bądź mężny!

[mamalgosia]

W jaki PRAKTYCZNY sposób można realizować te słowa? Jak je
rozumiecie?

[maadzik3]

Ostatnio czesto o tym mysle. Jak wytrzymac pewne rzeczy, nie uciec (doslownie i
w przenosni) od niektorych i nie wykrzyczec tego co czasem by sie chcialo ale
cofnac sie nie da. Boli.

[mamalgosia]

czyli myślisz, że mężność to fakt, że sie nie ucieka? Ze dzielnie
się znosi?

nie wiem

Domyślam się i intuicyjnie czuję, że tu chodzi o jakąś formę
działania, o znoszenie bez utyskiwań właśnie. Ale sam
wyraz "mężność", czy "męstwo" kojarzy mi się z pewną cechą
charakteru (lub darem Ducha Świętego), który możemy mieć lub nie
mieć, ewentualnie chcieć go mieć. Ale w takiej sytuacji
polecenie "bądź mężny" byłoby niewykonalne

[katriel]

mamalgosia napisała:
> Ale sam
> wyraz "mężność", czy "męstwo" kojarzy mi się z pewną cechą
> charakteru (lub darem Ducha Świętego), który możemy mieć lub nie
> mieć, ewentualnie chcieć go mieć. Ale w takiej sytuacji
> polecenie "bądź mężny" byłoby niewykonalne

Ale w ten sposob to o kazdej cnocie mozna. Ze albo sie ma, albo nie,
i jakiego mnie Panie Boze stworzyles, takiego mnie masz. A to chyba
przeciez jednak nie calkiem tak.
Ja to jestem dosyc przywiazana do takiej mysli, ze cnoty ksztaltuje
sie przez ich praktykowanie. Kto zatem chce byc mezny, ten winien
zachowywac sie tak, jakby mezny juz byl, nawet jesli wcale mezny sie
nie czuje. Z czasem bedzie mu to przychodzilo coraz latwiej - czyli
wlasnie: stanie sie mezny.
Pascal te metode lansowal nawet w odniesieniu do samej wiary (na
uzytek tych, co - przekonani jego argumentem z "zakladu" - sadza,
ze warto byloby uwierzyc, ale nie potrafia): kto chce uwierzyc, ten
powinien zaczac zachowywac sie jak wierzacy, a wiara przyjdzie.
Do pewnego stopnia to dziala, wiem z autopsji (choc tak naprawde
niewierzaca nigdy nie bylam).
Z drugiej strony, nawet jesli to naprawde jest uniwersalna metoda,
to w przypadku niektorych osob i niektorych cnot dziala frustrujaco
powoli.

[otryt]

Czy umiemy powiedzieć Nie, gdy inni mówią TAK?
Czy potrafimy bronić swoich racji?
Czy mamy odwagę wygłaszać niepopularne, ale zgodne z naszymi
odczuciami opinie?
Czy stać nas na upomnienie się o prawdę, o poparcie tego, kto ma
rację?
Czy umiemy bronić wartości, w które wierzymy?

Tak rozpoczyna się tekst Antoniego Bochniarza w „Apostolstwie
Chorych”. Autor zwraca uwagę na to, że męstwo jest elitarną cnotą.
Z odwagą często wiąże się samotność i spychanie na margines. Ludźmi
tchórzliwymi najpierw się straszy, a potem nimi manipuluje. Ludzie
tchórzliwi nie wykorzystują swoich potencjałów, talentów, walorów
intelektualnych i inteligencji. Lęk uniemożliwia im realizację
ambitnych celów, ciekawych pomysłów, szlachetnych i mądrych
zamierzeń. Tchórzostwo paraliżuje w działaniu i myśleniu. Akt odwagi
daje doznania poczucia wartości, satysfakcji, wolności.
Tchórzliwymi postawami przyczyniamy się do panoszenia się zła, które
w końcu i ans dosięgnie. Tak rodził się faszyzm, gdy ludzie biernie
przyglądali się. Tchórzostwo jest matką okrucieństwa a zło ukrywane
utrzymuje się i rośnie. Na tchórzostwie jednych bazują drudzy: osoby
przebojowe, bezwzględne i z tupetem, bez skrupułów realizujące swoje
idee i postanowienia.

