No właśnie: rodzice chrzestni.

[minerwamcg]

Do tego wątku zainspirowała mnie dyskusja o chrzestnych w temacie o późnym
chrzcie.
Wszyscy wiemy, że rodzice chrzestni powinni wspierać rodziców w religijnym
wychowaniu dziecka. Taka jest ich rola, funkcja i powołanie.
Ale na czym to polega w praktyce? Co w tej materii uczynili i jakimi sposobami
osiągnęli to Wasi chrzestni? Inaczej mówiąc, jak chrzestni rodzice przyczynili
się do Waszego wychowania religijnego i co w tym kierunku robili?

[mader1]

to ja się melduję. Nic. O nic nie pytali, w nic nie wnikali. Może
za religijny wkład w moje wychowanie chrzestnej można uznać, że
przez jakiś czas spędzaliśmy częśc Wigilii i Bożego Narodzenia w
domu Babci, w którym mieszkała takze Ona ?
Jest rozwódką i zdecydowanie lubiła ( mam wrażenie, że się
ustatkowała trochę) mężczyzn. Była na wszystkich uroczystościach,
także w kościele, ale nie widziałam Jej przyjmującej komunii...
Tato chrzestny... ma bardziej stabilną sytuację rodzinną, jest
wierzący, ale nie wnikał w moje wychowanie religijne. Za to ja mam
wpływ na wychowanie religijne Jego wnuka , choć nie jestem Jego
chrzestną.
Gdybym wybierała sobie sama chrzestną, wybrałabym drugą siostrę
taty

a mój mąż... Jego chrzestna nie ochrzciła swojego jednego syna ,
nieochrzczony jest też Jej wnuk To dobra kobieta, która
przychodzi na msze św. okazjonalne i nie wzbrania się przed
pogadaniem na nich... a potem monologami na temat ksieży )))
Ale )))) mamy lekki, ale jednak wpływ na wychowanie w wierze Jej
wnuczki - mój mąż jest Jej chrzestnym. Trochę Ja to "boli" )))
Chrzestny męża jest porządny. Wprawdzie po męsku - ale się stara.
Nie wzbrania się przed rozmową na temat wiary, choć nie narzuca jej
wprost.

[ea-szarri]

Ano nijak się nie przyczynili.
Rodzinna tradycja nakazuje chrzestnym, by dwukrotnie wręczyli swoim
podopiecznym prezent: z okazji I komunii i na 18 urodziny. Te dwie
czynności wyczerpują zakres obowiązków.
Ale moja rodzina trochę dziwna jest i niezbyt zżyta.

[samboraga]

Chrzestnych mam po kluczu 'z rodziny' Brat taty, wujek niepełnosprawny
umysłowo (tzn. wówczas tylko lekko niepełnosprawny) i dalsza ciocia (chociaż w
dzieciństwie dość często widywana). Moje dzieci też mają za chrzestnych rodzinę,
niekoniecznie bogobojną Wiem, powinno być inaczej, prowadzenie w wierze itd.,
ale...
Chociaż ja nie do końca czuję, że chrzestni naszych dzieci powinni nam w wierze
pomagać. Natomiast jako chrzestna się do wspomagania poczuwam, ciekawe

ps. w rodzinie tylko raz zdarzyło mi się rozmawiać o wierze, i to z pewnym
dalszym...wujem...niesamowite było dla mnie, że facet, a sam rozpoczął rozmowę...

[isma]

Nie no, ja to wspieranie rozumiem tak, ze wspieraja w razie
potrzeby. U mnie potrzeby nie bylo, znaczy sie rodzice sobie jakos,
do czasu, radzili )). Ergo wzmiankowany na forum sp. stryj oraz
daleka kuzynka mojej Mamy pierwszy i jedyny raz pojawili sie w moim
zyciu z okolicznosciach religijnych na moim chrzcie.

Ja chrzesniakow nie posiadam, bo jak bylam w stosownym wieku i
statusie materialnym, tom byla niewierzaca (co
proponujacym "zaszczyt" zreszta zdawalo sie nie przeszkadzac ;-O),
slubny natomiast posiada caly legion, w tym osob z klucza
proponowanego przez Dominika, tj. doroslych z jego miasta, ktorzy
znali go tylko z parafii. Stara sie utrzymywac kontakt, i to wlasnie
na plaszczyznie religijnej, ale jednak, no, czas i odleglosc robia
swoje.

Co sie odwlecze, to...

[isma]

Hmmmmmmmmm. Zaczynam podejrzewac to forum o kontakty z silami (nie)
czystymi. To pewnie przez homeopatie!

Otoz, wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazuja, ze bede miala, a
raczej, bedziemy mieli ze slubnym, chrzesniaczke. Bedzie co prawda
problem z "podawaniem do chrztu", albowiem chrzesniaczka ma, lekko
liczac metr siedemdziesiat piec (o wieku sie nie zajakne, bo w
odniesieniu do niewiasty nie wypada).

Ale sie ciesze ))!

