adopcja

[miss_a]

zastanawiam sie od dluzszego czasu (co prawda na razie jest to takie
"gdybanie" tylko, bo jeszcze mloda jestem ;) ) nad mozliwoscia adopcji.
chcialabym miec swoje wlasne dzieci, ale i tez jedno, dwoje adoptowanych.
zawsze mi sie wydawalo ze to musi byc swietne, moc uratowac zycie takiemu
maluchowi ktory inaczej musialby pozostac w domu dziecka.

slyszalam jednak tez wiele opinii, ze czesto rodzice adopcyjni gorzko zaluja
swojej decyzji. otaczaja adoptowane dziecko opieka i miloscia, a ono mimo to
wyrasta na malego chuligana, ktory terroryzuje rodzine. czy sami/same macie
jakies doswiaczenia z adopcja, pozytywne i negatywne? albo Wasi znajomi?
jestem bardzo ciekawa Waszych opinii, pozdrawiam.

[izabellaz1]

miss_a napisała:

> slyszalam jednak tez wiele opinii, ze czesto rodzice adopcyjni gorzko zaluja
> swojej decyzji. otaczaja adoptowane dziecko opieka i miloscia, a ono mimo to
> wyrasta na malego chuligana, ktory terroryzuje rodzine.

A gdzie i od kogo takie "rewelacje" słyszałaś?

[miss_a]

izabellaz1 napisała:
>
> A gdzie i od kogo takie "rewelacje" słyszałaś?
>
>

chociazby od mojej Mamy, ktora jest sedzia rodzinnym, i niestety czasami
prowadzi sprawy o rozwiazanie adopcji, wlasnie z tego powodu.

[izabellaz1]

miss_a napisała:


> chociazby od mojej Mamy, ktora jest sedzia rodzinnym, i niestety czasami
> prowadzi sprawy o rozwiazanie adopcji, wlasnie z tego powodu.

No jeśli jest sędzią no to chyba logiczne, że trafiają do sądu tylko ludzie,
ktorym się nie powiodło:)
Nie masz 100% pewności, że urodzone przez Ciebie dziecko będzie porządnym
człowiekiem.
A to jakie dziecko miało doświadczenia zależy również od wieku w jakim adopcja
się dokonuje. Jeżeli adoptujesz miesięczne niemowlę bo ktoś zrzekł się go w
szpitalu to będziesz miała duży wpływ na kształtowanie jego psychiki.

[miss_a]

izabellaz1 napisała:

> No jeśli jest sędzią no to chyba logiczne, że trafiają do sądu tylko ludzie,
> ktorym się nie powiodło:)

Zdaje sobie sprawe, ze Mama ma na sprawe poglad nieco "wypaczony" przez
skrzywienie zawodowe, bo widzi w pracy taka nadreprezentacje tych nieudanych
adopcji (tak jak np rowniez w pracy widzi nadreprezentacje mlodocianych
przestepcow, i potem jej sie zdaje ze caly swiat zaludniaja ich bandy ;) ).
Wlasnie dlatego prosze o opinie innych na forum :)

Pozdrawiam :)

[izabellaz1]

miss_a napisała:

> Zdaje sobie sprawe, ze Mama ma na sprawe poglad nieco "wypaczony" przez
> skrzywienie zawodowe, bo widzi w pracy taka nadreprezentacje tych nieudanych
> adopcji (tak jak np rowniez w pracy widzi nadreprezentacje mlodocianych
> przestepcow, i potem jej sie zdaje ze caly swiat zaludniaja ich bandy ;) ).
> Wlasnie dlatego prosze o opinie innych na forum :)

No i ok:)
Jasne, że im dziecko młodsze, im mniej złych doświadczeń ma za sobą tym będziesz
miała jako matka zastępcza większy wpływ na jego wychowanie. Im dziecko starsze
i im więcej przeżyło tym potrzeba więcej wiedzy, cierpliwości, ciepła i zrozumienia.
Jest mnóstwo dzieciaków wychowanych w rodzinnych domach dziecka, nie mówiąc o
rodzinach adopcyjnych, którzy wyrastają na porządnych, wrażliwych ludzi.

