rozczarowanie malzenstwem

[frisky2]

Oczywiscie nawiazuje do innego watku "jestem ciekawy....."itd.
Dlaczego bywa tak, ze facet sie zeni - w mlodym powiedzmy wieku - pelen uczuc
i jak najlepszych checi, a po jakims czasie dochodzi do wniosku, ze
malzenstwo to jednak nie jest najlepsza dla niego droga?
Czy chodzi tylko o rutyne? NIe sadze. Nawet bujne zycie kawalerskie moze sie
stac rutyna.
A moze chodzi o brak tolerancji i zrozumienia dla jego potrzeb przez kobiete?
a moze jeszcze o cos innego?
Tak tylko sie zastanawiam...

ja ci powiem frisky o co chodzi...

[bukowski27]

vchodzi normalnie o to, ze jak sie facet... znaczy chlopak zeni w wieku 20 lat,
to potem majac 25 lat, zacyna sie zastanwaiac ze wlasciwie to tego zycia
kawalerskiego nie mial.. i zycie kawalerskei mimo ze az tak fantastyczne nie
jest, to jawi sie mu jak ziemia obiecana...

Zycie kawalerskie jest fantastyczne...

[Gość: KR$]

W ogole nie narzekam, niczego nie chce zmieniac - no moze za 5 - 7 lat (obecnie
28).

[Gość: julka]

frisky2 napisała:

> Oczywiscie nawiazuje do innego watku "jestem ciekawy....."itd.
> Dlaczego bywa tak, ze facet sie zeni - w mlodym powiedzmy wieku - pelen uczuc
> i jak najlepszych checi, a po jakims czasie dochodzi do wniosku, ze
> malzenstwo to jednak nie jest najlepsza dla niego droga?
> Czy chodzi tylko o rutyne? NIe sadze. Nawet bujne zycie kawalerskie moze sie
> stac rutyna.
> A moze chodzi o brak tolerancji i zrozumienia dla jego potrzeb przez kobiete?
> a moze jeszcze o cos innego?
> Tak tylko sie zastanawiam...
****************************************

Ile małżeństw, tyle różnych problemów. nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie.
Każdy musi sam szukać rozwiązania, niestety.
Zaintrygowało mnie jedno i proszę o odp: co rozumiesz przez "brak tolerancji i
zrozumienia potrzeb". Nie pytam,żeby później się czepiać, tylko interesują mnie
te "potrzeby", czego mężczyzna oczekuje w małżeństwie???
Pozdro!

[pajdeczka]

Gość portalu: julka napisał(a):

> frisky2 napisała:
>
> > Oczywiscie nawiazuje do innego watku "jestem ciekawy....."itd.
> > Dlaczego bywa tak, ze facet sie zeni - w mlodym powiedzmy wieku - pelen uc
> zuc
> > i jak najlepszych checi, a po jakims czasie dochodzi do wniosku, ze
> > malzenstwo to jednak nie jest najlepsza dla niego droga?
> > Czy chodzi tylko o rutyne? NIe sadze. Nawet bujne zycie kawalerskie moze s
> ie
> > stac rutyna.
> > A moze chodzi o brak tolerancji i zrozumienia dla jego potrzeb przez kobie
> te?
> > a moze jeszcze o cos innego?
> > Tak tylko sie zastanawiam...
> ****************************************
>
> Ile małżeństw, tyle różnych problemów. nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie.
> Każdy musi sam szukać rozwiązania, niestety.
> Zaintrygowało mnie jedno i proszę o odp: co rozumiesz przez "brak tolerancji
i
> zrozumienia potrzeb". Nie pytam,żeby później się czepiać, tylko interesują
mnie
>
> te "potrzeby", czego mężczyzna oczekuje w małżeństwie???
> Pozdro!


Jak to czego oczekuje? Że będziemy tańczyły, jak nam zagrają. A melodia podobna
do tej wyniesionej z rodzinnego domu. Ojciec grał - matka tańczyła. Dla
niektórych własna rodzina to przedłużenie domu rodzinnego. Dobrze jest, kiedy
odpowiada to kobiecie, ale kiedy ona próbuje zerwać ze stereotypami jego domu i
własnego i budować coś nowego, wtedy zaczyna się koszmar z ul.Wiązów..

