msze św. we wspólnotach

[samboraga]

msze św. we wspólnotach a nie w parafiach, z parafią-o to mi chodzi

czym są dla Was? czemu są takie ważne? czy dają Wam coś poza komfortem
wspólnych znajomych?

jak wiecie nie należę do żadnej wspólnoty i generalnie jestem przeciw, choć
ostatnio nie tak już bardzo ale rozumiem, że ktoś uważa, że tam lepiej
wzrasta, żę jest potrzeba takich dodatkowych spotkań, formacji - rozumiem
wspólne czytania PIsma św., wspólne rozważania, modlitwy, faktycznie na to
potrzeba dodatkowego czasu
natomiast nie rozumiem potrzeby wspólnych, coniedzielnych mszy św....

[twoj_aniol_stroz]

Kiedyś usłyszałam zdanie, że Msza Św jest spólnym, radowaniem się,
jest ucztą, na którą przychodzi grono znajomych i wspólnie spotyka
się z Jezusem. Myślę, że tu tkwi "magia" Mszy Św. przeżywanej we
wspólnocie. To nie jest grupa przypadkowych ludzi, ale znajomi,
przyjaciele. Wtedy jest czas na wspólną modlitwę wiernych, kiedy
każdy ma prawo powiedzieć z czym dziś przyszedł, wtedy homilia jest
bardziej ukierunkowana na potrzeby danej grupy, na problemy ludzi w
niej uczestniczących. Wtedy jest też możliwośc bardziej czynnego
udziału wiernych, którzy mogą służyć do Mszy, mogą czytać Pismo Św,
mogą dawać świadectwa. To bardzo łączy ludzi, Msza nie jest
już "widowiskiem", ale konkretnym działaniem, wspóną radością i
wspólnym tworzeniem niepowtarzalnego spotkania z Jezusem.

[isma]

To ja napisze z perspektywy wspolnoty wlasnie swiadomie nie
celebrujacej aspektu "towarzyskiego" )).

A otoz u nas sie jest razem, ze zacytuje Zakonodawce, "w najdroższej
przestrzeni jaka jest dostepna - w niebie i na ziemi", w
Eucharystii - codziennie, ale w dowolnej porze i miejscu. Spoiwo
jest wiec "tylko" duchowe (plus indywidualne rozwazenie Ewangelii
dnia, poludniowy Aniol Panski, raz w miesiacu rozaniec w ustalonych
intencjach, specyficzne przezywanie piatku). Nie moge sie teraz
wglebic - bo siedze po uszu w udostpenianiu informacji publicznej ;-
((( - ale jesli Eucharystia ma byc celebracja calego Kosciola, to,
moim zdaniem (podzielonym na szczescie przez Zakonodawce), to
jej "oddzielanie" przez jakas grupe moze miec nieco dwuznacazny
wydzwiek.

A towarzysko, to my sobie (niektorzy - bo sa tacy, co kondycyjnie im
trudno) w gory chodzimy.

[mama_kasia]

My mamy wspólnotową eucharystię i celebrację sakramentu
pokuty i pojednania w piątki. Chyba, że jest uroczytość, to
idziemy na mszę parafialną.
W naszej wspólnocie jestem gorącą propagatorką mszy wspólnotowych.
Sama msza święta jest zebraniem się wspólnoty (jakiejkolwiek -
parafialnej też oczywiście). Jeżeli chcemy być wspólnotą,
nie wyobrażam sobie, abyśmy mogli nie uczestniczyć razem we mszy.
Pewnie, że możemy powiedzieć - w piątki wieczorem w parafialnym
kościele, obecność obowiązkowa. Mamy jednak ten dar, że możemy
mieć mszę tylko dla nas. I potwierdzma to, co
napisała wczesniej Kasia:

"Wtedy jest czas na wspólną modlitwę wiernych, kiedy
każdy ma prawo powiedzieć z czym dziś przyszedł, wtedy homilia jest
bardziej ukierunkowana na potrzeby danej grupy, na problemy ludzi w
niej uczestniczących. Wtedy jest też możliwośc bardziej czynnego
udziału wiernych, którzy mogą służyć do Mszy, mogą czytać Pismo Św,
mogą dawać świadectwa. To bardzo łączy ludzi, Msza nie jest
już "widowiskiem", ale konkretnym działaniem, wspóną radością i
wspólnym tworzeniem niepowtarzalnego spotkania z Jezusem."

