy wolno powiedzieć: "Nie skończyłam studiów, bo mam ChAD",
"Jestem bezrobotna bo mam ChAD", "Nie mam chłopa, bo...

[awanturka]

To zależy jaka jest prawda. Jeśli to prawda to wolno....

[dr.zabba]

A jaka jest prawda?

Ja tak wyraźnie pamiętam Małgosię, dziewczynę, którą spotkałam w psychiatryku -
tylko ja tam jako lekarz praktykujący byłam. Byłam w 2004r i ona tam była. Byłam
w 2008r - ona nadal tam była. Wyglądała dużo gorzej niż cztery lata wcześniej i
taka była odosobniona, oderwana od reszty pacjentów, samotna w swoim świecie.
Kiedy omawiałam jej przypadek, usłyszałam: "A ona to po prostu jest chora", co
było ciekawą odpowiedzią na oddziale pełnym chorych psychicznie pacjentów.
Czy są wśród nas chorzy i chorsi? Od czego to zależy?

[megan.k]

Myślę, że w chorobach psychicznych wszystko zależy od dobrze dobranych leków i ścisłej współpracy z lekarzem, żadnych eksperymentów na własną rękę. Jeśli ktoś ma diagnozę CHAD i uważa, że musi mieć górki i doły, nie dąży do zmiany leków, nie korzysta z oddziałów dziennych, na których bardzo dobrze można ustawić leki, to już jego problem. Leczenie CHAD polega na wyrównaniu nastroju i jest to możliwe. Dlatego uważam, że nie należy swoich niepowodzeń życiowych zwalać na CHAD. A tym bardziej jeśli ktoś jest zdolny do pracy zawodowej.

[awanturka]

Z tymi lekami to nie jest tak. Ja na przykład jestem lekooporna. Ostatnia depresja (bardzo głęboka) trwała 4,5 roku. Za ten czas to mogłabym studia magisterskie skończyć!! W czasie gdy studiowałam też miałam 3,5 letnią deprechę z 3 pobytami w szpitalu i marnie mi szło to studiowanie mimo, że podobno byłam cholernie zdolna. I co? Na własny rachunek?? W pracy zawodowej nie odnosiłam sukcesów, bo trudno o tym mówić jak się ma co chwilę nawroty depresji a tak w ogóle to się nie wychyla poza stan subdepresyjny. Ile razy lekarz mi proponował pójście na L_4 a ja nie chciałam!! Trzymałam się pracy zawodowej pazurami, no ale się nie dało. Pracę straciłam z powodu ostatniej ciężkiej depresji. Też na własny rachunek???

Denerwuje mnie to co piszesz, ta choroba ma swój własny rytm, i nie wielu jest takich szczęściarzy jak Ty, u których udaje się ją okiełznąć lekami. Straty życiowe spowodowane chorowaniem na CHAD są oczywiste!

Co do mnie to gdy tylko czuję się lepiej, staram się nadrobić to co tracę przez chorobę i muszę się "napracować nad swoim życiem" dużo bardziej niż osoba zdrowa a i tak większości spraw w których jestem "do tyłu" nie da się nadrobić.

[megan.k]

Są inne metody leczenia depresji lekoopornej np. elektrowstrząsy.
Trzymanie się pracy zawodowej pazurami zamiast stosowanie się do zaleceń lekarskich ... nie wiem, czy było to lepsze rozwiązanie. Ja przerwałam pracę zawodową, żeby stanąć na nogi. Skupiłam się wyłącznie na leczeniu, wracałam co kilka miesięcy na mój ulubiony oddział dzienny, a po ostatnim pobycie wyszłam w takiej formie, że wysłałam kilkanaście CV, odbyłam 4 rozmowy kwalifikacyjne i dostałam 2 propozycje pracy. Na konkurencyjnym forum choroby afektywnej dwubiegunowej jest zakładka remisja, tam pisze bardzo dużo osób, którzy mają wieloletnią remisję. To się da osiągnąć.

[awanturka]

Elektrowstrząsy też przerabiałam (14)i pomogły. Niestety nie zabezpieczają przed kolejnymi depresjami a przecież nie mogę i brać przy każdej depresji. Do zaleceń lekarza stosuję się bardzo ściśle. Co do L_4 to była propozycja a nie zalecenie. Lekarz mnie pozostawił wybór. No to wybrałam tak jak wtedy wydawało mi się dobrze.