[poison_]

• Re: No to ja juz nic nie rozumiem.
pajdeczka 03-12-2002 12:02 odpowiedz na list odpowiedz cytując

Gość portalu: grogreg napisał(a):

> Tak nazekasz na tego swojego lubego, a on nawet sam sobie koszule
prasuje.


"Mój stary zaklada koszulę
parę razy w roku. Jest fizolem i łazi do pracy jak łajza"
>
> do tej wyniesionej z rodzinnego domu. [...}
> niektórych własna rodzina to przedłużenie domu rodzinnego. Dobrze jest, kiedy
> odpowiada to kobiecie, ale kiedy ona próbuje zerwać ze stereotypami jego domu
i
>
> własnego i budować coś nowego, wtedy zaczyna się koszmar z ul.Wiązów..


Spotykasz pajdeczke, ktora udaje Krolewne Pajduline, a potem czytasz, ze ona
mowi na ciebie "stary", marzysz o wspolnym wieczorze przy swiecach, a ona za
przeproszeniem "drze morde", bo jak inaczej mozna nazwac jej nieustanne gadani
i uragiwanie wszystkim i wszystkiemu dookola. Nawet dziecko tresuje.
Totalny brak uczuc.
Tylek 130, obzera sie slodyczami, zero ciepla.
Ciagle tylko "BLA BLA BLA BLA" i "JA JA JA"
I obsrywa wlasne gniazdo przed obcymi ludzmi.

I co? To jest szczescie faceta?

Faceci nie sa swieci, bez przesady, ale sa granice chamstwa. Powinny byc
szczegolnie u kobiet.
Reniu, Lena, Liloom... (jest Was tu sporo - na szczescie), bardzo Was lubie

Czesc!

[jendza1]

A ja to sobie mysle, ze wszystko zalezy...
Od tego, kto, z kim, kiedy, jak itd...
Znam pary, ktore rozwiodly sie wczesniej,
niz po roku malzenstwa, czyli jasnym jest,
ze nie tylko mezczyznom musialo byc w tych
zwiazkach zle...
Ale znam i takie, gdzie ludzie po 10 latach
stwierdzaja, ze jest coraz lepiej...
I za nic mezczyzni z tych malzenstw
by sie na inny wariant zycia nie zamienili...
To sa dwa przypadki skrajne.
A pomiedzy?
Bywa roznie, choc generalnie szaro.
Jak to w zyciu...
Pozdrawiam serdecznie!
jendza - w kilkuletnim malzenstwie coraz szczesliwsza...

Przekłuty balon

[pajdeczka]

frisky2 napisała:

> Oczywiscie nawiazuje do innego watku "jestem ciekawy....."itd.
> Dlaczego bywa tak, ze facet sie zeni - w mlodym powiedzmy wieku - pelen uczuc
> i jak najlepszych checi, a po jakims czasie dochodzi do wniosku, ze
> malzenstwo to jednak nie jest najlepsza dla niego droga?
> Czy chodzi tylko o rutyne? NIe sadze. Nawet bujne zycie kawalerskie moze sie
> stac rutyna.
> A moze chodzi o brak tolerancji i zrozumienia dla jego potrzeb przez kobiete?
> a moze jeszcze o cos innego?
> Tak tylko sie zastanawiam...


Jest to kwestia dojrzałości i odpowiedzialności za swoje decyzje.
Małżeństwo to nie umowa o pracę na czas określony, to układ , którego końca nie
jesteśmy w stanie przewidzieć.
Kiedy jest się bardzo młodym, a nawet trochę starszym to wydaje się , że
pokonamy wszystkie przeciwności, że nic nas nie złamie i w niczym nie
przeszkodzi. Z wiekiem okazuje się, że gdzieś ta wewnętrzna siła ulat, jak
powoli nakłuwany balon. Tak samo z małżenstwem. Dopóki jest w nim powietrze
wznosimy się wyżej i wyżej, ale kiedy z jakichś powodów powietrze zaczyna się
ulatniać (w wolniejszym lub w szybszym tempie), czujemy , że szybciej lub
wolniej spadamy w dół. Wtedy trzeba tylko uważać, aby zminimalizować skutki
upadku (najlepiej nie na głowę).
Pozdrawiam życiowych rozterkowiczów.

