Sama...po stracie największego skarba...

[asia.miniaczek]

Dwa tygodnie temu straciłam najdrozsza córeczkę( miała 16 dni)...i tak sobie
myśle, że z tą wielką stratą, bólem zostajemy tak na prawdę sami.Wiele
znajomych i tych poznanych właśnie tu na forum stara mi sie pomóc, ale nikt
nie jest wstanie tak na prawdę pomóc mnie- matce która straciła najbliższą
jej cząstkę- własne dziecko.Przecież nikt kto tego nie doświadczył, nie
przeżył nie jest w stanie poczuć tego bólu( chodz, ból u kazdej z nas, po
stracie dziecka jest inny).
Wiec skoro nikt nie jest wstanie mi pomóc, to jak dalej żyć...? A.

[j0204]

Asiu, jesteśmy wszystkie z Tobą, pamiętaj o tym, Wiem,że możemy ofiarować Ci
kilka ciepłych i miłych słów wsparcia, i że dla Ciebie to za mało, ale przyjmij
to od nas. Witrualnie trzymam Cię mocno za rękę i myślami ciągle jestem z Tobą.

Jola

[anuteczek]

Asiu,
Moja Tosia odeszła ode mnie nagle w 20 tygodniu ciąży, jej serduszko przestało
bić we jeszcze we mnie. Wierz mi, doskonale rozumiem cierpienie matki, której
odrywa się najdroższą i najbliższą jej cząstkę, ale nie o to tu chodzi.
Chodzi o Ciebie i Twoje cierpienie. Nie wiem nic o nim, a jeśli nie wiem, nie
potrafię Ci pomóc. Mogę Cię jedynie zapewnić, ze kiedyś przyjdzie dzień, że ból
i cierpienie kiedyś opadną i nauczysz się żyć na nowo. Teraz jest czas Twojej
żałoby - pozwól jej trwać...
ściskam,
andzia

[aniao3]

Kochana!
jesli to mozliwe - rozmawiaj o tym co sie stalo. Rozmowa pomaga. Choc bywa i
tak, ze z najblizszymi osobami ja nie bylam w stanie rozmawiac. W koncu
napisalam do mojej mamy dlugi list. Ona mi odpisala i tak sobie o
najtrudniejszych rzeczach piszemy. Pisanie tez pomaga. Pozwala jakos zebrac
mysli, ulozyc sobie swiat na nowo. Choc nic nie bedzie juz takie jak bylo
wczesniej. Niektorzy ze znajomych nie beda wiedzieli jak sie zachowac. To ty
musisz im powiedziec czy chcesz mowic o Coreczce czy wolisz jeszcze nie. Pewnie
telefon bedzie milczec, bo ludzie boja sie zadzwonic, bo co mowic w takiej
sytuacji? Ja gdy potrzebowalam to sama dzwonilam do przyjaciol. I wiesz, tych
ktorzy maja malutkie dzieci prosilam by sie po raz pierwszy spotkali ze mna bez
dziecka. Nawet nie tylko dlatego ze widok maluszkow tak bardzo boli, ile ze
chcialam by ta pierwsza rozmowa byla poswiecona mnie a jak wiadomo przy malych
zabkach to wrecz niemozliwe...Nikt tak naprawde nie bedzie ci w stanie pomoc.
tylko czas i to co z tym czasem zrobisz. Na razie placz - masz prawo przezywac
rozpacz. I moze byc tez tak, ze czasem wydaje sie ze nie cierpimy wystarczajaco
mocno - to podobno normalna reakcja. To ze z czasem bedziesz sie usmiechac,
zachowywac normalnie to nie zdrada Twojej coreczki - to prawo zycia, bys powoli
wrocila do rzeczywistosci dla siebie - i dla swoich nastepnych dzieci, choc
teraz pewnie za wczesnie by o tym myslec.
Sciskam cie mocno
Anka

[malomi]