U nas dodatkowo jest wprowadzenie do czytań i jeszcze katecheza
dla dzieci ojca rodziny (po ewangelii, ale nie zamiast homilii).
Tego nie mozemy mieć na mszy parafialnej.

Te msze wspólnotowe odbieram jako dar

[ula27121]

Będąc jeszcze osobą nie zainteresowaną wiarą, Bogiem w ogóle niczym co z tym
związane trafiłam do wspólnoty nie wiedząc, że to wspólnota....
Myślał, że to grupa pomagająca osobom niepełnosprawnym, po prostu jakaś
grupa...W tej wspólnocie na eucharystiach "uczyłam się" wiary. Zaczynając od
kazań, które skierowane do osób z upośledzeniem również umysłowym były proste,
przystępne, bardzo wiele mi dały. Kończąc na modlitwach i obserwacji przeżywania
eucharystii samych podopiecznych. Dla mnie bardzo mocne przeżycie....

[kudyn]

W tygodniu tak, w niedziele razem z parafią.
Problem w tym że takie rozróżnienie funkcjonuje. Parafia ma działać jak wspólnota.

[mader1]

> Problem w tym że takie rozróżnienie funkcjonuje. Parafia ma
działać jak wspólno
> ta.

Też tak to czuję, jak Kudyn. I nie chodzi mi o krytykę tego, co inni
robią... Mam wrazenie, że ludzie, których spotykam na codzień, a
zwłaszcz Ci, których spotykam na mszy św. nie są, nie mam prawa
traktować ich , jak przypadkowych. Nawet jeżeli ich nie znam.
To prawda, że dużo przyjemniejsze, bogatsze, bardziej komfortowe (
przepraszam, ze tak piszę - nie chodzi o wygodę- przyjemność, a o
nastawienie na własne problemy, dopasowanie do tych problemów) są
msze wspólnotowe. Mam ku temu skłonność - większą niż ku innym
zaletom wspólnoty.
Ale msza... mam wrażenie, że czasem musi być " nie dla mnie", musi
mnie otworzyć na problemy innych, na sytuacje, z którymi ja problemu
nie mam...
Trudno mi to wyrazić... chyba się plączę.

[isma]

To, to, to. Ta Msza sw. "z przypadku" lepiej unaocznia to, co gdzies
tam, w "zaoblacznych wyszach" teologii sie mowi - ze to jest JEDNA
Ofiara, uobecniajaca sie tu i teraz, ale zarazem wszedzie i zawsze.

[mama_kasia]

> To prawda, że dużo przyjemniejsze, bogatsze, bardziej komfortowe (
> przepraszam, ze tak piszę - nie chodzi o wygodę- przyjemność, a o
> nastawienie na własne problemy, dopasowanie do tych problemów) są
> msze wspólnotowe.

U nas nie są bardziej komfortowe. Małe pomieszczenie, pełno
dzieci, które w dużym kościele są mniej widoczne. Lekki
szmer, postukiwania - nie da się tego całkowicie wyeliminować.
Nie są też przyjemne, szczególnie, gdy przyjdzie z 9 rodzin
zaledwie 3 - to jakoś boli Ojciec prowadzący też nie
głaszcze.