[kann2]

Gratuluję!
Ale jako administratywista pamiętaj:

Kan. 865 - § 1. Aby dorosły mógł być ochrzczony, powinien wyrazić
wolę przyjęcia chrztu, być odpowiednio pouczony o prawdach wiary i
obowiązkach chrześcijańskich oraz przejść praktykę życia
chrześcijańskiego w katechumenacie. Ma być również pouczony o
konieczności żalu za grzechy.

Kan. 863 - O chrzcie dorosłych, przynajmniej tych, którzy ukończyli
czternasty rok życia, powinien być powiadomiony biskup diecezjalny,
ażeby, jeśli uzna to za wskazane, sam udzielił chrztu.

[isma]

A, nie, potencjalna chrzesniaczka uczeszcza na stosowne nauki, ktore
u sw. Marka sie ku chwale Bozej i budowaniu Kosciola ziemskiego
prowadzi.
Czternascie lat skonczyla (chyba )), albowiem matka dziecku
piecioletniemu jest, wiec by mi z rachunku co najmniej tyle
wypadalo...

[ankapok]

moi chrzestni rodzice do mojego religijnego wychowania w zaden
sposob sie nie przyczynili...z ojcem chrzestnym nie mam prawie
zadnego kontaktu-mieszka w usa,ale z matka chrzestna tez mam malo
wspolnego,chociaz mieszkamy w tym samym miescie.
ja sama ma 3 chrzesniakow-jeden jest b poboznym juz studentem,bo
pozno byl chrzczony,wiec wychowywac "religijnie" go nie
musze;chrzesniaczka chodzi do przedszkola siostr zakonnych,mimo,ze
ma mame ateistke,wiec dziewczyki poki co religoijnie tez wspmagac
nie musze,choc czasem kupie jej jakies religijne ksiazeczki-ona
silne wychowanie w wierze ma w swoim przedszkolu i przenosi to tez
na grunt domowy; a najmlodsza maja chrzesniaczka, bedaca jeszcze
niemowleciem, ma b poboznych rodzicow,wiec o jej droge religijna
rczej sie nie boje.

[ruda_kasia]

Moi nijak, chrzestny jeszcze przed moją komunią został świadkiem
jehowy, z chrzestna do dziś mam bardzo dobry kontakt, siostra mamy,
jedyna wierząca w rodzinie... ale mi się lapsło. Ale nie wychowywała
mnie ani w wierze ani inaczej. Za to ja jedyna równiez jestem
wierząca i praktykująca... w przeciwieństwie do jej córek i reszty
rodziny w moim pokoleniu

[alex05012000]

Wszyscy wiemy, że rodzice chrzestni powinni wspierać rodziców w
religijnym wychowaniu dziecka. Taka jest ich rola, funkcja i
powołanie.
Ale na czym to polega w praktyce? Co w tej materii uczynili i jakimi
sposobami osiągnęli to Wasi chrzestni? Inaczej mówiąc, jak chrzestni
rodzice przyczynili się do Waszego wychowania religijnego i co w tym
kierunku robili?
NIC I NIJAK ... oboje dawno nie żyją, byli przyjaciółmi rodziców,
nie dobierani pod kątem wiary ... ani w religijne, ani w wychowanie
moje nie wnikali, chrzestna mieszkała za granicą, z kościołem
związana bardzo luźno, chrzestny z wwy, ale kontakt była taki
luźnawy,
moja córka ma chrzestną naszą znajomą, córkę znajomych dobrych moich
rodziców, ojciec chrzestny - znajomy męża, mało nam sie udał, ale
nie było żadnego kuzyna, pociotka ani nikogo...
tak sobie myślę, że z doborem tych chrzestnych to wielki problem,
zwłąszcza jak np. nikt w rodzinie nie ma rodzeństwa, rodzina blizsza
i dalsza jest mała ... ciężko znaleźć jakiegokolwiek
kandydata/kandydatkę, a co dopiero wierzącego i chcącego sie
aktywnie włączyć w wychowanie dziecka...
praktycznie to nie znam i nigdy nie słyszałam o takim przypadku,
chrzestni kojarzą sie z kilkoma uroczystościami typu urodziny,
komunia, bierzmowania ... zresztą teraz człowiek nie ma czasu dla
własnych dzieci, a co dopiero cudzych....

[minerwamcg]

No to pora i na mnie, bo jak widzę moja sytuacja jest dość standardowa.
Chrzestna matka kilka lat po moim chrzcie rozwiodła się z mężem, wyszła za mąż
drugi raz i na kilka lat słuch po niej zaginął - nie była nawet na mojej
komunii. Obecnie uważa się za niewierzącą.
Pewnego dnia natomiast, a było to już kiedy byłam na studiach, objawiła się z
bezcenną pomocą - kiedy zachorowałam na serce, zaprosiła mnie do siebie na kilka
tygodni (mieszka w Bieszczadach) na rekonwalescencję.
Tak więc religijnie nic - ale po chrześcijańsku postąpiła wielce ))
Ojciec chrzestny natomiast, mimo, że się bardzo lubimy i odwiedzamy, też nic w
tej mierze nie zwojował - on sam chodzi do kościoła jak czasem, jego córki wcale.
Miał natomiast więcej szczęścia mój brat. Jego chrzestna dyskretnie podrzucała
mu na imieniny i inne okazje wartościowe książki i różne patriotyczne drobiazgi
- np. na osiemnastkę dostał przedwojenną srebrną monetę z Piłsudskim, którą do
dziś przechowuje z pietyzmem.
---
Osoby mrowie a mrowie