[fe_male]

Uuuu pajdka, jakaś refleksyjna się zrobiłaś, ktoś Cię nakłuł?

fe_Pa
Nie mniej do mnie to przemawia.

[pajdeczka]

fe_male napisała:

> Uuuu pajdka, jakaś refleksyjna się zrobiłaś, ktoś Cię nakłuł?
>
> fe_Pa
> Nie mniej do mnie to przemawia.


A ja mam tak po naszym nieodżałowanym prezydencie Lechu. Lubiem obrazowe
porównania.
A tak na poważnie to sama się zdziwiałam.
Pa!

[Gość: frisky2]

No tak, pytanie tylko, dlaczego to powietrze zaczyna uchodzic?

Julka, trudno mi w kilku zdaniach wyjasnic o co dokladnie chodzi z ta
tolerancja, ale generalnie mysle, ze kobiety robia taki blad: chca ustawic
wszystko w malzenstwie na swoj sposob i styl i bardzo czesto zawlaszczaja
niemal cala przestrzen malzenska dla siebie i wlasnych wyobrazen.

[pajdeczka]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> No tak, pytanie tylko, dlaczego to powietrze zaczyna uchodzic?
>
> Julka, trudno mi w kilku zdaniach wyjasnic o co dokladnie chodzi z ta
> tolerancja, ale generalnie mysle, ze kobiety robia taki blad: chca ustawic
> wszystko w malzenstwie na swoj sposob i styl i bardzo czesto zawlaszczaja
> niemal cala przestrzen malzenska dla siebie i wlasnych wyobrazen.


To zależy od wyobraźni. Mnie się nasunęło takie właśnie porównanie, bo tak się
czuję. Możesz sobie inaczej to nazwać.

Coooooooooooooooooooooooooooooooooooo?

[pajdeczka]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> No tak, pytanie tylko, dlaczego to powietrze zaczyna uchodzic?
>
> Julka, trudno mi w kilku zdaniach wyjasnic o co dokladnie chodzi z ta
> tolerancja, ale generalnie mysle, ze kobiety robia taki blad: chca ustawic
> wszystko w malzenstwie na swoj sposob i styl i bardzo czesto zawlaszczaja
> niemal cala przestrzen malzenska dla siebie i wlasnych wyobrazen.

A tu Cię boli! To powiem Ci z pozycji tej zawładniającej przestrzeń. To wy
swoją życiową postawą doprowadzacie żony do sytuacji, kiedy zaczyna ona o
wsszystkim sama decydować, bo, albo nie ma innego wyjścia, albo po prostu te
jej decyzje mają ręce i nogi, w przeciwieństwie do waszych. Problem zaczyna się
wtedy, kiedy facet albo się uczy podejmowania decyzji, albo neguje decyzje
żony. W tej drugiej sytuacji finał jest znany.
Jakaś wasza cholerna męska duma nie pozwala na przejęcie przez
tę "rozsądniejszą" stronę życiowej inisjatywy. Za to ta sama duma nie
przeszkadza wam, kiedy w domu zaczyna brakować pieniędzy.
Przepraszam. trochę mnie poniosło.

[Gość: julka]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> No tak, pytanie tylko, dlaczego to powietrze zaczyna uchodzic?
>
> Julka, trudno mi w kilku zdaniach wyjasnic o co dokladnie chodzi z ta
> tolerancja, ale generalnie mysle, ze kobiety robia taki blad: chca ustawic
> wszystko w malzenstwie na swoj sposob i styl i bardzo czesto zawlaszczaja
> niemal cala przestrzen malzenska dla siebie i wlasnych wyobrazen.
***********************************************************************8