Nasza wspólnota jest bardzo zżyta z parafią, ona jest częścią
parafii, jest dla parafii. Nie wiem, jak to powiedzieć - my
czujemy się za ten przydomowy Kościół odpowiedzialni. Ci wszyscy
ludzie, chodzący do naszego kościoła są mi bliscy - także
ci niedzielni, których widzę tylko raz w tygodniu, także ci,
których nie znam, a po prostu na mszy są.
Pewnie tak być nie powinno, ale na naszą mszę niedzielną
(parafialną) biegnę, a jak jestem gdzieś poza domem idę
mniej pospiesznie.

Msza wspólnotowa jest tylko raz w tygodniu...

[mader1]

wiedziałam, że znów pisze niezrozumiale
Pisząc komfort nie myslałam o wygodzie. Myslałam o takiej mszy " pod
kogoś", nie o głaskaniu.
Ja wiem, bo wiem ( mnie więcej), jak działa KD, że u Was jest trochę
inaczej - włączacie sie w życie parafii (pomagając w jej różnych
dziełach), działacie wśród parafian. Wtedy, niejako z natury
jestescie w tej wspólnocie parafialnej na co dzień, znacie jej
problemy.

[mama_kasia]

Było zrozumiale, tylko już napisałam i nie chciało mi się
kasować ))
My to rzeczywiście jesteśmy w parafi na bieżąco, ale znam też
jeden krąg KD, który też jest mocno "w parafii" - nie w naszej.

Natomiast chciałam od strony wspólnoty mocno podkreślić, że my
tych mszy potrzebujemy, wewnętrznie potrzebujemy. My uschniemy,
gdy nie będziemy gromadzić się wokół Jezusa. Możemy iść
do kościoła parafialnego - i chodzimy! Ale skoro mamy taki dar, żeby
było spotkanie tylko naszej wspólnoty na mszy, to jestesmy za to
naszym franciszkanom wdzięczni.

Mnie kiedyś bardzo, bardzo zasmuciło, jak nasze wspólnoty
neokatechumenalne na liturgii wielkiej Nocy zgromadzili się
w salce parafialnej, a nie razem ze wszystkimi w kościele, a
przecież my tę Noc obchodzimy ze wszystkimi znakami, tak
mocno uroczyście. Bardzo to było smutna, bardzo I swoją
drogą niedopuszczalne, jeśli chodzi o przepisy

[mader1]

> Mnie kiedyś bardzo, bardzo zasmuciło, jak nasze wspólnoty
> neokatechumenalne na liturgii wielkiej Nocy zgromadzili się
> w salce parafialnej, a nie razem ze wszystkimi w kościele, a
> przecież my tę Noc obchodzimy ze wszystkimi znakami, tak
> mocno uroczyście. Bardzo to było smutna, bardzo

A przecież tak dobrze byłoby się tymi znakami , które pozwalają
mocniej przezywać Wielką Noc podzielić. To byłaby taka radość...

[mama_kasia]

Wiesz, oni nawet nie mieliby czego "dorzucić" ze znaków do naszej
parafialnej liturgii. To, co by "dorzucili" to swoją obecność -
bardzo cenną obecność - to by była jedność

[samboraga]

> Wiesz, oni nawet nie mieliby czego "dorzucić" ze znaków do naszej
> parafialnej liturgii. To, co by "dorzucili" to swoją obecność -
> bardzo cenną obecność - to by była jedność

Szkoda, że wspólnoty nie mogą 'dorzucić znaków' do wspólnoty parafialnej, tej
'zwykłej'. Ja bym chętnie wzięła udział w świętowaniu z liturgią zawierającą
wszytskie możliwe znaki (choć nie mam tak do końca pojęcia co się za tym
kryje)... Czemu nie rozwijać, rozszerzać liturgii parafialnych?
Ale nasze wspólnoty też świętują same (czasami zapraszają do siebie
'zwykłersów', np. na jutrznię w roraty). Też mi brakuje jedności.

