związki na odległość

[zielonka225]

Ja w takim właśnie tkwię i ostatnio zastanawiam się czy te 300km powoli nas
nie zabija.

[kora3]

zielonka225 napisała:

> Ja w takim właśnie tkwię i ostatnio zastanawiam się czy te 300km
powoli nas
> nie zabija.

na dluzsza mete chyba nierealne. Byłam tak z podoba olegloscią z
moim eksem przez niecały rok, potem uznaliśmy, ze trzeba to zmienic
i przyjechalam d jego miasta

[lolcia-olcia]

Eks... też to przerabiałam, nie ma sensu. Wcześniej czy później nie wyjdzie no
chyba, że któreś się przeprowadzi.

[blue.chaczapuri]

nie sądzę, ewentualnie zabija łączącą was więź, ale nie ma rzeczy
niemożliwych, łepek do góry;)

Janku prosimy o diagnozę ;)

[rzeka.chaosu]

[dystansownik]

Związek na odległość ma jedynie sens jako sytuacja przejściowa. Najlepiej gdy
zna się czas przez jaki miałby on trwać, a sam ten czas indywidualnie dla danej
pary wpływa na sens utrzymywania takiego związku.

[zielonka225]

no cóż nasza sytuacja potrwa jeszcze 3 lata...

[kseniainc]

3 lata? Nic z tego nie będzie...

[grzeczna_dziewczynka15]

NIe mozna wydawac tak kategorycznych sadaow. Jest prawdopodobienstwo, ze sie
taki zwiazek moze rozpasc, ale mozna tez to przetrwac. Znam ludzi, co byli w
zwiazku na odleglosc lacznie chyba z 5 lat (ale ni pod rzad, z jakas roczna
przerwa moze) i sa szczesliwym malzenstwem teraz i mieszkaja razem.

Niektorym sie udaje, innym nie. Wszystko zalezy od determinacji ludzi i ich
sytuacji, a takze, jak bardzo do siebie pasuja.

[dystansownik]

Zgadzam się z grzeczną, że tak kategorycznych sądów nie można wydawać. To zależy
od danych ludzi, ich charakterów oraz tego jak wygląda związek pomiędzy nimi.
Sam znam z jednej strony przypadek pary, która przez 3 lata utrzymywała związek
na odległość widząc się tylko od czasu do czasu, a z drugiej strony znam takich
facetów, co 2-3 miesięcy nie wytrzymają zanim nie zaczną podrywać innych
dziewczyn i związek zaraz szlag trafia.

[grzeczna_dziewczynka15]

a z drugiej strony znam takich
> facetów, co 2-3 miesięcy nie wytrzymają zanim nie zaczną podrywać innych
> dziewczyn i związek zaraz szlag trafia.

Ja takich tez znam, tez w zwiazkach nie na odleglosc, ale mieszkajacyh razem. To
dopiero jest hardcore;)

[aurelia.ja]

a jak długo jesteś w tym związku?:) uda się jeśli oboje bardzo bedziecie chciec,
ale dlaczego az 3 lata? moze jest szansa jakos wczesniej byc ze soba? powodzenia

[deodyma]

razem z mezem zylismy na odleglosc przez blisko 5 lat i zyjemy.

[varia1]

jako sytuacja przejściowa, z dążeniem do tego aby jak najszybciej być razem - to jest wykonalne... ja mam chwilowo związek na odległość 1300 km... ale już niedługo będziemy razem
ale nie o odległość tu chodzi tylko o to coś, co kaze kazdego ranka zapytać co ci się śniło i życzyć miłego dnia, o taką chwilę kiedy myslisz o tej drugiej osobie i nagle słyszysz dzwięk odebranego smsa od niej... to taki rodzaj przymusu który nie pozwoli ci zasnąć jeśli chwilkę nie porozmawiacie ze sobą o mijającym dniu... i wierz mi że dla mnie te 1300 km to naprawdę nic w porównaniu z moim poprzednim małżeństwem, w którym mój pan i władca był oddalony o lata świetlne ode mnie

[zielonka225]

Razem jesteśmy już dwa lata.
Ale czasem jest już tak że ciężko rozmawiać bo ile można o tym samym widując się
raz na jakiś czas

[kseniainc]

Mój jeszcze mąż, jest kontraktowym juz ponad 10 lat.....Zawsze kolejny wyjazd był mostatnim. Każdy zabierał bliskość......obecnie jesteśmy w długotrwałej separacji, bez kłotni-"rozeszło sie po kościach", jetesmy jedynie kolegami mającymi wspólne dziecko;-) Nie każdy związek jest tak silny by przetrwać tak długie rozstania....