Czemu nie uznasz, że może być i tak i tak. To znaczy CHAD z przebiegiem z remisjami i przebiegiem bezremisyjnym. I, że nie wszystkich się da ustawić na lekach.

Nie mierz wszystkich swoją miarą. Nie wszyscy mają tyle szczęścia co Ty!

[megan.k]

Jeżeli założysz, że tak być musi, to nigdy nie poczujesz się lepiej.
Ja założyłam, że z tego można wyjść i wytrwale dążyłam do celu.
Wiem, że są osoby, które mają diagnozę CHAD i nigdy nie miały remisji. Ale czy na pewno tak musi być? Po co stosować metody, które nie działają, czy nie lepiej poszukać takich, które doprowadzą do remisji.

MEGAN,

[36.a]

lubię Cię, ale przestań robić ludziom wodę z mózgu. Jak wcześniej
pisałaś, zdiagnozowano Cię przy okazji innej choroby, brałaś silne
leki mogące spowodować objawy jak u ChAD, tak? Ty jest Czołg,
nie chadowiec Przesz do przodu jak czołg. Skonsultuj diagnozę
jeszcze z kilkoma psychiatrami. To nie jest żadna remisja, po
prostu nie masz ChAD. Myślę, że nie masz nawet żadnych dobowych
wahnięć nastroju. Typowy android Bierzesz chyba Tegretol?
Ja też, ale oprócz innych leków, jak na mój gust on działa mało
albo wcale. Placebo. Nieźle grają.

Konkurencyjne forum jest niezłe, ale sorrrrry: dział REMISJE jest
tam szczuplutki i niemal nikt tam nie pisze.

[megan.k]

"Myślę, że nie masz nawet żadnych dobowych
wahnięć nastroju."

Nie mam, ale boję się odstawić tegretol. W remisji bierze się tylko stabilizator. Nie robię nikomu wody z mózgu, takiego postępowania z CHAD uczono mnie na terapii na oddziale dziennym. Uczono nas, jak funkcjonować mimo choroby, jak zauważać pierwsze objawy przechylania się w górkę lub dół, jak wtedy reagować.

[36.a]

Jak to robisz?
Bo normalnie, to są dobowe wahnięcia, u zdrowego i u tego z zaburzonym nastrojem.

To był oddział dzienny? Bo z Twoich palców to wychodzi Szkoła
Przetrwania. Gdzie Ty byłaś?

(bo wiem, jak zauważać kryzys, ale i tak czasem lecęęęęęęęę w dół.
uczyli was, jak zmieniać chemizm organizmu?)

[megan.k]

"Bo normalnie, to są dobowe wahnięcia, u zdrowego i u tego z zaburzonym nastrojem."

To czym się one różnią, jak odróżnić zdrowego od chorego? Ja myślałam, że szybkie zmiany nastroju są tylko w CHAD.

"To był oddział dzienny? Bo z Twoich palców to wychodzi Szkoła
Przetrwania. Gdzie Ty byłaś?"

W Warszawie na ul. Gruzińskiej.

"uczyli was, jak zmieniać chemizm organizmu?"

Tego się nie zmieni, ale można szybko reagować zmianą leków, żeby zahamować proces. Zauważyłam, że Wy najpierw konsultujecie problem na forum, zamiast natychmiast kontaktować się z lekarzem.
Ja nie wpadam teraz w żadne doły, ale czasami się nakręcam, wtedy staram się zatrzymać, przestać gadać, zmniejszam aktywność. Potrafię to robić świadomie, tak mi się przynajmniej wydaje. W nowych miejscach pracy nie doprowadziłam jeszcze do żadnego konfliktu, chociaż zawsze bronię swojego zdania i zwracam uwagę na wszystkie niedociągnięcia. Myślę, że to sukces, bo kiedyś było inaczej.