Byłam kiedyś na kilkudniowych rekolekcjach w pewnym klasztorze, wówczas pierwszy
raz przyjęłam komunię św. pod dwiema postaciami. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu,
ze oto jako taka mini-wspólnota (bo to kilka dni tylko) robimy coś, co
teoretycznie jest dostępne każdemu wierzącemu, ale jednak ogół tego nie dostępuje

[mama_kasia]

> Szkoda, że wspólnoty nie mogą 'dorzucić znaków' do wspólnoty parafialnej, tej
> 'zwykłej'.

U nas nie mogą, bo my już te wszystkie znaki mamy w
liturgii parafialnej ))

[samboraga]

> U nas nie mogą, bo my już te wszystkie znaki mamy w
> liturgii parafialnej ))

A, rozumiem Bo myślałam, że Wy w jednej salce, neo w drugiej a parafianie
swoje w trzecim kącie
U nas nie ma np. całonocnego czuwania, więc się różni.

[mama_kasia]

> W tygodniu tak, w niedziele razem z parafią.
> Problem w tym że takie rozróżnienie funkcjonuje. Parafia ma działać jak wspólno
> ta.

Szczerze mówiąc nie rozumiem o co chodzi

[kudyn]

Uważam że wspólnoty nie powinny się spotykać na osobnej mszy w niedzielę, lecz w
tygodniu. Niedzielna msza gromadzi parafię, do której wspólnota w pewien sposób
należy. A na pewno wspólnoty mogą taka mszę animować (nie wiem czemu, ale jakoś
nie lubię tego słowa). W tygodniu dobrym rozwiązaniem byłyby msze otwarte dla
parafian.

Dla mnie problem jest w tym, że parafie nie pełnią funkcji wspólnot, którymi są
z natury. Blachnicki stworzył taki model parafii jako wspólnoty wspólnot.
Widzę dwie przyczyny odprawiania oddzielnych mszy:
- formowanie grupy ludzi którą Bóg powołał w jakimś celu (górnolotnie ale chyba
prawdziwie ) tym wg mnie jest wspólnota
- niechęć do mszy parafialnych które są nudne, oschłe, czujemy się obco, to jest
ogromny problem wielu parafii.

[mama_kasia]

Teraz rozumiem.
My dodatkowo nie wyobrażamy sobie, aby święta czy uroczystości
odprawiać na osobnej mszy wspólnotowej.

[twoj_aniol_stroz]

Parafia ma działać jak wspólno
> ta.

No tyle, że to nie takie proste, wszystko zależy od gospodarza. Mam
przykład dwóch parafii - jedna, w której się wychowałam, a która
niestety nie miala kompletnie nic wspólnego ze wspólnotą i druga -
ta gdzie obecnie mieszkam. To jest kompletnie inny obraz, tu wierni
czytają modlitwę wiernych, tu ludzie z parafii niosą dary do
ołtarza, tu często ktoś z wiernych czyta Pismo Św. Nie jest to jakoś
wcześniej planowane, tylko tak po prostu z marszu się dzieje. Myślę,
że to bardzo zbliża ludzi, którzy na co dzień są obcy.

[kudyn]

Na pewno to nie jest łatwe, ale takie jest powołanie wspólnoty. I wszystko
zależy od gospodarza którym są księża i świeccy.

gospodarz :)

[mader1]

no właśnie... mam wrażenie, że jest Jeden Gospodarz i wszyscy
powinni czuć się tak samo odpowiedzialni...
Kiedyś był wątek o dewocji - często spotykam się z tym, że osoby
starajace się współgospodarzyć - czyli pomagające przy mszy, przy
budowaniu wystroju kościoła,starające się coś w danym kościele
zmienić są odbierane jako dewoci / dewoty.

