Ja nie chcę mieć dzieci

[Gość: miśka]

Chiałam jeszcze poruszyć jedną kwestię. O mie iwadomo - dzieci ....no
niekoniecznie. Ale są i inne osoby z problemami "dzieciatymi". Byłam ostatnio u
znjamoych, którym 3 m-ce temu urodził się potomek. On - pracuje w W-wie, do
domu dojeżdża na weekendy. Ona przez całą ciąże po prostu przeszczęśliwa (choć
dziecko było z wpadki). Obecnie zastałam ją zgorzkniałą i pierwsze co
powiedziała do mnie to "nie tak sobie to wyobrażałam". Poród - koszmar, ci p..
lekarze nie chcą znieczulać, jakaś chora idea rodzenia naturalnie bez
znieczulenia. A teraz - po prostu nie czuje tego. Ma opiekunkę na każde
wezwanie, ale jak mówi nie jest szczęsliwa, czuje się źle- nie
potrafipowiedzieć dlaczego Po prpstu "nie czuje" macierzyństwa. Zaznaczam, iż
nie jest to depresja poprodowa. natomiast wszędzie jest propagowany mit
szczęśliwej mamuśki, która szczęśliwie rodzi idzecko, a pote z uśmiehcem na
ustach zachodzi w kolejną ciąże. Dlaczego nigdzie nie ma wiadomości na ten
temat - że macierzyństwo nie zawsze jest takie fajne i że narodziny to nie
zawsze najszczęśliwszy dzień w życiu (a tak standartowo się wszędzie pisze).
To jeden stereotyp. drugi taki jak w moim przypadku. I tzeci o karmieniu
piersią - ona nie chce, bo nie - bo jakoś czuje się niezręczne (no nie wiem
dlaczego zresztą), ale oczywiście wszyscy krzyczą, że tylko butla. I że dziecko
najważaniejsze. A ona się mnie pyta - a ja? Nie wiedziałm co mam jej
powiedzieć. Chyba tylko tyle że w tym kraju najlepiej inni wiedzą co jest dla
Ciebie najlepsze

[Gość: barabasz]

droga Misko,
widywalem nagrobki z napisami "Mgr" , "Dr" , "Prof."
etc.etc.
Chacialbym, aby na moim nagrobku, o ile na takowy sie
w ogole zdecyduje, ktos napisal: "byl dobrym ojcem"...
w dalszej perspektywie wszyscy tu piszacy, mezczyzni
czy kobiety, beda nieboszczykami i tyle zostanie z ich
zycia, ile (dobrej ?) pamieci u symow i corek.
Kiedys to zrozumiesz, a jesli nie, coz, wspolczuje Ci.
pozdrawiam
- b.

[Gość: Esther]

Po pierwsze, nie kazdemy zalezy na tym aby cokolwiek po sobie pozostawiac, a
jesli juz to najczesciej chodzi o rzeczy widoczne, typu dom czy ksiazka. Jezeli
tobie zalezy na tym aby pozostawiac po sobie potomkow i przekazywac im majatek
nagromadzony za zycia - widocznie tobie tak pasuje. Innym wcale nie musi,
dlatego rozumiem Miske i uwazam ze nalezy jej sie uznanie za odwage w
przedstawianiu pogladow i podejmowaniu decyzji ktora dla niej jest najlepsza.
Dla niektorych kompletna zyciowa satysfakcja noze wyplywac np z napisanej
ksiazki, ktora po sobie zostawia. Jakos Mickiewicz nie przetrwal przez pamiec
swoich dzieci (ktorych zwyczajnie nie mial).
Poza tym nie kazdy ma aspiracje do tego aby byc pamietanym. Z pewnoscia lezac w
grobie raczej sie o ziemskich atrakcjach nie mysli.
Pozdrowienia

[Gość: barabasz]

"majatek nagromadzony za zycia"?
dziecinko, ty naprawde nic, ale to nic nie zrozumialas...
czy mickiewicz mial dzieci, tego nie wiesz ani ty, ani, przypuszczam, nikt
inny. gdyby jednak mial, to wierz mi, nie obchodzily by ich specjalnie
ani "dziady" ani "pan tadeusz"...

[Gość: Esther]

Przede wszystkim nie wiesz ile mam lat, wiec uznaje ze obdarzasz
imieniem "dziecinka" wiekszosc osob, niezalezenie od plci i wieku:))
To ty mnie (czy moge nazywac cie "ojczulkiem"?)nie zrozumiales.
Dla ciebie moze wazne jest aby miec dzieci ktore cie beda wspominac, najlepiej
jeszcze jako dobrego ojca, i jeszcze wspomna o tym na plycie nagrobnej. Nie
krytykuje tego bo masz prawo uwazac to za cos bardzo waznego, tak waznego ze az
wydaje ci sie to uniwersalna prawda, ktorej niektorzy (jak Miska czy ja) nie sa
swiadomi - ale przyjdzie na nich opamietanie.
Czy nas beda wspominac wlasne dzieci, czy obcy, to nie ma az takiego znaczenia.
Wazne jest to co ty zrobisz dla innych, czy wlasnych dzieci, czy obcych. Dzieci
nie ma sie po to aby umoscic sobie wygodne gniazdko na starosc albo aby kogos
uszczesliwic. I nie bardzo rozumiem dlaczego to ze bedziesz pamietany i
wspominany po smierci ma dla ciebie az takie znaczenie...... Wierz mi, ze sa
ludzie dla ktorych tego typu zeczy nie graja wielkiej roli, nie mowie tylko za
siebie. Zwyczajnie przyjmij to, ze nawet jesli wiekszosc podziela twoje zdanie,
to nie znaczy ze tak JEST i ze inni musza.
Wedlug twojej opini ludzie zyjacy w celibacie nie maja szanse na bycie
pamietanymi, ani na szczescie czy satysfakcje z zycia.
Pozdrowienia,
Esther

[Gość: barabasz]

"umoscic sobie gniazdko na starosc"...
dziecinko, ty w dalszym ciagu niczego, ale to niczego nie rozumiesz.
Moze z innej beczki: jestes smutna, ze jestes, czy raczesj z tego faktu
zadowolona ? Gdyby wiekszosc myslala tak jak ty lub miska i, co wiecej, uwazala
to za swoje "prawo", nie prowadzibylibysmy zadnej dyskusji na tych lamach, bo
by nas po prostu n i e b y l o.
pozdrawiam
b.

[Gość: miśka]

A przepraszam barabasz - piszesz o "prawie". Czy nie mam prawa postępować i życ
jak mi się podoba? Czy ktoś zmusi mnie do posiadania dzieci? Nie sądzę.
PS. Co do Mickiewicza to chyba lekko przesadziłeś. (i lepiej że zostawił swe
dzieła niż garstkę potomków.