[miss_a]

Aha, jeszcze jedno wlasnie, a propos skad takie "rewelacje" biore. Znam taka
jedna pania osobiscie. Byla moja polonistka w ostatniej klasie podstawowki, wiec
"na wlasnej skorze" poznalam jaki ma stosunek do dzieci, i moge z czystym
sumieniem zapewnic, bardzo fajna kobieta, cierpliwa, lagodna, pogodna, ze
swietnym podejsciem do dzieci/nastolatkow. Zadna tam frustratka czy sadystka
ktora by dziecku robila krzywde. Zaadoptowala 7-letniego chlopczyka, wychowywala
go i bardzo kochala, a chlopczyk gdy dorosl i stal sie nastolatkiem zaczal ja
wulgarnie wyzywac, okradac, raz chyba ja nawet pobil. W koncu adopcje
rozwiazala. I kurcze, troche sie przestraszylam jak sie o tym dowiedzialam, malo
zachecajacy przyklad, no nie?

[jola.pedagogspoleczny]

,,zawsze mi sie wydawalo ze to musi byc swietne, moc uratowac zycie takiemu
maluchowi ktory inaczej musialby pozostac w domu dziecka''

Z całym szacunkiem ale własnie dlatego sa problemy z adoptowanymi dziećmi, ze
ludzie zabierają je do domów, żeby zrealizowac swoje wyidealizowane ambicje...
Dziecko się ma, żeby je kochać, a nie żeby zbawić świat. Jeśli będziesz o
dziecku myślała, jak o farmie pomocy, to lepiej zostań wolontariuszem, a nie
adoptuj dzieci.

,,slyszalam jednak tez wiele opinii, ze czesto rodzice adopcyjni gorzko zaluja
swojej decyzji. otaczaja adoptowane dziecko opieka i miloscia, a ono mimo to
wyrasta na malego chuligana, ktory terroryzuje rodzine''

Dziecko, które wcześniej nei zaznalo miłości, albo wpojono mu negatywne wzorce
zachwań (np. agresję) trzeba przede wszystkim otoczyć miłością (tak, jak
piszesz), ale i należy mu poświęcać cały czas nieustanną uwagę i zapewniać o
uczuciach oraz uczyć nowych wzorców. ,,Normalne'' dziecko, jak czegoś nauczysz,
to oczekujesz, że będzie tak postępować, jak powiesz, że kochasz, to będziesz
oczekiwac, że ono o tym wie i to rozumie. ,,Takie'' dziecko trzeba cały czas
zapewniać o uczuciach, interesować się jego problemami, uczyć nowych rzeczy i
nie dopuścić do sytuacji, żeby czuło się gorsze. Musimy starać się, żeby nam
zaufalo, co jest bardzo trudne, bo ktoś juz prawdopodobnie nadużyl jego
zaufania i dla tego dzieci te sa czesto skryte, zamknięte w sobie i aspołecznie
reagują na otoczenie- jest to obrona przed kolejnym skrzywdzeniem lub okazanie
innym ludziom, ze mają jakiś problem (ale nie potrafią o tym powiedzieć).

[miss_a]

jola.pedagogspoleczny napisała:

> Z całym szacunkiem ale własnie dlatego sa problemy z adoptowanymi dziećmi, ze
> ludzie zabierają je do domów, żeby zrealizowac swoje wyidealizowane ambicje...
> Dziecko się ma, żeby je kochać, a nie żeby zbawić świat. Jeśli będziesz o
> dziecku myślała, jak o farmie pomocy, to lepiej zostań wolontariuszem, a nie
> adoptuj dzieci.
>

Alez przeciez ja wlasnie chce je kochac i otoczyc opieka! Chce zeby bylo
szczesliwe i tak dalej. Dlaczego uwazasz, ze chec zrobienia "tak generalnie"
czegos dobrego wyklucza milosc?