[twoj_aniol_stroz]

Tylko, że czasem ksiądz nie zauważa faktycznego Gospodarza, wręcz
uważa,że kościół jest jego i to on ma tu prawo cokolwiek robić,
reszta słuchać i nic więcej. Tak było właśnie w mojej pierwszej
parafii i Msze Św. były smutne, przykre czasem. Pamiętam Mszę po
śmierci JPII. Cały kościół ludzi, którzy siąkają nosem, ocierają
łzy, było nam wszystkim smutno, jakoś tak źle i wielu z nas czekało
na jakieś pocieszenie ze strony księdza proboszcza. Niestety cała
homilia była o jakimś alkoholiku, który nawrócił się po wizycie w
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (ta niedziela to było Święto
Miłosierdzia Bożego), potem w ogłoszeniach też ani słowa o JPII o
naszym smutku. Pamiętam jak bardzo wtedy było nam źle, jak bardzo
dobra była to okazja, żeby ludzi zebrać w grupę, która jest
wspólnotą, okazja niewątpliwie zmarnowana, jak wiele innych w tamtej
parafii.

[twoj_aniol_stroz]

Niestety jest jeszcze spora grupa księży, którzy jakoś nie bardzo
wierzą w zaangażowanie świeckich, nie wierzą także w ich autentyczną
żywą wiarę

[samboraga]

Dużo napisaliście... Ja, niestety, mogę odpowiedzieć dopiero teraz.

Ten wątek to owoc obserwacji, zrodziła się we mnie smutna refleksja Na
swoistych mszach św.: roratach, drodze krzyżowej dla dzieci, nabożeństwach
maryjnych itp. spotykamy dzieci, rodziny, których nie widzimy co niedzielę na
mszy dziecięcej... moje dziecko, na tych mszach, woła 'o, jest i Tomek, i Romek
ze szkoły!'... Znamy się z widzenia z tymi rodzinami, z przedszkola, ze szkoły.
Żal mi, że nie co niedzielę.

[nordynka1]

A - nie doczytałam że o niedzielne wspólnotowe msze święte.
Napociłam się a tu kicha.
Bo uważam, że w niedzielę to do parafii powinno się chodzić. I we
wspólnocie w której byłam mocno podkreślało się nieodłączanie się od
parafii, zwłaszcza od parafialnych niedzielnych mszy św. Wtedy
czułam i dalej czuję ze to słuszne podejście. I wspólnotowa
niedzielna msza św ma coś w sobie z wyróżniania się ponad parafialny
tłum.

[twoj_aniol_stroz]

Oooo, to ja to inaczej pojęłam (ale u mnie to dość częste). Jasne,
że niedzielna Msza ma być z całą parafią, bo to jest wspólnota
(różnie co prawda to wychodzi w różnych parafiach - no ta
wspólnotowość oczywiście). Dla mnie takie niedzielne Msze
dla "wybranych" to trochę jak dzielenie na lepszych i gorszych i
uważam to za bezsensowne.
A co do dzieci w kościele, których nie widujesz w niedzielę, to
niekoniecznie są oni na Mszach wspólnotowych. Równie dobrze może ich
w ogóle nie być. Tak było np. w naszej parafii przy okazji I Komunii
Św. Na różańcach, drodze krzyżowej itp dzieci były, bo siostra
rozdawała naklejki, które dzieci potem wklejały do zeszytu, a na
Mszy niestety już nie bywały.
W moim przypadku jest jeszcze inne wytłumaczenie. Moja crka chodzi
do szkoły w innej parafii, a mieszkamy w innej, więc na niedzielne
Msze jeździmy (bo to wieś i daleko ) do naszej parafii, a
nabożeństwa odbywamy w "szkolnej parafii", bo są najczęściej w porze
kidey córkę odbieram ze szkoły.
No i teraz znów nasmarowałam dużo i znów nie wiem, czy na temat )))

[samboraga]

> No i teraz znów nasmarowałam dużo i znów nie wiem, czy na temat )))

Ależ jak najbardziej

A co do dzieci w kościele, których nie widujesz w niedzielę, to
> niekoniecznie są oni na Mszach wspólnotowych.

Wiem, my akurat mamy odwrotnie, jesteśmy na terenie parafii szkolnej,a wiele
dzieci dojeżdża. Ale chodziło mi o te rodziny, które są z okolicy, i wiem też że
są, jak to się mówi bogobojne
(bo w szkole, chociaż jest wyznaniowa, to jednak jest część dzieci z rodzin, dla
których religia jest odbębnieniem obrzędów).