[Gość: barabasz]

Gość portalu: miśka napisał(a):

> A przepraszam barabasz - piszesz o "prawie". Czy nie mam prawa postępować i życ
>
> jak mi się podoba? Czy ktoś zmusi mnie do posiadania dzieci? Nie sądzę.
> PS. Co do Mickiewicza to chyba lekko przesadziłeś. (i lepiej że zostawił swe
> dzieła niż garstkę potomków.

nie masz prawa, miska. twoje prawo siega tylko dotad, dokad nie naruszasz praw
innych. innymi slowy: twoje prawo jest wzgledne.
do posiadania dzieci nikt cie zmuszac nie zamierza, lecz twoje zycie wedlug
tego "jak ci sie podoba" nie uchroni cie przed pustka i pytaniem "czy to juz bylo
wszystko ?" Od tego pytania uchronisz sie jedynie, jesli umrzesz mlodo, czego ci
w zadnym wypadku nie zycze.
pozdrawiam
- b.

[Gość: Esther]

Miska, nie uwazasz ze to ciekawe jak dla niektorych posiadanie dzieci wydaje
sie byc czyms strasznie niezbednym do osiagniecia satysfakcji z zycia, ba,
uwazaja ze bez dzieci czeka czlowieka pustka......
Przypominaja mi sie od razu pary, gdzie ludzie pobieraja sie aby miec dzieci,
po czym w wieku 50 lat kiedy dzieci odejda z domu, okazuje sie ze maja wokol
siebie straszliwa pustke.
Ja chce aby dla mnie najwazniejszy byl moj partner i to co robie w zyciu - i
tak jest od dobrych paru lat. Jesli sie zdecyduje na dzieci - nie chce aby
przeslonily mi caly swiat, z prostego powodu ze nie sa moja wlasnoscia i
pewnego dnia odejda we wlasny swiat. A tracic czas na myslenie o tym co bedzie
po mojej smierci to nie mam ochoty.
Pozdrowienia,

[Gość: miśka]

podpisuję się pod tym co napisałaś obydwiema rękami. Nic dodać nic ująć. Nie
czuję żadnej pustki w życiu (mój mąż także) choć pewnie powinnam wg.barabasza.
I jestem szczęśliwa - naprawdę barabasz! A jak umrę to mało będzie mnie już
obchodziło - co mi wypisano na nagrobku i kto mnie będzie opłakiwać. Pa!

[Gość: barabasz]

gdzie ty, dziecinko, wyczytalas, ze "powinnas" czuc pustke?
sadze, ze czas na wycofanie sie z tej polemiki, gdyz mowimy nieco obok siebie.
chcialbym zakonczyc zyczeniami dla Miski, Esther i im podobnych duchem, czy tez
pogladami na temat "praw" do zycia "jak mi sie podoba" etc.etc.
zycze wam wszystkim z calego serca, abyscie nigdy nie musialy (eli) wspominac
slow barabasza i nie pytac sie samych (kiedy juz bedzie za pozno), czy "to" juz
bylo moje zycie...
pozdrawiam
- barabasz

[Gość: KKK]

a dlaczego jestes tak przekonany, ze to wlasnie ty
masz racje !!! czy nie mozesz zrozumiec, ze inni mysla
inaczej niz ty i maja inne wartosci ? ja generalnie
chce miec dzieci (nie moge), ale (doskonale) rozumiem,
tych ktorzy nie chca i nie widze powodow, zeby ich
dyskryminowac

[Gość: barabasz]

droga kkk,
barabasz jest tym, ktorym jest i wie to, co wie. Ma rozum, oczy i serce
otwarte, ergo: rozumie, widzi i czuje. nikt i nic nie jest w stanie wstrzasnac
tym, co wie barabasz.
barabasz wycofal sie definitywnie z watku "ja nie chce miec dzieci", poniewaz
nie ma na ten temat nic wiecej do powiedzenia.
- b.

[Gość: Esther]

Rzeczywiscie polemika nie ma sensu jesli jedna strona dopuszcza jedynie swoje
zdanie jako prawda absolutna i mysli ze przemawia z pozycji kogos kto ma prawo
przekazywac innym rady o tym jak zyc. Taka postawa zwykle cechuje ludzi
starszych , lub tych ktorzy nigdy nie uwazali ze nauka, poznawanie swiata i
inych ludzi ma jakis sens - akceptowanie prawd i traktowanie ich jako jedynej
mozliwej drogi graniczy dla mnie z fanatyzmem a juz na pewno z kompletnym
brakiem otwartosci na swiat i innych. Czlowiek ktory sie caly czas uczy, im
wiecej wie i poznaje tym bardziej zauwaza jak malo wie i jak nie mozna
rozdzielic czarnego od bialego.
Nie wiem, ile barabasz ma lat, ale po jego listach mam wrazenie ze jest starszy
duchem od mojego dziadka. No, ja nadal czuje sie jako "dziecinka".
Pozdrowienia dla wszystkich

[Gość: staszek]

a ja myśle że jesteś płytka jak kałuża

Do Staszka

[mary_z_danii]

Czy bylbys w stanie rozszerzyc swe hydrologiczne porownania ?
Mam nadzieje, ze beda one glebsze niz wymienione przez ciebie porownanie
pogladow Esther do glebokosci kaluzy.
Z gory dziekuje za odpowiedz

[Gość: KKK]

Juz wczesniej pisalam, ze nie mam nic przeciwko tym, ktorzy dzieci niechca
miec, ale wydaje mi sie, ze ty jestes na tym punkcie przewrazliwiona; ja nie
zauwazylam, zeby prasa donosila tylko o "szczesliwych" matkach, porodach,
macierzynstwach itd. B. czesto pisze sie o "koszmarach" zwiazanych z ciaza i
macierzynstwem, zarowno w odbiorze matek i ojcow, jak i osob postronnych;
co do twojej znajomej, to po prostu wydaje mi sie, ze jeszcze nie "dorosla" do
dziecka - nie jestem idealistka, doskonale wiem, ze dziecko moze nie raz
wyprowadzic z rownowagi i ma sie czasem "tego wszystkiego dosyc", ale czasem -
nie NON STOP. Ja z kolei mam znajome, ktore "na pokaz" przytulaja i caluja
swoje dzieci, a tak naprwade marza tylko, zeby same zajely sie soba i daly im
swiety spokoj - to, ze sie mowi "moj kochany syneczku" nic nie oznacza, jesli
cale zachowanie matki (ojca) o tym nie swiadczy - a dzieci to wszystko wyczuja;
ja jetem bardzo uwrazliwiona na wychowanie i stosunki w rodzinie, bo mam b.
duzy kontakty z osobami o duzych problemach psychicznych (nerwice, leki,
depresja) wywodzacych sie wlasnie z dziecinstwa - bardzo beztroskiego i
szczesliwego na pozor, tylko rodzice jednak pojmowali je w innyc sposob niz
dziecko tego oczekiwalo

[Gość: anita]

Absolutnie nie jestem przeciwko dzieciom jako takim. Tak dlugo jak one nie sa
moje. Dzieki moim rodzicom istnieje, i chwala im za to! Ale na tym koniec
reakcji lancuchowej. Ja nie nadaje sie ma matke, czesciowo z racji zawodu i
trybu zycia jaki z tego wzgledu wiode(wiecznie w rozjazdach, moj partner tez),
a co chyba wzniejsze, z braku tzw instynktu macierzynskiego. Dawno przestalam
reagowac ma wscibskie pytania. Pojecie prywatnosci w Polsce jest w tym wypadku
wypaczone, musialam wiec nauczyc moje otoczenie od podstaw znaczenia tego
slowa. I teraz mam spokoj. To moje zycie i mam prawo o nim decydowac.

