Asertywność

[agablues]

"Asertywność to zachowanie pozwalające nam konkretnie i zdecydowanie
komunikować nasze potrzeby, chęci i uczucia innym ludziom- bez naruszania w
jakikolwiek sposób ich praw."

Przeczytałam wątek o świętach i widzę, ze mamy problem z odmawianiem albo
mówienie naszym bliskim co czujemy i dlaczego.
Czasami mam wrażenie, ze ludzie z otoczenia, pod przykrywką, ze chcą pomc nam,
naprawdę próbują pomóc sobie.

Znacie takie teksty? :
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=11063036&a=11110706
To stary wątek.

Chyba potrzeba nam więcej asertywności, zebyśmy umieli sie bronić przed
"dobrymi radami" otoczenia. Zebyśmy umieli w zdecydowany sposób odpowiedzieć
dlaczego chcemy nosić ( albo dlaczego nie chcemy) żałobę po naszych dzieciach.
Dlaczego mamy prawo o nich mówić. Zawsze złościło mnie, kiedy ktoś mi
tłumaczył, ze powinniśmy rozumieć - ktoś chce dobrze, ktoś się boi a inny nie
wie jak się zachować. Powinniśmy rozumieć lekarzy, znajomych, rodzinę, bratowe
w ciąży, szwagierki z dziećmi, ciekawskich sąsiadów i wszystkich dookoła.
Pytam - dlaczego to my mamy rozumieć? Nie dość, ze to my musimy
uporać się ze stratą lub chorobą naszych dzieci, to jeszcze powinniśmy
rozumieć wszystkich.
chyba się zapiszę na jakiś kurs asertywności.

Aga

[fibo1]

TAK, DO CHOLERY! TAK!

[pawelek22]

Ja bym jeszcze dodał ... "i ranienia ich uczuć".Poznałem kiedyś faceta,który
był tak aserytywny ( w swoim mniemaniu ),że obrażał wszystkich wokół waląc im
wprost co mysli i czuje stwierdzając,że ma do tego prawo.
Aserytywność jest trudną sztuką ale bardzo przydatną.Umiejętne zwerbalizowanie
swoich uczuć i potrzeb może bardzo uzdrowić stosunki z innymi.Czasami przecież
to co dla nas jasne i oczywiste dla innych może przecież okazać się zupełnie
nieczytelne lub nawet nie przyjdzie im do głowy.Myślę ,ze z aserytywnośćią
wiążę się pewna pułapka.Sami mówiąc jasno o swoich potrzebach i uczuciach
możemy zacząć oczekiwać od innych tego samego lub spodziewać się ,że oni też
jasno przekazują swoje uczucia i potrzeby.A to może powodować konflikty,gdy
okaże się,że ktoś jest bardzo nieaserytywny i co innego mówi co innego robi a
mysli jeszcze inaczej.
A dobre rady wujka i cioci chyba każdy z nas poznał i te teksty " ty to musisz
zrozumieć " - a niby dlaczego ?
Uff skończyłem .pozdrawiam p.

[vinga_o]

Aga, jak znajdziesz jakiś kurs asertywności - to mnie zapisz również ;-) Ale
może poszukaj takowego gdzieś w połowie drogi ;-)

A tak poważnie - jeszcze będąc w ciąży usłyszałam w pracy od klienta bardzo
przykre słowa typu "dlaczego nie usunęłaś, będziesz się męczyć", kiedy bardzo
przeżywałam jego słowa koleżanka mi powiedziała "wiesz jaki on jest, weź na
niego poprawkę". Wiem, że oczywiście chciała mnie pocieszyć, ale ja wtedy
odparowałam "to ja mam brać poprawkę na kogokolwiek? czy to on powinien wziąć
na mnie poprawkę?". Od tamtej pory obiecałam sobie, że jeśli usłyszę jeszcze
przykre słowa to będę jak lwica bronić swojego dziecka i mogę być wtedy bardzo
agresywna. Na szczęście nie miałam okazji wypróbować tej "skrajności" ;-)