Bingo! Mój mężczyzna ma dokładnie o to samo do mnie pretensje i co jakiś czas
przeprowadzamy burzliwą wymianę zdań na ten temat. Nie wiem do końca, w czym
tkwi nasz błąd, ale mogę powiedzieć na sto procent, że główny dylemat jest ten,
że żadne z nas nie lubi kompromisu i rzadko go stosuje. Żyjąc parę lat pod
jednym dachem ludzie bywają zmęczeni sobą nawzajem, wchodzą sobie w drogę i
doprowadzają do rozpaczy; to normalne i nie do uniknięcia.
Byłam kiedyś samotna i czasami chciało mi sie wyć i kopać ścianę z tego powodu,
że nawet nie mam się z kim poużerać:)
Ale nie potrafię dać recepty na dobry związek, sorry...

[frisky2]

>
> Bingo! Mój mężczyzna ma dokładnie o to samo do mnie pretensje i co jakiś czas
> przeprowadzamy burzliwą wymianę zdań na ten temat. Nie wiem do końca, w czym
> tkwi nasz błąd, ale mogę powiedzieć na sto procent, że główny dylemat jest
ten,
>
> że żadne z nas nie lubi kompromisu i rzadko go stosuje. Żyjąc parę lat pod
> jednym dachem ludzie bywają zmęczeni sobą nawzajem, wchodzą sobie w drogę i
> doprowadzają do rozpaczy; to normalne i nie do uniknięcia.
> Byłam kiedyś samotna i czasami chciało mi sie wyć i kopać ścianę z tego
powodu,
>
> że nawet nie mam się z kim poużerać:)
> Ale nie potrafię dać recepty na dobry związek, sorry...

Pewnie nie ma gotowych recept, ale chyba nie chodzi mi o zmeczenie soba. Bo
wierz mi sa malzenstwa z kilkunastoletnim stazem wcale soba nie zmeczone. A
jednak brak zrozumienia potrzeb drugiego czlowieka - o czym bardzo czesto mowia
kobiety (ze faceci w zwiazku nie rozumieja ich potrzeb). Zauwazylem, ze wiele
kobiet widzi malzenstwo i meza przez pryzmat wlasnych wyobrazen. jesli cos im
sie z tymi wyobrazeniami nie zgadza, to probuja to zmienic, np. zmienic
upodobania swojego faceta. I wtedy zaczyna sie konflikt.

[Gość: julka]

frisky2 napisała:

>
> Pewnie nie ma gotowych recept, ale chyba nie chodzi mi o zmeczenie soba. Bo
> wierz mi sa malzenstwa z kilkunastoletnim stazem wcale soba nie zmeczone. A
> jednak brak zrozumienia potrzeb drugiego czlowieka - o czym bardzo czesto
mowią
> kobiety (ze faceci w zwiazku nie rozumieja ich potrzeb)
*********************************************************
Nie uwierzę przenigdy, że jakieś nawet najbardziej idealne małżeństwo nigdy się
nie pokłóciło ani nie poczuło znużenia prozą małżeńską. To byłby przypadek
kliniczny.
Chodzi chyba o ogólny klimat małżeństwa, jeśli ludzie już nie potrafią ze sobą
porozmawiac,żeby się nie pokłócić, to wtedy czasem nie ma co ratować. Jeśli
potrafisz rozmawiać z żoną bez wzajemnych " bo ty zawsze" i "bo ty nigdy" to
musisz rozmawiać, musisz dać jej do myślenia, że jest problem i trzeba go
rozwiązać i nawiązać porozumienie. To straszny banał, co piszę ale chyba nie ma
lepszej metody

. Zauwazylem, ze wiele
> kobiet widzi malzenstwo i meza przez pryzmat wlasnych wyobrazen. jesli cos im
> sie z tymi wyobrazeniami nie zgadza, to probuja to zmienic, np. zmienic
> upodobania swojego faceta. I wtedy zaczyna sie konflikt.
*************************************************
Coś w tym jest, przyznaję się bez bicia...
Tylko że po paru latach małżeństwa kobieta zaczyna się żegnać ze złudzeniami,
ze może GO zmienić, że będzie taki jakiego sobie wyobraziła gdy miała 15 lat...
Zaczyna się akceptować, przymykać oko, mieć dystans. I jeśli ludzie nie narobią
bigosu gdzieś po drodze to na ogół jest OK. Taki spokojny, ciepły grajdołek.
Jak ktoś lubi, to proszę bardzo!
Pozdrawiam!
>