Wczoraj myślałam że będę wyła z rozpaczy! Pojachałam do znajomych rodziców.
Byli tam też ludzie których córka rodzi we wrześniu (ja miałam w lipcu)
POnieważ wszyscy wiedzieli o mojej tragedii nikt nie poruszał tamatu. I nagle
MOJA MATKA zapytała jak się tamta dziewczyna czuje i czy juz po niej coś
widać!!!! No i zaczął się temat. Myślałam że ją zabije!! Nie wiedziałam co mam
zrobić, więc wyszłam. Później próbowałam z nią rozmawiać,a ona stwierdziała że
robie problemy, natomiast mój ojciec powiedział że buduję sobie mur i
przesadzam!!!! I jak tu nie zwariować, jeżeli nawet najbliższa rodzina nas nie
rozumie!!!!
Znowu rycze

Do Malomi

[anuteczek]

Malomi, Kochana,
Czasami tak trudno nam się porozumieć z najbliższymi. Jednak rozmowy są bardzo
potrzebne- i nam i im. Ty jak najbardziej masz prawo czuć się przez nich
zdradzona - choć bardzo Cię kochają- nie potrafią Ciebie zrozumieć, bo sami
przez to nie przeszli. Jestem przekonana, że oni cierpią po swojemu, tym
bardziej, że widzą Twoje cierpienie i nie bardzo wiedzą jak Ci pomóc. Mama
postąpiła nieco lekkomyślnie zaczynając temat, ale prawda jest brutalna - od
ciąż i dzieci w otoczeniu nie da się uciec.
Tak naprawdę to nie wiem, co mam Ci poradzić. Może spróbuj delikatnie
porozmawiać z rodzicami, powiedzieć co czujesz, co Cię boli i czego od nich
oczekujesz. Czasami taka rozmowa pomaga. Oni po prostu nie wiedzą jak się
zachować.
W razie czego masz nas i zawsze możesz się nam wypisać...
ściskam Cię mocno i nie płacz już, proszę
andzia

[moniao1]

witam Asiu...nie odpowiem Ci na pytanie jak życ, bo sama nie wiem...moj synek
zyl 6 dni..i odkad Go nie ma, nie umiem sobie znalezc miejsca...wsciekam sie na
obydwie moje mamy, kiedy mowia, ze musze zapomniec i zyc dalej...a minelo juz 5
miesiecy...
Wiesz ciagle Go widze...moje malenstwo...Boze, wszystko bym zrobila, zeby Go
ocalic...zeby byl caly moj.Widze te malenkie oczka, malenki nosek i widze, ze
bedzie do mnie podobny....:)I jak zdaje sobie sprawe, ze nigdy nie
skonfrontuje, czy bedzie podobny bardziej do mnie czy do mojego meza
Jacka.....to ziemia usuwa mi sie spod stop...i tak łaze po tym swiecie bez tej
ziemi pod stopami.... i bez mojego Mateusza...
jak bedziesz miala ochote troche pokrzyczec z zalu,wyklac pol swiata albo i
caly, pisz do mnie....bedziemy krzyczec i klac razem...
moje gg:5082141

[alkaw]

Dziewczyny! ja przyłączam sie chetnie do tego krzyczenia i przeklinania świata!
Strasznie tego potrzebuje, każdego dnia i nocy. Mój Mateuszek umarł 2 lata
temu, dziś miałby 5 lat i byłby dzielnym małym mężczyzną. Każdy dzień bez niego
boli tak samo. Nieprawdą jest, że czas goi rany - upływ czasu powoduje jedynie,
ze oswjamy sie z tą rzeczywistością, ale wcale nie zmniejsza naszego bólu.
Ja nie umiem to tym rozmawiać,!zwłaszcza z najbliższą rodziną (m.in. z mężem)!
Łatwiej jest wygadac sie 'obcym'. No i jedyne co czuje to POTWORNĄ WŚCIEKŁOŚĆ
na los i cały świat. Zrobiłam się niemiła, zgryźliwa i obojętna na szczeście
najbliższych. Po prostu nic mnie juz ten świat NIE OBCHODZI.
Pozdrawiam
Alina

[joannajarek]