[Gość: izak]

Przez wiele lat sadzilam, ze jestem w stanie poswiecic sie moim pasjom i pracy
kosztem rodziny a zwlaszcza dzieci. Bedac jedynaczka nie odczuwalam "palacej"
potrzeby funkcjonowania w zorganizowanym stadle. Ciagle pytania rodzinki
dotyczace zamazpojscia i oczywiscie straszenie, ze im pozniej zdecyduje sie na
dziecko tym gorzej, puszczalam mimo uszu i przetwarzalam odpowiedzi w zarty.
Doskonale wiec rozumiem stanowisko Miski, zwlaszcza, ze jestem osoba ambitna i
dazaca do trwalego wkomponowania sie w system, w jakim sie znalazlam. Musze sie
jednak przyznac, ze od dluzszego czasu odczuwam niedosyt zycia wynikajacy z
wylacznego ukierunkowania mego zycia na prace, ktora wykonuje non-stop. Po
prostu zaczynam obsesyjnie myslec o rodzinie i dzieciach - tak po prostu
przyszlo! Ale mam szereg obaw - wiem, ze gdy sie na to zdecyduje moje
dotychczasowe osiagniecia legna w gruzach a intensywnosc pracy bedzie bardzo
oslabiona. Wiem, ze bede musiala z wielu rzezcy zrezygnowac, ale wiem tez ze
zyskam cos niepowtarzalnie wiekszego i wartosciowego. Macierzynstwo w naszych
czasach to bardzo trudny wybor, zwlaszcza dla kobiet aktywnych zawodowo.
Szczerze mowiac troche zazdroszcze Misce, ze nie ma dylematu - bo po prostu w
jej glowie i sercu nie ma rozwidlenia na waskie uliczki, byc moze
jednokierunkowe.

[Gość: Grzegorz]

Wczoraj wieczorem nie mogłem zasnąc, bo tuz przed snem żona opowiedziała mi to,
z czego zwierzył sie jej syn. Chciałby kupić sobie nowe buty, dziewczynę
zaprosić na lody, zmienić na nowsze piętnastoletne biurko, chciałby też, abyśmy
wspolnie pojechali gdzieś na wakacje. Nie mogłem zasnąć bo mi łzy cisnęły się
do oczu i coś ściskało mi gardło. Pomyślałem sobie, że mimo dobrej pracy,
kształcenia się permanentnego i dwóch fakultetów nie jestem w stanie zapewnić
rodzinie godnego życia(np. wspólne wakacje - nie mam komputer, samochodu, wieży
komórki itd. ), nie jestem w stanie zapewnić im lepszego życia mimo, że
podjąłem się wraz z moją żoną najtrudniejszej roli społeczej, roli rodzica
piątki dzieci. Bo to ono drodzy Nie-chcący mieć dzieci bedą na was pracowali,
gdy już sami nie będziecie mogli tego robić. Oni bedą wypracowywali wasze
emerytury i renty. No, bo przecież ktoś w społeczeństwie musi pracować. Musi
być nauczyciel i lekarz, piekarz i górnik, tramwajarz i naukowiec, policjant i
prokurator. Ktoś musi przymnażać dobra materialnego i duchowego. Już tak
zostaliśmy skonstruowani, że jesteśmy istotami społecznymiI NIE MA CZŁOWIEKA
BEZ INNYCH LUDZI. Tylko dzięki światu ludzkiemu, światu innych istot ludzkich
zyskujemy swoje człowieczeństwo. Kot pozostanie kotem, żyrafo żyrafą, a kura
będzie znośić kurze jajka nawet wtedy, gdy wychowają sie poza środowiskiem dla
siebie właściwym, a więc kotów, żyraf i kur, ale człowiek "wyhodowany" poza
społeczeństwem ludzki jest tylko roślinką, bez ludzkiego wnętrza, bez
duchowości i mimo, że należy mu się szacunek, ze względu na przyrodzoną mu
godność ludzką, to społeczeństwu może zaoferować tylko możliwość zaopiekowania
się nim. Wybaczcie! Coś dostaliśmy od innych i ten dług powinniśmy spłacić, aby
dalej istniał ludzki świat. No, chyba że nas to w ogóle nie obchodzi. Inną
drogą uważam, że kobiety, które nie potrafią i nie chcą byc matkami, a ojcowie
ojcami, a mimo to mają dzieci powinni sobie pozaszywać i poobcinać. Z
poważaniem. Grzegorz.

[Gość: Ewa]

Wspominasz Grzegorzu, ze Twoja piątka dzieci bedzie pracaowała na nasze
emerytury. A co z naszymi podatkami, ktore idą na kształcenie całej piątki
(wiesz ile kosztuje kształcenie człowieka przez kilkanaście lat?!!), bezpłatna
opieka medyczna dla nich itp? (Nie mów tylko, ze Ty też płacisz podatki, bo
przy takiej liczbie dzieci nie na wiele by tego starczyło...). Spuść więc
trochę z tonu i przestań się przedstawiać jako misjonarza, który uratuje
przyszłe ludzkość, bo wychowuje pątkę dzieci! A propos: na moją emeryturę nikt
raczej nie będzie pracował, bo wypracuję ją sobie sama oszczedzając w dwóch
filarach...
Co do calej wcześniejszej dyskusji: mam 26 lat i ABSOLUTNIE nie chcę mieć
dzieci, mój narzeczony także nie. Tak mi przykro, ze zawodzimy tych wszytkich
obrońcow tradycyjnego stadła rodzinnego i moralistow, których liczne potomstwo
będzie nas (rzekomo)w przyszlosci utrzymywać!

[Gość: Jarek]

Sam sobie obetnij, bo masz ich już chyba za dużo...

