rodzice a przyszły mąż

[biedronka1234]

Witam ! Jestem nową osobą na tym forum. Postanowiłam zapytać Was (
kobiety i mężczyzn)co myślicie na temat mojego problemu. Mianowicie
ostatnio odbyłam poważną rozmowę ze swoim długoletnim chłopakiem (a
wkrótce narzeczonym)na temat mojej mamy (mam tylko ją) i jego
rodziców, a konkretnie, co bedzie jeśli moja mama albo jego rodzice
nagla zachorują i nie będą potrafili sami o siebie zadbać. Dla mnie
naturalne jest to, że zaopiekowałabym się swoją mamą jak rownież
jego rodzicami, gdyby zaistniała taka potrzeba, natomiast on
kategorycznie odmówił. Stwierdził, że od tego są opiekunki i domy
spokojnej starości. Nie potępiam ludzi, ktorzy podejmują decyzję o
oddaniu bliskiej czy dalszej osoby z rodziny do takiego domu, ale ja
nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, że moja mama bedzie musiala
cierpieć w samotności, wśród obcych. Ta sprawa nie daje mi spokoju,
tym bardziej, że dla niego moja deklaracja jest dużą przeszkodą w
podjęciu decyzji o wspólnym życiu. Oboje jesteśmy zgodni, że warto
najpierw zamieszkać oddzielnie, bez rodzicow ale przecież kiedyś
nadejdzie starość, może zdażyć sie jakiś wypadek i nasza opieka
bedzie potrzebna. Co Wy o tym myślicie? rozmawiacie o takich
sprawach ze swoimi partnerami? Macie jakieś rady, jak rozmawiać o
takich sprawach? Dzieki za wszelkie odpowiedzi

[justysialek]

No i dobrze, że masz wątpliwości, bo to dość ważna sprawa.
Ludzie o róznych rzeczach nie gadają przed ślubem, a potem jest
wielkie zdziwienie: "to ty nie myślisz jak ja?" Niestety 2 osoby
rzadko myślą to samo na każdy temat - próbujcie o tym pogadać i
dojść do kompromisu - ważne żebyś uświadomiła mu ile to dla ciebie
znaczy! Ale ty też musisz go wysłuchać - no chyba, że nie możesz w
tej kwestii ustąpić - to macie problem!

[disa]

Doskonale Cię rozumiem
Ja niestety też mam tylko Mamę i jest Ona u mnie na 1 miejscu. Nie wyobrażam sobie że mogłabym oddać ją pod opiekę kogoś obcego nawet jeśli w grę wchodziłby piękny ośrodek.
Zdaje sobie sprawę, że może być ciężko, ale wolałabym Mamie mieć przy sobie i EWENTUALNIE wynająć kogoś do opieki, ale NIGDY oddać.

[bruxa_magdalena]

Ja mysle tak jak twoj chlopak. Jasne nie oddalabym mamy czy ojca w razie ich
sprzeciwu. Trzeba jednak liczyc sily na zamiary i w sytuacji np. ciezkiej
choroby jest po prostu przekichane. Nie mowie tutaj o staruszku ktory sobie
mieszka z dziecmi bo fizycznie nie wyrabia tylko o sytuacjach naprawde
podbramkowych np. choroba nowotworowa, Altzheimer czy inne cholerstwo. Obecnosc
chorego w domu dezorganizuje wszystko, to choroba dyktuje warunki. W domu opieki
nie znaczy w samotnosci, nie znaczy, ze osoby starsze sa tam zostawione na
pastwe losu. Ja sama gdyby miala byc kiedys ciezarem dla moich dzieci wolalabym
trafic do domu opieki. Nie trzeba tego tak negatywnie odbierac. Rodzice
zostawiaja swoje dzieci w zlobkach i przedszkolach czasem opiekunkom nikogo to
nie dziwi wiec dlaczego te dzieci nie moga w przyszlosci zostawic opieki nad
swoimi starymi rodzicami komus wykwalifikowanemu ? Opieka nad starsza niedolezna
osoba jest ciezka, gdy dochodzi choroba dla mnie osobiscie psychicznie ponad sily.