[jola.pedagogspoleczny]

Nie napisałam, ze to sie wyklucza, ale że musisz przede wszystkim mieć na
względzie miłość do dziecka, a nie to, że zawsze chciałaś komuś pomagać...

[anulex]

A jaka powinna być Twoim zdaniem motywacja rodziców, którzy mogą mieć własne
dzieci i mimo to decydują się na adopcję? Bo jedyne co mi się nasuwa, to
właśnie chęć pomocy temu dziecku, uratowania go przed nieszczęściem. Oczywiście
jeśli rodzic ma cukierkową wizję szczęśliwej rodziny z idealnym, dozgonnie
wdzięcznym dzieckiem, to to może być szkodliwe. Ale autorka wątku nie pisała o
niczym takim.

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[avital84]

każde dziecko może wyrosnąć na chuligana...
myślę, że jeżeli jest to Twoje pragnienie i masz takie dobre serduszko i
chciałabyś sie tym dobrem podzielić, to jest to wspaniały pomysł...
takie dzieciaki nie marzą o niczym innym jak o cieple domowego ogniska, o byciu
potrzebnym drgugiej osobie, o powiedzeniu do kogoś mamo...
ja widzę same plusy i nie daj się nikomu zniechęcić:)))
powodzenia:)))

[warsawvoice]

tu scieraja sie 2 szkoly ... jedna ktora mowi ze wychowaniem wszystko mozna
zalatwi , druga ktora mowi ze to jak sie bedziemy zachowywac jest
zdeterminowane przez geny ... dopoki nie zostanie ten problem rozwiazany ,
dopoty watpliwosci zawsze beda

[annubis74]

myślę, że narazie to takie tylko gdybanie, które pewnie u wielu kobiet sie
pojawia (też tak miałam), a czas zweryfikuje czy jest to rzeczywista chęć czy
tylko takie mrzonki.
Po pierwsze, zeby zaadoptować dziecko trzeba przejść długą, ciężką i upierdliwą
procedurę, którą wytrzymują tylko najbardziej zdeterminowani (pewnie mało kto
kto może mieć biologiczne dzieci sie na to zdecyduje)
w polskich domach dziecka nie ma biologicznych sierot, ani dzieci, których
matki odpowiedzialnie zrzekły sie swoich praw - takie dzieci, ktore moga być
oddane do adpocji są adoptowane na "pniu" i wbrew pozorom kolejka chetnych jest
długa- w bidulach tkwią latami dzieci, których sytuacja prawna jest
nieuregulowana.
i taka historyjka z doświadczenia mojej koleżanki, która przeszła przez piekło
(dosłownie) procedury adopcyjnej, adoptowała dziecko, którego matka była
pozbawiona praw rodzicielskich, ale miała z dzieckiem kontakt. dziecko było
podburzane przez biologiczną matkę i zdemoralizowane pobytem w bidulu - adopcja
w końcu nie doszła do skutku.
myslę, ze za kilka lat urodzisz własne dzieci i ten pomysł Ci przejdzie, ale
jakby nie to weź to wszystko pod uwagę

Huligan :)

[madeinussa]

:P

[miss_a]

ej no serio, az sobie sprawdzilam w slowniku ortograficznym online pwn, pisze
sie "chuligan" a nie "huligan" :)

[m_agilla]

No coś Ty :)
Dałabym sobie rękę uciąć, że "samo H" :P
I już bym nie miała?

Hm... :P

nenene :) chuligan

[dzikoozka]

[maialina1]

so.pwn.pl/lista.php?co=chuligan

[deodyma]

a jaka masz gwarancje, ze Twoje dziecko ktore urodzisz nie wyrosnie na chuligana?

??

[yagiennka]

Się przyczepię - czy ty uważasz że huligaństwo to kwestia wrodzona??? To są
dyrdymały i wyssane z palca opinie, podobnie jak to że z domów dziecka to są
tylko złodzieje i przestępcy. Kim będą te dzieci zależy tylko od ciebie. Jeśli
potrafisz pokochac nie swoje dzieci i jesteście z mężem w stanie utrzymać taką
gromadkę to nie wiedzę problemu.

