rzecz o małżeństwie/nie moim...

[alex05012000]

zdażyło sie i mnie czytać książeczkę o tematyce religijnej,
flamandzkiego księdza Phila Bosmansa ... dostałam w prezencie.
otóż jest tam m.in akapit:
"obrączka śluban jest znakiem miłości i wierności. niestety czasem
miłość i wierność mogą sie w burzę zamienić. w każdym małżenstwie
nadejść mogą dni bardzo krytyczne, kiedy wydaje się, ze wszystko juz
stracone. [..] wówczas pozostaje jedyny ratunek - otwarcie sie na
światło przez pojednanie w przebaczeniu."
przebaczenie i pojednanie - postawa bardzo szlaczetna, i o ile w
przypadku jakiś drobniejszych konfliktów, nieporozumień, kryzysów
małżenskich mniejszego kalibru rozumiem i popieram, to - i tu moje
pytanie - czy żona, przez lata maltretowana psychicznie i fizycznie,
molestowana, bita, poniżana, traktowana jak pomiotło i służąca,
zastraszana, wyzywana najgorszymi wyrazami, na oczach dzieci, którym
czasem również sie oberwało... od męza/ojca ma próbować mu wybaczyć
i sie pojednywać??? czy są jakieś granice tych naszych wzniosłych
uczuć pojednania i przebaczenia??? czy w perwnym momencie, po
pewnych czynach z drugiej strony mamy prawo powiedzieć nie, aby
ratowac swoje zdrowie i psychikę, i wyzwolić dzieci od
przemocy??? ... do tego wcale nie mamy pewności czy maż sie zmieni,
i czy jego nagłe "nawrócenie" nie jest li tylko wynikiem strachu
spowodowanym krokami żony zmierzającymi do przecięcia owej ślubnej
obrączki... tak mi przy lekturze przyszło na myśl, a rzecz nie o
moim małzenstwie ale prawdziwa, zresztą takich jest tysiące...

[ula27121]

Ale przecież może od niego odejść w tej skrajnej sytuacji. Nie żyć z nim pod
jednym dachem a równocześnie przebaczyć mu i się z nim pojednać. Przebaczenie i
pojednanie nie jest chyba równoznaczne z tym, ze musi z nim nadal dzielić swoje
życie. Owszem , do końca życia zostaje jego żoną. Chyba, że źle rozumiem słowo
"pojednanie"....

[alex05012000]

no, ja właśnie zrozumiałam, ze w małżeństwie różnie bywa, ale trzeba
prosić o to oświecenie, przebaczyć i pojednać sie, czyli nie rozwód,
a bycie razem... ale moze to ja źle interpretuję...
jeszcze jedno, odchodzi i zostaje jego żoną? nie rozumiem???
jeśli sie nie rozwiedzie nie będzie mogła sie od niego wyzwolić, i
np związać w przyszłości z kimś innym...

[kudyn]

alex05012000 napisała:

> no, ja właśnie zrozumiałam, ze w małżeństwie różnie bywa, ale trzeba
> prosić o to oświecenie, przebaczyć i pojednać sie, czyli nie rozwód,
> a bycie razem... ale moze to ja źle interpretuję...
> jeszcze jedno, odchodzi i zostaje jego żoną? nie rozumiem???
> jeśli sie nie rozwiedzie nie będzie mogła sie od niego wyzwolić, i
> np związać w przyszłości z kimś innym...

Pojednanie nie oznacza że trzeba być razem. Powinna się wyprowadzić, starać się
o separację. Rozwodu w Kościele nie ma, do śmierci (swojej lub jego) będzie jego
żoną. A uwolnienia nie daje rozwód, ale właśnie przebaczenie.

