do mam osieroconych

[igga-81]

po co wogóle jeszcze żyjemy?

[zorka7]

Basiu kochana...
Może po to by kochać, czekać, mieć nadzieję...?
Po to by próbować być dobrym człowiekiem?
By zapominając raz po raz o sobie pomagać innym?
Po to by ...pojechać nad morze - z duszą na ramieniu.

[odlipcadomarca]

igga-81 napisała:

> po co wogóle jeszcze żyjemy?
>


Bo, mniej lub bardziej, swiadomie podjelysmy taka decyzje. Ja zrobilam to
bardzo swiadomie gdy juz mialam wszystko przygotowane do niezycia - zawahalam
sie i przemyslalam sprawe jeszcze raz. Doszlam do wniosku, ze zyc chce i zyc
bede ze wszystkimi konsekwencjami tej decyzji. Akceptuje istnienie bolu,
smierci, tesknoty i smutku ale skoro zdecydowalam sie zyc chlone tez radosc,
zwyciestwo, piekno, milosc i dobro. Doceniam to przemieszanie, zapewne doceniam
bardziej, bo swiadomie. Jedyne czego pragne to nie zegnac juz nikogo
ukochanego - nie mam pewnosci, czy umialabym w takich okolicznosciach wytrwac w
moim postanowieniu zycia. Zycze Ci odnalezienia balansu - to jest mozliwe a
wrecz konieczne. I daje sporo satysfakcji.

[anka1]

przepraszam ze zabiera glos osoba niejako z zewnatrz -
zyjecie po to zeby kochac i pamietac Dzieci ktore sa po tamtej stronie
jesli Was nie bedzie One naprawde odejda

[mutantowa]

Ja początkowo żyłam dla męża, który szaleńczo mnie kocha, dla rodziny, która
cierpiała tak mocno jak my. Odejść jest tak łatwo, tylko co z całą resztą?
Nie mam odwagi, za bardzo kocham życie, ludzi mi bliskich, nie mogłabym ich
skazać na takie cierpienie:( choć z drugiej strony....

[amania]

Ja zawsze wiedziałam, ze muszę żyć. Dla Marysi. I dla męża też.

[ewa5005]

Iggo,

musimy żyć dla swoich mężczyzn i dla wszystkich, którzy nas kochają bo
odchodząc teraz zniszczymy im życie.
A że chęci do życia brak to już inna historia...

[fibo1]

Bo nie dana nam była łaska wspólnej śmierci a tylko to ma znaczenie, bo ktoś
musi przechować tę miłość i pamięć w sobie TUTAJ. Bo jeśli nas zabraknie, to
jedynym wspomnieniem po najwspanialszym istnieniu będzie promilowa zmiana w
Roczniku Statystycznym. Bo nikt mi nie obiecywał, że miłość to tylko szczęście i
euforia.

[mamaadama4]

Igga przez pierwszy rok zyłam po to, żeby palące się światło na grobie Hanki
podtrzymać. Miałam jakąś obsesję, że jak mnie zabraknie to nikt juz o niej nie
gbędzie pamietał. A potem:? Potem przyszły inne sprawy.....

[rzasia]

Po to, by kiedyś być razem na wieczność.
Inaczej nigdy byśmy się już nie spotkali z naszymi SKARBAMI - ANIOŁAMI !!!

[agablues]

Gdybym nie miała córki i męża ( + rodzice, bliscy), może powiedziałabym sobie -
moze moje dziecko chciałoby żebym żyła.

[annall]

Basieńko kochana...
Po co? Dla niuni, dla jej pamięci, bo kto zapali jej światełko, kto...
I dla nas też, dla naszych wspólnych rozmyślań, dla spotkań, po to aby pomagać
innym tak bardzo zranionym przez los...
Przytulam Ciebie cieplutko
jak masz ochotę to pisz na priv(pamiętam o Tobie...)
Ania

[kartoflanka]

Bo mimo wszystko zycie jest piekne, i jest jedyna rzecza jaka mamy.

[ladyhawke12]

Po co zyjemy, chyba po to zeby miec nadzieje, zeby nie zapomniec, zeby byc.
Mozesz zapytac dla kogo|? odpowiem - dla swojego dziecka, aby o nim myslec,
pamietac, dla osob ktore Cie kochaja, nie mozemy im zadawac wiekszego bolu,
przeciez oni tez cierpia, i dla siebie, abys mogla czuc na twarzy, promienie
slonca lub chlod zimy. Bys mogla pomagac, wtedy cierpienie jest mniejsze. A
Twoje dziecko przeciez chcesz z nim kiedys sie spotkac, Ono poczeka cierpliwie
na Ciebie, teraz bawi sie z innymi Aniolkami. Mam nadzieje ze nie urazilam
Ciebie tym co napisalam.

[mmmmmm2]

no wlaśnie, po co żyć? - szczególnie wtedy kiedy dookoła wszyscy sobie świetnie
radzą i nie ma komu pomagać?

[ladyhawke12]

mmmmmm2 napisała:

> no wlaśnie, po co żyć? - szczególnie wtedy kiedy dookoła wszyscy sobie
świetnie
>
> radzą i nie ma komu pomagać?

Rozejzyj sie Bardzo jest duzo takich potrzebujacych Mam, tu na tym forum

[agafa30]

na pewno po to,abyśmy mogły znów spotkać sie niedługo i z wielu innych bardzo
ważnych powodów, o których piszą dziewczyny, a o których ja też czasami
zapominam, choć staram się pamiętać. życzę Ci, żebyś jak najszybciej znalazła
swój cel, szczęśliwy cel....
pozdrawiam i całuję Cię mocno. Mam nadzieję,że niedługo się spotkamy.

[majuta]

Żyjemy z rozpędu, bo zabrakło biletów na ten pociąg, którym odjechały nasze
dzieci. Tak z przyzwyczajenia. A potem już się bardzo powoli oswajamy i
zauważamy, ze musimy zostać, bo ktoś nas potrzebuje. Bo ktoś bez nas byłby tak
nieszczęśliwy, jak my jesteśmy bez tych ukochanych istotek. Żyjemy, zeby płakać
w samotności i uśmiechać się do wpomnień, zeby śnić tak realnie o
uśmiechniętych dzieciach. CZasami myślę, ze... Ale to nie jest ta sama droga,
nie wiadomo, dokąd prowadzi. Lepiej poczekać na swoją kolej.