[pawlinka]

Daliście mi nieco do myślenia i wspominania. Moze to chodzi o
drobiazgi? Moja chrzestna gosciła mnie w czasie wakacji przez jakiś
czas. W wakacyjne niedziele zawsze woziła mnie do koscioła, mimo że
do najblizszego było bardzo daleko, benzyna była na kartki, a PKS
nie jeździły często. Ale ona dzielnie nas ładowała do malucha i tak
w pięcioro udawlismy się do koscioła garnizonowego z reguły, bo ona
żona wojaka jest.
Chrzestny bardzo kochany i pracowity, brat mamy, bardzo interesował
się moimi sprawami, traktuje mnie jak rzeczywiscie córkę. Tez
pamietam odwiedziny i niedziele zaczynające się od Mszy, wspólny
wieczorny pacierz. Od niego dowiadywałam się historii Popiełuszki,
zawoził mnie na grób ksiedza, pożyczał ksążki...
Teraz mam 3 chrześniaków: gimnazjalistkę, pierwszaka i prawie roczne
cudo. Za bardzo z siebie nie jestem zadowolona.

[franula]

moi nic. Mi rodzice nie byli religijnie a i chrzestni raczej nie.

Ale ja swoje i slubnego ojcostwo/macierzyństwo chrzestne traktuję
poważnie. Tyle że sa dwa przypadki:

1)dziecko wychowuje się w rodzinie katolickiej (np moja
chrzesniaczka, corka mojej siostry) gdzie nie ma potrzeby
ingerowania religijnego kogos z obok. Jako chrzestna jestem obecna
także wwychowaniu ale wielkiego wysiłku w to nie wkaldam. jestem
raczej na wszelki wypadek.

2) chrzesniak mojego męża - jego mama jest samotna z polemicznym
stosunkiem do kościoła. tu byłaby wskazane więsze zangażowanie w
wychowanie religijne i to jest trudne. Bo jak? wbrew matce? Taki
wujek co się objawia raz na rok i ciągnie do kościoła?

i w tej samej kategorii drżę że niedługo zostane poproszona na
chrzestna w totalnie neireligijnej rodzinie. Traktuję jako się
rzeklo poważnie sprawę i mam duże watpliwości. Swoich obowiązków nie
bardzo się da tam wykonywać. Dziekco w wierze nie będzie tam
wychowywane wcale. Z drugiej stronie modlilabym się przynajmniej za
to dziecko a inna mama z łapanki mogłaby tego nie robić. I co?

[pawlinka]

ja też mam taki trudny przypadek: rodzice areligijni, daleko mieszkają, czasem
łaskawie pozwolą nam zabrać dzieci na Eucharystię, ale to sporadyczne,
świąteczne wyjątki. Stale swoją rolę muszę modyfikować.
To trudne, ale widocznie tak ma być

[pawlinka]

Czy wybierając chrzestnych dla swoich dzieci, myśleliście o tym, że gdyby COŚ,
to oni będą Wasze dziecko wychowywać? Muszę przyznać, że dlatego chrzestną moich
dzieci jest moja siostra, a my z mężem - chrzestnymi małej "Luli". Tak jakoś
podświadomie to czuję, chyba rodzinnie przekazane. Atawizm?

[ruda_kasia]

Nie, wiem, że gdyby coś się stało, mam wspaniałą siostrę, ona też wie, ale
wybrałam ją ba chrzestną mojej drugiej córki i zawiodłam się - oboje z mężem
(również chrzestnym) nie przystąpili do komunii przyprawiając mnie prawie o
zawał, bo byłam pewna, że znając moje podejście jeśli nie będą w stanie się na
to zdobyć - odmówią, ale założyłam, że skoro po chrzcie mojej starszej córki
wzięli slub, ochrzcili córkę, myślałam... a potem ochrzcili swojego syna, dalej
jednak sami są... hmm... wierzący niepraktykujący. A jak zabrałam ich 4 letnią
córkę do kościoła, to jej ojciec strasznie się martwił: co się dziecku stanie
oraz jak wytrzyma, problemu nie było żadnego. Choć była pierwszy raz w życiu w
Kościele. Ja ze swoją chrześnicą jestem na co dzień, staram się jej zbytnio nie
wychowywać, bo mamy inne metody z moją siostrą, a w wierze, to jw.
A moja dorosła córka chrzestna zeszła na "złą" drogę po gorliwości neofity
związała się z wojującym antylkerykałem (wcześniej wierzącym i praktykującym,
któemu Bóg "na odcisk nadepnął" jego zdaniem), następnie zmarł jej ukochany
szwagier i uznała że Boga nie ma. A ja co... uznała też, że mnie prawie nie ma.
Choć oddaję honor, miała ze mną iść na Wigilię Paschalną w tym roku,
niespodziewanie przyjechałą jej siostra z dziećmi, których nie mogła zostawić ze
swoim partnerem życiowym. A to była jakby nie było 9 rocznica jej chrztu. Ufam,
że będzie dobrze, choć może za wiele lat...

