Wychowanie bez wiary

[joanna.d.arc]

To miała być w zasadzie odpowiedź skierowana do Samboragi w wątku o konwersacjach
ale pomyślałam sobie, że może lepiej utworzyć nowy temat, żeby więcej osób go zauważyło.
Samboraga napisała, że "rolą rodziców jest je [dzieci] w wierze wspierać a przed utratą
wiary, ufności zabezpieczać - chodzi mi o rodsieców wierzących".
Czy sądzicie, że dzieci rodziców niewierzących albo nie przykładajacych do wychowania
w wierze religijnej większej wagi są gorsze? Że rodzice popełniają błąd, który
zaowocuje w przyszłości...no właśnie, czym?

[marzek2]

Dlaczego pomyślałaś, żeby utworzyć nowy wątek, żeby więcej osób go zauważyło?
Żeby wywołać większy ferment i zamieszanie?
Wybacz, ale post nt wychowania bez wiary na forum "Wychowanie w wierze" brzmi
trochę prowokująco...

A odpowiadając na Twoje pytania:

> Czy sądzicie, że dzieci rodziców niewierzących albo nie przykładajacych do wych
> owania
> w wierze religijnej większej wagi są gorsze?

Nie, nie uważam, że są gorsze. Nikt nie jest lepszy, czy gorszy ze względu na
swoje wyznanie.

>Że rodzice popełniają błąd, który
> zaowocuje w przyszłości...no właśnie, czym?

Trudno powiedzieć, czy popełniają błąd, bo nie wierzę, że rodzice niewierzący są
w stanie wychować dzieci w wierze. Ich dzieci być może znajdą w przyszłości
drogę do Boga, ale nie za ich sprawą, tylko łaski Bożej.

I jescze trochę więcej, żeby zbytnio nie upraszcząć.
Jestem osobą wierzącą, która żyje (a przynajmniej stara się) żyć zgodnie z
nakazami Bibli. Bóg w Biblii nakazuje rodzicom dbać o przekazywanie wiary swoim
dzieciom właśnie. Wychowywanie w wierze oraz modlitwa za moje dzieci to
najlepsze co mogę im dać, wierzę, że uchroni je to w przyszłości przed wieloma
błędami, poza tym ufam, że kiedyś same zdecydują się żyć zgodnie z tym, co
staramy się im przekazać i powierzyć swoje życie Bogu. I że będą zbawione - bo
zbawienie wieczne moich dzieci jest dla mnie najważniejsze. Co z tego, że
miałyby tutaj na ziemi super życie, mnóstwo pieniędzy itp, gdyby ich wieczna
przyszłość była "niespecjalna". Wierzę w istnienie nieba. I w istnienie piekła
też. Dlatego ze swojej strony dokładam wszelkich starań, żeby moje dzieci po
śmierci znalazły się tam, gdzie i ja sama mam nadzieję się znaleźć - w niebie, z
moim Niebieskim Ojcem.

Wychowując dzieci w wierze po prostu przekazuję im to, co dla mnie w życiu
najważniejsze.

[samboraga]

a jakie jest Twoje zdanie? bo ten ciąg dalszy z odpytywania już mnie powoli
zaczyna męczyć (tak, tak wiem, nie musze odpowiadać...
Wierzący Twoim zdaniem sa gorsi?... I dlaczego tak/nie...
Czy Twoim zdaniem osoba poszukująca sensu, wiary jest osobą poszkodowaną przez
los, rodziców za to że ta wiara nie jest jej (jeszcze) dana?

odpowiem za siebie - takie postawienie sprawy prowadzi całą dyskusję na
manowce, jest błędne
ludzie nie są lepsi i gorsi bo wierza albo nie
napisałam, że wspieranie wiary dzieci 'dotyczy' rodziców wierzących
a pozostali nie popełniają błędu - bo nie wierzą właśnie a więc nie uważają
wiary, Boga za DOBRO (a generalnie rodzice chcą tego co najlepsze dla swoich
dzieci), nie widzą w wierze wartości

[glupiakazia]

Nie bede na ciebie napadac, ale mam podskorne wrazenie, ze chcesz nas
poprowadzic w takim kierunku, ze skoro dzieci wychowywane bez wiary nie sa
gorsze, to o co nam tu wszystkim chodzi i czego my sie tego Boga tak kurczowo
trzymamy, przeciez same widzicie, ze bez Niego nic zlego sie nie dzieje...

Jasne, ze sie nie dzieje. Tu na ziemi, a ja chce dla moich dzieci, tak jak
Marzek, zycia wiecznego. Dla nas to jest najwazniejsze.
Ale w tym kontekscie pojawia sie jeszcze jeden problem, co do ktorego
stanowisko KK wydaje sie byc jasne (chociaz musze przyznac, ze go 'nie czuje').
Chodzi mi o mozliwosc zbawienia poza kosciolem, tzn. osoby niewierzacej,
nieochrzczonej. Zaloze sie, ze wielu z nas zna takie osoby, ktore wedlug nas
sa 'chodzacym dobrem' - ale sa niewierzace. No i co wtedy?