[Gość: Esther]

Grzegorzu, troche sobie to zle wykalkulowales - nie wiem czy wiesz, ale model
tzw panstwowej emerytury, gdzie skladki ida z bierzacych pensji i sa na
bierzaco wyplacane w postaci emerytur nie bedzie istnial w ciagu 15-20 lat,
glownie dlatego ze gdyby sie ostal, to za 30 lat 2 pracownikow musialoby
pracowac na 3 emerytow - latwo wykalkulowac ze wiekszosc pensji poszlaby na
emerytury. Wiekszosc panstw, Polska takze, coraz bardziej przetawia sie na
system prywatnych emerytur, gdzie skladki ida na fundusz, ktory pracuje na
siebie (w Anglii sredni procent zysku jest ok 6-8%, zalezy jak jest
inwestowany), w ten sposob beda tez inwestowane (lub juz sa) skladki przy
emeryturach oferowanych przez zaklady pracy. Nie bede sie rozpisywac tutaj,
mozemy przejsc na forum Gospodarka).
Drogi Grzegorzu - dzieci twoje beda pracowaly na siebie samych, nie na ciebie,
i nie zycze im aby pracowaly na ciebie - zwyczajnie musialyby sie pozbyc 3/4
dochodow. Spoleczenstwa sie "starzeja" - jest coraz wiecej ludzi starszych,
zyjacych dluzej, proporcjonalnie do sily roboczej. Nie uwazam ze to jest
nieprawidlowe - jest to zwyczajnie symbol naszych czasow, gdzie dzieki
rozwojowi medycyny ludzie zyja dluzej, pigulce antykoncepcyjnej - kobiety moga
decydowac o ilosci dzieci,do tego umieralnosc noworodkow jest mniejsza wiec nie
musza nadrabiac rodzac 10 dzieci. Do tego dzieki bogatszym spoleczenstwom
wiecej ludzi siega po edukacje i czesciej uzywa szarych komorek aby decydowac
czy stac ich na dwojke dzieci czy szostke. Nie sztuka urodzic szescioro ku
chwale ojczyzny i nie moc zaoferowac im najlepszych warunkow i wyksztalcenia.
Ja wole miec jedno czy dwoje i dac im to co najlepsze i to co ja mialam: studia
w kilku krajach na swiecie i mozliwosci rozwoju .
Pozdrowienia,
Esther

[Gość: student]

ty naprawdę jesteś płytka

[Gość: ewaba]

Czytajac reakcje na twoj "wklad do dyskusji" doszlam do wniosku, ze warto zeby
i tacy jak ja mogli podzielic sie swoimi doswiadczeniami. Rozumiem twoje
rozgoryczenie. Zyje co prawda w kraju, gdzie domowy komputer, komorka i nowa
wieza czy tez najnowszy sprzet sportowy sa dostepne dla przecietnego zjadacza,
ale i wymagania moich dzieci sa wieksze. Wtedy zaczyna sie zwracac uwage na
inne wartosci. Materializm daje powszechne uczucie pustki, idzie reka w reke z
egoizmem. Nastepny krok to rosnaca liczba ludzi samotnych.
Ciesz sie swoimi dziecmi, poswiecaj im duzo czasu i staraj sie nauczyc je
cieszyc sie zyciem.
Zgadzam sie z Toba, ze dzieci niechciane i zaniedbane to wieksze zlo niz brak
dzieci. Mysle, ze ten punkt twojej wypowiedzi zostal opacznie odebrany.
Trudno jednak przewidziec jakimi bedziemy rodzicami zanim rodzicielstwo nie
stanie sie faktem. Moje pierwsze dziecko to wynik igraszki z losem.
Zadebiutowalam jako matka majac 30 lat - nie do konca tego pragnac. Teraz
patrze na moje dzieci jako najwazniejsze i absolutnie najwieksze osiagniecie
mojego zycia. Bez dzieci wszystko do czego doszlam, czego sie nauczylam, co
widzialam nie mialoby sensu. Fakt, ze wyrastaja na samodzielnie myslacych,
dobrych, wrazliwych ludzi daje mi wiecej radosci niz sukcesy w pracy.
Jesli, chodzi o emerytury, to rzeczywiscie trudno sobie wyobrazic, ze beda
bazowaly na panstwowych rozwiazaniach. Mowi sie jednak , ze prywatne
ubezpieczenia emerytalne beda glownie ladowac w zakladach opieki nad samotnymi,
zniedoleznialymi seniorami.
Mysle jednak, ze przyszlosc moze nas wszystkich zaskoczyc. Wybory trzeba
pozostawic jednostkom i pogodzic sie z tym, ze myslimy roznie i pragniemy w
zyciu roznych rzeczy.
Pozdrawiam

[Gość: Esther]

Wspominasz o tym ze zmiany doprowadza do tego ze prze prywatne emerytury bedzie
wiecej staruszkow w domach starcowi tam bedzie szla kasa.
Z drugiej strony, teraz mamy staruszkow z marnymi emeryturami ktorzy czesto,
nie z wlasnego wyboru, skazani sa calkowicie na swoje dzieci, ktore nie zawsze
oferuja rodzicom swoja wdziecznosc za wychowanie. Mieszkam w Anglii, i widze
mnostwo starszych ludzi, ktorzy wybieraja mieszkanie w domu starcow (tutaj sa
to samodzielne mieszkania, czesto na wsi lub w ladniejszych okolicach miast)
zwyczajnie bo ich na to stac i wola byc na starosc niezalezni.
Coz w tym zlego?

[Gość: ewaba]

Nic w tym zlego.
Majac 90 lat i problemy z np.niedotleniem mozgu mozna sobie na prawde pozwolic
na niezaleznosc. Za pieniadze mozna sobie kupic osobe do sprzatania, gotowania
czy pomocy w utrzymaniu higieny osobistej. Wszyscy przyjaciele, maz, a nawet
jedyny syn juz nie zyja. Sielanka powiedzalabys?
Wtedy wydarzeniem tygodnia jest telefon od wnuczki zza morza, albo polgodzinna
wizyta wnuka. Nikt w mojej rodzinie nie czeka na wakacje tak jak moja babcia
(zamozna emerytka).

[Gość: Esther]

Zle mnie rozumiesz - nie mowie o mieszkaniu w domu starcow jako o sielance.
Chodzi mi jedynie o to, ze straszy czlowiek ktory posiada jakis majatek (nie
mowie o zamoznosci, lecz o emeryturze dzieki ktorej moze sobie pozwolic na to
co mu trzeba)ma mozliwosc wyboru gdzie bedzie mieszkal na starosc - jezeli tak
jak jeden z dziadkow z mojej dalszej rodziny bedzie skazany na zycie z dziecmi
ktore traktuja go jak skarbonke, bedzie mogl wybrac czy woli starosc spedzic z
dziecmi czy z dala od nich. Zamoznosc emeryta nie swiadczy to tym ze od razu
musi byc sam i skazany na dom starcow - domy starcow w Anglii wybieraja ludzie
ktorzy z roznych powodow nie moga starzec sie u boku dzieci.
Ja osobiscie wolalabym aby moi rodzice na starosc byli przy mnie - chociaz
oboje twierdza ze chca byc niezalezni:))) Kwestia wyboru.
W moim poprzednim liscie mialam raczej na mysli sporo emerytow w Polsce, ktorzy
klepia biede za pare set zlotych renty i czasem skazani sa na zycie z nie
bardzo wdziecznymi dziecmi...
Pozdrowienia,
Esther