[alex05012000]

Pojednanie nie oznacza że trzeba być razem.
- zapytam przewrotnie skoro mają sie rozstać po co ma sie
pojednywać ?
Powinna się wyprowadzić, starać się o separację. Rozwodu w Kościele
nie ma, do śmierci (swojej lub jego) będzie jego żoną.
- no ale rozwód cywilny może mieć i w świetle prawa polskiego nie
jest już jego żoną...
A uwolnienia nie daje rozwód, ale właśnie przebaczenie.
moim zdaniem trzeba zacząć od rozwodu, a przebaczenie to dłuuuugi
proces, trwa latami, czasami dziesiecioleciami... ja zresztą
wolałabym chyba sie odciąć, nie mieć kontaktów, i zapomnieć...

[kudyn]

alex05012000 napisała:

> czy żona, przez lata maltretowana psychicznie i fizycznie,
> molestowana, bita, poniżana, traktowana jak pomiotło i służąca,
> zastraszana, wyzywana najgorszymi wyrazami, na oczach dzieci,
> którym czasem również sie oberwało...

W tej sytuacji wziąłbym dzieci i się wyprowadził.

> czy są jakieś granice

Nie ma takiej granicy, po przekroczeniu której jestem zwolniony od przebaczenia.

> tych naszych wzniosłych uczuć pojednania i przebaczenia???

Przebaczenie nie jest uczuciem, jest decyzją której towarzyszą różne uczucia. To
jest dość istotna różnica która sprawia wiele nieporozumień, podobnie jest z
miłością.

Fizyczne odejście nie uwolni od takiej osoby, jeśli jej się nie przebaczy.

[alex05012000]

W tej sytuacji wziąłbym dzieci i się wyprowadził.
a nie uważasz, że to męża należałoby "wyprowadzić" za drzwi, kiedyś
sie mówiło wystawic walizkę...? bo niby gdzie ta maltretowana żona z
dziećmi ma sie wynieść ? i czemu, ona jako pokrzywdzona ma zostawić
mieszkanie tyranowi a sama tułać sie nie wiadomo gdzie ?

napisałam uczuciom, nieco skrótowo... p.s. nie wiedziałm, ze miłość
jest decyzją? zawsze myślałam że uczuciem, a bycie z kimś to
decyzja...

Fizyczne odejście nie uwolni od takiej osoby, jeśli jej się nie
przebaczy
nooo, nie wiem...pewnych rzeczy niezmiernie ciężko albo w ogóle nie
da się wybaczyć, o uwalnieniu pisałam w sensie
praktycznym/fizycznym,
a temat przebaczenia to temat rzeka ...

[kudyn]

alex05012000 napisała:

> W tej sytuacji wziąłbym dzieci i się wyprowadził.
> a nie uważasz, że to męża należałoby "wyprowadzić" za drzwi, kiedyś
> sie mówiło wystawic walizkę...? bo niby gdzie ta maltretowana żona z
> dziećmi ma sie wynieść ? i czemu, ona jako pokrzywdzona ma zostawić
> mieszkanie tyranowi a sama tułać sie nie wiadomo gdzie ?

Dokładnie tak uważam, ale niestety praktyka często jest odwrotna.

> napisałam uczuciom, nieco skrótowo... p.s. nie wiedziałm, ze miłość
> jest decyzją? zawsze myślałam że uczuciem, a bycie z kimś to
> decyzja...

Nie da się wzbudzić pozytywnych uczuć wobec wroga, a Jezus mówi żeby ich
miłować. Żonie przyrzekałem że jej nie opuszczę aż do śmierci – czyli bycie z
kimś – ale również miłość. Jak mogę ślubować komuś uczucie, które jest często
niezależne od mojej woli.
A miłości oczywiście towarzyszą uczucia które są niepowtarzalne.

> Powinna się wyprowadzić, starać się o separację. Rozwodu w Kościele
> nie ma, do śmierci (swojej lub jego) będzie jego żoną.
> - no ale rozwód cywilny może mieć i w świetle prawa polskiego nie
> jest już jego żoną...

