Pępowina wokół szyjki.

[mala779]

Dwa tygodnie temu urudziłam martwego synka...Na badaniu usg okazało się, że
serduszko nie bije. To był wielki szok dla mnie i dla męża.Nie wiem sama jak
to wszystko przeżyliśmy- poród, pogrzeb. Dalej nie wierzę, że nam się to
przytrafiło. Byłam w 34 tyg. ciąży, w domu już prawie wszystko gotowe na
przyjście Mikołajka( ubranka, wanienka..)To tak bardzo boli!!!Nasze
dzieciątko owinęło się pępowiną wokół szyjki i na rączce, za każdym razem,
gdy ruszało rączką zaciskało pępowinę coraz mocniej.Bardzo proszę o kontakt z
innymi mamami, które miały podobne doświadczenia.

[ela2225]

Bardzo mi przykro

[mamaaniiasia]

(*)

[jaewa1]

Bardzo, bardzo mi przykro, że i Ty nie możesz być ze swoją córeczką :(
Mnie też to spotkało :(
Moja Amelka udusiła się pępowiną w 30 tc. Był to szok i wielka tragedia.
Wieczorem nie czułam ruchów, ale mąż mnie uspokoił, że mała śpi- uwierzyłam.
Rano zorientowałam się, że nadal cisza... w szpitalu lekarz nie mógł znaleźć
tętna, potem ktg, usg... i straszna prawda. Nie było wiadomo co się stało
dlatego lekarz powiedział, że po porodzie dziecko będzie zbadane. Byłam w takim
szoku, że gdy powiedział, że będę miała wywoływany poród to nie rozumiałam
tego, nie docierało do mnie że to koniec, że muszę rodzić swoje dziecko, które
nie żyje. Po porodzie okazało się, że Amelka miała 2 razy mocno zaciśniętą
pępowinę wokół szyjki, dlatego nie oddaliśmy jej na badania, bo powód śmierci
był jasny. Na pogrzebie nie byłam- mama i mąż zorganizowali go szybko, żebym
była jeszcze w szpitalu (zgodziłam się).

Urodziłam 2 kwietnia i lekarz powiedział, że pod koniec sierpnia będę mogła
zachodzić w ciążę- pozytywny test zrobiłam 31 sierpnia. Szczęście i jeszcze
większy strach, to był wielki strach. Ciąża była bardzo trudna psychicznie,
szczególnie, że w 16 tc byłam już w szpitalu, bo zaczęła mięknąć i lekko
skracać się szyjka. 26 kwietnia czyli prawie równo rok od śmierci Amelki
urodziłam Błażejka- skończył niedawno pół roczku.

Jest moim wielkim szczęściem i sensem w życiu. O Amelce myślę każdego dnia,
kocham ją i nie mogę się pogodzić z tym, że jej z nami nie ma. Szczególnie
teraz gdy Błażej rośnie, każdego dnia się zmienia, widzę co straciłam- dlaczego
nie mogę mieć przy sobie swojej dwójeczki? Od śmierci malutkiej minęło półtora
roku, a nadal boli i wiem, że tak już będzie zawsze.

Przykro mi, że i Ty przez tą tragedię przechodzisz. Twój Synek wie, że go
bardzo kochasz , że jesteś przy nim cały czas. Mikołajku dbaj o swoją mamusię.

[mala779]

Bardzo dziękuję za ciepłe słowa. Chociaż odrobinę jest mi lepiej.Bardzo pomaga
mi myśl,że urodziłaś zdrowe dziecko.Na razie myśl o ciąży napawa mnie ogromnym
lękiem i strachem.Czy to, że urodziłaś syna rok po stracie Amelki nie było dla
Ciebie zbyt trudne?( chodzi mi oten sam miesiąc ).Bardzo się cieszę, że masz
zdrowego syna. Życzę wszystkiego dobrego.Trzymaj się ciepło.
Magda.

[jaewa1]

Magdo,
myśl o drugiej ciąży i sama ciąża, poród był bardzo trudny. Nie chodzi o to, że
poród był w tym samym miesiącu, poprostu psychicznie było ciężko. Nadal boję
się o Błażejka, czasem z niedowierzaniem na niego patrzę.

