opuszczenie

[ozyrys8]

Witam!
Najlepiej od razu przejdę do sedna sprawy. Cierpię na dość silne zaburzenia
lękowe i depresję, z tego powodu leczę się psychiatrycznie.
Od jakichś sześciu lat nie nawiązałem żadnego nowego kontaku,
w zasadzie nie odbyłem żadnej prawdziwej
-szczerej rozmowy z kimś spoza mojej najbliższej rodziny,
nie poznałem nikogo nowego. Jestem osobowością
silnie wycofującą się -pragnę kontaktów społecznych, a jednocześnie ich unikam.
Dawno już straciłem umiejętność porozumiewania się, nie potrafię nawiązać żadnej
dłuższej rozmowy, mimo woli przerywam takową już w zaczątku, nim jeszcze dojdzie
do poważniejszej wymiany myśli. Najpierw zaczyna braknąć mi słów; w tym czasie
mój rozmówca zniechęca się do prowadzenia dialogu.
Razi mnie tłum i wszelkie obce otoczenie, a obce jest mi wszystko... Czuję
niepokój na widok przechodniów na ulicy, na uczelni w przerwach
spędzam czas stojąc pod ścianą milcząc ze wzrokiem utkwionym w podłodze.
Każdego człowieka postrzegam
przez pryzmat urojonego niebezpieczeństwa, jakie dla mnie stanowi; jestem
bardzo pdejrzliwy i nie mogę pozbyć się tej cechy.
Pragnę bliskiej znajomości, a nie mogę -czy nie umiem- takiej nawiązać.
Ten stan rzeczy wykańcza mnie, wprawia w stan skrajnego wyczerpania, otępienia.
Szukam ludzi ludzi doświadczających podobnych problemów, czy może porad jak
wyjść z impasu.

izolacja i milczenie

[alexanderson]

Twój "przypadek" poruszył mnie, bo sam jestem bardzo podobny w zachowaniu, choć
nigdy nie zwracałem się o pomoc do lekarza (może powinienem?). Nie umiem
nawiązywać kontaktów ani rozmawiać - jestem nieśmiały i powściągliwy wobec
obcych; boję się wydać śmiesznym, więc nie czynię żadnych kroków; w czasach
podstawówki, liceum i studiów nie wychodziłem z domu nigdzie poza szkołą; nie
mam przyjaciół, nie mam z kim porozmawiać. Krańcowym upokorzeniem była ostatnio
sytuacja, gdy dziewczyna, w której się skrycie kochałem, przysiadła się do mnie
kilka razy w pociągu i zaczęła rozmowę, a ja nie potrafiłem jej kontynuować.
Wiem, czym są lata spędzone na uboczu ze wzrokiem utkwionym w podłodze. Bardzo
pragnę bliskości z drugą osobą, a nigdy w życiu nie trzymałem nikogo za rękę...
Nie umiem Ci pomóc, Twoje problemy wydają się być jeszcze większe niż moje, ale
może fakt, że nie jesteś sam, będzie jakimś pocieszeniem...

[ozyrys8]

Mam nadzieję że kiedyś się z tym uporasz. Jak zdołałeś przejść przez studia
w takim stanie? Nie wiem sam, czy za jakiś miesiąc nie wylecę z uczelni.
Nie mogę dać sobie rady ze stanami depresji, załamania. Kiedy tego doświadczam,
całkowicie opadam z sił. Jak jest z tobą? Jak dawałeś sobie radę przez te lata?

[flowe]

nie będę tu pisać żadnej swojej recepty- myślę, że to co ja mogłabym Wam
poradzić zapewne sami wiecie tylko gorzej z realizacją
już pisałam o tej ksiązce(nawet w kilku wątkach więc ostatni raz o niej piszę
ona może Wam w jakiś sposób pomóc: "Mądrość nieuciekania" Pema Cziedryn
spróbujcie

[flowe]

tak tylko jeszccze od siebie- wszyscy mamy jakieś swoje lęki, tylko jednych
wciągają one na ciemną stronę a inni po prostu postanawiają się z nimi zmierzyć

"do one thing every day that scares you" serio

trzeba podejść do siebie z dystansem, postanówcie sobie od jutra np robić
codziennie 1 rzecz , która Was przeraża a póżniej uśmiechnijcie się do siebie z
satysfakcją, a to że czasami wydacie się komuś śmieszni- życie
każdy z nas czasami jest śmieszny
pozdrawiam i trzymajcie się!!!