[varia1]

jak to rozmawiać o tym samym?
to nie odległość jest problemem, bo jeśli teraz widując sie rzadko nie macie sobie zbyt wiele do powiedzenia, to ta sytuacja się nie poprawi jeśli bedziecie ze sobą na codzień...
my mamy ciagle niedosyt rozmowy, ciągle nam żal że już trzeba kończyć, godzinami "wisimy" na skype, a i jeszcze w międzyczasie tracimy majątek na telefony... mamy wiele planów, przemyśleń, nagle przypomni się coś ważnego, a czasem po prostu chcemy tylko na moment się usłyszeć...

[sommernachtstraum]

> my mamy ciagle niedosyt rozmowy, ciągle nam żal że już trzeba kończyć, godzinam
> i "wisimy" na skype, a i jeszcze w międzyczasie tracimy majątek na telefony...
> mamy wiele planów, przemyśleń, nagle przypomni się coś ważnego, a czasem po pro
> stu chcemy tylko na moment się usłyszeć...


pytanie brzmi jak długo można tak żyć.

sądzę, że to u was to początkowy etap, ale to mija. a potem zaczyna się normalność i po spędzeniu całego dnia w pracy nie zawsze chce się spędzać kolejne godziny na telefonie pieprząc o pierdołach. "kocham się misiaczku" też z biegiem czasu się nudzi.

związek to wspólne podejmowanie decyzji, bycie blisko nie komunikowanie decyzji i stwierdzanie "myślę o tobie".

jeśli jest się razem dochodzi cala gama środków wyrazów - przytulanie, uśmiech, gotowanie wspólne, cokolwiek - jeśli nie jest się razem... jak długo można pieprzyć "kocham cię misiaczku" i jak długo można w to wierzyć?

[varia1]

w poprzednim poście piszę że to w moim przypadku sytuacja przejściowa, z okreslonym dokładnie momentem, kiedy przejdzie w fazę codzienności...:)

mam nadzieję że autorka wątku też dąży do tego

to nie jest tylko "kocham cię misiaczku" ale właśnie omawianie wspólnych działań, decydowanie o konkretnych sprawach które przybliżająnas do bycia razem, myślę że związek na odległość nie jest łatwy, ale przeżyłam i związek wieloletni"codzienny" w którym nie było o czym rozmawiać, bo po prostu nie pasowaliśmy do siebie...

[jack20]

zwiazek na odleglosc to moze i dobre dla masochistow.
marynarzowych? wojskowych?
tzn. tych ktore wybraly CELOWO takie zycie.
ale dla normalnego czlowieka, ktory potrzebuje partnera live a nie
na skypie czy przy telefonie. NIE.
poczawszy od nocy razem spedzanych (co jest mus kazdego zwiazku) a
konczac na rozmowach w 4-oczy bajdurzenie o dlugotrwalej trwalosci
zwiazku na odleglosc jest totalna bzdura.

[sophie04]

sorry ,ale obecnie wiele osob tak zyje i wraca na weekendy znam pary
co nawet dziecko zostaje z matka a tatus walizka i co piatek goni do
zony.Powiedzcie a jakie wy decyzje podejmujecie w tygodniu jak sie
pracuje do 18 w korku sie postoi do 19 dzieciakowi da jesc i polozy
jest 21 i o czym w dyskutujecie .Najwazniejsze decyzje i czas dla
siebie jest w weekend .a wtedy sie jest razem.Nie zapomnijcie ze jak
sie kocha to sie wszystko zrobi -a dystans to nie przeszkoda ,a co
powiecie o parkach ktore sie widza non stop i maja dosc ze nic sie
nie dzieje .sorry ale to zadne wytlumaczenie .jak dobra
praca,kontrakt na rok ,dwa ,bierz ,facet zawsze moze ci poscic dla
pierwszej lepszej a twoj rozwoj jest i niezaleznosc jest wazna.