[pajdeczka]

Gość portalu: julka napisał(a):

> frisky2 napisała:
>
> >
> > Pewnie nie ma gotowych recept, ale chyba nie chodzi mi o zmeczenie soba. B
> o
> > wierz mi sa malzenstwa z kilkunastoletnim stazem wcale soba nie zmeczone.
> A
> > jednak brak zrozumienia potrzeb drugiego czlowieka - o czym bardzo czesto
> mowią
> > kobiety (ze faceci w zwiazku nie rozumieja ich potrzeb)
> *********************************************************
> Nie uwierzę przenigdy, że jakieś nawet najbardziej idealne małżeństwo nigdy
się
>
> nie pokłóciło ani nie poczuło znużenia prozą małżeńską. To byłby przypadek
> kliniczny.
> Chodzi chyba o ogólny klimat małżeństwa, jeśli ludzie już nie potrafią ze
sobą
> porozmawiac,żeby się nie pokłócić, to wtedy czasem nie ma co ratować. Jeśli
> potrafisz rozmawiać z żoną bez wzajemnych " bo ty zawsze" i "bo ty nigdy" to
> musisz rozmawiać, musisz dać jej do myślenia, że jest problem i trzeba go
> rozwiązać i nawiązać porozumienie. To straszny banał, co piszę ale chyba nie
ma
>
> lepszej metody
>
> . Zauwazylem, ze wiele
> > kobiet widzi malzenstwo i meza przez pryzmat wlasnych wyobrazen. jesli cos
> im
> > sie z tymi wyobrazeniami nie zgadza, to probuja to zmienic, np. zmienic
> > upodobania swojego faceta. I wtedy zaczyna sie konflikt.
> *************************************************
> Coś w tym jest, przyznaję się bez bicia...
> Tylko że po paru latach małżeństwa kobieta zaczyna się żegnać ze złudzeniami,
> ze może GO zmienić, że będzie taki jakiego sobie wyobraziła gdy miała 15
lat...
> Zaczyna się akceptować, przymykać oko, mieć dystans. I jeśli ludzie nie
narobią
>
> bigosu gdzieś po drodze to na ogół jest OK. Taki spokojny, ciepły grajdołek.
> Jak ktoś lubi, to proszę bardzo!
> Pozdrawiam!
> >


Typowa logika kobiet. Ustępuję dla swiętego spokoju, bo i tak go nie zmienię.
A dlaczego to Ty masz się godzić na jego warunki, kiedy dotychczasowe wasze
życie świadczy, że to Twoja koncepcja się najczęściej sprawdzała? Tak
postępowały dawniej kobiety, bo nie miały innego wyjścia. Teraz kobiety są
samodzielne i to facetów tak boli. Wszystko jest dobrze, dopóki to oni
kontrolują sytuację. Jeśli żona zaczyna przejmować kontrolę, wtedy mówi się, że
próbuje naginać faceta do siebie.

[matrek]

Chodzi o nie właściwy dobór partnera.

[niedzwiedziczka]

Po pierwsze: nie żenić się w zbyt młodym wieku, gdzie
"zbyt młodym" jest pojęciem względnym, bo są dojrzali
25-ciolatkowie i niedojrzali 40-tolatkowie.
Po drugie: każde małżeństwo jest sztuką kompromisu. Jeśli
jedna ze stron podporządkowuje się bezwzględnie, a druga
całkowicie przejmuje władzę - to nie jest małżeństwo,
tylko niewolnictwo albo układ sado-masochistyczny.
Po trzecie: trzeba się z góry przygotować na momenty
kryzysowe, występują w każdym związku i tylko próby
porozumienia się, a nie wzajemne skakanie sobie do oczu
pozwolą je przejść w miarę bezboleśnie.
Po czwarte: banał ale bardzo ważny - kłócąc się należy
krytykować konkretną sytuację, czy zachowanie, a nie
osobę. Jeśli słyszę: nie lubię, jak tak robisz - staram
się to zmienić, jeśli słyszę: bo Ty zawsze ....- wkurzam
się na złość robię to samo.
Po piąte: wchodząc w związek należy założyć, że nie tylko
ja chcę coś zmienić w drugiej ososbie, ale ona też może
będzie chciała coś zmienić we mnie.
Po szóste i najważniejsze: przed związaniem się z kimś
należy uzgodnić priorytety. Jeśli się nie pokrywają - nie
ma sensu się wiązać, bo całe życie będzie wojną o to, co
dla kogo najważniejsze.