[dominikjandomin]

No własnie. Moze i coś religijnego otrzymałem (czyt. kartkę ozdobną
z ładnym obrazkiem) od chrzestnych na pierwszą Komunię. Udział w
wychowaniu religijnym - niezbyt kojarzę.

Chrzestni - z klucza rodzinnego. Z drugiej strony Polski, więc biorę
to pod uwagę. Chrzestną widziałem niecały rok temu, chrzestnego - od
9 lat nie.

Więc się tak zastanawiam nad celowością klucza rodzinnego... dla
swoich dzieci nie miałbym problemu z rezygnacją z niego.

[chrust5]

Bezposrednio religijnie nic, ale wiem, ze chrzestna, z ktora mam
rzadki kontakt, jak bylam mala bardzo pomagala rodzicom, bo jest
pediatra i mieszka blisko. Chrzestny byl raczej od pomyslowych
prezentow, ale lubimy sie do dzis. Oboje spoza rodziny, zaprosilam
ich na chrzest wlasnych dzieci i byli bardzo tym wzruszeni.

[magdalaena1977]

Nie mam zbyt udanych chrzestnych - ojcem chrzestnym jest brat mojego taty a
matką chrzestną dopasowana do niego wiekiem kuzynka mojej mamy. Wiem, że w
dzieciństwie byli dla mnie ważni - jako chrzestni ważniejsi od innych wujków i
cioć. Ale zostało mi tylko zdjęcie z Pierwszej Komunii, gdzie kazałam tylko im
się ustawić ze mną.
Jako chrześcijanka pożytku nie miałam z nich żadnego - z chrzestnym od lat nie
utrzymujemy kontaktu (kwestie majątkowe), a chrzestna jest powtórnie zamężną
rozwódką.
Z drugiej strony mam wierzących praktykujących rodziców i żadni zastępcy nie
byli mi potrzebni.

[monibiel]

Moi rodzice chestni na pewno byli mi bliscy,zdarzało się ,że
pomagali w trudnych chwilach, ale co do ich religijności ... To brat
i siostra moich rodziców i chyba to po prostu zadecydowało o ich
wyborze. Czytając Wasze posty zastanowiło mnie jedno i przyznam, że
nie wiem dlaczego nigdy wcześniej nie zwróciłam na to uwagi - moja
mama chrzestna już była rozwódką, kiedy podawała mnie do chrztu, i w
dodatku żyjącą w kolejnym ( tym razem na szczęście szczęśliwym )
stałym związku. Jak to się ma do bycia chrzestną mamą?
A ja? Zawsze się starałam być blisko z moimi chrześniakami. Tak,
żeby wiedzieli, że mogą mi zaufać, zadzwonić kiedy chcą, nawet w
jakiejś głupiej sprawie, powierzyć tajemnicę. Różnie mi to
wychodziło. Ponosiłam też porażki. Byłam w trudnych sytuacjach - na
bo jak długo można utrzymywać kontakt z dzieckiem, kiedy jego
rodzice nie są tym zachwyceni? Bo przecież to oni są najważniejsi i
nic wbrew ich woli zrobić nie mogę. Ale zawsze mogę ofiarować
modlitwę. Bez takiej zwykłej bliskości trudno mi wyobrazić sobie
wychowanie religijne.
Chrzestni mojego synka dziś ofiarowują mu zabawki i wspólne wygłupy.
Mam nadzieję, że kiedyś też będą jego przyjaciółmi.
Monibiel

[wolanka79]