[Gość: Grzegorz]

Szkoda, aby tak poważna i ciekawa dyskusja wygasła. Cieszę się, że przypadkowo
włożyłem kij w mrowisko. Na temat szybkości starzenia się społeczeństw i
skutków tegoż, proponuję poczytać ciekawy artykuł w "Polityce" (chyba z 13V).Za
20-30 lat Europa ze swym aktualnym tempem starzenia będzie musiała "wpompować"
z zewnątrz 160mln ludzi, aby nie padły jej systemy ubezpieczeniowe, a co
czwarty obywatel ziemi będzie sześćdziesięciolatkiem. To byłby jeden wątek.
Drugi to taki, czy każda babcia emerytka z zasobnym portfelem musi byc samotna.
Nie nie musi, ale my mówimy o faktach a nie gdybaniach, a fakty sa takie,że
będzie, bo przecież teraz nie chce mieć dzieci. Obecnie co roku ubywa w
Niemczech 60-70 tys. ludzi. Za 30 lat według fachowców od socjologii, geriatrii
i demografii będzie to 500-600tys. przy aktualnym tempie starzenia się
społeczeństwa. Inna sprawa do której nikt nie odniósł się, to sprawa " kto na
kogo będzie pracował". Otóż, aby społeczeństwo jakoś funkcjonowało musi być w
nim lekarz (chociaż jeden), piekarz, nauczyciel, tramwajarz, mechanik
samochodowy, inżynier od budowy dróg i domów, rolnik, pracownik fabryki,
specjalista od smrodu, jaki wypuszczamy w powietrze, elektryk, ksiądz,
psychoanalityk (to tych ostatnich coraz więcej potrzeba na tzw Zachodzie) itd.
Są pewne roboty, które musi po prostu ktoś wykonywać, aby społeczeństwo XXIw.
mogło rano wstać do pracy, ogolić sie elektryczna maszynką, zjeść tosta z
dżemikiem i popić kakao, a potem wsiąść do swojego ciągle napełnianego benzyną
krażownika szos ( a wiecie, że trzeba w godzinach szczytu dwóch godzin, żeby
przejechać Warszawę). Ale tych "ktosiów" zaczyna po prostu brakować. Czemuż, to
już teraz szwedzi szukają pielęgniarek i lekarzy w Polsce, a ogłoszenia o
zatrudnieniu w UK (i nie tylko)opiekunek do starszych osób i dzieci są w
polskiej prasie coraz częstsze, a na pewno częstsze, dla osób z zagranicy niż z
Polski. A są przecież roboty, których nikt nie chce wykonywać, bo sie nie
godzi, bo to takie mało nobilitujące. Odnośnie zaś podatków na kształcenie
moich dzieci. Z czyjch podatków utrzymywani są kształcący moje dzieci
nauczyciele, z czyjch leczący je lekarze, z czyjch broniący granic żołnierze, z
czyjch rządzący. Okazuje się, że tylko wysłanie dzieci na kurs językowy może
sprawić, że będą miały szansę tego języka nauczyć się, że tylko prywatnie
stomatolog może porządnie wyleczyć zęby i tylko właśnie w ten sposób będzie mój
syn miał jutro okulary, gdy rozbiją mu się one dzisiaj, jutro a nie za dwa
miesiące, bo tyle trzeba czekać na wizytę u specjalisty ze skierowania z Kasy
Chorych. Zauważyłem w moich wypowiedziach, że człowiek jest istotą społeczną,
nie jest to oczywiście moje odkrycie, ale truizm, aby więc społeczeństwo
istniało ciągle musi dbać o tzw. prostą zastępowalność pokoleń, a tego niestety
nie ma. Jest dla mnie rzecza absolutnie jasną, że nie musimy myśleć globalnie o
losach naszych dzieci i wnuków, w takim a nie innym przyszłym świecie, "który w
końcu wypożyczyliśmy, od pokoleń, które przyjdą po nas". Niechaj martwią się
sami. Będzie ich coraz mniej, w świecie, który jest tak przez nas
przekształcany, że bez skomplikowanej techniki, coraz trudniej w nim przetrwać.
Jestem życzliwy ludziom i nie cierpię za miliony. Staram się tylko świat innych
obdarowywać czerpiąc z pełni podarowanego mi człowieczeństwa, ze wszystkich
jego wymiarów, w tym z tego, który pozwala mi dawać nowe życie, który
obdarowuje świat człowieczeństwem innych, mogącym stworzyć w nim nowe pokłady
dobra. Z podziękowaniem za mniej i bardziej życzliwe słowa. Z poważaniem i
szacunkiem dla wszystkich odmiennych poglądów, któte staram się zrozumieć.
G.

[Gość: Esther]

Drogi Grzegorzu -
Swiat kieruje sie wlasnymi prawami a my nie jestesmy pierwszym pokoleniem ktore
zalamuje rece nad tym co bedzie w przyszlosci - nie roznimy sie w naszych
obawach od naszych przodkow.
Dyskusja na temat posiadania dzieci - kobiet ktore wola ich nie miec bo maja
prawo wyboru- oraz ogolne starzenie sie spoleczenstw - jest czysm co dzieje sie
teraz, za naszej "kadencji". fakt ze te prognozy brzmia tak tragicznie nie
swiadczy to tym ze wlasnie to ma prowadzic swiat ku zagladzie i wlasnie my
teraz jestesmy tego swiadkami.
To ze np w Anglii brakuje pielegniarek i zaczynaja sciagac dodatkowe posilki z
zagranicy nie jest w moich oczach niczym negatywnym, wrecz przeciwnie. Ludzie
potrzebujacy pracy z krajow biedniejszych beda mieli szanse ja uzyskac.
To ze potrzebujemy piekarzy, kolejarzy itp jest sprawa oczywista i nie uwazam
ze poprzez wydluzanie sie zycia czlowieka (przez co ludzie w przyszlosci beda
przechodzili pozniej na emeryture, przez co beda pracowali dluzej) obecnosc
tych najpotrzebniejszych fachowcow byla w jakikolwiek sposob zagozona! Bo i jak?

Do tego ja nie uwazam ze nasza glowna rola na ziemi jest przedluzanie gatunku
ludzkiego - bo w imie czego?

A to ze systemy emerytalne musza sie zmienic, z tych gdzie skladki ida
bezposrednio na wyplaty na te, gdzie skladki ida na tworzenie indywidualnego
kapitalu, nad ktorym kazdy ma wieksza kontrole i wie mniej wiecej co dostanie.
Wieksza zamoznosc emerytow jest naturalnym wynikiem tej zmiany - bardzo
pozytywnym, moim zdaniem.
Pozdrowienia,
Esther

[Gość: Zuza]

Misia, jak by Ci się przytrafiło maleństwo, to proszę
nie usuwaj. Ja je zaadoptuję...