W celu poprawienia sobie samopoczucia osoby tchórzliwe bywają
zaczepne, agresywne, przejawiające różne werbalne formy napaści
(ironizujące, szydzące, dyskredytujące innych, złośliwe,
dowcipkujące cudzym kosztem). Tacy nie zawsze potrafią utrzymać
język na uwięzi, tacy często zagłuszają ciszę słowotokiem, nadmierną
paplaniną, tacy próbują popisywać się swoją elokwencją. Zdarza się
też spotykać wśród tchórzliwych osób takie, które dopiero pod
wpływem alkoholu wyrzucają z siebie nadmiar nie wyrażonych wcześniej
pragnień, oczekiwań, żalów.

(Wszystkie myśli pochodzą z tego artykułu)

[mamalgosia]

Wiesz co, otrycie, własciwie to na te pytania mogę odpowiedzieć
twierdząco. A wiem, że nie jestem osobą mężną.
Nie, to chyba jednak co innego

[mader1]

tak, chyba tak jest...
Męstwo to umiejętność przyznania się do błędu... Takie powiedzenie " tak,
zrobiłam to" bez samozakłamywania, usprawiedliwień. Umiejętność przeproszenia za
to, choćby poszkodowany nie miał pojęcia, co wokół niego się działo. Spowiedź
potraktowana poważnie hartuje męstwo...pomaga przezwyciężyć tchórzostwo...
Mam synka i chętnie przeczytam doświadczenia innych mam synków - wszak od
mężczyzn bardziej oczekuje się męstwa...
Pamiętam za moich czasów wybryki w szkole. Miałam w ogólniaku niesforną klasę.
Była humanistyczna i choć było w niej niewielu chłopców, potrafili nieźle
narozrabiać. Pamiętam, że czasem nauczyciel wzywał do przyznania się do winy.
Klasa nie donosiła, choćbyśmy mieli ponieść najbardziej sroga zbiorową karę. No,
ale jeżeli ta kara miała być sroga, a wina reszty żadna, oczekiwaliśmy, że
winowajca się przyzna. I stawał, przyznawał się. Jakoś rozbrajało to
nauczycieli. Pamiętam łzy Pani od fizyki, pomimo przeprosin i to, że winowajca
zapytał, czy mógłby wyjść na chwilę. chyba czuła się bezradna wychowawczo,
pozwoliła mu, niewiele zwracając na to uwagi. Tak bardzo poruszyły go te łzy, że
wyszedł po konwalie, błagając stojącą na warcie woźną... Wrócił z nimi szybko,
pocałował w obie ręce, dał te konwalie i powiedział, ze nie zdawał sobie sprawy
z tego, co robi i jak dużą to sprawi jej przykrość... I dopiero wtedy rozpłakała
się głośno - chyba z ulgą, bo wyszła na przerwę już uśmiechnięta...
U Najstarszej w klasach inaczej już załatwia się sprawy. Nie zdarzyło się, żeby
ktoś się przyznał, okazał skruchę. Trzeba iść w zaparte, nawet jak poszlaki
wskazują winnego. Klasa nadal jest solidarna, natomiast na winowajcy niewielkie
robi wrażenie, że inni ponoszą konsekwencje jego czynów. Wiem, przykład idzie z
góry, właściwie pierwszy odruch nie tylko przestępcy, ale i polityka, to odruch
zaprzeczenia. "powiedz nie, niech ci udowodni !" - moi rodzice nie powiedzieliby
tak.

Czy przezwyciężanie swoich lęków to męstwo ? Chyba tak, mam wrażenie, że tak.

[mamalgosia]

a nie nieodczuwanie ich?

[mader1]

myślę, że ten, kto nie odczuwa w ogóle, ma wyżej postawioną poprzeczkę -
zadania... Prawdopodobnie działa to tak (?), że jeżeli nie odczuwa się lęków
związanych z codziennością, stresem, który niesie życie, człowiek wpycha się w
trudniejsze sytuacje ... I to o tym męstwie dopiero się dowiadujemy ( ?)
Chyba ma się zadania w życiu " na swoją miarę" ?

[mamalgosia]

Nie wiem nic o czyichs czy moich poprzeczkach - choć wierzę, że inne
trudy każdemu zadane. Natomiast uważam, że człowiek, który tych
lęków nie czuje - to właśnie on jest mężny. Dla mnie to własnie
znaczenie tego słowa. Ten, który z nimi wlaczy, działa wbrew lękom -
wzbudza we mnie jeszcze większy podziw, ale mężnym bym go nie
nazwała.
Ha, ten wzbudza podziw, a tamten zazdrość
Ojej, zaraz dzwonek, nic mi się nie chce (no i wszyscy mnie drażnią)

[mader1]

Natomiast uważam, że człowiek, który tych
> lęków nie czuje - to właśnie on jest mężny.

