rycerzowa
31.05.07, 11:56
Jesteśmy równi wobec Prawa i prawa, czyli wymaga się od nas odpowiedzialnego
zachowania, niezależnie od warunków, w jakich nas wychowano.
Tymczasem niektórym jest trudniej. O ile odnosimy się ze zrozumieniem do tzw.
trudnego dzieciństwa, to nie zawsze rozumiemy, które jest trudne naprawdę.
Chciałabym się podzielić swoimi spostrzeżeniami na temat dzieci, które
urodziły się rodzicom po czterdziestce, gdy często mieli już starszaki odchowane.
Przejawiają one pewne wspólne cechy, które nazywam Syndromem Późnego Dziecka.
Wyczuwam takich na odległość. Moja siostra reprezentuje komplet objawów.
Teoretycznie takie dzieci miały dzieciństwo i dorastanie bajkowe. Miłość,
zainteresowanie, dużo czasu poświęconego dziecku, z reguły dobre warunki
materialne. To tylko pozory. Dostawały coś, czego dostać nie powinny, a nie
dostały tego, co istotne.
Gdy przychodzi na świat Beniaminek, rodzice (czasem po początkowym szoku)
"głupieją ze szczęścia". Odkrywają wreszcie "prawdziwy smak rodzicielstwa",
czują się odmłodzeni.
Pierwsze kilka lat życia Beniaminka to rzeczywiście bajka, bo przecież maluch
potrzebuje przede wszystkim opieki, cierpliwości i czułości.
Rodzice wręcz odwracają się od świata w stronę dziecka.
Ale - ci rodzice są w naturalnym wieku dziadków. I dziecko dostaje dziadkowe
z a k o c h a n i e, a nie rodzicielską miłość.
Już wtedy czasem widać, że rodzice "kochają zbyt mocno", by postawić granice.
Dziecko dostaje coś jeszcze - dodatkowy "komplet rodziców" w postaci
starszego rodzeństwa. Wszyscy kochają, opiekują się, wychowują. Niewiele
dobrego z tego wynika. Dziecko potrzebuje jednej pary rodziców w sile wieku.
"Najgorsze" przychodzi wkrótce, gdy dziecko idzie do szkoły, czyli zaczyna się
czas przygotowania do życia w społeczeństwie. Dziecko potrzebuje oparcia w
kimś silnym, autorytetu, wyznaczania granic, wzorów. Tymczasem rodzice powoli
przekraczają pięćdziesiątkę. Nie ma mocnych, prawa biologii są bezwzględne. To
jest czas przestrojenia hormonalnego, nastrojów depresyjnych, spadku
aktywności życiowej, chorób, lęku. W życiu zawodowym kończy się etap
wspinania, zaczyna powolny, nieuchronny zjazd (jeśli nie wyrzucenie na margines).
Za to mają "pociechę", swoje dziecko.
To dziecko potrzebuje Mistrza, ktoś mu powinien imponować,na kimś się musi oprzeć.
Robienie za "pociechę" to jest rola wnuczka, nie dziecka.
A kiedy jest matura, wchodzenie w dorosłość, to rodzice mają sześćdziesiątkę.
Raj porozumienia.
A co przez ten czas robi "komplet dodatkowych rodziców"? Popełnia zdradę,
zakłada własne rodziny. Ale ciągle się wtrąca.
Gdy niektórzy porównują nas - mnie i dwu starszych braci - z kilkanaście
lat młodszą siostrą, to podkreśla się niewspółmiernie lepsze warunki, które
ona miała. Więcej miłości, więcej czasu, o niebo lepszą sytuację materialną.
(Potem dostała praktycznie wszystko, dom, ogród "zaprowadzony" przez
najstarszego brata).
Czemu więc taka "niedobra" wyrosła?
Bo tak naprawdę, to jej było o wiele gorzej, niż nam.
1 a)My w dzieciństwie mieliśmy rodziców może niedoświadczonych, popełniających
błędy, ale młodych, optymistycznych, nieroztkliwiających się nad
niepowodzeniami. Było w domu dużo śmiechu, byli goście, rodzice wychodzili "do
ludzi", podrzucając nas ciociom.
b)Ona miała nudnych, spokojnych, tylko jej oddanych rodziców, bez innych
pasji, bez wariackich pomysłów.
2.a)My wiedzieliśmy, co wolno, a czego nie, przed rodzicami czuliśmy respekt.
Nie przypominam sobie, by rodzice nas bili ( tylko ja raz oberwałam),ale
mieliśmy świadomość siły rodziców. Miało to dobrą stronę, dawało poczucie
bezpieczeństwa, bo silny rodzic obroni. No i nie popełnialiśmy zbyt wielu
głupstw.
b) Siostrze rodzice nie byli w stanie niczego zabronić. Nie umieli i już.
Dochodziło do zabawnych sytuacji, że rodzice potrafili swoim autorytetem
powstrzymać mnie , absolwentkę uczelni, przed jakimś głupim zachowaniem, a w
tym samym momencie nie potrafili niczego zakazać smarkuli. Jedyny sposób na
siostrę to był szantaż emocjonalny, czyli łzy, jaka to "niedobra i
niewdzięczna jesteś dla dobrych i chorych rodziców".
3.a) Myśmy mieli w domu i w ogrodzie obowiązki, na miarę naszych sił, ale
codzienne. Może było mniej czasu na zabawę, ale dawało nam to poczucie
wartości, znaczenia, bo coś przecież umieliśmy zrobić; poza tym uczyliśmy się,
że życie to konieczność codziennej pracy.
b) Siostra była zawsze "malutka", zawsze się ją oszczędzało. W rezultacie
stała się jej krzywda, gdyż codzienne obowiązki są dla niej źródłem frustracji.
4.a)My mieliśmy rodziców zdrowych, ładnych, chwaliliśmy się nimi.
b) Siostra miała bardzo chorych, ciągle "umierających" (ludzie po 50-ce
zaczynają mówić o śmierci). Niestety, widziałam, że jako nastolatka wstydziła
się drżącego (parkinsonizm) taty.
Musiała się uodpornić na to "biadolenie", by w ogóle móc funkcjonować.
Niestety, jak się dziecko uodparnia, to robi się bezwzględne, szczególnie
jeśli jest z urodzenia wrażliwe.
Ona pewnie żyła w ciągłym niepokoju, słysząc rozmowy o tym, jak zabezpieczyć
jej przyszłość. Stąd zapis na nią całego dorobku rodziny. Stad zobowiązania
nas (szczególnie mnie) do opieki nad nią.
Wszystko OK, ale nam się wydawało, że osiągnąwszy pełnoletność, siostra będzie
dla nas siostrą, a nie dzieckiem. Niestety, my jesteśmy dla niej kompletem
dodatkowych rodziców, i czuje się przez nas zdradzona, bo zajmujemy się za
dużo swoim życiem, a za mało nią i jej dziećmi.
( Ostatnio nie zajmuje się tymi dziećmi praktycznie wcale, gdyż osiągnęły już
ten wiek, by się zajmować nią, a one się do tego nie palą).
Syndrom Późnego Dziecka w stanie czystym to dla mnie skrajny egocentryzm,
postawa "mi się należy, mną się trzeba opiekować", wynikająca z lęku, z braku
poczucia bezpieczeństwa, poczucia własnej wartości, z poczucia winy.
Dlatego zawsze odradzam odkładanie rodzicielstwa na po czterdziestce.
A jeśli się zdarzy, to trzeba pamiętać o wszystkich niebezpieczeństwach, by
popełnić jak najmniej błędów.
