"Oddałam dziecko" ...

[marzaca]

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53581,5483843,Wybor_Julii.html

Przeczytałam i ... nie jestem w stanie powiedziec, co zrobilabym w
sytuacji tej kobiety... ale artykuł dał mi wiele do myślenia
a co Wy myslicie o tym, co zrobiła?

[kr_ka_11]

nie wiem co bym zrobiła, mam nadzieje, ze nie będę nigdy w takiej sytuacji.
niezależnie od tego jak ja bym postąpiła, nie potępiam tej osoby.

[mglawica1]

a ja potępiam, decydując się na dziecko, zawsze trzeba przyjąć możliwość, że
urodzi się chore. Dla mnie to potwór, nie kobieta. Może potrafiłabym zrozumieć
człowieka nie mogącego sfinansować leczenia, odpowiedniej opieki medycznej,
leków ale nie zamożną reżyserkę, którą na wszystko stać, tylko nie na pokonanie
własnego egoizmu.

[ansag]

Popieram mglawica1.
Poza tym ludzie, ile ona miała lat?! Przecież z góry było można to przewidzieć.
Trzeba było nie karierować, tylko dzieci robić, skoro potrzebuje takiej
ZNACZĄCEJ więzi :/
Porażka.

[sabriel]

Nie potępiam jej.Nie wiem jak sama bym się zachowała jkaby bym
znalazła się w podobnje sytuacji.
Pewnie taka postępowanie jak Julii spotka się z miażdżącą krytyką, u
nas jedyna właściwa postawa to matka-polka cierpiętnica,poświęcająca
siebie dla dobra innych.

[cioccolato_bianco]

najmniej podoba mi sie robienie z tego szopki medialnej. z drugiej
strony moze taka cena przelamania jakiegos tabu.
dobrze, ze dziecko trafilo do osoby, ktora chce i moze sie nim
odpowiednio zajac i pokochac.
wolalabym nigdy nie stac przed takim wyborem... i nie potepiam
matki, jesli juz to ojca, ktory kazal zonie wybierac. nie wiem czy
przede wszystkim z takim mezczyzna chcialaby/umiala pozniej byc

[bertrada]

Nie od dzisiaj wiadomo, że dla większości osób dziecko jest tylko przedmiotem do
zaspokajania jakiś chwilowych zachcianek albo drogą do osiągnięcia jakiegoś celu
albo wyznacznikiem pozycji społecznej. W końcu trzeba mieć domek z ogrodem,
samochód, stanowisko w pracy, psa i dzieci odnoszące sukcesy. Jak któreś z
powyższych nie spełnia oczekiwań to wymienia sie je na lepszy model a jak
okazuje się to niemożliwe to zaczynają się schody. I albo ludzie godzą się ze
swoim losem przyjmując postawę poświęcającego się i wiecznie nieszczęśliwego
cierpiętnika albo na siłę próbują to coś zmienić na coś czym nie jest i nigdy
nie będzie.

A najlepiej o egoizmie tej kobiety i większości matek świadczą te wszystkie
stwierdzenia jakie to one są biedne i nieszczęśliwe, jak się muszą poświęcać jak
to dzieci im żyć nie dają, jak to wrzeszczą po nocach, ciągle chorują a one
muszą cię z tym męczyć, nie sypiają po nocach i maja tego wszystkiego dość. Nie
spotkałam się nigdy ze współczuciem skierowanym do dziecka. Przecież skoro ono
choruje i przeraźliwie i często wrzeszczy to znaczy, że musi okrutnie cierpieć a
to 'kochająca' mamuśka ma w dupie.

Dlatego uważam, że dobrze zrobili oddając dziecko, bo żadna z niej matka.
Powinna oddać również wszystkie pozostałe, bo przecież każdemu z nich może
przytrafić się jakaś choroba czy kalectwo i wtedy tez zostaną oddane, bo będą
sprawiać za duży kłopot. A dla starszego oddanie do obcych ludzi jest większą
traumą niż dla niemowlaka. I jakby ta kobieta była w porządku, to zyski z tej
całej szopki oddałaby chorej córce, czy przynajmniej zabierałaby ją do domu na
te kilkanaście dni, kiedy zastępcza matka ma urlop. A jej męża to ja bym
wykastrowała.