Owszem, ale sakramentalnego małżeństwa nie zawrze. Wtedy związanie z innym
mężczyzną koliduje z VI przykazaniem.

> A uwolnienia nie daje rozwód, ale właśnie przebaczenie.
> moim zdaniem trzeba zacząć od rozwodu, a przebaczenie to dłuuuugi
> proces, trwa latami, czasami dziesiecioleciami... ja zresztą
> wolałabym chyba sie odciąć, nie mieć kontaktów, i zapomnieć...

Fizycznie nie będzie już z tym mężczyzną, ale psychicznie i duchowo nic się nie
zmieni. Jeśli będziemy walczyć z uczuciami, to na pewno będzie to trwało latami.
Dosyć często spotykałem się z tym na rekolekcjach. Przyjeżdżają osoby po wielu
bardzo trudnych problemach typu molestowanie, gwałt, przemoc itp. Kiedy
zdecydują się przebaczyć, wracają jak nowe osoby. Często musi się to dokonać na
trzech płaszczyznach: przebaczenie Bogu, sobie i osobie która mnie skrzywdziła.
I nie ma czegoś takiego jak „cud niepamięci”. Jest to metoda doraźna i
nieskuteczna, która nie rozwiązuje źródła problemu.

[sion2]

Przebaczenie zawsze jest mozliwe choc nie zawsz ludzkimi silami.
Natomiast pojednanie dla mnie to proces obustronny i jesli on nie
chce pojednania, nie nalezy mu go narzucac. Przebaczenie w sercu zas
wcale nie musi oznaczac naiwnej wiary w czyjas zmiane, przebacza sie
to co bylo. I wcale przebaczenie nie zobowiazuje do narazania
swojego zycia i zdrowia oraz dzieci na przemoc i awantury.
Przeciez oprocz rozwodow ktorych kosciol nie akceptuje sa jeszcze
separacje, zawsze mozliwe i popierane przez kosciol wtedy gdy jeden
z malznonkow zagraza zyciu i zdrowiu innych czlonkow rodziny. Ale
mozna trwac w separacji i przebaczyc, naprawde to nie koliduje ze
soba.

Mat. 18, 21 - 22

[a_weasley]

alex05012000 napisała:

> czy są jakieś granice tych naszych
> wzniosłych uczuć pojednania i
> przebaczenia???

Czy aż siedem razy?

[luccio1]

Jeżeli Twoja przyjaciółka jest głównym lokatorem bądź właścicielką
mieszkania, może wystawić gnojka za drzwi, a potem wszcząć procedurę
wymeldowania z urzędu - tak żeby mu został albo powrót do mamuusi
(jeśli jeszcze żyje), albo dworzec... i niech jako bezdomny pokutuje
za przeszłe grzechy.

[reszka2]

Ani przebaczenie, ani pojednanie, nie zakłądają rezygnacji do
dążenia i realizowania swojej godności. Innymi słowy - przebaczać
nie jest równoznaczne z pozwoleniem na pomiatanie sobą.

[mader1]

chciałoby się rzec - święte słowa
bo czasem przebaczyć jest chyba ogromnie trudno i rzeczywiście może
to trwać latami, latami. Ale warto próbować.
Natomiast od niektórych ludzi się trzeba trzymać z daleka.

[loya2005]

Czy "przebaczam Ci" znaczy "nie pamiętam Ci tego, co zrobiłeś"?
czy "pamiętam" ale bez emocji?
Tak to rozumieć?
Kiedyś się zastanawiałam, czy udręczona przez męża żona ma traktować
to jako niesienie krzyża (bo rozwód nie wchodzi w grę), czy po
prostu rzucić dziada. I ktoś mi powiedział, że przecież ten mąż nie
ślubował żonie, że ją będzie dręczyć. Hm, teraz już wiem, że
rozwiazaniem jest nie rozwód tylko separacja.

[alex05012000]

dla mnie separacja to stan przejściowy, prowadzący do rozwodu...