[kamyk-zielony]

Znam trzy przypadki takiej opieki nad zniedołężniałym rodzicem. Wszystkie trzy otarły się o rodzinną tragedię, depresje, przemoc emocjonalną. We wszystkich trzech rodzinach śmierć - wcześniej ukochanego rodzica - przyniosła przykrą ulgę. Heroizm to piękna i często głupia sprawa. Wystarczy zapewnić ojcu/matce dobrą opiekę, interesować się, odwiedzać, zabierać na święta, aby dotrwać do końca w miłości i wzajemnym szacunku. W Polsce ciągle powierzenie zniedołężniałego rodzica pod fachową opiekę jest równoznaczne z brakiem miłości i zwyrodnialstwem.

[justysialek]

www.gazetawyborcza.pl/1,88975,5032954.html
Tu jest bardzo dobry artykuł na ten temat i bardzo smutny. Niestety
prawdziwy, byłam świadkiem podobnych sytuacji w dalszej rodzinie i
wśród znajomych i całkowicie zgadzam się z opiniami wyrażonymi w tym
tekście.
Gdybym ja była zniedołężniała, chora, umierająca, wystraszona - to
nie chciałabym leżeć w zimnej sali wśród obcych ludzi - mam na
dzieję, że moje dzieci mnie na to nie skażą.

[kamyk-zielony]

Tam jest mowa o porzuceniu, a nie powierzeniu specjalnej placówce rodzica pod opiekę. To nie to samo. Mój dziadek umierał w szpitalu. Jego ciężki stan trwał 2 m-ce, nawet przez godzinę w tym czasie nie był sam. Mieliśmy dyżury - w dzień i w nocy. Każdy z nas musiał ustawić swoje codzienne obowiązki, tak by być pod ręką. Miałam 6 m-czne dziecko, ale nigdy nie opuściłam swojego "dyżuru".Umarł przy mnie i ojcu, trzymaliśmy go za ręce - to była dobra śmierć, mimo, że nie w swoim łóżku.

[justysialek]

Chyba nie ten sam tekst czytałyśmy, bo jest tam też dużo o
niedogodnościach "chorowania" poza domem właśnie i cierpieniach,
jakich to przysparza umierającemu!
A oddanie rodzica do dobrej placówki, to co innego niż porzucenie? -
spychasz odpodiwedzialność za opiekę nad bliskim na obcych ludzi, a
sama przychodzisz troszkę pogadać - dla mnie to porzucenie ale to
mój pogląd - może być różny od twojego.

Poza tym legendy o specjalnych placówkach, które tak świetnie -
lepiej od nas - zajmą się rodzicem to bujda! Wystarczy prześledzić
ostatnie rewelacje o prywatnych domach opieki.

[kamyk-zielony]

justysialek napisała:

> A oddanie rodzica do dobrej placówki, to co innego niż porzucenie? -
> spychasz odpodiwedzialność za opiekę nad bliskim na obcych ludzi, a
> sama przychodzisz troszkę pogadać - dla mnie to porzucenie ale to
> mój pogląd - może być różny od twojego.

I chyba jest.
Nie potępiam ludzi, którzy nie są w stanie psychicznie, fizycznie, emocjonalnie sprostać opiekce nad zniedołężniałym starcem, potępiam natomiast rodzinę, która o takiej osobie zapomina i udaje, że nie ma tematu.

[misiu.stefan]

Ja właśnie miałam podobną sytuację - mój tata przeszedł udar mózgu.
Był w bardzo ciężkim stannie. Przez 3 miesiące w szpitalu (ja byłam
u niego przed pracą, potem biegiem do roboty, potem od razu po pracy
i jeszcze raz na wieczór - na kolację. Zmieniałam się z siostrą i
mamą. Było bardzo ciężko. Ale będąc gdziekolwiek poza szpitalem
ciągle myślałam o nim. Jak się czuje, co się z nim dzieje. Po trzech
miesiącach byłam strasznie zmęczona psychicznie.
I potem strach - tata wraca do domu a widzę, ze nie jest wyleczony.
Strach o to jak będzie wyglądało życie w domu.
Przez pierwsze tygodnie jak tata tylko wstawał, szedł do kuchni czy
do łazienki to wszystkie oczy były skierowane na niego. Ciągle obawa
czy coś mu się nie stanie, czy nie straci nagle przytomności...