Błażeja urodziłam w swoje urodziny, życzę i Tobie takiego szczęścia. Twój Synek
zadba o Ciebie, on teraz dużo może.

pozdrawiam ciepło

[margaretek]

Bardzo mi przykro , że również przechodzisz taką tragedię.
Mój Synuś też owinął sie pępowiną... miał trzy , mocno zaciśnięte pętle na
szyjce. To było dziewięć lat temu.
Przytulam Cię bardzo mocno


--
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec70.htm

[edycia11]

I mojego synka "zabiła" pepowina w 38 tc.Miał ją na szyjce i stópce.
Miałam cięcie i jeszcze musze troche poczekać z nastepna ciążą i bardzo si ejej
boję.
Pozdrawiam i (*) dla maluszka

[aomega]

(*)dla Mikołajka

[asia.miniaczek]

Bardzo mi przykro...
Ech...
Dla Mikołajka (*)

[kama.garbi]

nasza historia jest równiez podobna
Werka zmarła na koniec 38t.c
zabił ją supełek na pepowince oprócz tego miała tzw "szelki" i pepowine wokół
nóżki kiedy ją prostowała zaciągała węzeł
taka jest hipoteza lekarzy ponieważ badania wykazały że była zupełnie zdrowym
ślicznym bobaskiem ważyął 3360g
nadal mi bardzo cięzko w tym tyg minęło pół roku a ja cały czas w dołku

jeżeli cię to nie przeraża napisz jeżeli bedziesz chciaął porozmawiac

[mala779]

Zabieram się już dwa dni, aby do Ciebie napisać.To wszystko jest takie
trudne...Nie wiem jak dalej żyć,jak funkcjonować.Nasz Mikołajek był planowanym
i bardzo chcianym dzieckiem.Czekaliśmy na niego z wielkim utęsknieniem,nawet
przez myśl mi nie przeszło, że może być coś nie tak( mam za sobą trudne
dzieciństwo- moja mam nie żyje od 13 lat, ojciec od roku)-myślałam naiwnie, że
jak na jedną osobę to dość traumatycznych przeżyć- przynajmniej na razie...
Nie mogę tylko darować sobie, że nie zobaczyłam naszego synka, nie przytuliłam
go- wszyscy w szpitalu mówili,że tak będzie lepiej, a ja wtedy też tak myślałam.
Teraz mam przed oczami tę maleńką, białą trumienkę.Myślę, że mu tam zimno...Za
niedługo nadejdzie data planowanego porodu, a ja już nie mam na nic siły i ta
świadomość, że to będzie tak bolało do końca życia.
Bardzo za nim tęsknię i jeszcze czasem instynktownie głaszczę brzuch,
tak ,jakby mój Mikołajek tam jeszce był.
Pozdrawiam Cię mocno.
Magda

<Madziu

[kama.garbi]

ja równeiż długo się łapaąłm na tym że głaszcze brzuch zdaje mi się że Werka
mnie kopnęła na poczatku nawrzeszłąma na męza bo on oduchowo gdy leżeliśmy
położył reke na moim brzuchu ... tak jak kiedyś
tak to boli i bedzie bolała jak to kiedyś ktoś tu powiedział:
minie czas rozpaczy lecz pozostanie smutny spokój

a ja dodaje
"Dowodem odwagi nie jest umrzeć, lecz żyć."
więc nadla żyję
pisz na gg jeżeli tylko masz ochote mnie nie widac ale stukaj odpowiem

[milanad]

(*)

to dla Twojego Maluszka Madziu, a Ciebie bardzo mocno przytulam...

[wustyle]

tak bardzo mi przykro
duzo sil zycze, trzymajcie sie...

[edycia11]

Madziu,
ja równiez nie widziałam mojego synka,nie byłam nawet na Jego pogrzebie bo
odbył sie dzien po cesarce.Czasem mnie męczy to,że sie nie pożegnałam,że nawet
nie wiem jak wyglądał,ale chcę wierzyć,że wybrałam tą wlaściwą dla
siebie "wersję" wydarzeń,a kiedyś moje serce samo Go rozpozna;)
Siły,sily i .....sily:))

[joamol]

