Rodzice w szpitalu

[mamaadama4]

No własnie - jak to było/jest u was?
Przez okres choroby Hanki byłam praktycznie przy wszystkich zabiegach -
wyjątek punkcje lędźwiowe i zakładanie wejścia centralnego. To ostatnie było
wykonywane na bloku operacyjnym, więc sprawa oczywista.
Natomiast przy wszystkich innych byłam. Mozna powiedzieć, że musiałam o to
mocno powalczyc, ale być może dlatego mi na to pozwalano, bo potrafiłam być
pomocna - przynajmniej dla uspokojenia dziecka.
Jestem pewna, że dzięki temu wiele przykrych i bolesnych doświadczeń Hanka
zniosła o wiele spokojniej niz gdyby mnie tam nie było.
A jak to było u was?
danka

[melka_x]

Ja już pisałam o tym w wątku dotyczącym pomocy rodzicom, ale powtórzę. W
szpitalu im. W. Orłowskiego w Warszawie niemal każde wejście do córki było
wybłagane i okupione dłuuugim czekaniem pod drzwiami. Nie pozwalano mi
wykonywać żadnych zabiegów pielęgnacyjnych, przewijać, karmić (sondą), o
kangurowaniu można było pomarzyć:(. Oczywiście nie było mowy o towarzyszeniu
córce przy zabiegach medycznych (drobnych jak np. zakładanie wenflonów), mimo
że widać było, że Natalia słysząc mój głos bardzo się uspakaja, przestaje
płakać... a na głos pielęgniarek krzywi się, podkula pod siebie nóżki i rączki,
zaciska pięści, cała się spina. Wypraszano mnie również przy obchodach.

W IMiDz mogłam być przy wszystkich czynnościach i zabiegach(wenflony, usg,
rentgen - ten ostatni oczywiście w odpowiedniej odleglości), tam wręcz do tego
zachęcano, dodatkowo można było dzieci myć, przewijać, smarować oliwką, mierzyć
temperaturę. Nikt nie limitował czasu spędzanego przy dziecku, poza snem
mogłam być przy niej niestannie.

Początkowo pomna tresury (celowo nie biorę tego w cudzysłów) z Czerniakowskiej
gdy zaczynał się obchód sama wycofywałam się, ale dość szybko zatrzymała mnie
szefowa neonatologii mówiąc, że powinnam zostać, w końcu to moje dziecko.

Nie byłam jedynie przy zabiegu wkłuwania się do żyły centralnej (pełna
antyseptyka) oraz co zrozumiałe na bloku operacyjnym przy trzech kolejnych
resekcjach jelita cienkiego.
Nie byłam przy niej również gdy przytrafiła jej się tamponada serca (powikłanie
po wkłuciu do żyły centralnej), ale wtedy sekundy mogły przesądzić o jej życiu
i trudno żebym plątała się pod nogami lekarzom, którzy robili wszystko żeby
jej sercu przywrócić prawidłowy rytm.

Dzięki lekarzom z instytutu Natalia umarła na naszych rękach, dano nam również
czas na pożegnanie się z nią po śmierci, nikt nas nie poganiał, ciało zabrano
gdy powiedzieliśmy że jesteśmy gotowi. Niestety wiem, że to ciągle nie jest
powszechna praktyka.

Dwa warszawskiego szpitale i kompletnie dwa różne światy.
Magda

[anuteczek]

