przeżywanie żałoby

[mamalgosia]

Smutny temat. Ale życie nie zawsze jest wesołe.

Chcę zapytać, czy może ktoś z Was orientuje się, jak powinno się radzić sobie
w sytuacjach opłakiwania Kogoś/Czegoś. Może ktoś z Was ma za sobą takie
przeżycie i uważa, że poradził sobie z nim?
Czy przemagać się i wychodzić do ludzi, chociaż najchętniej wyłoby się z
bólu w łóżku? Czy właśnie pozwolić sobie na to wycie? Pamiętam z wykładów z
psychologii, że każda żałoba ma etapy - i chociaż ludzie są różni, to te
etapy są takie same, choć oczywiście u różnych ludzi mogą trwać krócej lub
dłużej, mogą być mniej lub bardziej intensywne. Pierwszym etapem jest
niedowierzanie, nieprzyjmowanie do wiadomości, że właśnie mnie się to
przydarzyło, nie do wiary: wczoraj był - dziś go nie ma, to przecież
niemożliwe. Drugim (chyba) etapem był bunt - dlaczego właśnie ja, tylu jest
szczęśliwych... Nie pamiętam, jak to dalej było (może ktoś wie), dopiero
gdzieś na szarym końcu było wreszcie pogodzenie się.
Ale jak przeżywać poszczególne etapy? Gwałcić samego siebie i cieszyć się na
siłę? Wyjść, choć wyjść nie chcę? pomijam takie sytuacje, kiedy ktoś
potrzebuje naszej pomocy a my jej możemy udzielić - wtedy jakoś należy się
zmobilizować. Ale jeśli ktoś chce się spotkać na pogaduchy, a my na pogaduchy
nie mamy ochoty ani głowy?
Mader napisała mi, żebym pozwoliła sobie na łzy. Ale ileż można? Można?
Czy myśleć, czy myśli rozpędzać? Ale one same garną się do głowy - zatrzymać
się przy nich, skoro są, czy na siłę myśleć o czym innym, skoro tamte myśli
bolą? Iść na te pogaduchy przy kawie i starać się mózg przestawić, jeśli
nawet kawa przypomina to co się utraciło?

Pytam o to wszystko, bo trzeba żyć.

[mamaadama4]

Nie wiem, kogo straciłas - pewnie zbyt dorywczo wpadam na forum.
Żałobę każdy przeżywa po swojemu i nie można się tutaj kierować książką.
Oczywiście przechodzi się te wszystkie fazy, o których wspomniałas, ale ich
długość jest sprawą indywidualną. I to jest normalne. Jeżeli nie masz ochoty
sie zkimś spotkać, to się nie spotykaj. Na pewno nic nie nalezy robić na siłę,
od ciebie zależy, czy nadszedł już czas wyjścia do ludzi.
Moja córka zmarła prawie 9 lat temu. przez pierwsze miesiące - pomimo, że
pracowałam, czułam się jak za szybą i niewiele z zewnątrz do mnie docierało.
Myślę, że udało mi się przez to przejśc głównie dlatego, że kierowałam się
własnymi uczuciami i odczuciami, dałam sobie czas, niespecjalnie przejmowałam
się tym co myślą inni i co piszą w ksiązkach. Jeżeli masz ochotę płakać to
płacz, może być też tak, że łzy nie chcą płynąc. Mnie się udało wyjść z żałoby,
chociaż na początku wydawało się to niemozliwe. jeżeli mogę ci pomóc, to pisz.

[mamalgosia]

Śmierć córki... Boże... Różne tragedie spotykają ludzi, ale ja uważam, że nie
ma nic gorszego niż śmierć wlasnego dziecka. Mnie to nie spotkało. Bardzo,
bardzo podziwiam Cię, że jakoś ciągniesz ten wózek zwany życiem.

Uderzyło mnie w Twoim poście porównanie do życia "za szybą". To jest własnie
to. Niby się jest, ale od wszystkiego oddziela niewidzialna szyba - bólu,
wspomnień, nie wiem, czego jeszcze. Niesamowite. Właśnie szyba

[warszawianka51]

Mamalgosiu te etapy oczywiście istnieją i większość ludzi przechodzi przez nie
wszystkie. Jest to więc etap niedowierzania/zaprzeczania, potem etap
złości/buntu, potem etap smutku i potem etap rekonstrukcji (napisałam to w
skrócie). Wiedza o tym pozwala nam na wiarę w to, że kiedyś okres żałoby się
skończy... ale moim zdaniem na więcej się nie zda. No bo po pierwsze trudno
jest zdiagnozować samego siebie (o ile w ogóle to jest możliwe - na proces
introspekcji za bardzo wtedy wpływa wiedza, którą posiadasz i możesz źle
interpretować swoje zachowania), a po drugie to przechodzenie przez te etapy to
bardzo indywidualna sprawa - zależy od temperamentu, od wartości, od sytuacji
życiowej itd. Na pewno mógłby tu pomóc specjalista, zwłaszcza jeśli przedłuży
się okres smutku (np. pojawi się depresja). To, co piszę wygląda nieco
obcesowo, ale pytałaś i staram się udzielić w miarę rzeczowej odpowiedzi.
A teraz moja osobista refleksja. Myślę, że jesteś najlepszym znawcą siebie i
wiesz, czy masz predyspozycje psychiczne do tego np. aby wpaść w rozpacz, w
histerię... Ja wiem o sobie, że mam bardzo kruchą psychikę i jeśli pozwolę
sobie na zbyt długi płacz i myślenie o tym, co mnie boli to rozkleję się
kompletnie i potem trudno mi się będzie pozbierać. Więc staram się opanowywać
płacz i nie myśleć o tym, co przysparza cierpienia. Wiem, że dla mnie to będzie
najlepsze. Ale co jest najlepsze dla Ciebie wiesz tylko Ty. Więc nie rób nic na
siłę tylko obserwuj samą siebie i spróbuj odnaleźć swój sposób na poradzenie
sobie z bólem. Może to będzie płacz, może zamknięcie się na świat zewnętrzny,
może spotkania z ludźmi, którym ufasz a może koncentracja na pracy zawodowej i
domowej. Nikt Ci nie poda recepty. Możemy jedynie powiedzieć, że jesteśmy tu i
służymy dobrym słowem.
Pozdrawiam,
Agnieszka