Ja tez jestem w takiej samej sytuacji co Wy.Dopiero teraz zdecydowalam sie
napisac bo nie jest mi latwo o tym myslec a co dopiero ubierac w odpowiednie
slowa. Moja malutka Zuzia miala 2 tygodnie jak odeszla i wlasnie jutro mija
miesiac od tej tragedii.Nasza historia jest dluga i chyba nie jestem jeszcze
gotowa zeby o tym mowic choc wiele osob twierdzi ze wlasnie opowiedzenie o tym
co nas spotkalo przyniesie ulge.
Najgorsza jest ta ogromna, przytlaczajaca pustka, to ze nie moge Zuzanki
przytulic , zaspiewac kolysanki i wstawac w nocy na karmienie i zmienianie
pieluch i zal ze nikt nie rozpoznal i nie przygotowal mnie na to ze z moim
maluszkiem moze byc cos nie tak.
Wiem ze zabrzmi to banalnie ale nie jestescie sami w cierpieniu.
Trzymajcie sie .Asia

[agablues]

Asiu, Ty też nie jesteś sama.
Pozdrawiam cieplutko.

[anuteczek]

Joasiu,
Tak bardzo, bardzo mi przykro, że odeszła od Ciebie Zuzanka. Nie wiem, co
jeszcze moge Ci teraz napisać. Nie chcę, by zabrzmiało to sztucznie i banalnie.
Po prostu łączę się z Tobą w bólu i jak będziesz gotowa, to opowiedz nam o
Zuzance. Kochana, chciałabym, żebyś mi uwierzyła, że kiedyś przestanie boleć,
że będziesz mogła rozmawiać o Zuzance. Teraz jeszcze nie czas na to. Pielegnuj
miłość do niej w sercu i opowiadaj nam o tym. Pamiętaj, że Ty na zawsze
pozostaniesz jej mamą, a ona Twoją córeczką i nawet śmierć Wam tego nie
zabierze. Jeśli mogę Ci jakoś pomóc - zrobię to, tylko napisz.
ściskam mocno
andzia

[agawa2]

Nie znajduję słów aby Cię wesprzeć, czy pocieszyć... Wiem jaki to ogromny ból,
co dzieje się w środku człowieka, jak bardzo trudno jest wrócić do życia.

Dokładnie dziś nasz Kuba skończyłby 2 lata. Nie moge wyobrazić sobie jak
wyglądałby dzisiaj, ile potrafiłby już powiedzieć, ile miałby zębów...
Straciliśmy go kiedy miał 7 miesięcy, dopiero co zaczął raczkować, a już
próbował wstawać (!) i to skończyło się tragicznie. Patrzyliśmy jak go tracimy,
jak przestał oddychać, jak zaczęła się reanimacja, w końcu przerażające
pytanie: -Czy Państwa dziecko było ochrzczone...? i świat wali się na głowę.
Był bardzo silny, nie poddawał się... jeszcze 30 dni. Przewieziono go do
szpitala na Niekłańską, gdzie leżał nieprzytomny na OIOM'ie (jeszcze raz
dziękujemy wspaniałym paniom doktor i siostrom, które przy nim czuwały!).
Umierał na naszych oczach, powoli... To niesamowite, ale jeszcze przez całe
Święta Bożego Narodzenia był z nami... Rano 27 grudnia odszedł...

Minęło półtora roku. Czas trochę zagoił rany, ale tak naprawdę one nie
zabliźnią się nigdy. Czasem po prostu przychodzi "ta" myśl i nic nie jest w
stanie odsunąć jej na bok...
Ale inni mają rację - płacz, bo to pomaga. Rozmawiaj z mężem, płaczcie razem...
Kiedy minie trochę czasu i będziesz miała siłę, porozmawiaj z kimś bliskim,
wyrzuć to z siebie, wykrzycz, nie bój się płakać. Po pewnym czasie będzie
trochę lepiej. Zobaczysz. Trzeba żyć.
My wreszcie mamy już nasz cel - spodziewamy się córeczki, już niedługo... :-).
Ściskamy Cię najmocniej jak potrafimy! I jesteśmy z Tobą! Jeśli będziesz
potrzebowała wsparcia, napisz.
Adam i Ola