Jak w domu jest chory to na prawdę wszystko się wywraca, ale według
mnie TRZEBA SPRÓBOWAĆ, choć trochę. Wziąć na siebie to wyzwanie -
nie umywac rąk.

Ale jeśli ktoś czuje, ze nie wytrzymuje, to powinien zapłacić za
dobrą opiekę, bo nie ma chyba nic gorszego niż poczucie chorego, ze
jest ciężarem i że nikt nie chce sie nim zająć, a rodzina robi to z
przymusu.

[kr_ka_11]

moja babcia ostatnie chwile spedzila w domu opieky na oddziale opieky
peliatywnej (nie bylo nnej mozliwosci - nie mogla byc non stop w szpitalu a
wymagala monitorowania wynikow morfologii, moczu). na poczatku kiedy byla w domu
miala wynajeta pielegniarke, ktora przychodzila do niej rano (kiedy my wszyscy
bylismy w pracy) myla ja, karmila, potem kazdy z nas wg ustalonych dyzuro
przejmowal "paleczke". sytuacja sie zmienila, kiedy lekarz ktory opiekowal sie
babcia sam zasugerowal, ze stan jest na tyle powazny by ubiegac sie o miejsce w
takim domu opieki. pobyt w szpitalu byl bezzasadny, jednak majac taka opieke
domowa (przy dochodzeniu pielegniarki, lekarza i naszych dyzurow) nie bylo szans
sprawdzania na biezaco co w orranizmie sie dzieje. babcia do samego konca byla
swiadoma, to ten typ starzenia, gdzie wysiada wszystko po kolei, od nerek po
serce a umyslowo czlowiek jest sprawny jak 25 latek. nie ma nic gorszego, bo
osoba taka sama ciagle powtarza, ze chce umrzec, ze juz nie ma sily jest
swiadoma tego co sie dzieje. na oddziale opieki peliatywnej w domu spojnej
starosci byla ok 6 miesiecy. nie bylo dnia zeby ktos u niej nie byl.
przynosilismy jej rozne ulubione potrawy, bo smaki miala ciagle bardzo
urozmaicone - na szczescie wiekszosc mogla swobodnie jesc. potem stan pogorszyl
sie na tyle, ze trafila do szpitala. tam umarla. spokojnie, w nocy.. we snie,
tego dnia bylismy u niej wszyscy. nie wiem jak to wytlumaczyc bo tak sie raczej
nie skladalo. chyba kazdy czul ze musi sie pozegnac. pomimo tego pobytu nigdy
nie czula sie opuszczona a my naprawde nie moglismy jej zapewnic takiej opieki
24 godziny na dobe, rownoczesnie pracujac (a ja jeszcze studiowalam). oddanie
kogos pod fachowa opieke nie laczy sie z brakiem milosci tylko wlasnie z
odpowiedzialnoscia za druga osobe i mierzeniem sil na zamiary. nie mozna oceniac
tego jako umywanie rak. porozmawiaj szczerze z narzeczonym, bo ja jednak mysle,
ze to nie kwestia tego, ze nie ma serca... moze wlasnie w zyciu otarl sie o taka
smierc o jakiej ja pisze i wie jak to wyglada.

[cloclo80]

Polska i fachowa opieka. Sorry ale nie żartuj.

[modliszka24]

Powinnaś zaopiekować się mamą Co będzie jak ty ciężko zachorujesz też Cię
odstawi do domu opieki Ja bym zastanawiała się czy żyć z takim człowiekiem

[kittka25]

Bardzo trudna sprawa. Tez byłam przekonana ze nie powinno sie pozwolic aby ktos
obcy opiekowal sie moimi bliskimi - do czasu. Jednoczesnie zachorowali ciężko i
babcia i dziadek z którymi mieszkalismy. Ponad 5 długich i ciężkich lat - i nie
chodzi tylko o zmienianie pieluch, karmienie, "uwiązanie" do domu - najgorsze
było ich wycie z bólu po nocy, ich cierpienie na które niewiele można było
pomóc. Bardzo przezyłam widoki gołego dziadka którego trzeba bylo ganiac po
pomieszkaniu, na sile ubierac i pilnowac aby znowu sie nie rozebral - i pewnie
dlatego mama jednak zdecydowala się po 2 latach korzystac raz w roku przez kilka
tygodni z domu opieki. Choroby sa rózne i niektóre bardzo upodlają ukochane osoby.