Witam was serdecznie,
Obecność mamy czy taty w szpitalu to pierwszorzędna sprawa dla dziecka. Piszę
to z własnego doświadczenia. Kiedy miałam 14 lat musiałam przejść skomplikowną
operację kręgosłupa, do której przygotowaniem był dwutygodnoiwy wyciąg
czaszkowo-udowy. Doświadczenie bardzo bolesne, tym bardziej, że jestem
strasznym alergikiem i był problem z lekami przeciwbólowymi. Mama była przy
mnie non-stop. Była obecna nawet przy premedykacji przed zabiegami. Po operacji
pozwolono jej być na OIOM-ie, tak, że kiedy się obudziłam była przy mnie i
przez całą noc czuwała, zmobilizowała mnie do wysiusiania się, dzięki czemu
uniknęłam cewnikowania. Nikt wówczas nie przypuszczał, że już zaatakowała mnie
paskudna choroba - zakrzepowe zapalenie żył. Najpierw się okazało, że mój
organizm odrzucił jeden z implantów - rana zaczęła ropieć i mimo starań lekarzy
wpadłam w sepsę.
Dopiero, kiedy straciłam swoje dziecko zrozumiałam, co przeżywała wówczas moja
mama. Nie dała nawet tego po sobie poznać - zawsze uśmiechnięta i zadbana, cały
czas była przy mnie i praktycznie zmuszała do życia.
Pierwsze objawy zapalenia żył zauważyła właśnie ona i natychmiast wszczęła
alarm. Powiedziano jej wtedy, że może się liczyć z najgorszym, nie dała się i
środku nocy, sprowadziła z Krakowa do Zakopanego hematologa i leki. Wówczas
jeszcze z zagranicy.
Wywalczyła założenie dojścia centralnego, żeby mnie nie kłuć - bo i tak już
wyglądałam jak narkoman.
Nie odchodziła ode mnie na krok, mimo iż miałam naprawdę świetną opiekę
pielęgniarek. Wszystkie zabiegi pielęgnacyjne wykonywała moja mama, myła,
karmiła, oklepywała.
Oczywiście była przy wszyskich zabiegach (oprócz operacji) i to pozwalało mi
przetrwać ból. Znała moje reakcje na leki i dokładnie wiedziała co można i
podać, a czego nie. Wiedziała, że np. po Augumentinie będę wymiotować, ale
amotax mogę już brać (ta sama substancjia czynna), itd. kiedy bardzo
gorączkowałam lekarze pytali co najlepiej zbija mi temperaturę.
Kolejne dwie operacje (pierwszą po 3 miesiącach, drugą po roku)przeszłam już
bez większych atrakcji - ale z mamą przy boku.
Dziś wiem, że tylko dzięki jej obecności i walce przeżyłam. Z perspektywy
ponad 10 lat doceniam nie tylko ją, ale też personel SZRODiM w Zakopanem, który
wyprzedził akcję szpital przyjazny dziecku o ponad dekadę. Wiem, że maluszki
mogły nawet spać z mamami.
Dlatego apeluję do wszystkich mam i całego personelu medycznego: obecność mamy
jest dziecku niezbędna.
Podziwiam Was wszystkie Mamy, które trwacie przy łóżeczkach. Powinno się Wam
wystawić pomnik. Wasze wysiłki nigdy nie są bezowocne i nawet jeśli nie uda się
uratować Waszego skarbu, to przynajmniej z wami przy boku będzie mniej
cierpiał.
pozdrawiam was i życzę duużo siły
andzia

[mamaadama4]

Musze przyznać, że bardzo poruszyła mnie twoja wypowiedź - od strony dziecka,
które ma za soba takie doświadczenia. Moja córka była już spora dziewczynką
miała 4-5 lat podczas choroby. Właściwie to chciałabym wiedzieć jak postrzegają
to dzieci. Unikałam z hanką pewnych tematów - nie rozmawiałam z nią o śmierci.
O chorobie tak, nawet sporo wiedziała. Ale tego najważniejszego tematu nie
poruszyłam - trochę jakbym chciała "pozaklinać" los. Ale to już temat na inny
wątek.
danka

[anuteczek]

Danko,
Z perspektywy dziecka to wygląda tak - szpital, ból, stres. Nie wiesz co Cię
może spotkać, pomimo, że zdajesz sobie sprawę z choroby. Przeżyłam tzw. dwie
krytyczne noce, pierwszą sepsową, drugą - zator. Dzięki obecności mamy byłam
spokojna, wiedziałam, że ona nie dopuści, aby stało się coś złego. Miałam do
niej bezgraniczne zaufanie. Zaklinanie nic nie daje. Ja pamiętam, że tej
pierwszej nocy zapytałam mamę, czy ja umrę. Odpowiedziała zgodnie z prawdą, że
nie wie, ale, że mam się nie bać i się nie bałam.
Dzieci na pewno wyczuwają nieszczerość i ukrywanie prawdy. W "ostatecznych"
chwilach raczej nie myśli się o sobie, martwi się o rodziców, rodzeństwo,
zwierzaki. Dlatego ważne jest, aby nie rozpaczać przy dziecku, ale też nie
udawać, że wszystko jest ok.
pozdr
ania