[kim5]

Separacja to skazanie się na samotność. Pojawia się wtedy
pytanie "dlaczego?" Dlaczego udręczona osoba ma do wyboru ból życia
z dręczącym małżonkiem lub ból życia w samotności?

[isma]

A samotnosc musi byc bolesna?

(uwaga - abstrahuje od kwestii samotnosci dzieci)

[kim5]

Nie, nie musi, jeśli jest świadomym, zaakceptowanym wyborem.
Ale...
Kiedy rozwodziłam się, miałam 26 lat. Przerażała mnie wizja dalszego
życia w samotności i nie jestem w stanie zaakceptować tego, że
warunkiem mojego pełnego uczestnictwa w sakramentach jest brak
innego związku. Nie jestem sama, wyszłam ponownie za mąż. Wiem, jaka
jest tego cena w Kościele. Nie pogodziłam się z tym.

[isma]

Kim, sciskam. Nie chcialabym, zebys to, co napisze, odniosla do
siebie, nie mam prawa oceniac Twojej osobistej sytuacji.

Ale: przeciez akceptacja zasady, ze malzenstwo jest jedno,
nierozerwalne, i ze zawarcie ponownego zwiazku cywilnego skutkuje w
okreslony sposob, natepuje PRZED slubem koscielnym. Ba, akceptacja
tej zasady, no, w pewnym sensie warunkuje - nie wchodzac na razie w
szczegoly - waznosc sakramentalnego malzenstwa.

Ja wiem, ze malo kto mysli na fali euforii zakochania, ze moze
stanac wobec okolicznosci, ktore wymusza rozstanie - i malo kto ma z
gory jasny poglad na to, jak w takiej sytuacji sie zachowa. Gdyby
jednak zalozyc, ze ta nieakceptacja "bolu samotnosci" w razie
ewentualnego rozstania byla swiadoma, z gory zalozona, to moze sie
warto przyjrzec z kanonicznej perspektywy temu pierwszemu
malzenstwu?

[kim5]

Napiszę trochę przewrotnie, że małżeństwo to rzecz straszna i
piękna, a to z powodu następującego: oddajesz swoje życie,
przyszłość w ręce innego człowieka. Oczywiście działa to w obie
strony Jest to piękne, jeśli z obu stron jest szacunek, miłość,
zrozumienie. Gorzej, jeśli ktoś tego nadużywa...
Nie wiem, czy inni ludzie zastanawiają się, czy będą w stanie żyć w
samotności i czystości, jeśli dojdzie do rozstania po ślubie
kościelnym. Ja nawet nie brałam pod uwagę takiej opcji. Moi rodzice
są szczęśliwym małżeństwem, nie mieściło mi się w głowie, że może
być inaczej, jeśli oboje będziemy chcieć. Biorąc ślub kościelny nie
myślałam o rozwodzie, więc nie myślałam też, co będzie ze mną po
rozwodzie. To inny pryzmat.

[isma]

kim5 napisała:

> Napiszę trochę przewrotnie, że małżeństwo to rzecz straszna i
> piękna,


Ano: "terribilis est locus iste" ))

a to z powodu następującego: oddajesz swoje życie,
> przyszłość w ręce innego człowieka.

Troche tak, a troche nie. To prawda, ze okolicznosci mojego zycia sa
od moementu slubu ksztaltowane rowniez przez inna osobe. Ale nadal
tylko ja sama decyduje, i ja za to odpowiadam, jak sie wobec nich
zachowam. Czy w sposob zgodny z tym, co dobrowolnie zaakceptowalam,
czy nie.

[kudyn]

Zależy z jakiej perspektywy patrzysz.
Od strony cywilnej - separacja może być stanem przejściowym.
Od strony sakramentalnej - rozwodów nie ma. Jeśli były jakieś przeszkody, albo
facet jest niezdolny do życia w małżeństwie w momencie jego zawierania, można
uzyskać orzeczenie o nieważności małżeństwa.