[mell24]

Niestety muszę się po części zgodzić z przedmówczynią - ludzie
zwykle nie biorą pod uwage, że dzieci na które czekają,
niekoniecznie muszą być takie, jakie oni sobie życzą, żeby były.
Kiedy rodzi się dziecko chore to wtedy jest szok. Wiadomo, nikt nie
chce żeby akurat jego dziecko było chore...

Zastanawiam się, co zrobiłaby ta kobieta gdyby Beatycze też okazała
się chora ( mam nadzieję, że wszystko będzie z nią w porządku)albo
gdyby coś stało się jej starszej córce.
Albo gdyby jej mąż ( albo ona sama) został np. sparaliżowany???

Takim zachowaniem pokazali starszejc óreczce co robi się z ludźmi
chorymi, niespełaniającymi oczekiwań - bałabym się na miejscu Julii
o starość...

Ale nie oceniam tego, co zrobili...sama nie wiem, czy miałabym dość
siły i odwagi żeby zająć się takim dzieckiem i czy umiałabym je
pokochać. Nie wiem.

[klementynia]

bertrada napisała:

> Nie od dzisiaj wiadomo, że dla większości osób dziecko jest tylko przedmiotem d
> o
> zaspokajania jakiś chwilowych zachcianek albo drogą do osiągnięcia jakiegoś cel
> u
> albo wyznacznikiem pozycji społecznej. W końcu trzeba mieć domek z ogrodem,
> samochód, stanowisko w pracy, psa i dzieci odnoszące sukcesy. Jak któreś z
> powyższych nie spełnia oczekiwań to wymienia sie je na lepszy model a jak
> okazuje się to niemożliwe to zaczynają się schody. I albo ludzie godzą się ze
> swoim losem przyjmując postawę poświęcającego się i wiecznie nieszczęśliwego
> cierpiętnika albo na siłę próbują to coś zmienić na coś czym nie jest i nigdy
> nie będzie.

nie od dzisiaj wiadomo, że najwięcej na temat ciąży, samopoczucia w ciąży,
porodu, wychowania dziecka mają do powiedzenia osoby bezdzietne, nie mające
bladego pojęcia o opiece nad dzieckiem i o cudzie zwanym macierzyństwem;).


> A najlepiej o egoizmie tej kobiety i większości matek świadczą te wszystkie
> stwierdzenia jakie to one są biedne i nieszczęśliwe, jak się muszą poświęcać ja
> k
> to dzieci im żyć nie dają, jak to wrzeszczą po nocach, ciągle chorują a one
> muszą cię z tym męczyć, nie sypiają po nocach i maja tego wszystkiego dość.

jw

Nie
> spotkałam się nigdy ze współczuciem skierowanym do dziecka.

do siebie tez nie? To by wiele tłumaczyło

Przecież skoro ono
> choruje i przeraźliwie i często wrzeszczy to znaczy, że musi okrutnie cierpieć
> a
> to 'kochająca' mamuśka ma w dupie.

chyba twoja cię miała w dupie. poczytaj fora dziecięce - jest na nich ogrom
pytań jak ulżyć dziecku podczas chorób, kolek, szczepień itp.
>
> Dlatego uważam, że dobrze zrobili oddając dziecko, bo żadna z niej matka.

ale za to tutaj sie zgadzam w 100%

>
A jej męża to ja bym
> wykastrowała.
i tutaj też

[rlena]

Nie bardzo rozumiem, co ma na celu publikowanie tego artykulu,
oprocz taniej sensacji. Takie sytuacje zdarzaja sie czesto, i nie sa
powodem do chluby. Dla mnie jest on przede wszystkim smutny. Nie
widze, zadnej odwagi w postepowaniu tych ludzi. Wydaja sie slabi i
dziecinni; mali narcysci. Owszem, sa kobiety , ktore oddaja dziecko
do adopcji kierujac sie jego dobrem. W tej sytuacji tego nie ma,
wieje niemoc, rozczarowanie, zlosc - zabawka jest popsuta. Jest to
raczej kierowanie sie wlasnymi zachciankami. Takie dziecko nie
pasuje do naszej lawki w ogrodzie, nikt na niej juz nie siada...
Zalosne.
Nie potepiam, po prostu smutek i zalosc...

[menk.a]

rlena napisała:

> > Nie potepiam, po prostu smutek i zalosc...