[mamaadama4]

My też przeżyłyśmy "sepsową noc". Udało sie wtedy.
Hanka nigdy nie zadała pytania czy umrze, dlatego ja nie poruszałam tego
tematu. Poza tym wszystko stało się nagle i nic tego nie zapowiadało. Wiem
tylko, że ona cos przeczuwała w ostatnim dniu. Dużo by pisać.
Nie starałam się być zbyt dzielna, ukrywać czy kłamać. Jakoś tak samo
wychodziło, że nie musiałam przy niej hamować łez, bo płakać mi sie nie
chciało. Jeden, jedyny raz - w ostatnim dniu. Rano, jak sie obudziłam,
popatrzyłysmy na siebie i pierwszy raz od początku jej choroby łzy poleciały mi
po twarzy. Powiedziała mi, żebym nie płakała i usmiechnęła się.
Pamietam to do dziś. A to był taki piekny wiosenny dzień.
danka

[anuteczek]

Wiesz co Danko, ja pamiętam jedne łzy mamy - było to, dosłownie chwilę przed
podaniem mi "głupiego jasia", przed drugą operacją (usunięciem jednego
implantu). Strasznie się o nią wtedy martwiłam, pamiętam, że też się
poryczałam, bo nie mogłam patrzeć jak ona płacze. Łzy rodziców są najgorsze do
zniesienia. To trochę tak jak w tej historii o dzieciach w niebie - łzy i
cierpienie matki nie pozwalały dziecku być radosnym i ciągle gasiły światełko.
Dobrze, że mała nie zadała Ci tego pytania, tylko byście się obie niepotrzebnie
zamartwiały. Te ostatnie chwile mogłby być wtedy zupełnie inne...
Do Agi, dobrze, że przygowałaś zdrową córkę na to, co stanie się z jej siostrą.
Będzie miała czas, żeby się oswoić. Jestem zaś przeciwniczką mówienia chorym
dzieciom o ich śmierci, dopóki same o to nie zapytają- bo po co mają się
zamartwiać na zapas. Rozmawiać trzeba o chorobie, żeby dziecko miało pełną
świadomość tego, co się z nim dzieje. Śmierć kojarzy się dzieciom z cierpieniem
najbliższych, a one nie chcą żeby ktoś przez nie był smutny
pozdr.
Andzia

[aniao3]

Aniu!
dzieki za opis "z drugiej strony" tego co przeszlas. Mysle ze warto byloby bys
wyslala to takze do Fundacji Rodzic Po Ludzku, ktora prowadzi akcje
uswiadamiajaca "Maly pacjent - wielkie prawa".
Sciskam
anka

[agablues]

to ja podam link:
www.malypacjent.pl/

[anuteczek]

Dzięki za link, już wkleiłam na forum, niestety na tym forum jest aż jeden
użytkownik :(
Mam nadzieję, że może dzięki temu jakiś baran wyrzucający rodziców ze szpitala
zrozumie.
A tak swoją drogą dziewczyny, może oswoimy też tamto forum? Czekam na wasze
posty tam.
Jeszcze jedno, w wakacje zawsze wyjeżdżam jako wychowawczyni na kolonie. W tym
roku przydarzył się dość nieprzyjemny wypadek - jeden sześciolatek (najmłodszy
w mojej grupie) zaczął notorycznie krwawić z nosa i wylądował w szpitalu. Bał
się niesamowicie, więc lekarz sam zaproponował, żebym przy nim została.
Wyobraźcie sobie, że mnie obcej osobie pozwolono (zaproponowano) zostać dopóki
mały nie zaśnie. Przy reszcze grupy zastąpiła mnie koleżanka, mały był spokojny
został nawodniony i rano mógł wrócić do reszty grupy.
Szpital mieści się w Krynicy Zdroju i jest super kolorowy i z pewnością
przyjazny dziecku.
Zdziwiła mnie tylko jedna rzecz - mało rodziców, za to pielęgniarki uwijały się
jak w ukropie.
Tym optymistycznym akcentem zakończę,
trzymajcie się,
Andzia

[aniao3]