[jack20]

typowy glos z pokolenia zyjacego w swiecie urojonym.

[simply_z]

zgodzilabym się z tą tezą ,gdyby nie to ,ze znam kilka par ,ktore
przez jakis czas zyly w takich zwiazkach i obecnie sa
szczesliwe ..juz razem.Nie ma co generalizowac ,bo moze sie
zdarzyc ,ze ktos mieszkajacy 5 min drogi od nas jest "dalszy" ,niz
ten zyjacy 5000 km;).

[jack20]

nie chodzi tu o generalizowanie, bo kazdy zwiazek jest inny.
bywaja tez wyjatki. przyjmij, ze znam ten temat dlatego glos
zabieram i kilkaletnia rozlaka zawsze zostawia negatywny slad w
psychice a tzw. zdrada jest konsekwencja samotnosci.
ludzie sie ODZWYCZAJAJA od siebie i po spotkaniu musza budowac zycie
na nowo.
istnieje tylko nikla szansa oszacowania z gory wplywu samotnosci na
psychike, sile odzialywania towarzystwa, spotkanych kobiet,
odpornosci na wstrzemizliwosc seksualna itd., ítp.
marynarz czy zolnierz spedzaja gro czasu na statku czy koszarach a
delikwenci wymienieni poruszaja sie wsrod kobiet z krwi i kosci i
praktycznie TYLKO singli a potrzeby seksualne ludzi sa podstawowymi
potrzebami normalnie zdrowego czlowieka.

[panna_jelena]

Zależy od wielu czynników.
Jak często się widujecie? Z postu zrozumiałam, że niestety niezbyt
często? Od tego, czy znaliście się wcześniej, czy znasz go tylko z
telefonów i rzadkich, wspólnych, wyczekanych momentów?
Ile macie wspólnych innych punktów? Zawód? Wspólna pasja?

Problem w tym, że na odległość bardzo łatwo jest sprawę
wyidealizować. "On jest jedyny, nikt go nie zastąpi". Pamiętaj,
widzicie się tylko raz na jakiś czas, to jest święto. Potem, jak już
będziecie razem, związek zmieni charakter, spowszednieje. Może teraz
cię pociąga właśnie ta wyjątkowość. Masz poczucie, że my, razem,
przeciwko przeciwnościom losu?

Wybacz gorzki ton. Dwa razy próbowałam na odległość, dwa razy
dotrwałam do momentu, że w końcu zamieszkałam z ukochanym... i dwa
razy okazało się, że tęskiniłam za kimś, kto nie istnieje.
Wymyślaliśmy się nawzajem. Bierzesz pod uwagę takie ryzyko?

Problem drugi, który widzę u mojej przyjaciółki - jest z facetem już
chyba jakieś 5 lat, widują się w niemal wszystkie weekendy, wakacje
razem... i w żadnym z nich nie ma woli, żeby zmienić sytuację,
przyzwyczaili się. Za to jak słucham ich rozmów, tężeję. Nie mają
realnych problemów, to do rangi zdrady urasta nie wysłany wieczorem
SMS z sakramentalnym "myślę o tobie i tęsknię".

Przemyśl jeszcze raz, jeżeli uważasz, że warto czekać właśnie na
tego mężczyznę jeszcze 3 lata, to może warto zrobić wszystko, by być
z nim wcześniej. Oczywiście, są sytuacje, że byłoby to niezmiernie
trudne (nie wiem, on żołnierz, marynarz, pracuje w kraju, którego
języka nie znasz...), ale w większości znanych mi przypadków chodzi
o zmianę pracy po prostu, ewentualnie uczelni. Szkoda życia.

Przez czekanie możecie zaprzepaścić swoją szansę. Możecie się
rozjechać - człowiek nie stoi w miejscu, rozwija się i po trzech
latach możesz zamieszkać z zupełnie nieznaną ci osobą. Wielogodzinne
rozmowy nie mają tu nic do rzeczy, po prostu nie widzisz go w
codziennych sytuacjach, nie widzisz, jaki jest wobec innych. On
ciebie też nie.