[Gość: Mars]

Piszecie, że nie chcecie mieć dzieci, tak jakby był to wasz wielki problem.
Wejdźcie sobie na forum Zdrowie - Bezpłodność, to się przekonacie co to znaczy
mieć prawdziwy problem i ile osób jest z tego powodu nieszcześliwych. A Wam
życzę abyście przestały być wygodnymi egoistkami i żebyście nie musiały w
przyszłości opiekować się pieskiem - no bo przecież dzieci nie chcecie.

[Gość: Su]

Nie można mieć dzieci,bo wszystkie małżeństwa je mają, a argument, że są
kobiety bazpłodne i to one mają problem jest zły. Niewatpliwie jest to duży
problem ale nie mozna mieć dzieci kiedy sie tego nie czuje.I co wtedy z takim
maluchem na siłę? to ja ci powiem, takie dzieci owszem sĄ w jakiŚ sposÓb
kochane ale to nie ta miłość.Są kobiety które nie maja instynktu
macierzyńskiego i to nie znaczy że sa złe.Mieć dziecko, żeby na starość nie
zostać samemu to dramatyczne i egoistyczne.

[Gość: Hipek]

...a nie chciec dzieci to egoizm w druga strone.Przed tak radykalnymi
wypowiedziami i postanowieniami nalezaloby brac rowniez pod uwage i samca ktory
byc moze jest innego zdania...

[Gość: Keti]

To bardzo egoistyczna postawa, ale doskonale Cię rozumiem - też nie chcę
dzieci. I wcale nie dlatego, że ich nie lubię - po prostu "nie mam podejścia do
dzieci", kompletnie nie mam pojęcia jak się przy nich zachowywać i o czym
rozmawiać. Po prostu wywołują u mnie poczucie strachu. Dodam, iż jestem
najmłodsza w rodzinie, nigdy nie opiekowałam się żadnym dzieckiem, to ja byłam
oczkiem w głowie wszystkich ciotek i wujków.
Ale wiesz co - chyba jestem większą egoistką, bo jestem przekonana, że BĘDĘ
MIAŁA DZIECI. Niedawno umarła moja ukochana babcia. Zanim umarła leżała miesiąc
w szpitalu. W tym czasie, na łóżku obok niej zmarły 4 kobiety. Tylko jedną
odwiedzała rodzina. Inne umierały w samotności i strachu. Nikt się nimi nie
interesował, nikogo nie obchodziły. Nie wyobrażam sobie takiej śmierci. Bardzo
potrzeebuję kogoś, kto mnie przytuli i powie - "Nie martw się wszystko będzie
dobrze". Pomyśl o tym. Pozdrawiam

[Gość: Mil]

Dzieki Bogu ,ze istnieją takie dziewczyny jak Ty! Mam 26 lat, męza,dobra
pracę ,mieszkanie i ....rodzinę która za wszelka cenę chce widziec mnie z
brzuchem.Nie lubię dzieci,nie mam instynktu maciezynskiego,nie chcę tracić
najlepszych lat na pieluchy, nie chcę rezygnowac z tych wszystkich przyjemnosci
które niedostepne są ciężarnej i matce - Polce,nie chće stracić urody i figury.
Dostaję adresy lekarzy,dobre rady ,,że zmienię zdanie jak zajdę w ciązę" ale
jestem twarda.Jasno mówię ,ze poprostu nie chcę miec dzieci.W dzisiejszych
czasach to odwaga. Pozdrawiam.

[Gość: rico]

Gość portalu: Mil napisał(a):

> Dzieki Bogu ,ze istnieją takie dziewczyny jak Ty! Mam 26 lat, męza,dobra
> pracę ,mieszkanie i ....rodzinę która za wszelka cenę chce widziec mnie z
> brzuchem.Nie lubię dzieci,nie mam instynktu maciezynskiego,nie chcę tracić
> najlepszych lat na pieluchy, nie chcę rezygnowac z tych wszystkich przyjemnosci
>
> które niedostepne są ciężarnej i matce - Polce,nie chće stracić urody i figury.
> Dostaję adresy lekarzy,dobre rady ,,że zmienię zdanie jak zajdę w ciązę" ale
> jestem twarda.Jasno mówię ,ze poprostu nie chcę miec dzieci.W dzisiejszych
> czasach to odwaga. Pozdrawiam.

Bredzisz. Z taką postawą moją żoną na pewno byś nie była.

[Gość: joasia]

po porodzie wcale nie musisz wyglądać źle, wszystko zależy od Ciebie... ale
faktem jest, że aby mieć dzieci trzeba być dorosłym...

[Gość: miśka]

Czyli rozumiem że miarą dorosłości jest to czy mam dzieci??? I powracamy do
punktu wyjścia. A ja prawie przed trzydziestką, wyższe wykształcenie, zamężna i
bez dzieci i oczywiście niedojrzała i niedorosła. Żałosne.

[Gość: Mil]

Gość portalu: miśka napisał(a):

> Czyli rozumiem że miarą dorosłości jest to czy mam dzieci??? I powracamy do
> punktu wyjścia. A ja prawie przed trzydziestką, wyższe wykształcenie, zamężna i
>
> bez dzieci i oczywiście niedojrzała i niedorosła. Żałosne.

Własnie- w tym kraju kobieta która nie ma warunków i rodzi 8 dziecko jest
bohaterką a ta która nie chce miec dzieci bo nie czuje takiej potrzeby jest
niedojrzała.Ale wiem ze dziewczyn które chcą się realizować inaczej niz ,,matka -
Polka"jest coraz wiecej. Pozdrawiam .Mil

[Gość: Mil]

A widzisz - a ja spotkałam faceta który rozumie i
szanuje moja decyzję i woli wyjechać ze mną na Kretę
niz zmieniac pieluchy.
I tak na marginesie - małżenstwo nie jest po to aby
się rozmanazać a bycie facetem nie jest równoznaczne z
byciem ojcem.

[Gość: joasia]

jak tak się unosicie, to widać jak Was boli brak akceptacji społecznej, to tak
jak z homoseksualistami: Każdy z nich krzyczy "Patrzcie jaki jestem świetny bo
jestem inny!!"
Oczywiście nikt nie musi mieć dzieci i jest to prywatna sprawa każdego
człowieka, wszak dzieci mają być radością a nie przymusem. Ale właśnie ta
manifestacja " Nie chce mieć dzieci i co mi zrobicie" świadczy o
niedojrzałości, człowiek dojrzały nie tłumaczy się ze swojego postępowania
innym i nie wymaga akceptacji, po prostu wie co robi i co jest dla niego
najlepsze nie oglądając się na innych. Nie rusza go po prostu......