Przezylam maly szok jak weszlam na to forum maly pacjent...
tyle slyszlama o tej akcji, tyle sie mowi a tam TAKA PUSTKA NA FORUM?
moze trzeba by na tamtym forum dac post o tym forum tutaj a sowja droga warto
by skopiowac dziewczyny wasze posty tam, by ktos to zauwazyl i przecyztal
sciskam
anka
a zatem piszcie swe historie i na forum pacjentowym:
www.malypacjent.pl

[delecta]

Wiem, że nie na temat, bo na szczęście mnie nie dotyczy, ale Danusiu, dlaczego
o takiej małej dziewczynusi zawsze piszesz: Hanka - a to przecież Hania,
Hanusia, Haneczka, Hanulka...
No chyba, że nie chcesz się rozczulać...

[agablues]

Na Działdowską trafiłyśmy w celu diagnostyki genetycznej.Przez cały dzień mogłam
być przy niej, mogłam robić wszystko. Myślę, ze pielęgniarkom było to nawet na
rękę, a że ja raczej konfliktowa nie jestem , było ok. Na początku, malutka
miała robione zwykłe badania - morfologia, gazometria, rtg, ekg itd. kiedy
zabierali ją do zabiegowego, nie szłam za nią, żeby nie robić zbędnego
zamieszania, zresztą, wiem, ze jak się patrzy komuś na ręce, wszystko może
dłużej trwać. Ale kiedy tylko mogłam, chciałam byc z nią. Głupie badanie
laryngologiczne - zglądanie do uszek, gardła i nosa. Chcieli mnie wyprosić -
głównie pielęgniarka, która towarzyszyła p dr, ale stanowczo powiedziałam, że
to ja powinnam tzrymać malutką. Przyznam szczerze, że odczułam satysfakcję,
kiedy dr się na to zgodziła.

Potem były bezdechy. Malutkie ciałko ( 2190) na heaterze, respirator - właściwie
cepap, monitorowanie serduszka i saturacji, czujnik temperatury ciała,
kroplówki, sonda w żołądku. Byłam przy niej niemal non-stop. Szpital na
Działdowskiej nie jest przystosowany do nocowania rodziców. Miałam krzesło, było
trochę za niskie, pozwolono mi wziąć od biurka fotel z regulowaną wysokością
siedzenia. Wiadome i oczywiste było dla mnie, że zostanę na noc, nikt się temu
nie dziwił. Pielęgniarki proponowały wygodniejszy fotel z korytarza, ale śpiąc w
nim byłabym zbyt daleko od malutkiej. W zasadzie spałam z głową opartą na
heaterze i trzymałam ją za łapki. W nocy pielęgniarki uważały, żeby mnie nie
obudzić, kiedy przychodziły karmić inne dzieci. Jestem im za to bardzo
wdzięczna. Same zachęcały do zajmowania się nią nawet wtedy, zachęcały do
karmienia sondą, sama pilnowałam pory podawania leków, podawałam je, mierzyłam
temperaturę.

Szpital na Działdowskiej, mimo dobrego zaplecza personalnego, nie jest przyjazny
rodzicom. Toaleta - piętro niżej, higiena - lepiej nie mówić. a na oddział F
trafia się kilka dni po porodzie, rozumiecie co chcę powiedzieć. Siedzi się
całymi dniami na krzesłach, unika się tej toalety, bo ma się wrażenie, że
przyniesie się na oddział zarazki z całego szpitala. Nocować nie można, no jak
się rodzice uprą - na krzesłach. Można tak wytrzymać kilka zaledwie nocy. A na
tym oddziale często dzieci przebywają ok miesiąca. Karmienie - jest ok w
weekendy, kiedy nikogo nie ma w szpitalu, tylko lekarze dyżurni. w tygodniu od
8.00 - obchód, a potem do 11 - 12 wszędzie studenci. Potem - ew. rodzice innych
dzieci. Ja musiałam ściągać pokarm, nie było ustronnego miejsca.
Bylismy przygotowani na to, by nas przenieść do innego szpitala, żebym mogła być
z malutka cały czas, zebym mogła tam nocować. Po bezdechach - byłoby to zbyt
ryzykowne. Byłysmy tam na szczęście tylko 19 dób.