[anuteczek]

Kochani,
Tak bardzo się cieszę, że odnaleźliście swój cel. Wasza obecność jest bardzo
ważna - jesteście żywym przykładem, że po tak ogromnej stracie można żyć dalej.
Zaglądajcie, proszę, do nas często i dzielcie się swoimi doświadczeniami.
Pomagajcie mamom wracać do życia. Tak naprawdę, im może pomóc tylko ktoś, kto
przeżył to, co one.
ściskam Was mocno i dziękuję
andzia

[melka_x]

Strasznie mi przykro. Jak może wiecie moja córka miała dwa miesiące, więc
(chyba) wiem co czujecie.
Magda

[dejulka]

Ja również urodziłam córeczkę w 22 tyg. ciąży, wiem co czujesz. Stało się to 2
tygodnie temu i też sobie nie radzę ze stratą mojej Malwinki.

[agablues]

Dejulka, kochana.
zawsze jak pisze do nas nowa osoba, to tak mi przykro ,że kolejne dzieciątko,
kolejni zrozpaczeni rodzice. Cóż Ci mogę napisać? Przutulam cię najcieplej jak
potrafię - Aga

[anuteczek]

Dejulko,
Ja straciłam Tosię w 20 tygodniu. Za tydzień skończyłaby rok. Wiem, co czujesz.
Nie jesteś sama. Kochana, ściskam Cię z całego serca, jak będziesz chciała
pogadać napisz na prv, umówimy się na gg
andzia

wiecie co...

[ada296]

nawet nie zdajecie sobie sprawy z tego w jakiej komfortowej sytuacji jesteście
wiem - brzmi głupio
kiedyś bardzo cierpiałam
dlatego rozumiem Wasz ból
ale ja byłam totalnie sama
mąż jak to mąż...
nie było internetu
nie było forum
nawet wygadać się nie miałam przed kim
byłam sama
to był koszmar
który czasami wraca

i zazdroszcze Wam, że macie w sobie wzajemnie wsparcie
że macie świadomość, że ktoś gdzieś tam o Was myśli

bywam tutaj często
raczej czytam niż piszę

i często o Was myślę
i jestem z Wami całym sercem

[ewamonika1]

Myślę sobie, że te Wasze myśli to światełka, które ogrzewają i oświetlają nas w
chwilach zwątpienia. dziękuję - ewa

[aniao3]

Ado kochana!
To nie brzmi glupio co napisalas, bo ja mam pelna swiadomosc, jak bardzo pomaga
mi to forum. I jak bardzo sama z swoim cieprieniem jest moja Mama.
Bo ona nie ma forum, ma tylko mnie, to czasem za malo...
Asiu kochana - pisz ilekroc poczujesz, ze chcesz sie wyplakac.
Sciskam was mocno
Ania

[dejulka]

Dziękuję za słowa otuchy, ale i tak mi się chce wyć!!!

[anuteczek]

Kochana,
Płacz, teraz jest właśnie na to pora. Przeżyj swoją żałobę do końca. W każdej
chwili pisz, jeśli możesz przyjdź na majówkę - tam pogadamy, może będzie Ci
lżej.
andzia

[agablues]

dejulka napisała:

> Dziękuję za słowa otuchy, ale i tak mi się chce wyć!!!

Dejulka, tutaj nikt od Ciebie nie oczekuje, że od razu będziesz wesoła. My
wiemy, że chce się wyć. Nikt Ci tutaj nie powie "weź się w garść!", "Będziesz
miała inne dzieci", " Bóg dał, Bóg zabrał". Ja wiem, ze nasze słowa mogą
niewiele pomóc. Ale tutaj możesz swobodnie mówić o swoim żalu, bólu,
niesprawiedliwości, możesz mówić jak często chcesz, wyrzucić z siebie wszystko.
Pozdrawiam Cię i ściskam mocno Aga