Madziu,
Trzymaj się mocno. Miej siłę i wiarę, że jeszcze wszystko się ułoży. Nie
poddawaj się.Mnie też wydawało się, że wyczerpałam limit zakrętów losu
i ...urodziłam martwą córeczkę. Widać nie ma takich limitów. Nie wiemy co
spotka nas złego i nie wiemy, co spotka nas dobrego. Życzę ci, żeby były już
tylko dobre chwile.Ja nie chciałam zobaczyć buzi mojej małej i dzisiaj czasem
żałuję, choć w moim przypadku widok mógł być różny (nie żyła już tydzień) i nie
chciałam zapamiętać jej nieżywej.Najważniejsze są dla mnie szczęśliwe chwile z
córcią w brzuchu. Czuję jeszcze czasem kopanie. Czasem płaczę na myśl o ciąży z
nią a czasem się uśmiecham, z czasem częściej się uśmiecham, choć nadal jest
trudno.
pozdrawiam
asia

[szalawila]

[*][*]

[asieek]

Witaj, również w podobnych okolicznościach straciłam córcię. Byłam w 28 tyg.
ciąży. Kruszynka urodziła się 28 września. Miała zasupłaną pępowinę. Z wielką
obawą myślę o kolejnej ciąży (muszę odczekać 6 mies). Dziewczyny, trzymajmy
się, musimy wierzyć, że będzie dobrze. Pozdrawiam Asieek

[mala779]

Minęły trzy tygodnie...Bardzo pomaga mi bycie tutaj z Wami. Wciąż nie mogę
uwierzyć w to co nam się przydarzyło.Chyba jestem gotowa, aby o tym napisać.
Poniedziałek.
Brzuszek mam coraz większy i czuję się wspaniale(zresztą jak przez całą
ciążę).Idziemy z mężem na kontrolną wizytę do lekarza,wszystko jest w porządku,
słyszę bijące tętno naszego synka- jak się później okazało,słyszę je po raz
ostatni.Wracamy do domu.Wieczorem dokonujemy naszych rytuałów- smarowanie
brzucha, rozmowa z naszym synkiem,jak zwykle przed snem mówimy mu dobranoc.
Wtorek.
Przyjeżdza moja siostra- mieszka na stałe w innym kraju.Przyjeżdz pomóc zrobić
mi ostatnie zakupy dla naszego maleństwa. Jutro mamy wspólnie kupić wózek dla
Mikołajka.W domu panuje radosna atmosfera- planujemy jak to będzie,jak
przyjedzie na święta to będzie nas już więcej, że już nigdy nie będzie tak
samo.Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że te słowa"tak samo" nabiorą dla mnie
zupełnie innego znaczenia.Wieczorem synek daje nam znać o sobie-kopie jak
zwykle.
Środa.
Postanawiamy iść dzisiaj na usg(mieliśmy iść za tydzień)ze względu na moją
siostrę, bardzo chciała zobaczyć Mikołaja.Wchodzimy w trójkę, lekarz żartuje,
że jest nas aż tyle.Bada główkę dziecka i następuje cisza...Bardzo długo lekarz
nic nie mówi...Zaczyna bardzo cichym głosem zadawać pytania: kiedy ostatnio się
widzieliśmy, kiedy czułam ruchy...Pytam naiwnie czy wszystko jest w porządku?
Patrzę na niego i już wiem, że nie...Bardzo delikatnie tłumaczy nam, że nie
widzi akcji dziecka i natychmiast mamy jechać do szpitala.Mąż z siostrą
zaczynają płakać, a ja nie potrafię ruszyć się z miejsca.Mąż wsadza mnie do
samochodu,jedziemy w absolutnej ciszy.Jeszcze nie rozumiem co się dzieje,myślę,
że wszystko będzie dobrze.W szpitalu jeszcze robią mi z trzy razy usg i mówią,
że jutro będę rodzić.Dalej nic nie rozumiem- płaczę już od ponad dwóch godzin i
wydaje mi się, że juz nie przestanę.Nie mogę pojąć jak mam rodzić swoje
ukochane, martwe dzieciątko.Zostaje ulokowana na sali z dwójka kobiet w
ciąży..Do końca życia nie zapomnę tej nocy w szpitalu- przez całą noc trzymałam
rękę na brzuchu i czekałam,aż Mikołajek mnie kopnie,nawet wydawało mi się,że
uczynił to parę razy.Nie mogłam ogarnąć swoim rozumem, że leżę w szpitalu, mam
pod sercem,martwego synka.Takiej samotności i bólu nigdy nie zaznałam.
Czwartek.
Mąż z siostrą przyjeżdzają z samego rana- tylko się przytulamy i płaczemy.Nigdy
im nie zapomnę jak bardzo byli ze mną, jak mnie wspierali.Dostaję leki na
wywołanie porodu.Cały poród trwa bardzo krótko, mąż jest cały czas przy mnie,
mocno trzyma mnie za rękę.Wychodzi z sali w momencie jak rodzi się Mikołajek,
nie jest w stanie tego znieść.Wszyscy mówią, że lepiej będzie dla mnie jak nie
zobaczymy naszego maleństwa.Niczego bardziej teraz nie żałuję,jak tego,że nie
wiem jakie miał usteczka, nosek,że nie mogłam i nie miałam na tyle siły, aby go
pożegnać.
Ten potworny ból nie ustaje, nie mogę spać, wciąż myślę o naszym synku, o
tym,że miał byc z nami już za trzy tygodnie.Pod poduszką mam jego czapeczkę,aby
być bliżej Niego.Wczoraj zaniosłam Mu na grobek misia.Tak bardzo Go kochamy i
mamy nadzieję,że jest szczęśliwy.