[twoj_aniol_stroz]

Z tą bogobojnością to różnie bywa, sama mam znajomą, która z jednej
strony deklaruje się jako bardzo wierząca, każdemu wytyka wszelkie,
najdrobniejsze uchybienia, ale nie przeszkadza jej to absolutnie
omijać szerokim łukiem kościół w niedzielę z radością udając się na
zakupy. Cóż, tacy też chodzą po świecie )))
A co do Mszy wspólnotowych niedzielnych u nas, to jest to jedyna
Msza w roku, która odbywa się w niedzielę i jest wyłącznie dla nas.
Ma to miejsce w Wielkim Poście i jest to element dnia skupienia
(właściwie weekendu). Zwykle w sobotę odbywa się nauka i dyskusja na
jakiś temat, potem kolacja, a w niedzielę Msza Św i przyjęcie typu
kawa i ciasto. Natomiast nie wyobrażam sobie, żeby jakaś grupa miała
Msze co niedzielę tylko dla swojej wspólnoty.

[nordynka1]

spóbuję coś dodać, coś co pamiętam z czasu kiedy byłam we wspólnocie
w której m in. była Eucharystia wspólnotowa w tygodniu ( prócz
Eucharystii codzienniej tam gdzie kto akurat mógł )

Wspólnoty sa różne. Mają różne charyzmaty. Nie każda jest dla
każdego i nie każdy odnajdzie się w każdej. Wspólnoty mają swoje
wyraźne rysy, charaktery. Często charyzmat wspólnoty kształtuje się
przez lata - Bóg ją kształtuje na takim opornym materiale jak my,
więc trwa to latami . A wspólnotowa Eucharystia jest wspólnym
zasiadaniem przy stole, wspólnym posiłkiem duchowym dla tej
konkretnej grupy. Bardzo ją jednoczącym i pozwalającym dalej iśc,
dalej szukać. Piszecie, że msza w parafii też jest we wspólnocie i
powinna tak samo jednoczyć ludzi na niej zgromadzonych. Tak, ale
nazwałabym to tak, że we wspólnotahc są ludzie którzy podjęli
świadomą decyzję wyboru życia wiarą (czasem po latach 'chodzenia do
kościoła'). W parafii - bywa różnie - z tradycji, z przyzwyczajenia
lub też z głodu Boga. Gdybym mogła to Wam narysowac to narysowałabym
małe kółeczka obok siebie w dużym kółku. Te małe to wspólnoty, to
duże to jakaś jednostka administracyjna Kościoła; parafia, albo
diecezja.

No - tak mi przyszło do głowy w trakcie pisania - że wspólnoty
powstały właśnie dlatego, że w nich ludzie znajdują to czego nie
mogli znaleźć w parafiach. Więcej, żywiej, na serio i razem.

Często np Słowo na takiej wspólnotowej Eucharystii odnosiło sie do
aktualnych wydarzeń we wspólnocie. Do aktualnego miejsca w drodze.
Do mojego życia ale też do mojego życia w tej grupie ludzi. To tak
jakby Jezus mówił "słuchajcie dla was mam dziś do powiedzenia to i
to".

Mam nadzieję że zrozumiecie o co mi chodzi - mam trudności w
wyrażeniu myśli i ciągle zdaje mi się, że piszę mętnie.

[samboraga]

(czasem po latach 'chodzenia do
> kościoła'). W parafii - bywa różnie - z tradycji, z przyzwyczajenia
> lub też z głodu Boga.

Tak, ale czemu to jest za mało? To chodzenie na mszę też z tymi...faryzeuszami i
celnikami?))) Ktoś wcześneij napisał, że taka msza wspólnotowa to już nie
jest 'widowisko' - ciężko mi dyskutować z takim widzeniem parafian...

wspólnoty
> powstały właśnie dlatego, że w nich ludzie znajdują to czego nie
> mogli znaleźć w parafiach. Więcej, żywiej, na serio i razem.