Ale odmówić rodzinie świąt nadal nie umiem ... Choć nauczyłam się już głośno
mówić o uczuciach i dałam do zrozumienia, że chcę o Julce rozmawiać. Kroczek do
przodu :-)

Pozdrawiam wszystkich nieasertywnych i tych w trakcie nauki ;-)

[odlipcadomarca]

Pod warunkiem, ze przyjmuje sie bez oporow konsekwencje asertywnosci w obie
strony. Cierpie z powodu straty dziecka i werbalizuje to w sposob jasny i latwo-
zrozumialy dla kazdego. Musze byc jednak przygotowana na wysluchanie czyichs
asertywnych slow, ktorych w glebi duszy moge nie chciec uslyszec. Postawienie
sprawy w ten sposob, ze to ja jestem asertywna a ten drugi czlowiek np.
niewrazliwy przeczy calemu wysilkowi wkladanemu w asertywnosc. Jesli godzimy
sie na "szczerosc" obu stron, musimy miec w sobie gotowosc wysluchania czyjejs
werbalizacji odmiennych uczuc czy przemyslen.
Latwo jest popasc w pulapke "wiecznego nieszczescia" i odrzucenia wszelkich
form "zdrowo-rozsadkowych rad" z zewnatrz pod pretekstem asertywnosci w
wyrazaniu wlasnego bolu i niecheci do resty swiata, ktory przeciez "i tak nic
nie wie, nic nie rozumie".
Powyzsze dorzucam jako udzial w dyskusji a nie jako jakies ostateczne wnioski :)

[fibo1]

Tak sobie myślę, że zupełnie inaczej pojmuję profity wynikające z asertywności.
Nie rozumiem dlaczego "... Jesli godzimy
> sie na "szczerosc" obu stron, musimy miec w sobie gotowosc wysluchania czyjejs
> werbalizacji odmiennych uczuc czy przemyslen..."
Asertywność pomaga mi NIE wysłuchiwać czyichś przemyśleń lub opinii jeśli mnie
ranią, jeśli po prostu nie mam na nie ochoty. Nieważne jak mądre i wspaniałe
mogłyby być. Grzecznie i stanowczo mówię wtedy " nie ". Moje " nie " w ten czy
inny sposób wyrażone jeśli jest stanowcze- zapobiega całej dalszej lawinie.
Naprawdę nie muszę się tłumaczyć, wyjaśniać, wysłuchać.
Po prostu " nie ". Oczywiście możemy sobie dywagować przez czas jakiś na temat
zasadzek asertywności, krańcowości itp. Wydaje mi się jednak, że nie o to
chodzi. Często stanowcze " nie chcę o tym mówić " zapobiega łzom i konfliktom.
A na temat praw rozmówców- jedno tylko: jeśli zadajesz pytanie to bądź gotów
przyjąć odpowiedź.
Asertywność w moim pojęciu to metoda na niewchodzenie w konflikt z ludźmi
wrażliwymi inaczej. Wcale nie chcę ich pouczać czy walczyć- każdy ma prawo być
kim chce. Ale ja mam z kolei prawo do chronienia siebie.
Dodatkowo zauważyłem, że często w stresie lub w emocjach całkiem fajni,
empatyczni na codzień znajomi mówią głupstwa i traktują to co powiedzieli jako
takie próbne baloniki bezradności. Asertywna reakcja (szanująca rozmówcę, ale
stanowcza i prawdziwa) jest wtedy drogowskazem i pomaga wszystkim.
Nie ma tu żadnych podziałów na "moje szczere słowa, a potem twoje szczere
słowa". To nie jest sztuka prowadzenia sporów ani wysłuchiwania obu stron. To
sposób chronienia siebie przed niechcianymi działaniami, uczuciami, emocjami.
Sciskam serdecznie
fibo1

[odlipcadomarca]