Też nie potępiam. I nie rzucę kamienia w żadną osobę rozważajacą
taki krok albo po prostu to robiącą. To smutne, ale bilans sytuacji
mimo wszystko nie jest ujemny. Mała ma opiekę, trafiła do dobrego,
ciepłego domu. A jej biologiczna rodzina uratowała się. To jest cały
tragizm tej sytuacji.

Przenigdy nie chciałabym być postawiona w takiej sytuacji. Tak sobie
myślę, że niewiele jest rzeczy w życiu gorszych niż bezradność wobec
choroby i cierpienia swojego dziecka. Nie wiem, może miałabym odwagę
wtedy stchórzyć. Bo trzeba mieć odwagę, by tchórzyć.

[bertrada]

A ja myślę, że to ściema z tym wszystkim jest. Już widzę jak kobieta należąca do
klasy średniej i robiąca karierę niańczy chore dziecko. Podejrzewam, że nawet
temu zdrowemu ani raz pieluchy nie zmieniła. A opiekunce jest wszystko jedno kim
się zajmuje, najwyżej sobie więcej policzy. Nie sądzę, żeby w takiej rodzinie
chore dziecko było jakimkolwiek problemem. A w Anglii to nawet te uboższe
dostałyby na tyle wysoki zasiłek, że chore dziecko nie dość, że nie byłoby
problemem tylko jeszcze podreperowało budżet rodzinny.
W Anglii to nawet do wyprowadzania psa na spacer wynajmuje się kogoś a co
dopiero do chorego dziecka.

A poza tym trzeba jeszcze wziąć pod uwagę anglosaską mentalność. Oni tam nie są
ani sentymentalni ani prorodzinni. Tam nie ma wielopokoleniowych rodzin ani babć
niańczących wnuki, czy seniorów mieszkających z dziećmi. Tam na porządku
dziennym są domy opieki i szkoły z internatem.

[elf1977]

Temat bardzo bolesny, niedawno poroniłam, często zastanawialam się,
a co by było, gdyby natura nie zadecydowała za mnie i urodziłabym
upośledzone lub bardzo chore dziecko...Nie umiem powiedzieć, ale,
gdy lekarz mówi:"70 procent mózgu nie funkcjonuje" - jest to coś, co
staje się niewyobrażalne.
Nie umiem osądzić tej kobiety, tylko bardzo mi się nie podoba, że
napisała książkę, w której siebie wybiela, a swoje dziecko częściowo
robi potworem (sama pisze, że nie wydawało jej się nawet
zwierzęciem). Czemu to ma służyć? Oczyszczeniu? Zrzuceniu bierzma
poczucie winy? Ludzie podejmują trudne decyzje, ale czasem lepiej
dla nich i ich bliskich, żeby pewne rzeczy nie widziały światła
dziennego. Tabu wbrew pozorom jest potrzebne, chroni coś, każdy
teraz może zabrać głos, ale tak naprawdę nikt z nas nie wie, jak
zachowałby się w podobnej sytuacji. Ja egoistycznie modlę się, żeby
moje kolejne dziecko było zdrowe, dziękuję losowi za zdrową córkę.
Wiem, że w życiu może być różnie, ale wierzę, że kolejny raz życie
mnie oszczędzi.

[menk.a]

Uważasz, że tylko biedny, prosty, niepracujący lub niewykształcony jest zdolny
kochać chore dziecko i się nim zająć? I że Wyspiarze, nawet jak biedni, też tego
nie potrafią, są niezdolni, bo maja z natury inną mentalność?;

[mglawica1]

bertrada napisała:

> Nie od dzisiaj wiadomo, że dla większości osób dziecko jest tylko przedmiotem d
> o
> zaspokajania jakiś chwilowych zachcianek albo drogą do osiągnięcia jakiegoś cel
> u
> albo wyznacznikiem pozycji społecznej. W końcu trzeba mieć domek z ogrodem,
> samochód, stanowisko w pracy, psa i dzieci odnoszące sukcesy.

Dokładnie tak.
Dziecko, obojętnie jakie by nie było, powinno scalać rodzinę. To istota, której
obserwowanie pozwala poznać lepiej siebie i swojego partnera. Rodzicielstwo
służy pogłębianiu uczuć. Odrzuceniem dziecka wyraża się brak akceptacji samego
siebie, lub/i partnera.

[sundry]

Nie wiem,co bym zrobiła.Wiem z obserwacji własnej rodziny,jak bardzo to jest
nieciekawe..