[skorpionica11]

Wszystko zalezy od wychowanie ,chuliganem moze byc kazdy
hmm boze co za gupie myslenie maja nie ktore osoby
a i jeszcze jedno jak chcesz adotpowac 1 dziecko to musisz przynajmniej
zarabiac 2 tys. zł na reke
na dzien dziejszy ,bo pewnie w przyslosci beda jeszcze wyzsze wymagania

[anulex]

Dziedziczność to nie są dyrdymały i wyssane z palca opinie. Badania wskazują,
że geny mają olbrzymi wpływ na nasze życie, również na skłonność do popełniania
przestępstw. Polecam książkę Pinkera "Tabula Rasa".

Nie mówię tu, że nie należy adoptować dzieci. Należy, ale musi być to świadoma
decyzja osoby, która zdaje sobie sprawę nie tylko z plusów, ale również z
wszelkich zagrożeń z tym związanych. Udawanie, że tych zagrożeń nie ma, żeby
tylko ktoś wziął te dzieci, nikomu się nie przysłuży.

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[yagiennka]

Tylko 50% naszych genów dziedziczonych wpływa na nasz charakter, zdolności i
predyspozycje. Pozostałe 50% to środowisko, wychowanie. Nikt nie rodzi się
przestępcą. I geny nie mają żadnego olbrzymiego wpływu na nasze życie, na życie
mają wpływ nasze wybory, nasze środowisko, nasze otoczenie w którym wyrośliśmy.
Geny dają nam tylko pewne predyspozycje i zdolności natomiast jak je
wykorzystamy zalezy od zupełnie innych rzeczy. I to właśnie mówi nauka.

[simply_z]

nie 50% a 70% według najnowszych badań

[warsawvoice]

simply_z napisała:

> nie 50% a 70% według najnowszych badań

nie niszcz zludzen :-)

Podaj źródło

[yagiennka]

Publikacje naukowe mówią o 50%. Około w dodatku.

[anulex]

Zgadzam się, że nikt nie rodzi się przestępcą. Za to można odziedziczyć cechy,
które sprawiają, że jest bardziej pradopodobne, że jako dorośli ludzie
zostaniemy przestępcami. Badania opisane w wymienionej przeze mnie książce
wykazują, że wpływ genów nie maleje a wręcz przeciwnie - rośnie z wiekiem.
Statystyczny człowiek im jest starszy tym bardziej przypomina biologicznych
rodziców, nawet jeśli wychowywali go zupełnie inni ludzie. Jak to się ma do
Twojej teorii wedle której tylko od nas zależy, na kogo wyrosną nasze dzieci?
Uważam, że trzeba mieć bardzo dużo buty, żeby być pewnym, że nasze metody
wychowawcze są na tyle genialne, że całkowicie wyeliminujemy negatywny wpływ
genów.

Pinker w swojej książce twierdził (na podstawie badań), że zdolności zależą w
50% od genów i 0-10% od wychowania. Pozostałe procenty miałyby być wpływem
środowiska rówieśniczego.

Nauka przez duże N mówi, że nie potrafi do końca określić jak to jest, bo brak
jej odpowiednio rzetelnych danych. Nauka zaplątana w ideologię rzeczywiście
może twierdzić, że wychowanie czyni cuda.

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[warsawvoice]

> Pinker w swojej książce twierdził (na podstawie badań), że zdolności zależą w
> 50% od genów i 0-10% od wychowania. Pozostałe procenty miałyby być wpływem
> środowiska rówieśniczego.
>
> Nauka przez duże N mówi, że nie potrafi do końca określić jak to jest, bo
brak
> jej odpowiednio rzetelnych danych. Nauka zaplątana w ideologię rzeczywiście
> może twierdzić, że wychowanie czyni cuda.

dodaj do tego wiare w psychologie , bo jak sie ma czuc czlowiek ktory wierzy
psychologowi a z drugiej strony slyszy ze na jego zachowanie maja wplyw geny a
nie jakies pokretne wytlumaczenia ?