Witajcie, chciałabym się podzielić z Wami moimi dylematami i
przeżyciami odnośnie chrztu dzieci i wyboru odpowiednich kandydatów
na chrzestnych. Jestem tu nowa, więc może najpierw napiszę coś o
sobie, co przybliży Wam moją sytuację. Jestem w związku
niesakramentalnym, mam dwie córeczki 6, 5 letnią i 3 miesięczną. Po
kilku latach rozłąki z Kościołem i Bogiem dojrzałam. Dojrzałam do
wiary, do tego, że chcę żyć zgodnie z przykazaniami Pana, wierzę i
chcę aktywnie uczestniczyć w życiu Kościoła. Dużo by tu pisać, jak i
dlaczego trwało to tak długo, sprawa sprowadza się do tego, że
postanowiłam ochrzcić dziewczynki. Mój mąż, o dziwo, nie stawiał
oporu. Jak starsza cóecia się urodziła ustaliliśmy, że przyjmie
chrzest jak do tego dojrzeje i wyrazi taką wolę-dojrzała nie jest i
pewnie długo nie będzie, natomiast przez te lata obchodziłyśmy
święta kościelne, chodziłyśmy na msze, a od września córcia chodzi
na religię i jest zachwycona. Nie ukrywam, że moją decyzję
przyśpieszyły narodziny drugiej córci, wcześniej planowałam, że
starsza córcia będzie ochrzczona przed Wielkanocą, jak skońcy 7 lat.
Jednak jak się patrzy na takie maleństwo, to coś w człowieku pęka.
Tę dziecięcą niewinność powinno się chronić, dlaczego miałabym małej
odbierać przynależność do Kościoła, skoro mogę sprawiż, że będzie do
niego należała. Miałam problem ze znlezieniem parafii, w której
zgodzono by się ochrzcić małe, ale nie o tym chciałam Wam napisać.
Problem pojawił się przy wyborze chrzestnych. Osób ważnych i
odpwiedzialnych. Kiedyś, jak ślub dwojga ludzi, czy chrzest nowo
narodzonego dziecka były dla mnie bardziej tradycją i nakazem
rodziców, a nie potrzebą ducha i świadectwem wiary obiecałam mojej
dobrej koleżance, że będzie chrzestną starszej córci. Prawda jest
taka, że jest to moja najbliższa koleżanka, jednak nie jest wierząca
i praktykująca, do Kościoła ma stosunek negatywny. Kiedyś to nie
miało dla mnie znaczenia, wydawało mi się, ze tu liczy się tylko
zaufanie i sympataia do danej osoby. Teraz jednak ma. Poza tym,
wiele od tamtego czasu się zmieniło, córcia podrosła, ja odnowiłam
kontakty ze znajomymi z dzieciństwa, ludźmi wierzącymi, wspaniałymi,
z którymi koja córcia pierwszy raz przeżyła w kościele całą mszę i
których pokochała... I już pewnie wiecie co to za problem, mała
chce, aby jej rodzicami chrzestymi było wlaśnie tych dwoje. No a co
z moją koleżanką, która nadal jest mi bliska, jest przyjacielem
naszego domu? Znalazłam wyjscie z sytuacji najgorsze z możliwych,
zgodziłam się, aby starsza córcia sama wybrała chrzestnych, a moją
przyjaciółkę poprosiłam, aby została chrzestną, ale młodszej
córci... Zrobiłam tak z dwóch powodów, po pierwsze wiem, że starsza
córcia dokonała trafnego wyboru, po drugie nie znam już innych,
wierzących i praktykujacych osób, a moja przyjaciółka jest moją
przyjaciółką Do tego skłoniło mnie także to, że ona jedyna
odwiedziła mnie w szpitalu po porodzie, ona była i jest przy mnie,
gdy właśnie trwa diagnozowanie córci w kierunku porażenia mózgowego.
Myślałam, że tak będzie uczciwie i sprawiedliwie dla wszystkich,
myliłam się. Przyjaciółka czuje się "potraktowana po chamsku", jest
w szoku, że mogłam zmienic decyzję. Na początku myślałam, że robię
dobrze, że jest to dowód, jakim zaufaniem i przyjaźnią ją darzę, że
kieruję się dobrem moich dzieci. Teraz sama już nie wiem, co mam o
tym myśleć... Zaczynam to widzieć jaj oczami i nie wygląda to
najlepiej, do tego dochodzi jeszcze fakt, że moja przyjaciółka
rywalizuje o względy starszej córci z moimi znajomymi, zaczyna ich
krytykować, wysnuwać absurdalne wnioski, że są razem chociaż się nie
kochają itp. Nie wiem jak mam się odnaleźć w tej sytuacji, mój błąd,
ale jak mogę go naprawić? A, jeszcze jedno, nie przyznałam się
przyjaciółce, że córcia wolała kogo innego na chrzestną, a może w
ogóle nie powinnam dziecka pytać, tylko narzucić swoje zdanie?
Napiszczcie co o tym myślicie, przyjmę każde cięgi...

[alex05012000]

witaj na forum... spróbuję ci napisac co można o tym sądzić czytając
to co napisałaś
obiecałam mojej dobrej koleżance, że będzie chrzestną starszej
córci... - hmmm, chyba raczej luźna obietnica, wide twoja sytuacja,
umowy notarialnej na to nie było
od tamtego czasu się zmieniło... - no, właśnie, i chyba twoja
przyjaciółka to też widzi, a przynajmniej powinna
Znalazłam wyjscie z sytuacji najgorsze z możliwych, ???? ja uważam
że bardzo dobre, z punktu widzenia twojego, córki, jej wiary...
> zgodziłam się, aby starsza córcia sama wybrała chrzestnych, a moją
> przyjaciółkę poprosiłam, aby została chrzestną, ale młodszej
> córci - i ekstra, według mnie powinna to zaakceptować z radością,
jeśli tak nie jest to coś z tą jej przyjażnią nie tak!
moja przyjaciółka rywalizuje o względy starszej córci z moimi
znajomymi, zaczyna ich krytykować, wysnuwać absurdalne wnioski, że
są razem chociaż się nie kochają itp. - nie rozumiem? przyjaciółka
opowiada 7-latce, ze ci ludzie sie nie kocahają czy są ze sobą ale
nie sa...????
Nie wiem jak mam się odnaleźć w tej sytuacji, mój błąd, ale jak mogę
go naprawić? - moim skromnym zdaniem nie ma czego naprawiać,
natomiast przyjaciółka wydaje mi sie nieszczera, jakś dziwną zawiść
manifestuje? rywalizować o wpływy na dziecko???? niepojete? czy
córka twoja to jej dziecko? a ma swoje dzieci?
co do pytania córki o zdanie akurat w tym wypadku uważam, zę
postapiłaś słusznie, córka słusznie wybrała mimo iż ma dopiero 7
lat, chrzestni powinni być wierzący i jw....
jeszcze jedno, czemu twojej przyjaciółce tak zależy aby byc
chrzestną twojej córki??? jeśli ma takie chrześcijańskie uczucia i
tak chce pomagać w wychowaniu szczerz moze to robić i bezbycia
chrzestną... dziwna jest jej reakcja, jak dla mnie...