"My"

[36.a]

na forum potrzebujemy chyba bardziej współczucia, wiadomo, że nikt
tu nikogo nie wyleczy.

szybka konsultacja?

dzwonię. nie odbiera.
zapisuję się. na za miesiąc.

leki sa tak drogie, że nie stać mnie na płacenie komuś, kto powie
"może Pani nawet w nocy do mnie dzwonić"

[megan.k]

Na ul. Andersa w Warszawie jest przychodnia, gdzie można zawsze zadzwonić (poza nocą oczywiście, ale od tego są szpitale) i oni kontaktują z lekarzem, który tego samego dnia oddzwania i ustala z pacjentem zmiany dawek leków. W ramach NFZ oczywiście, więc chyba nie chodzi tu o kasę tylko ... no właśnie o co, nie rozumiem. Moja lekarka podała mi telefon prywatny, kiedy zmieniała mi leki i nie była pewna, jak zadziałają. Też z NFZ.

dobrze

[36.a]

to jest właśnie "moja" poradnia. następnym razem poproszę, aby
lekarz w ciągu 24 h oddzwoniła na moją komórkę. przecież ona
łaskę robi, gdy dzwonię, wyciągam jej z ust "tak" na moją sugestię
"zwiększyć"...ręce mi opadły.

[megan.k]

Dlaczego uważasz, że robi Ci łaskę, przecież dała Ci swój telefon? Może następnym razem niczego nie sugeruj, tylko zapytaj, co masz zrobić.

re:

[36.a]

mam jej telefon, bo 2 razy byłam prywatnie. na poczatku leczenia.
gdy dzwonię do "poradni na andersa" odpowiada z łaski na pociechę. huk, nieważne.

[megan.k]

Nie wiem, czy to ta sama przychodnia. Podaję adres i namiary: Dorota Jarczewska, ul. Andersa 29 m 244. Mała przychodnia prywatna przyjmująca pacjentów również w ramach NFZ.

[dr.zabba]

Megan, a Ty chodzisz tam prywatnie, czy z NFZ? Mój tata doświadczył różnicę w
traktowaniu pacjentów płacących z własnej kasy a tych NFZ w prywatnym szpitalu,
gdzie miał operowane żylaki. Niby ten sam doktor a jakby były to dwie różne osoby.

[megan.k]

Tam chodzi moja koleżanka i jest bardzo zadowolona, z NFZ, nigdy nie była tam prywatnie.

[dr.zabba]

Wiesz, to tylko się cieszyć, że tak trafiłyście. Są bardzo różni lekarze i
bardzo różne sytuacje. Mi się ze dwa razy zdarzyło dac pacjentowi swój nr kom.
(nie praktykuję(jeszcze)prywatnie)

to moja

[36.a]

ulubiona Pani Doktor...
bez ironii

[skwr2]

megan.k napisała:

> Uczono nas, jak funkcjonować mimo choroby, jak zauw
> ażać pierwsze objawy przechylania się w górkę lub dół, jak wtedy
> reagować.
Symptomy depresji zauważam i bez specjalnego szkolenia, ale jedyną
sensowną reakcją jest pójście do lekarza po chemię.
Jak można powstrzymać nadchodzącą depresję?

[megan.k]

"Symptomy depresji zauważam i bez specjalnego szkolenia, ale jedyną
sensowną reakcją jest pójście do lekarza po chemię.
Jak można powstrzymać nadchodzącą depresję?"

O tym właśnie ciągle piszę. Należy NATYCHMIAST kontaktować się z lekarzem, żeby zmienić dawki albo leki. Jeśli depresja wynika tylko ze złej pracy neuroprzekaźników, nic innego nie można zrobić. Jeśli powodują ją czynniki zewnętrzne, a tak zdarzało się często u mnie, nauczyłam się nie doprowadzać do sytuacji, które były w przeszłości początkiem obniżonego nastroju.

[megan.k]

"Bierzesz chyba Tegretol?
Ja też, ale oprócz innych leków, jak na mój gust on działa mało
albo wcale. Placebo."

To po co bierzesz, jeśli to placebo?

[dr.zabba]

Megan, bardzo mnie denerwuje, że zajmujesz tak arbitralne stanowisko mając tak
mały staż choroby. Jeśli dobrze pamiętam, to Twoja remisja trwa jakieś dziesięć
miesięcy. Może pogadamy za dziesięć lat?

[megan.k]

Niestety mam dłuższy staż choroby od Ciebie, o ile dobrze pamiętam, a moja remisja trwa już ok. 1,5 roku. Ja biorę tegretol, bo uważam, że jest dobrym stabilizatorem. To 36.a twierdzi, że to placebo.

