kochać za bardzo

[piratkaa]

Ogrom wypowiedzi na tym forum wskazuje, że wiele z nas zapadło na tą chorobę
opisaną w książce pod powyższym tytułem..Kochać za wszelką cenę, nieważne jak
bardzo partner mnie rani, mimo oczywistych zgrzytów wierzyć w "naszą wyjątkową
miłość".A może się mylę? Do klawiatur kobietki

[forumowicz_pospolity]

jestem

mozesz sie mylić ale niekoniecznie


pozdrawiam cie serdecznie
Mariolka:))

[fr-edza]

Uważam że wiele kobiet się tak zachowuje , nie wiem czy boja się samotności ,
czy braku akceptacji społeczeństwa jako singielka , czy moze czuja się
beznadziejne i wydaje im się że jak nie ten...to juz żaden ich nie zechce...
I co się dzieje?Odpowiedz jest prosta , same się katują , skazują na bycie np z
bydlakiem , który je zdradza , obraza , poniża , nie szanuje...Same robia po
części z siebie ofiary.

[wredna.suka]

Nie mylisz się, a stwierdzenie "nieważne jak
bardzo partner mnie rani, mimo oczywistych zgrzytów wierzyć w "naszą wyjątkową
miłość" jest bardzo trafne.

[vanilla_dream]

"Gdy pierwszy raz przytuliłeś ją, pomyślałam tylko, żeby zawsze z Tobą być
zamknę oczy na wszystko."

Tak mi się skojarzyło a propos tematu..

[naga_bron]

zgadzam sie niestety:/ sama kocham za bardzo..nieadekwatnie do jego milosci
kompletnie:(

[piratkaa]

eh, również przerabiałam to na własnej skórze..Czasami mam wrażenie,że to co
nazywamy "miłością" to jakaś paskudna gra i podchody, gdzie jedna strona zawsze
"wygrywa" partię..Oczywiście wpływ na moją opinię mają niedawne negatywne
wydarzenia, które miały miejsce w moim życiu, więc może nie jestem teraz
obiektywna?..

[luka76]

Moim zdanie wszystko zależy od tego jaki "wzór rodziny" wyniosło sie z domu
rodzinnego.Jeżeli na przykład rodzice sie kochali i szanowali i co najważniejsze
szanowali też uczucia dziecka - to taka jednostka wyrośnie na zdrową i
pełnowartościową osobę o dużym poczuciu swojej własnej wartości- wtedy będzie
ona "przyciągała" do siebie facetów o podobnych cechach. Natomiast jeżeli
relacje rodziców są "zaburzone" - to taka dziewczyna po prostu nie wie jak ma
postępować z mężem i dlatego wiele z nas tak bardzo jest ranione mimo naszej
miłości i chęci stworzenia dobrego rodzinnego gniazda.Chce tylko dodać ze
osobiście nie znam rodzin idealnych znam nawet bardzo toksyczne więc nie
dziwcie się ze takie kobiety maja potem problemy w malzenstwach.pozdrawiam

[elam1]

Piszesz o wzorcach w rodzinie. Ja najlepszych nie miałam. A od 20 lat jestem
szczęsliwą mężatką. Kocham i jestem kochana. Fakt, że zawdzięczamy to Bogu i
Jego prowadzeniu, nawet gdy jeszcze nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy.
Dziś wiem, że Pan Bóg zmienia serca i priorytety w życiu, kochac to dac, dac
jak najwięcej z siebie, i mówię z całym przekonaniem warto dać, a czasem tylko
trzeba wiedziec czego się chce. Nie warto przenosić wzorców z domu rodzinnego,
warto popatrzec na te które przyniosą dobro.

[wredna.suka]

Amen.

[lisia312]

nie wiem, co to znaczy kochać "za bardzo",zależy czego oczekujecie od tej miłości?
Co jest wymiernikiem czy kochamy "po równo"?

[piratkaa]

myślę,że poczucie równego wkładu emocji i kompromisów w bycie ze sobą..Gdy jedna
strona(oczywiście przeważnie kobieta)gotowa jest zrezygnować ze swoich planów,
układa plan dnia podług swojej połówki itp., to chyba coś tu jest nie tak. No i
oczywiście myślenie typu "mam nadzieję,że on się dla mnie zmieni"....Bo zmienić
można tylko siebie..

[77misia1]

Ja mysle ze to sie zdarza bardo czesto...stare przyskowie przeciez mowi milosc
jest slepa...wiec jak juz jest, to ciezko ja powstrzymac

[sybilla777]

Niestety potwierdzam, ta przypadłośc dotyka wiele moich koleżanek a może nawet
mnie samą, bo jestem w poplątanym związku. Szkoda, że nie ma u nas tabletek na
tą chorą przypadłośc. Gorąco polecam książkę Robin Norwood "kobiety, ktore
kochaja za bardzo i ciagle mysla,ze on sie zmieni" - naprawdę ciekawa.
Pozdrawiam Was ciepło wszyskie kobitki!

[wredna.suka]

Mam ja na półce, jeszcze się nie zebrałam, ale chyba powinnam.

[piratkaa]

jak najbardziej, polecam również..

[tristessa5]

słusznie, dobrze powiedziane. Ja przez wiele lat kochalam za bardzo, w końcu w
dramatycznych wręcz okolicznościach odeszłam. Jest mi ciężko pomimo wsparcia
bliskich osób. I najgorsze jest to, że nadal potwornie go kocham i sama sobie
muszę przypominać - zdradził, poniżał, obrażał, miał mnie za nic etc. i co? I
nic, tęsknota za utraconym jest silnijesza. Czy to będzie długo trwać?

[butterflymk]

mozna się poświęcać ale do pewnych granic
w odpowiednim momencię trzeba sie uwolnic
to juz nie jest miłosc tylko sadomacho...