[twoj_aniol_stroz]

Jakie Ty tu chcesz cięgi zbierać? Za co? Za to, że wróciłaś do Boga,
za to, że zmieniłaś system wartości, za to, że chcesz Chrztu dzieci
w zgodzie z nauką Kościoła? Raczej cięgi powinna zebrać przyjaciółka
za zazdrośći, egoizm, obrażalstwo i rywalizację o córeczkę. Masz
prawo zmienić zdanie zwłaszcza, że chrzestnym powinien być ktoś komu
zależy na wychowaniu dziecka w wierze, komu zależy na dobru dziecka.
A tak już na marginesie to od rodziców chrzestnych wymagana jest
spowiedź i przystąpienie do komunii. No to jak ta koleżanka (bo
raczej nie nazwałabym jej stosunku do Ciebie przyjacielskim)
zamierza się z tego wywiązać? Może ona sobie z tego nie zdaje
sprawy, może dla niej chrzestna to rodzaj wazniejszej cioci. Jeśłi
tak to należałoby ją wyprowadzić z błędu.
Ty masz rację, wcale źle nie postąpiłaś, córeczkę masz bardzo mądrą
i nie dawaj się, najwazniejsze, żebys nie dała się wpędzić w
poczucie winy, bo nie jesteś winna kompletnie nic.
Pozdrawiam
Kasia

dziękuję

[wolanka79]

Dziękuję Wam za te słowa, sama w życiu byłam wielokrotnie oceniana i
nie lubię oceniać innych, tym bardziej siebie. Postępuję po prostu
tak, jak mi serce podpowiada. Rzeczywiście moja koleżanka, której
obiecałam, że będzie chrzestną nie wydaje mi się odpwiednią osobą,
pisząc post ciężko było mi napisać o niej jako swojej przyjaciółce,
chociaż znamy się od pierwszej klasy szkoły podstawowej. Znajomi,
których moja córcia wybrała na chrzestnych też chodzili ze mną do
szkoły, tak więc wszyscy znamy się od dzieciństwa. Co do mojej
koleżanki, nie chcę jej oceniać, ale faktycznie stara się pokazać
mi, że nie ma szczęścia na świecie, że nasi znajomi mają wady i to
straszne, a są razem, bo już się do siebie przyzwyczaili, a ślub
wzięli, bo pewnie liczyli na prezenty...Ta dziewczyna nie jest złą
osobą, ale obawiam się, że bardzo dokucza jej samotność. Zawsze była
najładniejszą dziewczynką w klasie, ja najgrubszą, więc
najbrzydszą Ja mam męża, wspaniałe córeczki i pomimo licznych
kłopotów, uważam, że znalazłam kawałek nieba, tu i teraz Ona jest
niestety samotna, choć zawsze myślałam, że to ja będę skazana na
samotność. Czuję się winna, bo chyba nie dostrzegałam tego, że jej
źle z tą samotnością. Zawsze myślałam, że to jej wybór, taka
ładna, "mogłaby mieć każdego". Teraz widzę, że ona krytykuje
wszystkich, którzy założyli rodziny z rozpaczy i tęsknoty. Na pewno
nie oskarżę jej o nieszczerość, czy brak dobrych chęci. Co do
chrztu, sprawa chyba rozwiąże się sama, właśnie dzisiaj dziewczyna
była w sojej parafi i Ksiądz, po długiej rozmowie, odmówił jej
wydania zgody na bycie Matką Chrzestną. Zadzwoniła oburzona, ona
rzeczywiście myślała, że Chrzestna, to taka "lepsza ciocia".
Powiedziałam jej, że dla nas zawsze będzie ważna, że zawsze będzie
częścią naszej rodziny. Czy będzie chciała z tego zaproszenia
skorzystac? Mam nadzieję, że tak. Mam także nadzieję, że coś w jej
życiu się zmieni, że pozna kogoś kto ją pokocha. Nie wiem tylko, jak
ją przekonać, że warto wierzyć w miłość, rodzinę. Mam wrażenie, że
moje szczęście ją rani. Będę się modlić, aby to się zmieniło...
Pozdrawiam Was wszystkich i przesyłam Anioły )

[twoj_aniol_stroz]