[samotny2000]

Ja w klasie maturalnej, a dokładnie na jej początku przeżyłem depresję. To nie
był jakiś mały dół spowodowany nadchodzącym egzaminem, to był tak straszny stan
otępienia, stresu, zniechęcenia, załamania - ogólnie bryndza. Chociaż bardzo
kocham swoją rodzinę to w tamtym czasie przestało mi na niej zależeć. Miałem
wrażenie, że nic nie trzyma mnie na tym świecie, że moje życie jest pozbawione
jakiegokolwiek sensu, że nic mnie w nim nie spotka poza porażkami. Często
miewałem stany lękowe (do dzisiaj czasem mi isę zdarzają, ale już nie maja
takiej siły jak wtedy). Nienawidziłem siebie (do dzisiaj jeszcze się z tym
borykam)etc. W tym czasie jedyną rzeczą, która dawała mi ukojenie była...
... myśl o śmierci. Niestety tak. Śmierć wydawała mi się jedyną ucieczką od
tych problemów. Byłem gotów na najgorsze, gdy nagle sobie uzmysłowiłem, że
zabijając się - wystąpię przeciwko Bogu, przeciko piątemu przykazaniu. Poczułem
straszny strach przed Bożym gniewem. W tamtym czasie Bóg był jedyną osobą,
której nie chciałem zawieść, na której mi zależało. Wszystko to mnie odwiodło
od samobójstwa, co wcale nie uwolniło mnie od depresji. Jeszcze przez jakiś
miesiąc musiłem walczyć z bólem istnienia, gdy pewnego dnia wszystko jakby ze
mnie zeszło. Poczułem taką ulgę, wolmość jakiej dawno nie miałem. To była tak
ogromna radość, którą okupiłem łzami... szczęścia oczywiście. Bałem się, że to
zaraz minie i wróci problem, jednak tak się nie stało. Do dziś nic się takiego
nie powtórzyło. Teraz jestem silniejszy, bardziej samodzielny. Oczywiście - jak
już wcześniej wspomniałem nadal się nie akceptuję, miewam czasem stany lękowe
(bardzo sporadycznie)no i oczywiście jestem samotny (towarzysko - zero
przyjaciół, przyjaciółek itd. O dziewczynie już nawet nie wspomnę), ale mam
taki ogromny ładunek nadziei, którego filarem jest Bóg i rodzina. Swoim
przykładem chcę Ci pokazać, że jest możliwe wyjście z depresji i innych jej
pochodnych dołów. Wiem, że nie jest to łatwe, ale twoje wystąpienie na tym
forum jest dowodem, że chcesz walczyć z tym problemem. To bardzo dużo. Nie ma
złotego środka. Myślę, że musisz znaleść coś/kogoś naczym/nakim Ci naprawdę
zależy, ponieważ to może być punkt wyjścia w drodze do normalnego życia.
Wyjście z depresji wcale nie uwalnia od życiowych problemów (Odpowiedz sobie na
pytanie; kto ich nie ma?), ale uwalnia psychikę od niesamowitego ciężaru,
dzięki czemu walka z tymi problemami jest o wiele lżejsza. Trzymaj się stary -
naprawdę rozumiem co przeżywasz. I dla Ciebie zaświeci kiedyś słońce.

[flowe]

pięknie napisałeś

I dla Ciebie zaświeci kiedyś słońce. !!!!!!!!!!!!!!!!

