boję się dorosłości

[Gość: Natka]

kończę studia nr 1. są jeszcze studia nr 2, które ukończę za dwa lata. mam
prawie 24 lata. czuję się nadal dziewczyną. nie kobietą. trochę boję się
wkroczenia w dorosły świat. pierwszego samodzielnego szukania odpowiedzialnej
pracy i takich tam... tyle wiosen na karku a wiem, że i tak jak przyjdzie
prawdziwa wiosna pójdę z przyjaciółą na stadion i będziemy piły piwo i paliły
fajki jak do tej pory. nie czuję się jeszcze na tyle dojrzała wiekiem, żeby
to wszystko zmieniać. przynajmniej teraz. może jak dostanę intratną posadkę z
własnym biurkiem zmieni mnie to i przestaną zachowywać się jak podlotek. nie
wiem już co dobre... dodam jeszcze, że nie jestem jakimś pasożytem i nie
bazuję tylko na tym co mi dadzą, zarabiam na siebie i dużo pracuję, ale nie
traktuję tego na tyle poważnie, żeby myśleć o sobie jako o dorosłej kobiecie.
a jak wy z tym macie, jak u was z czasem transformacji? był czy może wcale go
nie było?

[Gość: pysia]

u mnie chyba byl, ale tylko czesciowo :) I stopniowo, nie bylo drastycznego
przepoczwarzania.
Nie booj sie, zycie czasem boli, ale nie zabija.
A ja mam 28 lat i tez lubie wypic piwko pod chmurka i zapalic fajora :)

[miranda8]

ja sama nie wiem kiedy weszłam w dosrosłe zycie.? Dzis mam 25 lat, pracuję,
studia zaoczne skończyłam, od 4 lat mam męża i sama nie wiem kiedy to
nastąpiło. Czasami jednak mam dosyć tych wszystkich problemó, które pojawiają
się wciąż i wciąż i mam ochotę wrócić do lat nastolatki. Wyskoczyć na imprezkę
z koleżankami, poderwać jakiegoś fajnego faceta, poplotkowac. Z tego sie tak
szybko nie zapomina. Wydaję mi się, że poprzez coraz większą ilość obowiązków
sami wchodzimy w dorose życie i nie jesteśmy w stanie się przed tym uchronić.
Nie masz się czego obwaić, na pewno masz wokół siebie znajomych, przyjaciół i
rodzinę.

[minnetou]

Sam nie wiem jak to bedzie. Studia jeszcze mam na karku, bo sie pobalowalo
swego czasu( rocznik `80) , i tytul zdobede pewnie dopiero za rok. Prace niby
mam( o ironio, w Agorze, a dokladniej lokalnym dodatku do" Gazety" ) , ale nie
mam widokow na rozwoj przynajmniej jeszcze przez dwa lata, a pieniadze, ktore
otrzymuje czasem wprawiaja mnie w oslupienie, a czasem juz tylko w rozbawienie(
tak, tak pani admin, pracodawce mam skapego, nie wiem jak to wyglada w pani
przypadku) . Dlatego postanowilem nie ogladac sie za siebie i za niecale dwa
miesiace wyjezdzam szorowac podlogi, zmywac naczynia i robic wiele innych
rzeczy, do wykonywania ktorych na pewno nie przyda mi sie to, czego ucza mnie
moi wykladowcy. Troche mnie to przeraza, kto wie czy nieraz nie bede musial
przelknac krytyki jakiegos polglowka, ale chcialbym na poczatek kupic choc
samochod( o mieszkaniu nawet nie marze) , a w sytauacji finansowej jakiej sie
znajduje jest to niemozliwe. Wracajac do tematu, tez sie boje. Bedac dwa
tysiace kilometrow od domu, nie bede mogl zadzwonic do mamy i poprosic o pomoc,
bo cos nie poszlo po mojej mysli. Mimo to, jade. Nie chce byc cale zycie"
niebieskim ptakiem" , szukam wyzwania. Jesli nie poradze sobie tam, osobiscie
spisze sie na straty, bo tutaj do niczego nie dojde. Ryzyk- fizyk, albo oni,
albo ja.

Pzdr Natka

[cardamon]

minnetou napisał:

> Sam nie wiem jak to bedzie. Studia jeszcze mam na karku, bo sie pobalowalo
> swego czasu( rocznik `80) , i tytul zdobede pewnie dopiero za rok. Prace niby
> mam( o ironio, w Agorze, a dokladniej lokalnym dodatku do" Gazety" ) , ale
nie
> mam widokow na rozwoj przynajmniej jeszcze przez dwa lata, a pieniadze, ktore
> otrzymuje czasem wprawiaja mnie w oslupienie, a czasem juz tylko w rozbawienie
(
>
> tak, tak pani admin, pracodawce mam skapego, nie wiem jak to wyglada w pani
> przypadku) . Dlatego postanowilem nie ogladac sie za siebie i za niecale dwa
> miesiace wyjezdzam szorowac podlogi, zmywac naczynia i robic wiele innych
> rzeczy, do wykonywania ktorych na pewno nie przyda mi sie to, czego ucza mnie
> moi wykladowcy. Troche mnie to przeraza, kto wie czy nieraz nie bede musial
> przelknac krytyki jakiegos polglowka, ale chcialbym na poczatek kupic choc
> samochod( o mieszkaniu nawet nie marze) , a w sytauacji finansowej jakiej sie
> znajduje jest to niemozliwe. Wracajac do tematu, tez sie boje. Bedac dwa
> tysiace kilometrow od domu, nie bede mogl zadzwonic do mamy i poprosic o
pomoc,
>
> bo cos nie poszlo po mojej mysli. Mimo to, jade. Nie chce byc cale zycie"
> niebieskim ptakiem" , szukam wyzwania. Jesli nie poradze sobie tam, osobiscie
> spisze sie na straty, bo tutaj do niczego nie dojde. Ryzyk- fizyk, albo oni,
> albo ja.
>
> Pzdr Natka

poradzisz sobie, trzymam kciuki ;)