Moja babcia zawsze mawiała, że ładne dziewczyny często zostają
starymi pannami. Nie rozumiałam tego, ale teraz widzę, że było w tym
sporo racji. Też znam takie, które zawsze były rozrywane towarzysko,
zawsze miały facetów, zawsze to one kończyły jeden związek by rzucić
się natychmiat w kolejny, aż nagle zabrakło twgo kolejnego faceta,
bo jakoś się pożenili i coś pustawo się zrobiło. Też zawsze byłam
dyżurnym grubasem (i jestem nadal), ale spotkałam faceta, któremu to
odpowiada, mam dwoje dzieci, dom i psa i nie zaminiłabym się za
żadne skarby ))
A co do koleżanki, to widzisz, problem zniknął sam (ksiądz temu
zniknięciu wyraźnie dopomógł), faktycznie módl się za nią, bo
potrzebna jej Twoja modlitwa bardzo. Tylko uważaj, bo niestety
czasem ślepa chęć zniszczenia cudzego szczęścia jest bardzo silna.
Oby ta koleżanka zrozumiała, że w budowaniu jest szczęście, a nie w
niszczeniu.
Pozdrawiam
Kasia

[mama_kasia]

Wolanko, serdecznie pozdrawiam
Cieszę się, że się wyjaśniło

hmm

[wolanka79]

dobrze Cię rozumiem i dzięki temu forum już jestem silniejsza i
zrobię tak, jak podpowiada mi serce i sumienie. Ja jestem chyba w o
tyle lepszej sytuacji, że teściom i mojej mamie jest wszystko jedno,
kto będzie chrzestnym, oby chrzest się odbył. I tak o to ich
hipokryzja uchroniła mnie przed awanturą o chrzestnych. Mój mąż ma
brata, którego na chrzestnego nie poprosiłam, z tych samych powodów,
z których ty nie chciałaś być matką chrzestną u boku szwagra. Na
razie skończyło się na grymasie, komentarzy nie usłyszałam. Przykre
jest jednak to, że do chrztu namawiały mnie osoby, które same
ostatni raz w Kościele były na Komunii ich dorosłych już teraz
dzieci... Oby tradycja się dokonała-to jest ich motto w tej kwesti.

[nati1011]

Z drugiej strony chrzest jest ważny nawet jak rodzice czy chrzestni
nie sa święci. A o dobrych chrzestnych czasem cieżko. Dziecko zawsze
otrzyma 100% łąsk, nawet jak my nie staniemy na wysokości zadania.

[mader1]

Czytam sobie i czytam Nati i myslę, że jesteś bardzo silną osobą.
Nie byłam wprawdzie w takiej sytuacji - jakoś nikt nie miał odwagi
mi powiedzieć, że chrzest to taka zabawa - te kartki,komunia,
spowiedź i inne...
Ale zastanawiam się, co bym zrobiła. Czy miałabym odwagę wywołać
taką aż awanturę...

[nati1011]

to nie ja jestem silna.

A tą awanturę powinnam była zrobić 10 lat wcześniej. Już za
pierwszym razem. Może uniknęłabym wielu późniejszych kłopotów. I nie
tylko ja. A sama awantura - mimo szczytnego celu - była naprawde
mało przyjemna. I żałuję, że nie można było tego rozwiązać w sposób
dyplomatyczny.

[katriel]

minerwamcg napisała:
> Inaczej mówiąc, jak chrzestni rodzice przyczynili
> się do Waszego wychowania religijnego i co w tym kierunku robili?

Mój chrzestny ojciec strategicznie umarł kiedy byłam malutka. Nie pamiętam go,
choć pamiętam czasy kiedy żył jeszcze i leżał sparaliżowany w szpitalu (guz
mózgu). Nie prowadzano mnie do niego, uważano że to nie widok dla dziecka. Wiem
o nim tyle, że był dentystą; nie wiem nawet, czy był szczególnie religijny. Moja
mama i jego żona były bliskimi przyjaciółkami w liceum, później stale
utrzymywały stosunki towarzyskie, które po śmierci mego chrzestnego znowu się
zacieśniły ze względu na konieczność pomocy wdowie. Pamiętam wizyty u nich, duży
dom zamieszkany przez cztery kobiety: czterdziestoletnią wdowę, jej matkę i dwie
dorastające córki; pamiętam jamnika imieniem Bemol, lalki w ludowych strojach i
biały ser z dżemem. To było dobre miejsce, ciepłe i pełne miłości, mimo ciążącej
tragedii.