Nie mówie już o sytuacjach, gdzie trafia cię pewnie szlag, bo
wkłądasz w tą relację tyle energii, że można by oświetlić spore
miasto:) a koniec końców na co dzień użerasz się ze wszystkim sama.
Za duża już jestem, by wierzyć, że związek to tylko głębokie rozmowy
i porozumienie dusz - to także najzwyklejsze w świecie wspieranie
się codziennie, tolerowanie cudzych przysłowiowych brudnych
skarpetek itd.

[zielonka225]

Niestety nie da się tego przyspieszyć i tak jak ktoś wspomniał kiedy się
spotykamy możemy rozmawiać bez końca ale przez telefon ciągle te same deklaracje
ciągle to samo.
Bardzo możliwe że kiedy już zamieszkamy razem wszytko się zmieni biorę to pod uwagę

[panna_jelena]

Tak na pocieszenie - niektórym się jednak udaje:)

Mam tylko dobrą radę:) Pamiętaj żeby nie zatrzasnąć się w takiej
odległościowej rutynie : smsy z czułymi słówkami, "ciągle te same
deklaracje", plany na wielką Przyszłość. Forma, która z czasem
wyklucza wypowiedzenie jakichkolwiek watpliwości. Nie daj się:)

[ja-27]

300 km zabić nie może. Nie zabija odległość. Moje zdanie.
Zabija brak chęci.

Można tak żyć i udaje się. Nie każdy jest tylko na tyle mocny. Ale jak człowiek
kocha to odległość miłości nie zniszczy.

[jane-bond007]

a widujecie się? gadacie przez telefon? ja tak miałam 2 lata i jakoś
było ok ;)

[menk.a]

Nie wierzę w taki związek. Da się znieść chwilową, osadzoną w konkretnych ramach
czasowych rozłąkę. Ale życie na odległość... to nie dla mnie. Ja potrzebuję
fizycznej bliskości. A nie tylko tiu tiu przez wszelakie skype, telefony czy @.;)

[aga27ka]

Hej! Ja też jestem w związku na odległość, trwa to już pół roku, albo dopiero,
bo z tego co tu przeczytałam niektórzy potrafią wytrwać kilka lat, ja sobie nie
wyobrażam takiej sytuacji. My robimy wszystko, żeby być razem. A w zasadzie to
ja robię coś w tym kierunku, bo mój luby nie myśli o przeprowadzce. To ja myślę
o tym, żeby przeprowadzić się do niego i wynająć razem jakieś mieszkanie.
Myślałam, że to będzie łatwiejsze, znajdę pracę i po sprawie. Ale teraz coraz
bardziej zastanawiam się jak to będzie wyglądać. Po pierwsze nie udaję mi się
znaleźć pracy, choć szukam już dwa miesiące, po drugie, zarówno on jak i ja mamy
coraz więcej wątpliwości czy to ma sens, tym bardziej, że on ciągle pracuje i
nawet nie mamy się jak spotkać. Już nie widzieliśmy się miesiąc, i widzę, że to
powoli się sypie, jeżeli nie podejmiemy jakichś konkretnych działań. Myślałam,
że on będzie bardziej się starał i jakoś mnie zachęcał i pomagał mi w
znalezieniu pracy,ale chyba trochę mu podcięłam skrzydła, jak zaczęłam mówić o
swoich wątpliwościach. Na początku było pięknie, romantyczne spotkania,
pożegnania, wielogodzinne rozmowy na skype, miłosne wyznania, a teraz tak jakby
szara rzeczywistość, pustka i cisza. Jednocześnie nie potrafię tego przerwać bez
spróbowania tego związku w prawdziwym życiu, bez dania sobie szansy. Nie wiem,
czy wyznaczyć sobie jakiś czas na znalezienie pracy,czy szukać do skutku. Boję
się też, czy nie tworzę sobie czasem innego wizerunku ukochanego. Bo w końcu nie
byliśmy się w stanie poznać dostatecznie.