[dr.zabba]

Cześć, Megan, miło,że odpisujesz. Ja nie chcę się z Tobą licytować na staż
chorobowy. Wydaje mi sie,że jednak ja choruję dłużej, najdłuższa remisja siedem
lat. Zarówno 36.a jak i ja bierzemy dużo leków i obie jesteśmy teraz w remisji
(tak mi się wydaje ) Jak się bierze 10 tabletek na dobę(chodzi mi o sztuki,
nie o rodzaje leków), to się zaczyna wydawać: czy to różnica brać 10, 8 czy 12...
A z resztą nich się a. sama tłumaczy.

[megan.k]

Jeśli miałaś 7 letnią remisję, to wiesz, że jest to możliwe, więc dlaczego denerwuje Cię, kiedy piszę, że można to osiągnąć i należy do tego dążyć odpowiednio kierując leczeniem.

[dr.zabba]

Bo na własnym przykładzie wiem, że ta choroba potrafi być nieprzewidywalna. Po
siedmioletniej remisji wszystko się rozhuśtało. Ale z wszystkich sił wierzę, że
obecna remisja będzie trwać, trwać i trwać...

[megan.k]

A czy przez cały okres tej 7 letniej remisji brałaś leki?

[awanturka]

Tak... Ta choroba jest nieprzewidywalna i żyje swoim własnym życiem. Lekami czy psychoterapią jakoś można wpłynąć na jej przebieg, ale tym nie da się do końca zapewnić remisji.

Siedzę na tym forum już od 10 lat i wiele postów tu przeczytałam, więc nie tylko na swoim własnym doświadczeniu się opieram.

Oczywiście, wieloletnie remisje się zdarzają, ale jest to bardziej kwestia wewnętrznego rytmu tej choroby (który u niektórych jest całkiem nieprzewidywalny) a mniej jakichś naszych wysiłków. (nie chcę być źle zrozumiana, nie znaczy to, że należy siedzieć z założonymi rękami i tak nie robię, o czym piszę w innym moim poście)

Wiele razy mi się zdawało w okresach gdy czułam się lepiej, że to dzięki pracy nad właściwym dobraniem leków, skrupulatnym stosowaniu się do zaleceń lekarz, pracą nad swoim sposobem myślenia i nad emocjami (psychoterapia), umiejętności rozpoznawania wczesnych symptomów nawrotu udało mi się okiełznąć chorobę. I byłam taka z siebie dumna !!! I co? przychodziła wieloletnia ciężka depresja mimo moich starań i wysiłków!

Tak... Z czasem pokornieje się wobec tej choroby...

[awanturka]

To znaczy jakie?
Psychoterapię też przerabiałam: grupową (5 miesięcy w ośrodku zamkniętym - 5 dni w tygodni po 5 godzin dziennie, 3 miesiące psychoterapia grupowa "z dojścia"- pięć dni w tygodniu 4-5 godzin dziennie, psychoterapia grupowa przez 6 miesięcy 2 razy w tygodniu po 3 godziny dzienni i indywidualną (lata całe).

Byłam tez w Centrim Leczenia Depresji gdzie stosowano metody oparte o medytację, wizualizację, trening autogenny, jogę itp.

Byłam w ośrodku gdzie stosowano: terapię indywidualną, arteterapię, muzykoterapię, pracę z ciałem, terapię indywidualną i wiele innych form.

Starczy?

Co jeszcze do... (tu słowo jakiego nie napiszę) mam zrobić. Nie mów mi, że nie zrobiłam wszystkiego !!!

[megan.k]

Aż trudno mi uwierzyć, gdzie są takie wielogodzinne terapie grupowe? Ja zawsze miałam niedosyt psychoterapii. Max 3x45 min. w tygodniu.

[awanturka]

Ja nie zakładam, że tak być musi. Stan w jakim teraz jestem jest już bardzo zbliżony do remisji więc pełna remisja też mi się może trafić i bardzo na nią czekam. moja psychoterapeutka powiedziała, żebym po każdej kolejnej głębokiej depresji myślaqła o niej tak jakby to miała być ostatnia depresja w moim życiu. No i do tej rady się stosuję.

[awanturka]

A tak przy okazji. czy mogłabyś podać linka do konkurencyjnego forum?