Moja chrzestna mama też nie żyje, zmarła w zeszłym roku. Z bardzo zżytej paczki
koleżanek studiujących kiedyś razem na politechnice i mieszkających w akademiku
w jednym pokoju mama wybrała na moją chrzestną tę, która najotwarciej
przyznawała się do wiary; ale bliskie stosunki utrzymywaliśmy ze wszystkimi i do
wszystkich mówiłam "ciociu". Z początku niespecjalnie zdawałam sobie sprawę, że
z tą ciocią łączy mnie coś więcej niż z pozostałymi. Później stopniowo to do
mnie dotarło (była pierwsza komunia, inne okazje), ale jednocześnie stało się
coś dziwnego. Moja chrzestna dość raptownie i
zdecydowanie ograniczyła do minimum kontakty z dotychczasowym kręgiem znajomych.
Ona i jej mąż przestali przychodzić na imieniny pozostałych koleżanek z paczki,
sami też nie zapraszali nikogo do siebie. Z trzeciej ręki, od przypadkowych osób
dowiadywaliśmy się, co u nich słychać: córka wyszła za mąż... pracują społecznie
w parafialnej poradni rodzinnej... syn za trzecim razem zdał na medycynę.
"Obowiązków chrzestnej" nie zaniedbywała: przyszła jako świadek na moje
bierzmowanie, była obecna na ślubie i weselu. Ale nic poza tym (to znaczy, nic
widzialnego: zapewne sie za mnie modliła).
Nigdy nie wyjaśniła mi motywów swojego postępowania. Z tego, co mówiła o niej
rodzina na pogrzebie, wynikało, że odebrała jakieś wypowiedzi czy zachowania
osób ze swego dotychczasowego kręgu towarzyskiego jako ataki na Kościół, i - nie
umiejąc tych ataków powstrzymać - wycofała się, żeby nie brać w tym udziału.
Chyba chciała być znakiem sprzeciwu, ale w oczach większości znajomych była po
prostu dziwaczką.
Nie lubiłam jej, ale szanowałam. Była surowa dla innych, ale także dla siebie;
miała zdecydowane poglądy i nie wstydziła się ich. Odkąd wyszłam za mąż,
wysyłałam jej kartki na Boże Narodzenie i Wielkanoc - w sumie przez siedem lat.
Nigdy nie odpowiedziała, ale podobno bardzo się nimi cieszyła.

[hipopotamama]

Chrzestną spotkałam po pięciu latach, byłam w dziewiątym miesiącu ciąży. Nie
potrafiła wykrzesać z siebie nawet jednego sensownego pytania. Skończyło się na
zdawkowym "Na zakupach?" w odpowiedzi usłyszała "Tak" i minęłyśmy się wśród
sklepowych regałów.
Chrzestny to dziwny człowiek, trochę aspołeczny, ma problemy z komunikacją,
wieczny wizjoner, dorywczo hulajdusza. Za jego przyczyną pierwszy raz w życiu
widziałam dolary i niestety na tym kończyła się jego rola - na dawaniu
pieniędzy. Choć skłamię, jak powiem, że nie mam do niego sentymentu. Ma w sobie
taką prostolinijną poprawność i choć mam 25 lat kiedy mnie widzi nadal
niezmiennie bierze mnie na ręce i krzyczy do mnie per "Wróbelek"
Zależało mi aby w życiu mojej córki chrzestni odegrali większą rolę. Niestety w
mojej rodzinie przeżywamy masowy kryzys wiary i jakby nie wybierać i tak
wyszłoby źle.
Chciałam aby chrzestnymi byli moi rodzice. Dla nich byłby to prawdziwy zaszczyt,
a poza tym moja mama jest poza mną jedyną praktykującą katoliczką ale już w
ciąży na matkę "wprosiła" się moja siostra. Było mi to wybitnie nie na rękę bo
dla niej ta rola ogranicza się do bycia właśnie taką "dobrą ciocią od prezentów"
i choć strasznie mnie to gryzło bałam się odmówić bo i tak nie mam z nią
najlepszych stosunków.
Mój ojciec nieśmiało odmawiał, jak twierdzi, wierzy po swojemu i do komuni nie
przystąpi i tak też zrobił. Mimo wszystko nalegałam bo jest chyba jedynym
prawdziwie dobrym (w czynach i sumieniu) człowiekiem jakiego znam. Do tego kocha
ponad wszystko swoją najmłodszą wnuczkę i to w sposób do granic serca rozczulający.
Opatrzność jednak nad nami czuwała i naprawiła błędy mojego tchórzostwa. Moja
siostra spóźniła się na mszę świętą i w ten sposób do roli matki chrzestnej
awansowała moja mama, chyba sobie to wymodliła własnoręcznie szyjąc białą szatkę
dla maleństwa.
Z perspektywy czasu przykro mi tylko, że nie potrafiłam wziąć sprawy w swoje
ręce. Tym bardziej podziwiam nati i wolankę.

OT

[mader1]

jeju, wczoraj przegladalam poczte i natrafilam na Twoje zgloszenie
do forum. A gdzie Ona jest ? pomyslalam. I sciagnelam Cię myślami

[hipopotamama]

A czytam, czytam

świecki chrzest

[kamilla14]

www.gazetawyborcza.pl/1,76842,4572529.html
Tu opisany przypadek świeckiego chrztu, taka ciekawostka, ale może
na temat?
Czytałam go miesiac temu i zostalo mi w glowie najbardziej, ze nie
podpisalabym takiej umowy , że będę wspomagać finansowo swoje
dziecko a la chrzestne w "razie czego", a juz nie smialabym dac
nikomu czegos podobnego do podpisania.

Chrzestni moich dzieci nie sa bogaci i krepuja mnie prezenty od
nich - wystarczyloby mich pozytywne podejscie do dziecka, a
najbardziej modlitwa w ich intencji, bo tej nigdy za malo.

Moze juz ten artykul byl na forum, to przepraszam, dopiero nadrabiam
zaleglosci i nie jestem na biezaco
k