Dodam jeszcze coś. Moja pierwsza córka urodziła się w 32 tyg ciąży , leżała
przez ponad 2 tyg w inkubatorze. Ja przez ten cały czas byłam z nią, leżałam
jako pacjentka i czekałam na dziecko. Owszem było nudnawo, ale spałam wygodnie,
dostęp do córki miałam praktycznie nieograniczony. A na Działdowskiej
rozmawiałam z rodzicami małego wcześniaczka z Karowej. On urodził się jeszcze
wcześniej, też oczywiście inkubator. Mamę, jak tylko poczuła się lepiej ,
wypisano. Mogła przyjeżdzać do synka. Nie była z Warszawy. Teraz nie trzyma się
na oddziale matek wcześniaków. Miałam szczęście te 9 lat temu.

[gajdzia]

Chciałabym dodać jeszcze jeden drobiazg (choć dla mnie drobiazgiem nie był) -
skutek takich a nie innych warunków szpitalnych. Pierwszy pobyt córki w
szpitalu trwał miesiac - miesiąc zycia w warunkach opisywanych przez Agę.
Skutkiem totalnego wyczerpania (18 godzin po cesarskim cięciu na krześle dzień
w dzień) straciłam pokarm. Nie mozna było nic na to poradzić - pomagały mi
panie z Komitetu Upowszechniania Karmienia Piersia, leczyłam sie
farmakologicznie by utrzymać laktację. Tłumaczono mi ze mój organizm zrobił się
po prostu za bardzo wyczerpany. Cały czas załuję, ze tak króciutko mogłam
karmić córeczkę.
Późniejsze pobyty w szpitalach były dłuższe i nawet bardziej wyczerpujace. Ale
o ten pierwszy miesiac mam duze pretensje do ... decydentów Ministerstwa
Zdrowia.

[agablues]

Gajdziu, z tego co wiem, nie Ty jedna straciłaś pokarm ....Niestety. Tam nie ma
warunków. My byłysmy 19 dób, ale były dwie przepustki. Potem szybko załatwiłam
sobie laktator elektryczny, udało mi się. Ale innym mamom, które długo miały tam
dzieci - niestety nie :-((

[aniaop]

Na Zelaznej i teraz trzyma sie mame na odziale razem ze wczesniakiem. Wychodza
dopiero oboje. Kolezanka byla z dzieckiem ponad miesiac.

[agablues]

a czy za pieniądze? jesli tak - za ile? +/- oczywiście
:-)

[aniaop]

Za darmo. W normalnej sali oczywiscie, nie jakiejs tam luksusowej.
Jak malenstwo spalo i kolezanka juz nudzila sie po jakims czasie (wiadomo, ze
przez pierwsze dni mozne sie w nie wpatrywac godzinami) to z nudow pomagala
pielegniarkom segregowac srodki opatrunkowe i inne tym podobne rzeczy.

[unruzanka]