A to dla mnie nie, nie jest to męstwo choć czasem wygląda na męstwo z daleka,
bo czyny mogą wzbudzić podziw ogrooomny.
Dla mnie męstwo zakłada jednak jakieś działanie i to walkę wewnętrzną najpierw,
a potem działanie na zewnątrz
Zmaganie w Ogrójcu - to dla mnie męstwo.
No ale... do tej pory nie zdarzyło mi się spotkać człowieka, który nie miałby
choć przebłysku strachu, gdy coś tam zrobił dużego

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Natomiast uważam, że człowiek, który tych
>lęków nie czuje - to właśnie on jest mężny.
>Dla mnie to własnie znaczenie tego słowa

Nie zgadzam się z Tobą Mamałgosiu. Wielu ludzi nie odczuwa lęku
tylko dlatego, że ma ograniczoną wyobraźnię. Brawura nie jest
męstwem. Człowiek który jedzie motocyklem 200km/h na jednym kole nie
jest odważny. Brak mu za to wyobraźni, np. że mogą ucierpieć inni.
Poprzeczka lęku ma zmienną wysokość. Lęk maleje pod wpływem
alkoholu, narkotyków, innych medykamentów. Ci, którzy
wykazują „odwagę” w takich momentach nie są mężni. Lęk maleje pod
wpływem doznań psychicznych związanych ze wzrostem adrenaliny.
Męstwo jest wtedy, gdy człowiek z pełną świadomością wchodzi w
sytuację trudną, aby osiągnąć jakieś dobro, lub uniknąć czegoś
złego. Tak jak Chrystus w Ogrójcu. Doskonale wiedział, co będzie.
Wiedział także, jakie dobro z tego wyniknie.

Kiedyś napadł na mnie znienacka od tyłu bandyta. Nie miałem szans na
ucieczkę. Pod wpływem adrenaliny podjąłem walkę. Po paru minutach
bandyta odpuścił. Podczas walki nie odczuwałem lęku, to działo się
tak szybko, że nie było na to czasu. Paradoksalnie lęk pojawił się
później, gdy ponownie przechodziłem w tym samym miejscu albo nocą.
Po paru miesiącach i ten lęk przeminął. Wydaje mi się, że jedno i
drugie jest normalną reakcją psychologiczną. Tak więc przeżywanie
lęku lub jego nieprzeżywanie nie decyduje o odwadze, lecz raczej to,
co się zrobiło lub czego nie zrobiło. Wielu bohaterów w wywiadach
mówiło, że owszem bało się, lecz sumienie mówiło im, że nie mogą
inaczej postąpić, że muszą pomóc, muszą walczyć. To był ich
wewnętrzny imperatyw.

[mader1]

> Nie zgadzam się z Tobą Mamałgosiu. Wielu ludzi nie odczuwa lęku
> tylko dlatego, że ma ograniczoną wyobraźnię. Brawura nie jest
> męstwem.

z ust albo spod klawiatury mi to wyjąłeś też wydaje mi się, że tak jak zbytni
lęk ogranicza, brak leku też. Często jednak wiąże się z bezmyślnością czy
brakiem wyobraźni i może się skończyć źle...
Lęk jest czasem potrzebny, bo alarmuje o niebezpieczeństwie, dale znak do
ucieczki, unikania zasadzek, szykowania sie do obrony. Trzebaby tylko umieć nad
nim zapanować - " nie lękajcie się" - strach nie paraliżował ruchów )))) albo
nie prowokował do nieprzemyślanych, nieroztropnych działań )))

otryt, mader

[mamalgosia]

Ależ ja bym bardzo chciala, żeby było tak własnie jak Wy piszecie.
Wtedy byłyby jakies szanse, zeby każdy był mężny (te szanse to różne
i nierówne, no ale jednak).

A nie, brawury z męstwem nie mylę

[atama]

"Męstwo jest cnotą moralną, która zapewnia wytrwałość w trudnościach
i stałość w dążeniu do dobra. Umacnia decyzję opierania się pokusom
i przezwyciężania przeszkód w życiu moralnym. Cnota męstwa uzdalnia
do przezwyciężania strachu, nawet strachu przed śmiercią, do
stawienia czoła próbom i prześladowaniom. Uzdalnia nawet do
wyrzeczenia i do ofiary z życia w obronie słusznej sprawy". (KKK
1808)

[mamalgosia]

no czyli co?
czyli nie samo przezywciężanie, nie sama walka. Tylko to, co
powoduje, że człowiek jednak ma siłę by to w ogóle podjąć

[atama]

No tylko trzeba się napracować nad "tym co powoduje, że człowiek
jednak ma siłę by to w ogóle podjąć".
Ja to rozumiem tak, że im więcej się przełamuje, przezwycięża,
walczy, tym cnota mocniejsza i trwalsza.