[kora3]

Sprawa jest niewątpliwie ważna i jak ktoś słusznie zauwazył, wiele
par nie rozmawia o takich sparwach przed zwiazaniem sie a potem jest
piekielne zdziwienie ....
Myslę, ze nie powinnąs zamykac tej dyskusji, ale nie pozówl by
zdominowała wszystkie wasze kontakty przez najbliższy miesiąc ...

Kategorycznośc wypowiedzi Twojego faceta moze wynikac niekoniecznie
z jego braku wrazliwosci w temacie .. może wynikac z paru zrezcy, w
tym...braku wyobraźni lub paradoksalnie jejs nadmiaru.

Być moze też, ze dla Twojego partnera Twoja postawa dosc typowa dla
jedynaków wychowanych przez jkednego rodzica jest cokolwiek
nieprzyjemna, bo jesli partnerka, czy opartner zdają sobie sparwę,
ze dla drugiej strony ważniejsi od niej, niego sa roodzice, rodzic
nie czuje sie z tym na ogól najlepiej ...

Deklaracja opieki nad rdzicami w sytuacji, która tego wymagalaby
jest całkiem naturalna ... Wy rozmawiacie hipotetycznie przeciez,
wiec jedynuie wyobrazacie sobie róznie taką sytuację ...
Twój partner mówi o domu pomocy, czy analogicznym ośrodku, bo
najprawdopodobnie myśli o sytuacji, w której rodzic jego czy Twój
wymagałby całodobowej opieki - choroba Alzheimera, paraliżn itepe. W
pzrypadku takich schrzeń nie ma mozliwosci by pracować, jedna osoba
musi być w domu, zajmowac się chorym stale. Ewentualnie mozna wziąc
kogoś do opieki, ale naprawde w duym wymiarze godzinowym.
Nie wiem jak wygląda wasza sytuacja mieszkaniowa, materialna
zawodowa - mze partner po prostu przeraził się taką perspektywą i
stąd reakcja.
Myslę, ze qwiekszosc ludzi niekoniecznie zachowuje sie w jakiejś
niehipotetycznej sytuacji zgodnie z tym co deklaruje w sytuacji
teoretycznej .. Porozmawiajcie jeszcze raz na ten temat, najlepiej
za jakiś czas, daj mun przemyslec jego reakcję i ... wtedy zobaczysz
co bedzie grane ..

no on jest nowoczesny:))

[camel_3d]

ja uwazam, ze opiekunki i domy starosci to tylko w skrajych wypadkach, kiedy
sami nie jestesmy w stanie sobie poradzic z opieka, przerasta nasz, osoba jest
agresywa itd. Inaczej..coz na pewno nie oddalbym nikogo bliskiego do domu
opieki. Oczywiscie wynajecie dochodzacej opiekunki jest ok.

[biedronka1234]

