odwrócone role

[coco_choco]

Mam 16 lat, dokładnie to w we wrześniu będe miała. Właśnie po raz
pierwszy w życiu poczułam że role się odwróciły.Moja mama ma 47 lat,
dokładnie w kwietni będzie miała. Do tej pory to ja, jak mi było źle
szłam do niej wtulałam się w bluzkę i płakałam skarżąc się jaki to
świat jest niesprawiedliwy. Mama zasze uśmiechnięta miała dla mnie
cenna rade, która się przydała. Dzisiaj dokładnie 11 lutego 2008
roku kiedy leżalam w łóżku oglądając z nią serial( na który narzekam
mówiąc zeby nie traciła życia/czasu na takie glupoty) moja mama
stwierdzila ze tylko ja daje jej siłe. Poczułam ze role sie
odwróciły, jest mi smutno nie dlatgeo ze jestem egoistka tylko
dlatego ze sie boje ze sobie nie poradze.Moja mama zmieniła prace,
tzn. po 13 latach zaczęła się w biurze nudzic, teraz szuka takiej
ktora zapewni jej jakas "przygode", ze bedzie sie mogla rozwijac.
Jest kobieta energiczna, ładną. Mój tata jest 8 lat od niej starszy
i ostatnio zle sie uklada. A moja mama chodzi smutna, chce jej
pomoc, ale tez boje sie przyznac ze teraz ja musze czesciej ją
przytulic kiedy placze a nie ona mnie. Nie potrafie do konca pomoc,
ale chce. Nie z poczucia winy, obowiazku tylko z miłosci bo wiem ile
ona dla mnie zrobila, przypuszczam z miłosci.Po prostu role sie
odwróciły.Pisząc to wszystko płacze - ze strachu.

[mrsnice]

nie bój się dzieciaku, po prostu bądż... dla swojej mamy. I jej się
wszystko ułoży, i tobie przy niej. Każdy jest odpowiedzialny za
swoje życie. I ani matka od córki nie przejmie tej roli, ani córka
od matki. Tylko musisz ją zapewnić, że zawsze możecie na siebie
liczyć.

[poecia1]

Czasem, nie trzeba ani nic specjalnie robić, ani nawet mówić.
Wystarczy tylko być. Ja chyba też w wieku 16 lat stałam się dla mamy
już bardziej partnerem niż dzieckiem i do dzisiaj wspólnie
rozwiazujemy nasze problemy, a troche tego było:(

[uhu_an]

Masz racje! Role sie odwrócily, bo to ty jestes dzieckiem, a ona
matka! Obciazyla Cie niebotycznie. TO nie ty jestes odpowiedzialna
za zycie i stan emocjonalny mamy. mam jest dorosla, ma innych
doroslych od wsparcia. Obciazyla cie i "zrzuca" na ciebie
odpowiedzilanosc. moze nie jest to "jasne"(bo w zalozeniu tama nie
byc jasne) ale ty nie jestes jej sila napedowa!
Ty jestes tylko dzieckiem, ktore dojrzewa, powoli wkracza w dorosle
zycie. Nie badz matka, dla matki, to nie zawsze moze dobrze sie
konczy. Moze zaczac cie obarczac dodatkowymi problemami, a ty i ch
nie jestes w stanie udzwignac, zreszta sama tez to napisalas!

[melodija]

Nie no, po co od razu tak radykalnie...
Ja mysle, coco_choco, ze mama rzeczywiscie na ciebie bardzo liczy, ale to nie znaczy, ze masz jej matkowac. To, ze dziecko pociesza rodzica, nie oznacza automatycznie, ze role sie diametralnie odwracaja. Wiadomo ze w zyciu doroslych dzieja sie zle rzeczy, smutne: traca prace, choruja, rozwodza sie, i wtedy dzieci powinny przy nich byc. Jednak pamietaj, ze nie odpowiadasz za decyzje twojej mamy. Badz tylko dla niej dobra, kochajaca corka. Na pewno sobie poradzisz, duzo ciepla jest w twojej wypowiedzi.
A ze dajesz mamie sile? Mysle ze 99% rodzicow wlasnie tak czuje, i chyba to jest wlasnie piekne.