[mama_kasia]

A ja chyba bardziej skupiłabym się na Kimś, kto powoduje, że
człowiek dar męstwa ma Duch Święty mi tu wieje i sakrament
bierzmowania się przypomina Te drzwi trzeba by otwierać częściej.

[atama]

Słusznie mamo_kasiu. Ale z łaską wszak wypada współpracować.

[mama_kasia]

Jak najbardziej

[sulla]

Mamalgosiu, myślę, że tu nie chodzi o nieodczuwanie lęków, tylko właśnie o ich
przezwyciężanie -dlatego "Bądź mężny!" jest skierowane do każdego z nas.
Pomyśl, czy jest możliwe nie odczuwać lęku? Nie odczuwać bólu i cierpienia?
Przecież nie.
I kto jest prawdziwie mężny? Ten kto przechodzi ciemną doliną bez strachu, tak
jakby przechodził przez różany ogród, bo dla niego nie ma żadnej różnicy, czy
ten, kto przechodzi ciemną doliną lękając się, ale mówi "Pan jest ze mną, nie
poddam się temu lękowi" - i przechodzi? Kto ma więcej odwagi?

[mamalgosia]

No dobrze.
Czuję sie przekonana.
Nie tak do końca co prawda , ale przypuszczalnie macie rację

cechy człowieka mężnego

[atama]

Jak wychować człowieka mężnego? Może kształtując w nim cechy do
męstwa przynależne:
- wielkoduszność
- wielmożność (?)
- wytrwałość

Zagadkowa dla mnie ta wielmożność, więc znalazłam coś takiego:
"Wielmożność jest cnotą regulującą proporcje pomiędzy wkładem lub
wydatkiem i dziełem, które w jego wyniku ma powstać. Człowiek
małostkowy, czy po staropolsku sknera, nie podejmuje wysiłków i
wydatków mających na celu wzniosłe dzieło. Motywem takiego
postępowania jest lęk przed wysiłkiem lub wydatkiem, które
nierozerwalnie muszą się wiązać z takim dziełem. W sumie powoduje
to, że sknera nigdy nie stanie się twórcą wielkiego dzieła, gdyż jak
mówi Arystoteles „jego wysiłek skierowany jest ku temu, żeby jak
najmniej wydać” i wskutek tego „sknera wydając wielkie sumy
w mały sposób traci dobro”.

sknera

[mamalgosia]

Ale mi się humor poprawił, piękny opis

[atama]

Cieszę się

[rycerzowa]

mamalgosia napisała:

>Natomiast uważam, że człowiek, który tych
>lęków nie czuje - to właśnie on jest mężny.
>Dla mnie to własnie znaczenie tego słowa

Eee, mój 4-letni synek - cichutki i nieśmiały - tak określił gromadę
dzieciaków, wchodzących w niebezpieczne miejsca, wybiegających na jezdnię:
- One nie są odważne. One nie wiedzą. One są głupie.

Jak najbardziej słusznie. To dlatego na wszelkich wojnach najlepszymi
żołnierzami są dzieci. Bo głupie.
W sensie - nieświadome, niedoświadczone.

Być mężnym to umieć pokonać strach - gdy trzeba.

Jak sobie poradzić?

Nie będę oryginalna, znów się powołam na miłość, przede wszystkim do dzieci.
Mogę być mimozą, ale gdy chodzi o zdrowie i życie mojego dziecka, zmieniam się w
lwicę.
Mogę być rozpieszczona na maksa, ale gdy chodzi o zdrowie i życie mego męża,
zmieniam się w twardą babę.
To ze "wstydu" przed dziećmi stać mnie na działanie honorowe, wymagające odwagi.
To dla dobra dzieci, dla przykładu dzieciom, odważam się na ryzyko.

Gdy miałam 11 lat i czytałam "W pustyni i w puszczy", nie mogłam zrozumieć
Stasia, który proponował porywaczom odesłanie Nel do domu, a pozostawienie jego
samego w niewoli.
Trzy lata później już rozumiałam, bo miałam małą siostrzyczkę, którą kochałam, i
dla niej zrobiłabym to samo.