Tak, o wspólnotach kilkakrotnie już rozmawialiśmy Ale msza św. to coś innego
niż spotkania, rozważania, wspólne modlitwy i dzielenie się Słowem w kontekście
problemów własnych, wspólnoty.

Tak analogicznie - ja wyobrażam sobie takie parafialne rekolekcje dla seniorów,
osób samotnych, małżeństw itp. ale nie musi się to odbywać na mszy św., prawda?

[ula27121]

samboraga napisała:

>
> Tak, ale czemu to jest za mało? To chodzenie na mszę też z tymi...faryzeuszami
> i
> celnikami?)))

A może tu nie chodzi o to, że jest komuś czegoś za mało. W moim przypadku był
łatwiej. W przypadku wspólnoty, o której pisałam ( przypadkowej)było mi łatwiej
bo kameralnie, dużo emocji, przeżyć....Ja wiem, że to nie takie ważne, że
wszędzie można
Ale potem jak byłam we wspólnocie neokatechumenalnej tak samo było mi łatwiej.
Tam się bardziej dyscyplinowałam, wspólnota "zmuszała" mnie do tego, żeby
znaleźć czas na przeczytanie, rozważenie, wysłuchanie...Pieśni cudowne, bardzo
do mnie przemawiały.

Było mi to bardzo potrzebne, teraz już nie jest ale gdybym mogła wróciłabym do
wspólnoty. Choć chyba bardziej za "Muminami" mi tęskno...

[mama_kasia]

Skoro wątek wylazł na światło dzienne, to się dopiszę.
...W mojej wspólnocie zrobił się problem - za dużo dzieci, i to
jeszcze takich około dwóch lat - przeszkadzają, choćby nie wiem,
jak rodzice się starali.

Jak uważacie, czy nadal mają sens msze wspólnoty, gdy przychodzić
będzie musiało po jednym rodzicu (bo drugie będzie musiało
zostać z dzieckiem w domu)? Czy rzeczywiście najważniejsze
jest spotkanie w Eucharystii dorosłych? Czy może te msze
prowadzić jako msze dla dzieci z udziałem dorosłych?
...To jest bardzo trudne , szczególnie że nie da się dogodzić
wszystkim, a również dlatego, że głosy zewnętrzne są różne - jedni
zachwyceni, że rodzina cała na mszy, inni, że dzieci małe powinny
zostawać w domu, jeden ksiądz tak, drugi inaczej Ciężko się
w tym odnaleźć.

[madziaq]

A nie myśleliście o czymś a'la szkółka niedzielna? Nie wiem, czy parafia ma
takie możliwości, ale może rotacyjnie na każdej mszy jeden czy dwoje rodziców
zabierałoby wszystkie maluchy do jakiegoś osobnego pomieszczenia, gdzie można by
im poczytać albo puścić jakąś bajkę do oglądania. Tylko jeszcze dzieci musiałyby
znać te osoby i się ich nie bać, ale wydaje mi się, że takie rozwiązanie jest
bardzo sensowne. Dorośli modlą się w spokoju, dzieci się nie nudzą i nie
przeszkadzają, a jednocześnie wiadomo, że są pod dobrą opieką

[mama_kasia]

Myśleliśmy, aby dzieci zostawały z rodzicami - rotacyjnie.
Problem jednak jest taki, że tych małych dzieci - rok, rok i
parę miesięcy, dwa lata jest sześcioro. I to taki żłobkowy
wiek. Rodzicei uznali, że się nie da zgromadzić ich w jednym
mijescu i czymś zająć. Może jakby dwie osoby, ale jakoś
scepytcznie do takiego pomysłu podeszli. Zresztą, znamy to
z rekolekcji. Niby zostają z opiekunami, a po 10, 20 minutach,
pojedynczo do rodziców przychodzą.