[megan.k]

awanturka napisała:

> A tak przy okazji. czy mogłabyś podać linka do konkurencyjnego forum?

www.bipolardisorder.fora.pl/index.php

[maliana]

Ja tez jestem lekooporna, i większość swojego życia spędziłam w depresji. To
właśnie depresja spowodowała, że musiałam zrezygnować z pracy, dwukrotnie w moim
życiu. Dopiero po jakimś czasie, jak już wróciłam z Warszawy na łono rodziny
(nie mogłam sama siebie utrzymywać, a stan był taki, ze bałam się wychodzić na
ulicę) zrobiono mi tomograf glowy i się okazało, że pół mózgu wcięło. Nie
nazwałabym tego usprawiedliwieniem, po prostu mój stan był bardzo kiepski i
inaczej nie dało rady.

[skwr2]

megan.k napisała:

> Leczenie CHAD polega na wyrównaniu nastroju i jest to m
> ożliwe.
Skąd wobec tego nawracające depresje i komentarz lekarza, że bez
stabilizatorów mogłoby być dużo gorzej? Owszem, leki wyciągają mnie
z depresji, ale wyrównania w dłuższym czasie nie obserwuję.

[megan.k]

A czy w związku z tym zmieniasz leki (stabilizatory), szukając tego właściwego? Czasami łączy się kilka stabilizatorów, żeby osiągnąć właściwy efekt.

[skwr2]

Od lat konsumuję to samo.

[megan.k]

Dlaczego?

[skwr2]

Proponowałam kiedyś lekarzowi zamianę litu na coś lżej strawnego,
odmówił. I tak już zostało. Pogodziłam się z ChADem, a więc i
koniecznością zaliczania depresji.

[dr.zabba]

Wiesz, to może pogadaj z tym lekarzem jeszcze raz albo idź do konkurencji. Tak
jak napisała Megan - czasami nawet łączy się kilka stabilizatorów. Ja tak mam.
Liczba stabilizatorów: 3.

[skwr2]

Mam lit, tegretol i zalastę.

[dr.zabba]

Z Twojego wpisu zrozumiałam, że tylko lit. Ja też go jem. Oprócz tego olanzapinę
i lamo.

[megan.k]

A jak często masz do czynienia z ludźmi, którzy są zupełnie zdrowi ("O" diagnozy lekarskiej)? Czy tylko oni nie mają prawa niczego zwalać na chorobę, bo jej nie mają? Jak wyglądałby świat, gdyby wszyscy stale zasłaniali się swoimi chorobami. Dlaczego CHAD miałby być jakąś wyjątkową jednostką chorobową, która daje człowiekowi inne prawa? Osoby zdrowe też nie kończą studiów, są bezrobotne, nie mają chłopa ...

[stardusts]

hmmm jest takie określenie w prawie "Poczytalność/niepoczytalność w czasie
popełniania czynu" i dla mnie to jest kryterium. Jezeli zdajemy sobie sprawę z
tego co robimy to żadna choroba nie daje wytłumaczenia, usprawiedliwienia...mowa
tutaj o okresie remisji, w zaostrzeniu-nakreceniu bywa roznie, ja np. nie zawsze
jestem w stanie powiedziec sobie "stop"....i wtedy, mimo ze ponosze
odpowiedzialnosc, to jednak moj stan psychiczny w momencie popelniania czynu
jest dla mnie w mniejszym lub wiekszym stopniu usprawiedliwieniem....

[megan.k]

Czy nie lepiej, kiedy istnieje niebezpieczeństwo popełnienia czynu niedozwolonego, albo po prostu niekorzystnego dla nas, zamknąć się na czas leczenia w szpitalu, żeby później nie trzeba było leczyć ran, albo ponosić strat psychotycznych?

[stardusts]

Lepiej, ale nie zawsze zdaje sie sobie z tego sprawe i jest ktos obok, kto
podpowie ej sluchaj "stop" przeginasz....ja nie zawsze czuje ze juz jestem po
niewlasciwej stronie mocy...czasami zbyt szybko pobiegne za impulsem. tereaz juz
coraz mniej, ale w przeszlosci "bieglam" ile sil i niestety zostałam
wykorzystana. Odpowiedzialnośc za tamte czyny ponosze do dzisiaj...wtedy nie
mialam kogos kto by mi powiedzial "stop" teraz juz sama wiecej rozumiem i
dodatko staram sie pytac zaufanych mi ludzi czy nie przeginam przypadkiem.....