Ja mam w tym względzie skrajne doświadczenia. Cudowni, wspaniali, wyrozumiali
lekarze i pielęgniarki w klinice neonatologii i patologii noworodka (na
wcześniakach po prostu)w IMiDz na Kasprzaka, gdzie moja córeczka leżała przez
półtora miesiąca. Mogłam być z nią praktycznie cały czas, prawie przy
wszystkich zabiegach,nikt mnie nie traktował jak intruza. Nie karmiłam piersią -
rzecz jasna było to i jest dla mnie tragedią - wszyscy współczuli mi i nie
traktowali mnie jak zbrodniarki, kiedy mała zachorowała na sepsę (jej stan był
bardzo ciężki) cały personel chodził jak struty, kiedy mała wyzdrowała -
wszyscy byli autentycznie uszczęśliwieni...
I drugi obraz - odwrotny na oddziale okulistyki w CZD. Taki znany szpital... I
to dla dzieci!!! Na przyjęcie na oddział czekaliśmy koszmarnie długo -
komentarz pielęgniarek - niech dziecko nauczy się, że w życiu na wszystko
trzeba się naczekać! Dalej: żadna z pielęgniarek nie mówiła o płaczących
dzieciach inaczej tylko, że WRZESZCZĄ, moja Ola ośmieliła sie płakać kiedy pani
pielęgniarka wlała jej roztwór soli fizjologicznej pod skórę zamiast do żyły, o
tym, że zadna z pielegniarek nie potrafiła założyc małej wenflonu juz nie
wspomnę (pokuły ja strasznie a potem powiedziały, że się nie podejmuja dalszych
zabiegów i mam sobie z nia robić co chcę). A najlepsze jest to, że dzidzia do
zabiegu miała byc naczczo przez 6 godzin a była 12! Kiedy z płaczem prosiłam
jej o nakarmienie jej nikt nie reagował (w końcu cała ta głodówka okazała się
zupełnie niepotrzebna bo zabieg przełożono). Nie istnieje tam przepływ
informacji - dzieci leżą po kilka dni bez żadnych badań i zabiegów (kretyńska
strata pieniędzy!!!, a szpital stoi na skraju bankructwa), często z dalekich
stron Polski - nikogo nie interesuje, że rodzice tych dzieci muszą płacic za
hotel i nie pracują w tym czasie co może skutkować utrata pracy i srodków do
zycia, rodzice NIE SĄ informowani co dzieje się z ich dziećmi, jakie jest
leczenie, mowy nie ma o asystowaniu przy zabiegach lub obchodach - PRAWDZIWE
ŚREDNIWIECZE , panie pielegniarki sa śmiertelnie obrazone jeżli rodzic nie
przebywa z dzieckiem non stop i muszą od czasu do czasu nakarmić dziecko i
zmienić mu pieluszkę, rodzice przebywaja na salach z dziećmi w tragicznych
warunkach - nawet nie moga się umyć i po prostu śmierdzą. Pełno paradoksów -
rodzice powinni przygotowywać jedzenie dla dzieci, ale nie wolno wchodzić im do
kuchenki, gdzie znajduje się to jedzenie, za przygotowywanie jedzenia
odpowiedzialna jest pani dietetyczka, która pracuje do 16.00, a potem co???
gdyby rodzice nie łamali zakazu wstępu do kuchenki dzeici umarłyby z głodu itp.
Rodzice i pacjenci nie maja możliwości porozmawiać z lekarzem, ponieważ pokoje
lekarskie (i inne pomieszczenia) są zamknięte na ZAMKI Z KODAMI. PARANOJA!!!!
Kiedy powiedziałam parę słów o organizacji pracy na oddziale okulistycznym
pielęgniarki i LEKARZE (a właściwie jedna lekarka) zaczęli zachowywać się po
chamsku. Swoją drogą smutne, że osoba zaufania publicznego jaką jest lekarz
może byc tak marnym człowiekiem...
Jednym słowem pod względem medycznym dobry szpital ale organizacja pracy i
średni personel (oraz wyjątkowo ta jedna lekarka - wiecie co ją najbardziej
wkurzyło???!!! powiedziałam, że słyszałam wiele dobrego na temat jej koleżanki
dr S, która jest świetnym chrurgiem od retinopatii wczesniaczej. Pięknie to o
niej świadczy, prawda?)poniżej krytyki...
Pozdrawiam
Ania i Ola (22.01.2004)

[mamakaroli]

Ja też żle wspominam pobyty w CZD.
Ostatni raz pogotowie zabrało tam córkę 4 lata temu ok 1 w nocy.Powód silny
atak padaczki z którym nie dawałam sobie rady.Lekarz z pogotowia widząc że
zastrszyki nie skutkują dziecko sinieje,zdecydował - zabieramy małą do
szpitala.
A tam co? Lekarz po prostu chciał mnie wyprosić z gabinetu .Zerknął na małą i
stwierdził a to epilepsja .Nie spytał nawet jak często ma takie ataki ,jakie
leki przyjmuje na stałe.Traktował mnie tak jakby mnie tam nie było .Ze
zdenerwowania i strachu zaczęłam się trząść z zimna.Lekarz popatrzył na mnie i
jeszcze się spytał czy to ja mam atak czy dziecko ,bo jak ja to nie ten
szpital. W tym momencie mój Tata ,który był z nami po prostu nie wytrzymał i w
zasadzie nakrzyczał na niego.Nawet nie wiem co krzyczał ,ale efekt był taki że
przybiegło jeszcze dwóch lekarzy i dopiero oni zajęli się córką.Musiał głośno
krzyknąć ten mój ojczulek.
Atak udało się opanować dopiero po 6 godzinach.W tym czasie dwa razy
zatrzymywało się jej serduszko.To był koszmar tym bardziej że ten sam lekarz
warczał na mnie dlaczego od razu nie powiedziałam że córka ma tak silne ataki.A
on po prostu nie słuchał co się do niego mówiło.
Spędziłyśmy tam prawie trzy tygodnie .To co tam widziałam nie napawa
optymizmem.Widziałam rodziców z dzieckiem np.z pod Opola .Przyjechali na jakąś
wizytę kontrolną.A tu na miejscu okazało się że przyjechali na próżno ,bo
lekarz od tygodnia jest na zwolnieniu.Wyznaczono im kolejną wizytę i po
problemie.