[Gość: Mil]

Gość portalu: joasia napisał(a):

> jak tak się unosicie, to widać jak Was boli brak akceptacji społecznej, to tak
> jak z homoseksualistami: Każdy z nich krzyczy "Patrzcie jaki jestem świetny bo
> jestem inny!!"
> Oczywiście nikt nie musi mieć dzieci i jest to prywatna sprawa każdego
> człowieka, wszak dzieci mają być radością a nie przymusem. Ale właśnie ta
> manifestacja " Nie chce mieć dzieci i co mi zrobicie" świadczy o
> niedojrzałości, człowiek dojrzały nie tłumaczy się ze swojego postępowania
> innym i nie wymaga akceptacji, po prostu wie co robi i co jest dla niego
> najlepsze nie oglądając się na innych. Nie rusza go po prostu......

Mylisz pojęcia - ja się nie tłumacze , ja wiecznie jestem poddawana osądowi bo
przecież kobieta ,,z natury" musi mieć dzieci ,nawet jeśli ich nie kocha, więc
jak to tak , że ja nie chcę?
Jestem dojrzała i umiem bronić własnego zdania , gdybym nie była urodziłabym dla
świetego spokoju i oddała na wychowanie babciom i złobkom.Chciecie - to prosze.
Ale nie - to jest moje życie i dla niczyjej przyjemnsci nie bedę się rozmanżać.

[Gość: miśka]

Gość portalu: joasia napisał(a):

> jak tak się unosicie, to widać jak Was boli brak akceptacji społecznej, to tak
> jak z homoseksualistami: Każdy z nich krzyczy "Patrzcie jaki jestem świetny bo
> jestem inny!!"
ja tak nie krzyczę, to do mnie krzyczą: jak możesz nie mieć dzieci, ja/ona
dzieciata jest taka fajna.
> Oczywiście nikt nie musi mieć dzieci i jest to prywatna sprawa każdego
> człowieka,
Więc dlaczego u nas jest ciągłe nagabywanie o dzieci, a osoby, które nie chcą się
rozmnażać "jak króliki" nazywane są egoistami?
Ale właśnie ta
> manifestacja " Nie chce mieć dzieci i co mi zrobicie" świadczy o
> niedojrzałości, człowiek dojrzały nie tłumaczy się ze swojego postępowania
> innym i nie wymaga akceptacji, po prostu wie co robi i co jest dla niego
> najlepsze nie oglądając się na innych.
Nie oglądam się na innych, dzieci i tak nie chcę mieć, a jedyne czego chcę to
świętego spokoju. Nawet nie akceptacji, tylko tego, aby dano mi spokój. Nie
manifestuję się - co mi zrobicie - bo i tak wiem, że nic. Niedojrzałośc to także
brak tolerancji - ja tak żyję (i większość społeczeństwa) więc w głowie mi się
nie mieści że można inaczej. Dla mnie inne pary mogą mieć i 10 dzieci jak im się
to podoba. I nie jestem zbuntowana.

[Gość: joasia]

no i ok. No więc po cóż ta dyskusja??:))

Niech każdy żyje jak chce, a tu i tak i tak nie zaglądają te wszystkie teściowe
i mamy nerwowo wypatrujące wnuków w Waszych brzuchach:)))))

Miska, odpusc sobie, nie zmienisz Polakow

[Gość: aj]

Na to potrzeba wielu pokolen. Nasza kolezanka z Lodzi, badz co badz
duze miasto, urodzila corke w wieku 24 lat i byla najstarsza (!) w
calym szpitalu. W Polsce panuje "tradycja" czytaj ciemnota podtrzymywana
latami przez kosciol. Wiadomo, ze ciemnymi ludzmi latwiej rzadzic
i latwiej od nich kase wyciagnac. I jak sie zastanowisz, to dojdziesz,
ze u podnoza wiekszosci zla lezy zawsze to samo.
Nie siegajac glebiej (odpuszcze sobie radio maryja i takie tam), jak
wielki problemem jest np samotne wychowywanie dzieci, a juz szczegolnie
przez ojcow. Bo odbiega od "standardu". A zwiazki homoseksualne?
Malzenstwa bezdzietne?
Na szczescie jest nadzieja. W miare rozwoju kraju, chocby nie wiem po
jakich grudach to sie odbywalo, ludzie normalnieja, zaczynaja wiecej
samodzielnie myslec, bo ubywa im problemow. Nie maja potrzeby chodzic
do ksiedza po porade i by sie wyplakac. Sila kosciola powoli maleje
az zanika kompletnie. Typowym przykladem jest Francja. Jeszcze nie tak
dawno - patrz film "Chocolat" - panowaly tam warunki bardzo zblizone do
polskich. Totalna malomiasteczkowa ciemnota i zaklamanie. A teraz?
I dziwnym zbiegiem okolicznosci koscioly sa puste.
Takze badz soba, rob co uwazasz ty za sluszne i olej to, co sasiadki
o tobie mowia. Najwazniejsze jest twoje szczescie i zgoda z samym soba.

Moje przemyslenia

[Gość: abcde]

Postanowiłam zabrać głos, jako ta z doświadczeniami po obu stronach barykady.
Przez długi okres małżeństwa nie chcieliśmy mieć dziecka – wszyscy naokoło
dopytywali się, KIEDY ? DLACZEGO ? itp. – trzeba się do tego przyzwyczaić, a
nie jest to trudne jeśli ma się mocne przekonanie i postanowienie o słuszności
własnego wyboru. Oprócz uporczywych czasami pytań, żadnych innych szykan nie
zauważyłam. Nie chcieliśmy wówczas, bo młodość praca, chęć zabawy i niechęć do
obowiązków, i w ogóle brak takiej potrzeby.
PO kilku latach nam się zmieniło. Chcieliśmy (i nadal chcemy), ale nic z tego
nie wychodzi, mimo długiego już leczenia i kilku zabiegów in vitro. Teraz mam
zupełnie inne przemyślenia – nie przerażają mnie obowiązki i brak „luzu” i
robię wszystko co tylko możliwe, wraz z potwornymi obciążeniami finansowymi i
psychicznymi, żeby mieć dziecko. Dlatego wydaje mi się, że doskonale rozumiem
kobiety, które mają lub chcą mieć dzieci (czasem myślę, że nawet moja
świadomość odpowiedzialności wobec dzieci jest znacznie większa, niż
przeciętnej kobiety, dla której zajście w ciążę i urodzenie jest tylko prostą
czynnością fizjologiczną).
Ale, absolutnie nie mam nic przeciwko i jednym i drugim. Jedni chcą (co wcale
nie oznacza, że do tego dorośli) inni nie chcą, co również może być dowodem na
ich dojrzałość.
Z tym, że jest „nagonka” na te drugie, to chyba trzeba się pogodzić – z czasem
świadomość będzie się zmieniać, ale tak jak z przełamaniem wielu barier to
wymaga czasu.
I jeszcze jedna uwaga, nie każda kobieta, która ma dziecko jest „matką Polką” w
tym pejoratywnym znaczeniu.
Pozdrawiam wszystkich.