[czareg]

Spójrzmy prawdzie w oczy - jesteśmy inwalidami. I jak każdy inwalida trzeba
zaadaptować się do życia z własnym kalectwem. Kto odmawia takiej adaptacji, ten
nie żyje, co najwyżej wegetuje.
Na tym forum spotkałem się z dziesiątkami sposobów adaptacji - właściwie to
każdy ma inny, choć większość wspiera się na zaleceniach lekarzy, terapeutów.
Więc nie żądajmy od siebie rzeczy niemożliwych - nigdy nie będziemy żyć
normalnie. Stała czujność i ocena własnych emocji, niezbędna w ChAD, to
uniemożliwia.
ChAD bardzo dużo usprawiedliwia - szczególnie działania podjęte przed
zdiagnozowaniem choroby. Ale im więcej się wie o swojej przypadłości, tym
większa wina gdy postępuje się ignorując lub nawet wykorzystując ChAD (na pewno
kogoś spotkaliście, kto rząda traktowania go jak świętej krowy, bo on jest CHORY).
ChAD usprawiedliwia niepowodzenia w przeszłości (szczególnie jak potwierdzi to
lekarz lub psychoterapeuta), ale nie usprawiedliwia zaniechania działania na
dzisiaj (a bo za trudne, a bo przyjdzie depresja, a bo się nie uda - chory
jestem). Tylko trzeba zmiarkować siły na zamiary - w końcu nikt nie każe
beznogiemu biegać (proszę tylko nie przywoływać przykładu beznogiego biegacza,
który nie został dopuszczony do olimpiady w Pekinie [dla normalsów], bo podobno
konstrukcja jego protez dawała mu handicap).

[36.a]

czareg napisał:

> Spójrzmy prawdzie w oczy - jesteśmy inwalidami.

Mów za siebie, ja nie jestem.

> I jak każdy inwalida trzeba
> zaadaptować się do życia z własnym kalectwem. Kto odmawia
> takiej adaptacji, ten nie żyje, co najwyżej wegetuje.

Bzdura na resorach Żyję, płacę podatki, pracuję...
Jakie kalectwo? Co Ty w ogóle piszesz. "Kaleką" jesteś, jeśli
chcesz być. Czytałam kiedyś o niewidomej kobiecie, która jeździła
na nartach, a przed nią ktoś z dzwoneczkiem. Niewidoma 100-letnia
księgowa w Laskach (nie wiem, czy jeszcze żyje).

Ograniczenie masz w głowie. Sam siebie nazwałeś kaleką.

Mamy ograniczenia, ale ma je też każdy, kto nie może pochwalić
się żadną diagnozą.

> Na tym forum spotkałem się z dziesiątkami sposobów adaptacji - właściwie to
> każdy ma inny, choć większość wspiera się na zaleceniach lekarzy, terapeutów.
> Więc nie żądajmy od siebie rzeczy niemożliwych - nigdy nie będziemy żyć
> normalnie.


??????

Właściwie dlaczego?

Co to wg Ciebie "normalność"?

[czareg]

pl.wikipedia.org/wiki/Niepełnosprawność
Pamiętam twoje wpisy 36.a z depresji i hipomanii, łapałaś się w definicji bez
problemu. A w remisji nie masz ograniczeń wynikających z ChAD?
Nie czujesz się kaleką - nie musisz, ale wyparcie niczego nie załatwia, bo by
funkcjonować jak najbardziej normalnie (czyli po prostu robić jak najwięcej z
tego co chcesz robić) - o swoim ChAD nie możesz zapomnieć. Tak jak niewiadoma
kobieta nigdy nie mogła zapomnieć o swojej ślepocie i stale brać pod uwagę w
trakcie podejmowanych działań. Jej łatwiej - ograniczenie jest tak namacalne.
Po drugie - dlaczego deprecjonujesz inwalidów (jak zresztą większość naszego,
tak światłego i "chrześcijańskiego" społeczeństwa). Inwalida może pracować,
uczyć się, być artystą, a nawet sportowcem - dlaczego utożsamiasz go z nierobem,
niedojdą, pasożytem na zdrowym ciele społeczeństwa?
Normalność - to traktowanie inwalidów jako zagrożenie, albo pokutę za grzechy =
kara boża, w najlepszym razie jako niepotrzebnego śmiecia. Według tej definicji
jesteś jak najbardziej normalna - moje gratulacje.
PS. Gdy masz możliwość zapracować na realizację swoich potrzeb i marzeń -
prowadzisz normalne życie. To, że czasami jest potrzebna pomoc (jak w twoim
przykładzie z niewiadomą), nie powinno nikogo deprecjonować. I nie ważne, czy to
pomoc innego człowieka, czy instytucjonalna.

