smutek

[Gość: Kici]

A ja jestem nie sama , ale bardzo samtna w zwiazku - czy warto jest trwac w
małżeństwie , które przynosi tylko łzy , czy po prostu skończyć to ?

SKONCZYC!

[Gość: Oyama]

Skonczyc. Im dluzej tym gorzej

[Gość: TUYA]

Patrz poprzedni wątek o smutku - ja skończyłam. Ile razy można komuś wybaczać
wiedząc, że i tak nic sie nie zmieni? Mam nadzieję, że nawet jeśli przez jakiś
czeas będzie trudniej to potem będzie DUŻO lepiej.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[Gość: Melba]

Przed podjęciem decyzji napisać więcej, wyżalić się...

[mag_nolia]

...skończyć...stworzyć nowy związek...
...po co tkwić w czymś nieudanym, jeśli istnieje duża szansa zbudowania czegoś
lepszego, radosniejszego, szczęsliqwego...???
Pozdr...!
PA!

[kici28]

Tego nie wiadomo, poza tym ja nie wiem czy chciałabym coś nowego - chyba
potrzebuję samotności , a dodatkowo ciężko jest przerwać coś co trwało bardzo
długo i wyzwolić sie z tego wszystkiego , rozpocząć życie praktycznie od nowa>

[Gość: muzaaa]

A masz dzieci? To utrudnia w podjeciu takich decyzji. Jak bardzo kochasz siebie
i jak bardzo zdolna jestes do poswiecen. Twoja decyzja bedzie zalezec od tych
proporcji.

[Gość: renia]

Tak sobie chodze po tym forum i mysle, wygrzebie spod kurzu jakies stare dobre
watki, jesli znajde.... Ten mnie zainteresowal, mam nadzieje, ze teraz wiecej
osob sie wypowie. Co robic w sytuacji gdy sa dzieci, gdy nie jest sie w stanie
samodzielnie ich wychowac i utrzymac, a malzenstwo przestalo bawic? Jak mozna i
czy w ogole mozna wrocic? wybrnac z sytuacji czy to raczej juz po ptakach?

[Gość: kuba]

Skończyć? Tak po prostu skończyć? Wiecie dzieczymy, jestem facetem i
teoretycznie, powinienem być przynajmniej tak zdecydowany i ostry jak Wy. Ale
ja nie powiem: "skończyć". Bo to jest najłatwiejsze. Pomijam tu sprawy takie,
jak wiara, która nakazuje pozostać w związku (ok, nie wszyscy sa wierzącymi,
poza tym są systuacje, kiedy lepiej juz pozostac samemu do końca zycia, niż
dzielić to życie z kimś), czy wspólne dziecko (uważam, że dla dobra dziecka
trzeba próbowac ile się da, żeby zachować małżeństwo).
Ale pytam się: co potem? Kolejne małżeństwo? I kolejne: "skończyć"?! Nie wiem,
w jakiej sytuacji jest autorka tego wątku, jakie są "za" i "przeciw" pozostania
w związku. Dlatego nie doradzam: "zdecydowanie skończyć", czy "zdecydowanie
trwać". Ale, drogie Panie, czy Wasze porady, w stylu: "skończyć", nie są czasem
poradami: "uciekać, bo pojawił sie problem"? A od problemów się nie ucieknie,
bo w każdym, nawet najlepszym związku sie pojawią. Czy życie ma wyglądać w
sposób: biorę ślub, a jak zaczyna się nie kleić, to spadam i szukam dalej?
Nie ma związku bez problemów, bo takie jest nasze życie, bo zyjemy w trudnym
świecie i każdy ma momenty załamania. A my, mężczyźni, jesteśmy tacy dziecinni,
że jak sobie w tym życiu nie radzimy, to wyładowujemy swoje stresy na swoich
kobietach, bo nasza ambicja nam nie pozwala się przyznac, że sami ze sobą sobie
nie radzimy. Dzecinne i głupie? Ależ tak! Ale nie jest to powód do rozwodu.
Moja mama parę lat temu miała już z 10 stuprocentowych powodów, dla których
mogła się rozwieść. Tata pił (alkoholik), nas - dzieci lał i się wyżywał, a jak
był dużo młodszy, to i szalał na boku. Jak tak wspominam niektóre obrazki z
dzieciństwa (a także te świeższe, kiedy chciał mi łeb rozwalić taboretem, bo
był wściekły, że nie wytrzymał i sobie popił po przerwie), to nie mogę wyjść z
podziwu, jak mama to wytrzymała. Mnie by cholera wzięła. Ale dzięki temu,
jesteśmy teraz normalną, kochająca się rodziną, ja mimo różnych hocków -
klocków, miałem w miarę przyzwoite dzieciństwo, a teraz mam normalny dom, który
jest dla mnie zawsze opoką i wsparciem. I wybaczyłem tacie, że przez całe lata,
wchodząc do domu, nigdy nie wiedziałem, co w nim zastanę, wybaczyłem, że nigdy
nie usłyszałem z jego ust pochwały, tylko same złośliwości. Wybaczyłem jeszcze,
że jak mi chciał wybić zęby, to go uspokajałem i przepraszałem za nic, chociaż
sie we mnie gotowało i najprościej było mu zamalować raz a porządnie, żeby nie
wstał. Ale to jest nic, w porównaniu z tym, co musiała wybaczyć mama.
Warto było. Bo w gruncie rzeczy wiem, że jestem jego celem życia i zrobiłby dla
mnie wszystko. A że jest tylko człowiekiem...
Drogie Panie, uciec najłatwiej. Tylko co dalej? Z kwiatka na kwiatek?

[Gość: paulka2]

Drogi Kubo,opisujesz w swoim poscie ekstremalna sytuacje ze swojego zycia.Godna
podziwu jest postawa Twojej Mamy i nalezy jej sie szacunek i uznanie.Ale nie
wszyscy maja tyle samozaparcia i sily, aby przetrwac takie pieklo.Bo to nie
byla normalna rodzina.Tobie sie udalo wyjsc "na prosta" po takich burzach
z "nerwowym " tatusiem.Ale nie wszystkim szczescie sprzyja i ja nie sadze, ze "
w imie dobra dziecka " nalezy za wszelka cene pozostawac w toksycznym
zwiazku.Chec odejscia nazywasz latwizna.Watpie, czy kobietom tak latwo
przychodzi decyzja o odejsciu.Zawsze jets to bol, obawa zwiazana z rozlaka
itd.Ale czasem jest to decyzja konieczna dla wielu kobiet.Jest to ich
samoobrona , instynkt , lek, ze stanie sie cos duzo gorszego...Czasem lepiej
sie rozstac , niz utrzymywac chora atmosfere.To naprawde nie jest dobre dla
dzieci, choc Tobie sie poszczescilo.

[aniutek]

Kuba- przeczytalam twoj post i jestem wstrzasnieta.....
zapytam- co sie stalo z Ojcem??? jak sie staliscie kochajaca, normalna rodzina?????

[lalka74]

wybaczyłeś? a ja wolałabym, żeby moje dzieci nie bały się wracać do domu bo nie
wiadomo co tam zastaną.