[mamalgosia]

warszawianka51 napisała:

>
> bardzo indywidualna sprawa - zależy od temperamentu, od wartości, od sytuacji
> życiowej itd. Na pewno mógłby tu pomóc specjalista, zwłaszcza jeśli przedłuży
> się okres smutku (np. pojawi się depresja). To, co piszę wygląda nieco
> obcesowo, ale pytałaś i staram się udzielić w miarę rzeczowej odpowiedzi.
warszawianko,
Tak, wiem, ale na myśl o specjaliście na razie robi mi się słabo, zresztą
finansowo odpada, a na FZ zapisy na kwiecień. Nie, nie wygląda to obcesowo co
piszesz, jest to rzeczowe i tak ma być. Dziękuję. Co do depresji, to już ją
leczę, tak że chyba do bani na całej linii

A co do Twojej osobistej refelksji. Zgadzam się niemalże z każdym słowem, które
napisałaś, choć są w tym sprzeczności. Bo z jednej strony piszesz, że nie można
się temu poddać, a z drugiej - że nie można się do niczego zmuszać. Ale
dokładnie właśnie czuję tę sprzeczność. Nie do pokonania. Nie wiem, czy raźniej
mi z faktem, że że ktoś odbiera i przeżywa pewne rzeczy tak samo, może trochę

[alex05012000]

oj, wiem ci jak coś na ten temat, zresztą już pisałam...
co do radzenia sobie z ową żałobą, to niestety nic pozytywnego nie powiem, bo
ja sobie do tej pory - prawie 2,5 roku minęło - nie radzę... nie pogodziłam sie
z tym oczywistym faktem, i właśnie za tydzien zaczynam seanse u psychologa,
między innymi w tej sprawie... może wtedy coś więcej powiem...
co do leczenia depresji to ja chodze do lekarza w ramach NFZ, i na terapię też
bezpłatnie, z polecenia owego lekarza zresztą, owszem terminy sa długawe, ale w
tego typu sprawach lepiej sie zapisac do lekarza czy terapeuty na za 2 miesiące
niz wcale, zresztą proces leczenia moze trwać miesiacami, a nawet latami ... i
nie ma co liczyć, że po jednej wizycie u doktora magicznie nam się polepszy
stan ciała i umysłu...
nie pocieszyłam cię mamałgosiu, ale jestem z tobą myślami, jeśli chcesz napisz
na priva, zawsze odpisze, trzymaj sie ! maria

[mamalgosia]

Własnie, ja chyba też z tych, dla których raczej lata a nie miesiące

[mamaadama4]

Mnie powrót do świata tez zajął trochę czasu, nie były to miesiące. Tym
bardziej, że pierwszy rok jest takim odnoszeniem się do tego co było rok
wcześniej o tej samej porze. Nie wiem, być może mnie pomogło to, że chciałam
żyć mimo wszystko, ból był tak straszny, że chciałam żeby minął.
Paradoksalnie, wróciłam wtedy do Boga, chociaż wczesniej nie było mi z Nim po
drodze. Bardzo chciałam znaleźc w tym sens, bo gorsze wydawało mi się tkwienie
w świadomości, że śmierć mojego dziecka sensu nie ma.
W pewnym momencie korzystałam z pomocy psychologa, chociaż nie było to
bezpośrednio wynikiem [rzedłużającej się żałoby a raczej powiązane z lękiem o
Adasia, który urodził się trzy lata po smierci Hanki.

[mader1]

Ja chyba swoje żałoby przeżywam nietypowo. Na pewno widząc mnie w trakcie nic
nie można wywnioskować.
Ja sama też nie potrafię nic powiedzieć, nic co by budowało. Cierpię i tyle.
Żyję "po", choć wydaje mi się, że to wszystko bez sensu. Chyba pomaga mi
codzienne wypełnianie obowiązków - choć wydaje mi się zajęciem trywialnym i
nieznaczącym. Pomaga mi też myśl o kimś, kto mnie potrzebuje, jest, kocha mnie.
Ale ból czuję.
Pomaga przetrwać po prostu.

[alex05012000]

mader pisze: "Ja chyba swoje żałoby przeżywam nietypowo. Na pewno widząc mnie w
trakcie nic nie można wywnioskować..." - ależ po mnie też nic nie widać...
mi pomaga niemyślenie, ale jak nie myśle, to sobie wyrzucam, że zapominam tak
szybko... jak tu myśleć o tej osobie co odeszła bez tego żalu i buntu że już
jej nie ma??? chcę pamiętać, a ta pamięć boli.... no i ???
"Pomaga mi też myśl o kimś, kto mnie potrzebuje, jest, kocha mnie" - no, mnie
też, szczególnie Olka...
ale życie już nie będzie nigdy takie jak z nią i tego nie umiem przełknąć...