[36.a]

czareg napisał:

> pl.wikipedia.org/wiki/Niepełnosprawność
> Pamiętam twoje wpisy 36.a z depresji i hipomanii, łapałaś się w definicji bez
> problemu. A w remisji nie masz ograniczeń wynikających z ChAD?

Skoro kochasz def. - nie. Remisja to podobno brak objawów?
Remisje miewam krótkie, raczej kołyszę się od niezbyt głębokich
depresji do miłych hipo.

> Nie czujesz się kaleką - nie musisz, ale wyparcie niczego nie załatwia, bo by
> funkcjonować jak najbardziej normalnie (czyli po prostu robić jak najwięcej z
> tego co chcesz robić) - o swoim ChAD nie możesz zapomnieć.

Jakie wyparcie? Gdyby wyparła, nie ciągnęłoby mnie wcale do
for mających ChAD w nazwie.


Denerwuję się, gdy wypowiadając się w swoim imieniu aproksymujesz
jakie piękne słowo na cały zbiór chorych na ChAD. Później robisz
to samo, wrzucając mnie do worka pn. "katolicy". Po kiego, skoro
nie praktykuję, a jesli juz to najbliżej mi do buddyzmu...

Po drugie: nie zgadzam się, aby z def. wrzucić alkoholika i narkomana
do kat. inwalida. To tak na marginesie. Przyznaję się bez bicia,
nie szanuję tych dwóch grup.

Szanuję natomiast kategorię "inwalida" (wyłączając jw.)

Dobrze. Jesteś więc inwalidą. W czymże zdrowe społeczeństwo miałoby Ci pomóc?

Widzę Ciebie raczej jako dużego bobasa, który kocha sobie pobłażać...

ekstrapolacja

[36.a]

pomylona z aproksymacją
wybacz

[maliana]

36.a napisała:

> czareg napisał:
>
> > Spójrzmy prawdzie w oczy - jesteśmy inwalidami.
>
> Mów za siebie, ja nie jestem.

A ja jestem.. z dwóch "paragrafów",. Chad jak i depresja i mysle rózne inne
choroby psychiczne przebiegają niejednakowo u róznych ludzi. Pewnie, jesli 36.a
masz remisję z powodu dobrego ustawienia na lekach to jasne, ze nie odczuwasz
skutków swej "niepełnosprawonosci", ale przeciez ona nie znikła. Mnie natomiast
mimo 8 lat leczenia, nie udalo sie dobrac leków tak, aby zapewnić mi choc trochę
"normalności" i mało tego - moja psychiatra twierdzi, ze w ogóle nie wie, czy to
się kiedykolwiek uda. Chce osiagnąc jak najbardziej zbliżony do poprawnego
"komfort" zycia. Pozdrawiam, m.

[megan.k]

36.a nie jest osobą niepełnosprawną, jak wiele innych osób z tego forum, bo nie ma renty ani orzeczenia o niepełnosprawności. Przestańcie robić z niej inwalidę na siłę. Nie każdy chory to inwalida, może że sam się tak nazwie. Każdy ma takie prawo, oczywiście.

[maliana]

Mysle, ze to nie rzecz w orzecznictwie, tylko w faktycznym stanie zdrowia. Dla
prawidlowego funkcjonowania potrzebujemy "protez" w formie leków, bez tego żyć
nie mozemy, to wszystko co mam na mysli.

[megan.k]

Czy osoba z nadciśnieniem, która do końca życia będzie brała leki, to też inwalida?

[maliana]

megan, myśle, ze to nie jest dobre porównanie. Nie mam teraz głowy do
prowadzenia zawiłych konwersacji na forum, wybacz.

[awanturka]

Podpisuję się pod tym obiema rękami!!!

Powyższy post dotyczy wypowiedzi czareg'a

[awanturka]

Piszę to, bo forum jest tak zorganizowane, że niekoniecznie to widać na pierwszy rzut oka. Zresztą nie tylko czareg tu się mądrze wypowiada, ale jakoś jego wypowiedzi zrobiły na mnie szczególne wraźenie.

[wolfskin78]

nigdy zaden stan niczego u mnie nie usprawiedliwiał.





moze dlatego tak wszystko pozniej boli.

btw - witam ponownie.