[frisky2]

niedzwiedziczka napisała:


> Po pierwsze: nie żenić się w zbyt młodym wieku, gdzie
> "zbyt młodym" jest pojęciem względnym, bo są dojrzali
> 25-ciolatkowie i niedojrzali 40-tolatkowie.

Albo: nie zenic sie w zadnym wieku...



> Po drugie: każde małżeństwo jest sztuką kompromisu. Jeśli
> jedna ze stron podporządkowuje się bezwzględnie, a druga
> całkowicie przejmuje władzę - to nie jest małżeństwo,
> tylko niewolnictwo albo układ sado-masochistyczny.

Powyzszy cytat bym polecil zwlaszcza kjobietom




> Po trzecie: trzeba się z góry przygotować na momenty
> kryzysowe, występują w każdym związku i tylko próby
> porozumienia się, a nie wzajemne skakanie sobie do oczu
> pozwolą je przejść w miarę bezboleśnie.

To elementarz malzenstwa, chodzi mi o cos innego.




> Po czwarte: banał ale bardzo ważny - kłócąc się należy
> krytykować konkretną sytuację, czy zachowanie, a nie
> osobę. Jeśli słyszę: nie lubię, jak tak robisz - staram
> się to zmienić, jeśli słyszę: bo Ty zawsze ....- wkurzam
> się na złość robię to samo.

jak wyzej



> Po piąte: wchodząc w związek należy założyć, że nie tylko
> ja chcę coś zmienić w drugiej ososbie, ale ona też może
> będzie chciała coś zmienić we mnie.

Moim zdaniem bledne i typowo kobiece. Nie wchodze w zwiazek zeby zmienic cos w
drugiej osobie, ale dlatego, ze chce byc z ta osoba taka jaka ona jest.



> Po szóste i najważniejsze: przed związaniem się z kimś
> należy uzgodnić priorytety. Jeśli się nie pokrywają - nie
> ma sensu się wiązać, bo całe życie będzie wojną o to, co
> dla kogo najważniejsze.

Czy cele (Priorytety) kobiety i mezczyzny moga kiedykolwiek byc takiesame?
Watpie. I to kwestionuje sensownosc malzenstwa:)

[rzulw]

A czy Twoje pytanie dotyczy tylko przypadków w których, to facet rezygnuje, czy
uważasz, że to tylko my faceci, stwierdzamy(po czasie), ze małżeństwo
to "instytucja" do kitu ?
Tak tylko sie zastanawiam...

[Gość: Lena]