Zgadza sie - zawsze mozesz powiedziec "nie", gdy ktos mowi slowa, ktore Ci nie
odpowiadaja. Musisz byc tez gotow na otrzymanie od kogos tego samego "nie" lub
chocby wzruszenia ramionami, gdy otwierasz sie ze swoja historia (lub
przypadkiem staje sie ona oczywista dla rozmowcy), bo stojacy na wprost Ciebie,
asertywny czlowiek tez moze miec swoja historie, ktora nie pozwala mu na
wspolodczuwanie czy chocby na wysluchanie Ciebie. To wlasnie chcialam
powiedziec, ze nie ma idealnych rozwiazan w kontaktach z innymi ludzmi -
asertywnosc moze dzialac czasem ale czesto sama moze sie stac pulapka. Podobnie
sama idea "chronienia siebie przed niechcianymi działaniami, uczuciami,
emocjami" pozostaje dla mnie wylacznie "pomyslem na zycie" - swoista teoria,
ktorej osobiscie od ponad juz 18 lat nie jestem w stanie w pelni praktykowac,
bo tesknote i bol przywolac moze wszystko i cokolwiek :( Praktykuje bardzo
sumiennie :) asertywnosc, sceptycyzm a czasem wrecz pewien cynizm i
zdecydowanie pragmatyzm, a jednak "niechcaca glupota, beznadzieja, naiwnosc czy
chocby ckliwy sentymentalizm" padajace z roznych stron co jakis czas potrafia
mnie wciaz niezle dzgnac. Pogodzilam sie wiec z tym, ze nie istnieje dla mnie
zbroja, ktora zabezpieczy mnie w 100% i w jakims sensie zaczelam te moja "naga
skore" i "wywalone psychiczne bebechy" coraz bardziej doceniac... Zaczelam tez
wreszcie doceniac niezgrabne gesty i slowa tych, ktorzy bardzo by chcieli umiec
ale jednak nie wiedza jak... wesprzec, zmilczec, objac, nie urazic itd. Bo
przeciez jakze czesto sama jestem w takiej pozycji lub sytuacji, w ktorej
jestem niezgrabna, "nie taka jak nalezy" i asertywnosc zadnej ze stron w niczym
wowczas nie pomaga :( No ale na pytanie "jak zyc?" o wiele madrzejsi ode mnie
nie znali odpowiedzi wiec nie mam az tak wielkich kompleksow z tego tylu, ze i
mnie sie czesto wiele nie udaje w kontaktach z innymi ludzmi ;)
Tez pozdrawiam, oczywiscie - 7-3
PS. Zyje tez w przekonaniu, ze kazdy dorosly czlowiek chodzi po swiecie ze
swoim wlasnym szklanym naczyniem bolu i cierpienia - na pewno nie ja jedna wiec
nie oczekuje zadnych specjalnych wzgledow od nikogo - wszyscy mamy swoja czarna
dziure w duszy. To, ze o wielu nie mam pojecia, to nie znaczy, ze ich nie ma -
tych czarnych dziur :(

[fibo1]

Ze wszystkim co piszesz zgadzam się ochoczo, to szczera prawda i tak jest
również w moim życiu. Nie usiłowałem jednak wygłosić "ogólnej teorii
wszystkiego" przecie.Chciałem opisać czym dla mnie jest asertywność.
Oczywiście, jeśli stosujesz ją dla siebie, to również dajesz innym prawo do jej
stosowania.
Tęsknoty i bólu nie odbierze... Nie od tego jest. Mam wrażenie, że może nam
tylko pomóc w pewnym ograniczeniu bodźców: te które są- zostają, te wbijane jak
gwóźdź w głowę przez niedelikatnych znajomych- ograniczasz. I tak jest tego
niezła kupa a jak słusznie napisałaś wyzwalaczem może być wszystko i cokolwiek.
Stuprocentowa zbroja nie istnieje, nie ma potrzeby jej szukać, w końcu życie is
brutal and very zasadskas. Ale asertywność pomaga cierpienie ograniczyć do tego,
które i tak w nas tkwi i eliminować nadwyżki wynikające z niedelikatności czy
głupoty bliźnich.
Bardzo Cię pozdrawiam, chętnie do tematu wrócę, ale teraz asertywnie spróbuję
pospać, bo 5.20 am a ja wstaję o 8.00.
Sciskam
fibo1