Powołanie

[addria]

Co rozumiecie przez powołanie? Czy jakieś wewnętrzne przeświadczenie, które
Wam dyktuje jakąś silną potrzebę, np. młodemu człowiekowi, że chce być
księdzem, młodej kobiecie, że chce być matką i mieć pięcioro dzieci, albo
innemu człowiekowi, że chce poświecić swoje życie na działalność
charytytatywną? Czy powołanie jest zawsze "od Boga", czy to tylko jakiś
wewnętrzny zew natury?

A jak sobie radzić jeśli nasza sytuacja życiowa wymusza życie wbrew
naszemu "powołaniu"? Jak to pogodzić?

[mama_kasia]

Gdy myślę o powołaniu, przypomina mi się powołanie Izajasza
i powołanie Szymona (mam na myśli cudowny połów ryb). W obu
tych momentach to najpierw Bóg daje się poznać człowiekowi.
I to na różny sposób. Pochodzę z rodziny, gdzie wiara była
"zakopana", niepraktykowana, a jednak przez różne wydarzenia
Bóg pokazał mi Swoją Miłość.
Potem przychodzi świadomość własnej niemożności (patrz Izajasz
i Szymon), tego że to Bóg jest NAJ. I doświadczenie Bożego
przebaczenia "Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina jest
zmazana, zgładzony twój grzech." (Iz,6.7) Przychodzi taka
świadomość, że w końcu jest się w domu.
A potem Bóg mówi: "Kogo mam posłać?" (dalej w Iz). I wtedy chce
się odpowiedzieć tak jak Izajasz: "Oto ja, poślij mnie!"
Bo wtedy się wie, że to, czego chce ode mnie Bóg, jest również
najlepsze dla mnie.
Tak ja to czuję w tym momencie.
Kasia

[mamalgosia]

Życie zgodne ze swoim powołaniem wywołuje spokój, to chyba najlepszy wyznacznik