Dziękuje Dziewczyny za odzew! Postanowiłam, że poczekam trochę i za
jakiś czas podejmę kolejną próbę rozmowy. Co do Waszych odpowiedzi-
że może on czuje, że nie jest na pierwszym miejscu, że nie jest
najważniejszy w moim życiu- właśnie on i moja Mama są dla mnie
najważniejsi, dlatego też nigdy w życiu nie chiałabym stanać przed
wyborem- On albo moja Mama. Uważam,tak jak camel_3d, że domy
starości są wyjściem ale w skrajnych wypadkach, kiedy sami nie
dajemy rady. Nie wybaczyłabym sobie, gdybym takiej próby nie podjęła
tylko od razu skierowała Mamę pod opiekę innych. Właściwie moja
sytacja jest skomplikowana, bo mój chłopak (też jedynak) ogólnie
jest bardzo wrażliwy, świetnie się dogadujemy,mamy podobne
zainteresowania,ale odnośnie tej sprawy, jego sprzeciw wynika z
tego, że dla niego sytacja mieszkania z rodzicami i opieka nad nimi
w razie choroby "komplikuje życie", powoduje, że trzeba się
ograniczać, nie ma takiej swobody. To oczywiście rozumiem, ja też
bym się na początku krępowała, gdyby to jego rodzicami trzeba by
bylo się zaopiekować, ale to nie jest koniec świata, można sobie
wszystko poukładać, ale z drugiej strony- jak mogłabym pomyśleć, że
moja mama i jej ewentualna choroba, komplikuje mi życie, to Ona jest
cześcią mojego życia, wiele dla mnie poświęciła a ja
mialabym "pozbyć się ciężaru"? Jeśli chodzi o pieniądze... to raczej
nie byłoby z tym problemu, ja sobie daję radę, on jeszcze lepiej,
więc to nie jest kwestia finansowa ani mieszkaniowa. Moim zdaniem,
rozmowy na takie i wiele innych tematów, są potrzebne, ostatnio
mialam okazję się o tym przekonać- moja kuzynka w zeszłym roku
wyszła za cudownego( tak się jej wydawało...) meżczyznę, byli ze
sobą 3 lata, zakochani po uszy, ale mało ze sobą rozmawiali. Tydzień
po ślubie chciała się rozwieść, okazało się, że jego wizja na temat
wspólnego życia jest zgoła inna niż jej, dotyczyło to mieszkania(
mieszakają w mieście ale on chce się wyprowadzić na wieś), pieniędzy
( ona ma mu oddawać pensję) i dzieci( ktorych on sobie "nie
życzył"). Pomijam fakt, że może się oszukiwała, ze może on taki byl,
tylko myślala, ze wszystko się ułoży, ale fakt jest faktem- trzeba
ze sobą rozmawiać, to oszczędzi i nam i naszym partnerom
ewentualnych rozczarowań, jeśli okaże się, że nie potrafimy sie
dogadać w pewnych kwestiach. Ja mam mandzieję, że u mnie bedzie
wszystko w porządku, będę podejmować próbę rozmowy, nie chodzi, że
chce go przekonać do mojego zdania, chciałabym aby zrozumiał moją
postawę i żebyśmy doszli do jakiegoś porozumienia...

[carolla8]

>Dla mnie naturalne jest to, że zaopiekowałabym się swoją mamą jak rownież jego
rodzicami,

Kązdy ma swoich rodziców i dziecko jest odpowiedzialne za opiekę nad chorym
rodzicem.

Jednak różnie w życiu jest i czasami lepiej jest wynająć opiekunkę, która jest
na miejscu.

A od opieki nad jego rodzicami jest Twój chłopak, nie Ty ( z Twojej strony moze
być to ewentualnie miły gest).

[panistrusia]

Warto też wziąć pod uwagę zdanie rodziców...
W mojej rodzinie mieszka się w domach wielopokoleniowych, nawet na relacje
sąsiedzkie się przenosi taka 'rodzinna' troska o pomoc w codziennych sprawach.
Mam dziadków już w takim wieku, że potrzebują pomocy np. przy kąpieli - tzn.
pomóc wejść do wanny, umyć plecy...To jeszcze nie jest choroba, ale już nie
mogliby sami mieszkać.

Natomiast w rodzinie mojego faceta wszyscy to osobne planety. Babcia nawet nie
lubi, jak się do niej zadzwoni zapytać jak się czuje (mieszka sama na drugim
końcu miasta). Odbiera to jako kontrolowanie i wtrącanie się w jej sprawy. Nie
umie też poprosić o pomoc, ani jej przyjąć.

[kol.3]

Myślę, że nie trzeba przewidywać z takim dużym wyprzedzeniem
nieszczęść i nie planować co się zrobi, a czego się nie zrobi.
Ludzie bardzo łatwo deklarują szlachetne zamiary, ale w praktyce
rzadziej je realizują. Jak przychodzi do opieki nad chorym i
zniedolężniałym starcem - rodzina ma zwykle tysiące wymówek.
Moja kuzynka 10 rok opiekuje się zniedołężniałą matką. Nie robi tego
własnoręcznie. Mama jest w swoim domu, ma opiekunki na zmiany,jest
finansowa możliwość korzystania z prywatnych lekarzy i wielu wielu
udogodnień. Zastanawiam się, co by było gdyby nie było pieniędzy na
tę całą kosztowną otoczkę, która pozwala wszystkim zainteresowanym
na ciągniecie tego układu.
Kobieta pracująca zawodowo, która żyje na przeciętnym poziomie, ma
dom i dzieci na głowie, raczej nie pociągnie latami opieki nad
staruszkiem, bo fizycznie nie da rady.