Wszystkie małżeństwa przechodzą kryzysy. I nie ma reguły na to kto bardziej
przezywa i kogo bardziej boli.
Na pewno już dziewczynki uczone i strofowane są od dziecka "ustąp, bo jesteś
grzeczniejsza, mądrzejsza", "chłopcy są niegrzeczni ale ty masz swiecić
przykładem" i zostaje to w dorosłym zyciu. Zobaczcie młode małżenstwo: ona wie
że musi sprzatać, gotować, dbać o dom i jeszcze zyskac aprobatę teściowej a on,
no nie za wiele. Kiedyś musiał utrzymać rodzinę, dziś nikt tego od niego nie
wymaga. Ona nastawiona na kompromis choć trochę chce go udeptać a on chce zyć
tak jak u mamusi. Nie jest to regułą ale jest bardzo częste. Jeszcze do tego
gdy rodzice próbują "pomagać radami" to od razu mamy pierwszy kryzys. Potem
dzieci. Czasem mężczyzna na równi z zoną angażuje sie w te dizci i po jakimś
czasie właściwie nie są małżeństwem a jedynie rodzicami i gdy na to wpadną jest
następny kryzys. czasem mąż czuje sie odrzucony bo dziecko dzieckiem /lub
dzieci/ ale on ma być najważniejszy. Nastepny kryzys. czasem kobieta już ma tak
dość a widzi,że swiat poza jej domem też jest i to całkiem fajny, mężczyzn też
trochę /lub mąż to widzi/ i następny kryzys.
Myslę,że ludzie muszą chcieć być razem, muszą być nastawieni na kompromis, na
pomoc sobie nawzajem i muszą się rozwijać równocześnie ale i równolegle. Mieć
zainteresowania /poza domem, gotowniem, sprzątaniem i dziećmi/- najlepiej
wspólne, spędzac razem czas i mieć o czym rozmawiać. Wynosimy z naszych domów
otwarcie -lub jego brak -na drugiego człowieka, umiejętność -lub jej brak -
rozmowy i chęć - lub jej brak - nauki tego czego nie umiemy. Niestety, nie
zawsze to widać "na oko". Czasem harmonijna rodzina teściów jest tylko pozorem
i w naszym małżeństwie wychodzą jej braki i nasze braki. Czasem to nasze
małżeństwo wisi na włosku wielkosci i prawdziwości naszych wzajemnych uczuć i
na naszych charakterach.
Mam długotrwałe własne małżeństwo po kryzysach ale mocno się kochajace i chyba
coraz lepsze, blizsze.

[Gość: julka]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Wszystkie małżeństwa przechodzą kryzysy. I nie ma reguły na to kto bardziej
> przezywa i kogo bardziej boli.
> Na pewno już dziewczynki uczone i strofowane są od dziecka "ustąp, bo jesteś
> grzeczniejsza, mądrzejsza", "chłopcy są niegrzeczni ale ty masz swiecić
> przykładem" i zostaje to w dorosłym zyciu. Zobaczcie młode małżenstwo: ona
wie
> że musi sprzatać, gotować, dbać o dom i jeszcze zyskac aprobatę teściowej a
on,
>
> no nie za wiele. Kiedyś musiał utrzymać rodzinę, dziś nikt tego od niego nie
> wymaga. Ona nastawiona na kompromis choć trochę chce go udeptać a on chce zyć
> tak jak u mamusi. Nie jest to regułą ale jest bardzo częste. Jeszcze do tego
> gdy rodzice próbują "pomagać radami" to od razu mamy pierwszy kryzys. Potem
> dzieci. Czasem mężczyzna na równi z zoną angażuje sie w te dizci i po jakimś
> czasie właściwie nie są małżeństwem a jedynie rodzicami i gdy na to wpadną
jest
>
> następny kryzys. czasem mąż czuje sie odrzucony bo dziecko dzieckiem /lub
> dzieci/ ale on ma być najważniejszy. Nastepny kryzys. czasem kobieta już ma
tak
>
> dość a widzi,że swiat poza jej domem też jest i to całkiem fajny, mężczyzn
też
> trochę /lub mąż to widzi/ i następny kryzys.
> Myslę,że ludzie muszą chcieć być razem, muszą być nastawieni na kompromis,
na
> pomoc sobie nawzajem i muszą się rozwijać równocześnie ale i równolegle. Mieć
> zainteresowania /poza domem, gotowniem, sprzątaniem i dziećmi/- najlepiej
> wspólne, spędzac razem czas i mieć o czym rozmawiać. Wynosimy z naszych domów
> otwarcie -lub jego brak -na drugiego człowieka, umiejętność -lub jej brak -
> rozmowy i chęć - lub jej brak - nauki tego czego nie umiemy. Niestety, nie
> zawsze to widać "na oko". Czasem harmonijna rodzina teściów jest tylko
pozorem
> i w naszym małżeństwie wychodzą jej braki i nasze braki. Czasem to nasze
> małżeństwo wisi na włosku wielkosci i prawdziwości naszych wzajemnych uczuć i
> na naszych charakterach.
> Mam długotrwałe własne małżeństwo po kryzysach ale mocno się kochajace i
chyba
> coraz lepsze, blizsze.
*******************************
Bardzo ładnie to napisałaś, Lena.
Po róznych przejściach myślę, ze kryzysy właściwie wzbogacają małżeństwa, o ile
nie sa na tyle poważne, żeby je rozwalić. Człowiek dowiaduje się więcej o sobie
i współmałżonku, umierają zbędne złudzenia, można sobie coś poukładać bardziej
z sensem.
Tylko co zrobić gdy ludzie są zupełnie z innej bajki i ni w ząb nie potrafią
się dogadać i małżeństwo jest jednym wielkim kryzysem? Doradzanie małżonkom aby
sie rozstali jest bardzo niepopularne, radzi się im żeby ratowali i ratowali...
Zawsze mam wątpliwości patrząc na takie przypadki zapętlonych małżeństw, czy
oni mają w ogóle coś do ratowania?