[anulex]

O ile Yagiennka nie docenia genów, o tyle Ty je przeceniasz... :)

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[warsawvoice]

anulex napisała:

> O ile Yagiennka nie docenia genów, o tyle Ty je przeceniasz... :)
nie tylko ja :-) kilka miliardow dolarow juz wladowano w ich poznanie liczac na
KONKRETNE profity i w przeciwienstwie do innych nauk ta dotyka nas najbardziej
bo mowi o nas doslownie wszystko

Nic podobnego

[yagiennka]

Nie prawda :) Te same chechy można wykorzystać i w dobrym i w złym celu.
Wiesz o tym że i przestępcy i policjanci mają bardzo zbliżony profil
psychologiczny? A co ich różni?? To ze stoją po przeciwnych stronach barierki.
Nożem mozna zadac śmiertelny cios ale też ukroić chleb.
Więcej przykładów?
O tym jak wykorzystamy nasze cechy decyduje wychowanie i środowisko. Nawet o
naszym człowieczeństwie decyduje środowisko. Bardzo ciekawy artykuł na ten temat
czytałam ostatnio, właśnie deprymujący rolę genów. Genetycznie to my jesteśmy
prawie zwierzęta :)

[warsawvoice]

yagiennka napisała:

Genetycznie to my jesteśmy
> prawie zwierzęta :)

:-)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[yagiennka]

Podam cytaty :))))
"Niestety okazuje sie że nasz materiał genetyczny w ponad 90% jest identyczny z
genomem wspólczesnego szympansa" "Czynnikiem ostatecznie, choć nie wyłącznie,
decydującym o naszym człowieczeństwie okazuje sie być środowisko" - czyli ludzka
kultura. "zemskie organizmy rozwijają sie przede wszystkim w oparciu o swoje
geny, zazwyczaj najdrobniejszy szczegół ich życia jest zakodowany w DNA,
natomiast ludzie i wyżej rozwiniete istoty dodają do teko kody społęczne". "U
człowieka przeważająca większośc zachowań pozostaje poza zapisem genetycznym.
Nasze geny oferują nam zaledwie rusztowanie potencjalnych możłiwości
rozwojowych, które moga być ewentualnie wykorzystywane w procesie
przystosowywania do życia w społęczeństwie:"
I tyle :) Geny wcale nie są najwazniejsze, ważniejsze jest środowisko.

[warsawvoice]

yagiennka napisała:

> Podam cytaty :))))
> "Niestety okazuje sie że nasz materiał genetyczny w ponad 90% jest identyczny
z
> genomem wspólczesnego szympansa" "Czynnikiem ostatecznie, choć nie wyłącznie,
> decydującym o naszym człowieczeństwie okazuje sie być środowisko" - czyli
ludzk
> a
> kultura. "zemskie organizmy rozwijają sie przede wszystkim w oparciu o swoje
> geny, zazwyczaj najdrobniejszy szczegół ich życia jest zakodowany w DNA,
> natomiast ludzie i wyżej rozwiniete istoty dodają do teko kody społęczne". "U
> człowieka przeważająca większośc zachowań pozostaje poza zapisem genetycznym.
> Nasze geny oferują nam zaledwie rusztowanie potencjalnych możłiwości
> rozwojowych, które moga być ewentualnie wykorzystywane w procesie
> przystosowywania do życia w społęczeństwie:"
> I tyle :) Geny wcale nie są najwazniejsze, ważniejsze jest środowisko.
:-))) smialem sie bo napisalas ze jestesmy prawie zwierzeta :-)))) przeciez to
jest absurdalne zdanie .... my JESTESMY zwierzetami , cos mi sie wydaje ze
nalezysz do grupy osob ktore boja sie spojrzec w nasze biologiczne lusterko by
zobaczyc co sie w nim kryje ... ten ostatni cytat mnie w tym utwierdza
> "Niestety okazuje sie że nasz materiał genetyczny w ponad 90% jest identyczny
z
> genomem wspólczesnego szympansa" <--

[danagr]

przeszlam trudna droge i jestem adopcyjna mama, mimo, ze zostalam sam z synkiem
gdybym miala jeszcze raz podjac decyzje o adopcji nie wachalabym sie. To ja
kszaltuje malego, pokazuje wzorce i to odemnie zalezy na jakiego czlowieka
wyrosnie. Nie bede sie rozpisywac bo wiele racji maja moi przedmowcy.