"nie pozna stron jasności, kto cienia nie tknął, nie ujrzy poranka, kto nocy
nie przeżył. (...)
Zaakceptuj chwilowy brak zrozumienia u innych oraz tymczasową samotność, nawet
jeśli to bolesne. Wejrzyj w siebie. Znajdź wewnętrznego mistrza i przewodnika,
z którym wszystko będzie łatwiejsze. Bądź sam ze sobą na sam i nie bój się
własnego cienia! W chwili zwątpienia pamiętaj, że najciemniej jest przed
świtem.Zaakceptuj zwierzęcość swojej natury, zaakceptuj agresje i żądze oraz
poznaj ich prawdziwe znaczenie. Wówczas twój cień straci władzę nad tobą i
stanie się pokornym sługą."

[alexanderson]

Jak zdołałem przejść przez studia? Jak dawałem sobie radę przez te lata? Czy w
ogóle dawałem sobie radę? Może to po prostu przyzwyczajenie, apatia, która
stała się częścią mojej natury - kilkanaście lat nie wychodzenia z domu,
kilkaset przeczytanych za to książek i mnóstwo refleksji. Ja nie mam
permanentnego stanu załamania, ja jestem zwyczajnie bardzo smutny i milczący,
zawsze z boku. Boję się jednak ostatnio, że już nic nie czuję, że zbyt sobie do
serca wziąłem dawno wyczytany w "Siostrach krzyżowych" Riemizowa fragment:
"A może będzie po prostu żył, ani na przekór, ani na złość, i nie przez
zrozumienie, i nie dla właściwości ducha swojego, ale po prostu – po nic (...).
Po nic – po nic, ale żyć będzie! – tylko widzieć, tylko słyszeć, tylko
odczuwać".
Przyglądam się życiu, które przechodzi obok mnie, ale już w nim nie
uczestniczę.

[alexanderson]

Wiesz, jakąś formą terapii może być surowe spojrzenie na siebie "z zewnątrz" -
od roku piszę bloga, w którym analizuję własne postępki, żalę się z powodu
zmarnowanych szans. To nie musi mieć formy publicznej, można pisać dziennik do
szuflady, ale umiejętność przyznawania się - przed sobą - do błędów,
zapisywania tego, wracania do tego, może być bardzo pomocne. Pouczające są tu
dla mnie nadzwyczaj szczere "Dzienniki" Tołstoja, pisane przez niego od lat
młodzieńczych do śmierci.

[flowe]

wez sobie do serca inny fragment,
przepraszam jeśli kogoś urażę ale widzę tu pogrążanie się,czytaj optymistyczne
rzeczy, ok wyżalcie się ale też szukajcie czegoś co może Wam pomóc, jestem
przekonana, że wszyscy mamy to w sobie, trzeba tylko to odnależć

nikt nie obiecywał nam, że będzie łątwo,
jesteśmy w gruncie rzeczy wojownikami-WSZYSCY, życie nie jest łatwe
ja wyznaję filozofię która co niektórym może wydać sie śmieszna: dusza sama
wybiera sobie ciało w które sie wciela- sytuacje , zdarzenia do przepracowania
i jak zaczynam się dołować mówię sobie że sama sobie to wybrałam i muszę się z
tym zmierzyć i wygrać- mi pomaga

[flowe]

trzeba spróbować zaakceptowć siebie i wszystko co się wydarzyło, dopiero moze
przyjsc oczyszczenie
nie mozna uciekac od lęków trzeba je zaakceptowac,
pierwszym krokiem moze byc pisanie

[flowe]

... i jeszcze coś...
na pewno bylibyście wspaniałymi przyjaciółmi
gdybyście tylko na to pozwolili

[ozyrys8]

Dzięki za wszystkie rady i zwrócenie uwagi na problem. Jeśli chodzi o pisanie
dziennika, to co pewien czas zapisuję niektóre swoje myśli w "specjalnym"
zeszycie, może niedługo zacznę pisać bardziej intensywnie...

[flowe]

wysłąłam Ci maila Ozyrys
sprawdż