Ale wracajac do Twojego pytania, czy rodzice niewierzacy popelniaja blad
wychowujac dzieci bez wiary, to przyznasz, ze jest ono nieco nielogiczne. Nie
mozna sensownie odpowiedziec na to pytanie, bo niewierzacy nie moze popelniac
bledu wychowania bez wiary, natomiast moze popelniac blad bycia niewierzacym,
czyli myli sie, sadzac, ze Boga nie ma. I wychowanie bez wiary jest
konsekwencja tego bledu, a nie bledem samo w sobie.

[a_weasley]

joanna.d.arc napisała:

> Że rodzice popełniają błąd, który zaowocuje w przyszłości...no właśnie, czym?

Według moich długoletnich obserwacji - większą skłonnością do relatywizmu
moralnego.

[mamalgosia]

może zagubieniem?
Ja byłam wychowywana bez wiary (wyjątek: babcia). Gdy odnalazłam wiarę, stała
się ona moim oparciem - oparciem, którego przedtem nie miałam.

[ulaj1]

> Że rodzice popełniają błąd, który
> zaowocuje w przyszłości...no właśnie, czym?

ano tym, ze w ciezkich chwilach takie dzieci nie beda mialy nadziei. beda mowily ze to co je dotyka (spotyka) nie ma sensu.

to maly dodatek do tych waznych rzeczy ktore powiedziano wyzej

[elwinga]

Nie, nie myślę, że dzieci są gorsze.

Natomiast wydaje mi się, że dzieci wychowane w rodzinach religijnie letnich -
gdzie do chrztu, komunii, ślubu kościelnego idzie się bez głębszej refleksji,
po prostu dlatego, że "przecież wszyscy idą" - w większości przypadków
wyrastają potem na ludzi, którzy też robią to "bo wszyscy robią" i często
wykazują się wręcz żenującym poziomem wiedzy na temat własnego wyznania.

I znów zbiorcza odpowiedź

[joanna.d.arc]

Do Marzek2:
Temat brzmi prowokująco? Być może. Ja się po prostu pytam z ciekawości. Mam nadzieję,
że prowokująco nie oznacza obrażająco.

Do Samboragi:
Moim zdaniem wierzący ani nie są lepsi ani gorsi. Tacy sami ludzie jak wszyscy inni.
Pod warunkiem, że nie narzucają swojego systemu wartości siłą.
Uważam, że osoba poszukująca sensu, wiary jest osobą NAGRODZONĄ przez los i rodziców,
gdyż ona sama może znaleźć swoją wiarę, a nie wierzyć z przyzwyczajenia.

Do Głupiakazi:
Dla jednych bycie niewierzącym to błąd, dla innych błąd to bycie wierzącym. To jest
bardzo względne. WIęc trudno mówić o wychowaniu w niewierze jako konsekwencji błędu.
Sama mam nieochrzczoną koleżankę. Bardzo miła, uczynna, udzielająca się społecznie
dziewczyna. Czy ona pójdzie do piekła? Jakoś nie przemawia do mnie wiara, która tak twierdzi.

Do A_weasley:

Relatywizm moralny... to dobrze czy źle?

Do Mamamałgosi:
Ja byłam wychowana w zasadzie bez wiary i nie czuję się zagubiona. Niektórzy co prawda
mogą tak to odczytać, skoro pisuje na tym forum, ale to by była błędna interpretacja.

Do Ulaj1:
Tak, nadzieja jest ważna. Ale co zrobić, gdy ona staje się płonna. Niewierzący po prostu
wzrusza ramionami i idzie dalej, a wierzący? Może zwątpić i mieć wurzyty sumienia z tego
powodu itd.

Do Elwingi:

Właśnie tej "letniości" wychowania w wierze chciałabym uniknąć, bo to jest dokładnie
to co mnie spotkało. Komunia, bierzmowanie były dla mnie jak klasowa wycieczka
na lody
albo raczej do jakiegos nudnego muzeum. Lepiej chyba wychować dziecko w niewierze
niż w takich mechanicznej, bezmyślnej, bezrefleksyjnej wierze?


Dziękuję wszystkim za odpowiedzi i liczę na kolejną porcję.

[aka21]

Ostatnio słyszałam piękne zdanie, bardzo podniosło mnie na duchu:
"Trzeba nadludzkiej siły, aby być człowiekiem, a tą nadludzką siłą jest łaska
Boża" Sama świadomość Bożej opieki i pomocy daje mi siłę do podejmowania
kolejnych prób stawania się człowiekiem. Łaska Boża na szczęście jest
bezinteresownym darem Boga dla ludzi, tylko czy my umiemy i chcemy z niej
czerpać? Czasem wydaje mi się, ze jest to wielka paczka pełna prezentów, a ile
z niej weżmiemy zależy od nas samych. Mnie osobiście wiara nadaje sens życiu .
Bóg jest Kimś konkretnym, ale musiałam sama (jak już gdzieś kiedyś chyba
pisałam) Nim się zachwycić, a nie poprzestać na "przyzwyczajeniu". Jestem
wdzięczna rodzicom,że pokazali mi Boga, a także wszystkim tym którzy pomogli mi
zakochać sie w Nim i odkryć jako kochającego Ojca i Przyjaciela.