[nat.ka]

Natka zabrała mi nick :))) dobrze, że przez duże "N" :)))
Wiesz...nieświadomie przygotowywujemy się do "dorosłości" szeroko pojmowanej.
Kolejny dzień, każde nowe doświadczenia składają się w pewną całość-w życie
człowieka "dorosłego". nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak bardzo
dojrzała jesteś. Tak jest zazwyczaj. Jeżeli radzisz sobie w życiu, jeżeli do
czegoś doszłaś, jeżeli potrafisz dogadać się z ludźmi i dobrze żyć, to znaczy,
że jesteś "dorosła" w sensie formalnym. A stan Twojego ducha, czyli poczucie,
że jesteś jeszcze dziewczyną nie ma nic do rzeczy. Lepiej, żebyś ten stan
zachowała jak najdłużej:))))

[Gość: Richelieu*]

"może jak dostanę intratną posadkę z
własnym biurkiem zmieni mnie to i przestaną zachowywać się jak podlotek"


oj, Natuś, wobec tego czekanie na dorosłość może się nieco przedłużyć

[fassolka]

CZuj sie Natko dziewczyną, jak najdłużej potrafisz... Życie i tak Cie dopadnie,
nie pytając, czy juz jestes gotowa. Choć stukneła mi 30, zaczynam powoli
wiotczeć :-))) to gdy sie bawie ze swoimi dzieciakami, jestem dziewczynką, gdy
idziemy z mężem na tańczoną imprezkę, udajemy studenciaków (bywa, ze
wyskakujemy na wydmy na nocny numerek), gdy gadam z moimi maturzystami (pracuję
w szkole), czasem mam wrazenie, ze czas sie cofnął i jestem jedną z nich... I
tylko gdy idę po ulicy z dziecmi, są one zywym dowodem na to ile mam lat...
Pozdrawiam!

[mist3]

Ja weszłam w dorosłość trochę zbyt drastycznie jak na mój gust ;) Po skończeniu
studiów musiałam wrócić do mojej małej mieściny (choroba mamy), zakończył się
mój 6letni związek, zero pracy - i wtedy niewiele perspektyw na jej znalezienie.
Mama wyzdrowiała, pracę znalazłam i ponieważ róznica wieku między moimi
współpracownikami a mną była zawsze znaczna (bo to już moja 3 praca) - czułam
się zawsze młodzeńczo.
Ale najbardziej wtedy, gdy spotkałam nową miłość. Już jej nie ma, a ostatnio
pewna znajoma mężatka powiedziała mi, że ona się cieszy że już takich
problemów nie ma - więc mogłam znów się poczuć nastolatką ;);)
Dorosłość - boję się tego, że utkwię w tym małym mieście, zacznę się cofać -
pasjonować serialami i cudzym życiem. Bo z tym mi się ona kojarzy.
Jeszcze mam trochę siły, by się szarpać i walczyć. Ale nie wiem na ile jej
wystarczy.

[Gość: Zyczliwy]

widac jak duzo pracujesz, caly dzien przed komputerem. i to piwo , ciagniesz z
flachy od razu?

[Gość: kohol]

Gość portalu: Natka napisał(a):

> a jak wy z tym macie, jak u was z czasem transformacji? był czy może wcale go
> nie było?

Więc tak.
Myślałam, że jakoś dojrzeję i że transformacja w Dorosłą Panią nastąpi
zauwazalnie.
Góóóózik prawda.
Niedługo mi i mojemu Życiowemu stuknie trzydziestka. Pracujemy, studia
pokończone, dom, stabilizacja, ogródek, grill, rachunki za gaz i prąd,
rozliczenia podatkowe itd. Niby dorosłość. A tak powaznie to wciąż się czuję
jak 23-latka. Sprzątamy tylko wtedy, gdy ktoś ma przyjechać :), obiad z trzech
potraw to jadamy w zasadzie tylko u teściów, biegamy w martensach, Życiowy to
ostatnio nawet w pogo się puścił, piwo w parku, dziś jakis clubbing (fiufiu!),
wakacje z kostką w górach lub objazdówka po Europie z namiotami.
Może ktoś powiedzieć, że udajemy młodość albo może to juz nie wypada, no ale co
zrobić, jak tak nam dobrze...

[poxipol1]

you're not alone, only love can set you free

[Gość: dolores]

ja mam dokladnie to samo. tez sie troche boje ale sadze ze rzeczywistosc sama
zmusi mnie do dzialania. i taka filozofie zycia wyznaje na dzien dzisiejszy:)

[jazz_b]

Czy wiek obliguje do wejscia w doroslosc? Czym sie ja mierzy? Czy li i jedynym
wyznacznikiem jest praca? Albo posiadanie potomka?
Tak mi sie nasunelo po przeczytaniu wszystkich postow.