[Gość: Lena]

Gość portalu: julka napisał(a):

> Zawsze mam wątpliwości patrząc na takie przypadki zapętlonych małżeństw, czy
> oni mają w ogóle coś do ratowania?

Kazde małżeństwo jest inne. Nawet nie zawsze wiemy czy drugi człowiek żyjący z
nami pod jednym dachem będzie naprawdę pomocą i przyjacielem, miłością i
oddaniem dopóki go nie poznamy. Czasem wierzymy w to bezgranicznie i
rozczarowujemy sie a czasami nie ufamy a jesteśmy mile zaskoczeni. czasem
wyciągamy rękę przez długi czas i ktoś ja odpycha a gdy my już nie chcemy ręki
podawać ta druga strona ofiaruje nam swoje serce.
Myslę,że dopóki ludzie chcą ze soba rozmawiać i mają o czym związek należy
ratować. Ale naprawdę nie ma reguły. Nie potrafiłabym poradzić każdemu, bo ja
zawsze byłam, jestem i pewnie będę zwolennikiem rozmów i mówienia drugiej
stronie o swoich uczuciach.Po kilku latach takich "gadek" ta druga strona chcąc
nie chcąc pomyśli co ja czuję i liczy sie z tym.
Pozdrowienia.

[Gość: frisky2]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Gość portalu: julka napisał(a):
>
> > Zawsze mam wątpliwości patrząc na takie przypadki zapętlonych małżeństw, c
> zy
> > oni mają w ogóle coś do ratowania?
>
> Kazde małżeństwo jest inne. Nawet nie zawsze wiemy czy drugi człowiek żyjący
z
> nami pod jednym dachem będzie naprawdę pomocą i przyjacielem, miłością i
> oddaniem dopóki go nie poznamy. Czasem wierzymy w to bezgranicznie i
> rozczarowujemy sie a czasami nie ufamy a jesteśmy mile zaskoczeni. czasem
> wyciągamy rękę przez długi czas i ktoś ja odpycha a gdy my już nie chcemy
ręki
> podawać ta druga strona ofiaruje nam swoje serce.
> Myslę,że dopóki ludzie chcą ze soba rozmawiać i mają o czym związek należy
> ratować. Ale naprawdę nie ma reguły. Nie potrafiłabym poradzić każdemu, bo ja
> zawsze byłam, jestem i pewnie będę zwolennikiem rozmów i mówienia drugiej
> stronie o swoich uczuciach.Po kilku latach takich "gadek" ta druga strona
chcąc
>
> nie chcąc pomyśli co ja czuję i liczy sie z tym.


Gorzej jesli to co ty czujesz okaze sie zupelnie sprzeczne z wizja jaka ma ta
druga strona.

[Gość: Lena]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> Gorzej jesli to co ty czujesz okaze sie zupelnie sprzeczne z wizja jaka ma ta
> druga strona.

Niech mówi. Będę wiedziała z czym się mam liczyć. A o moich uczuciach mówię nie
po to by ktoś drugi konfrontował to z własnym wyobrażeniem o nich ale by z nimi
sie liczył. Rozmowa jest budowaniem płaszczyzny porozumienia. Bez niej nie ma
mowy o zgodzie i dobrym małżeństwie.