[Gość: ewa]

Nie podoba mi się pogarda w mówieniu o brzuszysku, porodzie, kupkach itd.
Zupełnie, jakbym słuchała takiego spasionego bankiera, który z lekceważeniem
mówi o prymitywnych kobiecych instynktach. Oczywi�cie, jest mnóstwo idiotek,
które rodzš dzieci, bo takie sš oczekiwania społeczne. Nie podoba mi się
również traktowanie dzieci jako osłody staro�ci - to dopiero egoizm i nadużycie.
Ja nie chciałam mieć dzieci. Moja matka często podkre�lała, jakie to cudowne i
genialne. Ale naprawdę czuła co innego. Miałam być zawsze akuratna, chcieć to
co ona, często podkre�lałA, ile to rzeczy ona nie zrobiła dla mojego dobra,
często upokarzała mojš kobieco�ć - na przykład manifestowanie wstrętu do
miesišczki czy atrakcyjno�ci seksualnej. Ale to zrozumiałam po wielu latach.
Jej opowie�ci przypominały tandetne obrazeczki z odpustu, harmonia w
cukierkowych kolorkach, ale zachowanie, cały ten przekaz niewerbalny , mówiło
co innego - to ciężkie, wstrętne, nudne, ogłupiajšce. Sama siebie akceptowałam
jako prymuskę i osobę niezależnš. W końcu zauważyłam tę różnicę. Było mi bardzo
ciężko, gdy zrozumiałam, jak moja matka mnie oszukała. Ale zaczęłam o siebie
walczyć. I którego� dnia zapragnęłam dziecka - całe moje ciało pragnęło
dziecka.To było wspaniałe uczucie. Jak zaszłam w cišżę, to byłam przerażona -
tyle zmian. Sama cišża też nie była rewelacjš fizycznš i psychicznš, ale
uczucia, jakich wtedy doznawałam, to była pełnia życia - nie tandety z Cosmo,
ale życia. Poród bolał, ale jednocze�nie był fascynujšcy, zupełnie odpłynęłam,
wpadłam w trans. Wybuch wulkanu + megaorgazm. Jest mi trudno być matkš, bo ikt
mnie nie nauczył, jak być matkš i kobietš. Uczę się tego dopiero teraz, ale gdy
co� idzie �le, to staram się dociec, co, dlaczego, jakie mam uczucia, chodzę do
fundacji rodzić po ludzku i uczę się być matkš, uczę się być sobš, .Sam
instynkt to za mało. Sama inteligencja to za mało. Potrzebna jest mšdra
kobieta - przewodniczka. W całej moje rodzinie nie znalazłam takiej osoby,a
jest potrzebna. Nie chciałam miec dzieci, bo nie wiedziałam, jak je mieć z
sensem i rado�ciš. Mimo radosnego rodzinnego mitu - cóż, to był mit. Teraz takš
kobietę znalazłam i wszystko stało sie o wiele prostsze. Ale dalej jest trudne.
czasem chwyta mnie zazdro�ć o beztroskie życie, ale to głównie wtedy, gdy co�
nawala z mężem. Zresztš moje życie nie jest "troskowate". Od pewnego czasu,
wcale nie od cišży, przestałam być kumš troskš, czyli tak zwanš kobietš
rozsšdnš. Nie wiem, dlaczego Cię męczy płacz niemowlęcia? Dlaczego? Mnie męczy,
bo mam wrażenie, że kto� czy ja , krzywdzę dziecko.
I jeszcze jedno.mój mšż szalał erotycznie, gdy byłam w cišży. Absolutnie mu nie
przeszło!Zresztš sama czułam się szalenie seksownie. Kochali�my się jeszcze w
dniu narodzin naszego syna, apetyt wrócił mi już po dwóch tygodniach i naprawdę
ciężko było odczekać te przepisowe sze�ć. A co do figury - weszłam w sukienkę
przedporodowš, dopasowanš w talii, już w trzy tygodnie po urodzeniu dziecka.
Ale przez całš cišżę miałam �ci�le wyliczone co i ile powinnam zje�ć.
Mam wyższe wykształcenie, nawet wyróżnienia, dużo podróżowałam. Ale najbardziej
wymagajšcš i satysfakcjonujšcš podróż odbyłam do własnego wnętrza. Najtrudniej
było i jest mi się zatrzymać, przestać �pieszyć.

[Gość: Miśka]

Weź sie pierdolnii w czoło dziwko jebana.

[suzume]

Gość portalu: Miśka napisał(a):

> Weź sie pierdolnii w czoło dziwko jebana.

cóż za rzeczowy i konkretny głos w dyskusji...
a i zasobu słownictwa pogratulować...

pzdr

[Gość: mirek]

Masz rację

To jak najbardziej Twoja sprawa.

Ale dzieci (własne) są naprawdę bardzo fajne....

[Gość: kathy]

Droga Miśko! wprawdzie jestem "mamuśką", ale naprawdę nie mam zamiaru cię
przekonywać do macierzyństwa. Lepiej, że zdajesz sobie sprawę z tego, że nie
chcesz mieć dzieci i nie ulegasz opinii innych ludzi, niż gdybyś miała je mieć,
cierpieć i skazać je na cierpienie.Masz prawo do własnej życiowej drogi i nie
sądzę, by ktokolwiek mógł cię do prokreacji zmusić. Ale nie uważaj "mamusiek"
generalnie za gorsze. Też mam skończone wyższe studia i zrobiony doktorat.
Pracuję zawodowo i nie wyobrażam sobie życia bez pracy. Ale mam dzieci, bo tak
chciałam, bo bez nich także nie wyobrażam sobie zycia. To prawda, że ciąża i
poród nie są miłe, ale jakoś je przeżyłam i nie myślę o tym. Nie ulegaj
stereotypom, że młode mamy, to garkotłuki, ograniczone tylko do pieluch, kupek
i zupek. Może kiedyś to był problem, ale nie teraz.Poza tym, to od kobiety
zależy czym się interesuje. Ja mam wiele obszarów zainteresowań. I muszę ci
powiedzieć, że nigdy tak intelektualnie nie rozwinęłam się jak podczas
wychowywania starszego dziecka- ta ogromna masa przeczytanych książek, ilość
obejrzanych przedstawień i filmów...no i ten doktorat.( Fakt, że może nie jest
to typowe, bo niestety nie udało mi się nawiązać kontaktów z innymi mamami "z
piaskownicy". One rzeczywiście żyły kupkami...)
Żyj więc po swojemu, ale nie gardź "mamuśkami" bo horyzont ich zaiteresowań
może być szerszy niż twój, a ponadto mają jeszcze kogoś - dzieci ale to nie
byłoby już na temat.