[lumpeksiara81]

Ślicznego masz synka.

[danagr]

dziekujemy:-). To moj najukochanszy skarb, zycie bez niego nie byloby tak kolorowe.

[maialina1]

Ja chyba obawialabym sie takiego wlasnie postawienia sie w roli "wybawcy".
To bardzo destrukcyjne podejsce do sprawy, ale niestety trudne do unikniecia.
" Ja cię wybawilam to teraz ty badz grzeczny".
Jak sie okazuje ze dziecko wyrasta na chuligana (czyli jest NIEWDZIECZNE
swojemu "wybawcy") to potem taka mama sobie pluje w brodę, ze moze nie trzeba
bylo go brac.
Podczas gdy twoje wlasne dziecko, kiedy wyrasta na chuligana, kochasz je tak
samo, a moze jeszcze bardziej.
Tak mi sie wydaje.
Ja jesli mialabym adoptowac to z pewnoscia najbardziej bym sie obawiala ze mi
sie w glowie ulozy ze ja go "uratowalam" i bedą sie z tym wiazac jakies
niezdrowe oczekiwania.

[miss_a]

Hmmm wiesz co moze sie niejasno wyrazilam. Nie chodzi mi o to zeby byc jakas
meczennica-wybawczynia. Chce to dziecko kochac, opiekowac sie nim, po prostu
chce zebysmy tak sobie byli razem, i sie wzajemnie kochali, i byli ze soba
szczesliwi. Zreszta ktos juz tu napisal w jednej z odpowiedzi, ze chyba w
wiekszosci przypadkow rodzice, ktorzy juz maja wlasne dzieci i dodatkowo
adoptuja, kieruja sie glownie checia "uratowania" tego dziecka. Z tymze nie
oznacza to ze kieruja sie jakas "misja", tylko chca kogos kochac, po prostu.

Tak mi sie zdaje.

Natomiast nie jestem w stanie zrozumiec Twojego drugiego argumentu, tzn nie
jestem w stanie pojac co jest zlego w tym, ze oczekuje, ze dziecko bedzie
grzeczne? Moi rodzice oczekiwali ode mnie i od siostry ze bedziemy grzeczne. Ja
od swoich dzieci, biologicznych i adopcyjnych jednakowo, tez bede oczekiwala, ze
beda grzeczne. I naprawde, dopoki rodzice nie sa jakimis strasznymi tyranami,
nie widze w tym wymaganiu nic skandalicznego ;)

Podobnie jak nie rozumiem dlaczego, Twoim zdaniem, "Gdy twoje wlasne dziecko,
wyrasta na chuligana, kochasz je tak samo, a moze jeszcze bardziej". W rodzinach
, ktore znam, jesli jedno dziecko sprawialo klopoty wychowawcze a drugie nie, to
rodzice jakos tak "sila rzeczy" mieli z tym pierwszym dzieckiem kontakty
chlodniejsze, a z drugim serdeczniejsze. Nie znam zadnych rodzicow ktorzy
zapalaliby do swojego dziecka wielka miloscia bo stalo sie chuliganem, zazwyczja
bywa na odwrot. Mysle ze wynika to z bardzo prostej i ludzkiej zaleznosci, ze
zniechecamy sie do ludzi, ktorzy nas rania. Czy rani dziecko biologiczne, czy
adopcyjne, mysle ze nie ma znaczenia, pewnie boli tak samo.

Pozdrawiam :)