[dzastina2]

cześć dziewczyny . ja tez znalazłam się juz parę razy z moimi dziećmi w
szpitalu . moge powiedzieć że trafiłam na szpital w którym można przebywać z
dzieciem . jest to szpital Jana Pawła w krakowie i drugi szpital w Chranowie.
nic nie mam do zarzucenia tam personelowi .

[amania]

Marysia spędziła pierwszy miesiąc życia w szpitalu. Najpierw na Polnej (podobno
najlepiej w Polsce wyposażona Klinika), wspaniale inkubatory, w ogóle potwornie
drogi sprzęt, piękne kolory na ścianach - cud miód, a przy tym wszystkim twarde
niewygodne krzesła dla matek, które karmiły tam dzieci, czasem kilka godzin po
porodzie.
Lekarze na obchodzie patrzyli na mnie jak na upiedliwą babę z za dużą ilością
pytań. Uznali nawet, że mną sie trzeba zająć, bo nie wyrabiam psychicznie. Może
nie wyrabiałam, ale chyba coś czułam, bo moje dziecko 4 dni po wyjściu stamtąd
(uznano, że jest zdrowa) trafiło do innego szpitala z bilirubiną o wiele
przekraczającą poziom bezpieczny dla zdrowia (27) i uszkodzoną wątrobą.

[ali_bey]

Witajcie.
Kuba ponad miesiąc lezał w górnośląskim centrum zdrowia dziecka i
matki.Właściwie to czytając wasze posty odnosze wrażenie,że wszędzie jest tak
samo.Przy dziecku mogłam być właściwie cały czas, mimo że regulamin pozwalał na
wizyty od 12 do 20.Pozwolono nam ,a nawet zachęcano do pięlęgnacji
synka,własnie tam mój mąz pierwszy raz wykapał małego(po usilnych namowach
pielęgniarki i jednego z ojców chorego dzidziusia).Troche zabawne to
było.Niestety nie mogliśmy byc przy żadnych zabiegach.Wyjątkiem był pasaz
górnego odcinka przewodu pokarmowego i usg.Wtedy byłam cały czas przy
Kubusiu.Najgore było to o czym juz wcześniej wspominałyście.Warunki dla
matek.Wszystkie po porodach,równiez z komplikacjami,i tylko 2 twarde krzesełka
na sali.Na cały oddział były tylko 2 laktatory ,kolejka dłuuuga, a i warunki do
odciagania pokarmu pozostawiały wiele do życzenia.czułam się jak dojna
krowa...tak przy wszystkich,szczególnie obecność mężczyzn mnie
krępowała.Teoretycznie był tam pokój matki z dzieckiem ale kolejka była
strasznie długa(pokój na zapisy) na i koszt :30 zł za dobę.Nie było najgorzej,
bo mogłam byc cały dzień przy dziecku(często do 24),ale kontakt z lekarzami
fatalny,właściwie wiekszośc informacji wyciągalismy od pielęgniarek lub
uchyłkiem podpatrywalismy karty zdrowia,bo rodzicom nie wolno było swobodnie
do nich zaglądać.Pod koniec pobytu zanikła u mnie laktacja,zupełnie nie
wiedziałam dlaczego,ale do tej pory mam straszne wyrzuty sumienia,że tak krótko
karmiłam.
Na koniec powiem wam pewną ciekawostke:Kubuś jest dwa razy chrzczony.Pierwszy
raz w klinice ,a drugi raz juz w naszej parafi.
alicja