[joamol]

Też urodziłam martwą córeczkę, w sumie całkiem niedawno. Wiem, jakie to
straszne do samego końca czekać aż zapłacze. Jesteś dzielna. Bądź dla niego.
Trzymaj się.

Dla Mikołaja (*)

[alejed]

"Jeśli któregoś dnia poczujesz, że chce Ci się płakać.
Zadzwoń do mnie...
Nie obiecuję, że Cię rozbawię, ale mogę płakać razem z Tobą...
Jeśli któregoś dnia zapragniesz uciec, nie bój się do mnie zadzwonić...
Nie obiecuję, że Cię zatrzymam, ale mogę pobiec z Tobą...
Jeśli któregoś dnia nie będziesz chciał nikogo słuchać.
Zadzwoń do mnie...
Obiecuję być wtedy z Tobą i obiecuję być cicho...
Ale jeśli któregoś dnia zadzwonisz i nikt nie odbierze...
Przybiegnij do mnie bardzo szybko.
Mogę Cię wtedy potrzebować..."

Jestem z Tobą
Ola

[mala779]

Dziękuję...
Magda

[ewelina1122]

Witaj!
12 10 2005 stracilam swoje dzieciatko, i choc bylo jeszcze malenkie(9t.c.) to
potrafie wyobrazic sobie to co teraz czujesz..... nie bede Cie pocieszac, bo
tego bolu nic nie jest w stanie ukoic :(( ..... bardzo ,bardzo i przykro :((
przytulam mocno Ciebie a Twojemu Aniolkowi zapalam (*)(*)(*)
Ewelina mama Kacpra, chorej Kornelii i Aniolka

[koziolkowa11]

to takie smutne :"(
przytulam Cię cieplutko i życzę dużo sił...
(*) dla Mikołajka

[nikola313]

Ja rowniez stracilam swoja Coreczke w 38tc. z powodu pepowiny.
Moja coreczka miala wezel na pepowinie i tez owininieta dwa razy wokol szyjki...
22.11.-konczylaby roczek, to bedzie smutny dzien...
Ale nasza Coreczka dala nam prezent, braciszka po sobie, ktory dzis ma 10 dni i
rozpromienia nam te smutne dni.
Jest codownym dzidziusiem, bardzo podobnym do Coreczki, to Ona czuwala nad nim
podczas porodu, bo mialam ciezki i slablo tetno synka...
Jesli bedziesz miala sily, to zdecyduj sie na nastepne dziecko, twoj Aniolek
bedzie czuwal-teraz musi byc dobrze..
Pozdrawiam i zycze duzo sil.

[mala779]

Dziękuję...Oprócz ogromnego bólu jaki teraz przeżywam,bardzo podnosi mnie na
duchu, że Tobie udało się urodzić maluszka, chociaż nie wyobrażam sobie tego
ogromnego strachu i lęku przez 9 miesięcy.Nie wiem czy powinniśmy poczekać z
następną ciążą wskazane przez lekarza 4 miesiące,czy jednak trochę dłużej, aby
maluszek nie urodził się w miesiącu, w którym miał być z nami Mikołaj.Muszę
przyznać, że na razie myśl o współżyciu też jakoś z trudem mi przychodzi.
Bardzo się cieszę,z Twojego dzieciątka.Życzę w większości samych radosnych chwil.
Magda.

[mala779]

Wiem, że nie można wartościować tragedii i ludzkich dramatów. Nie wyobrażam
sobie Twojego cierpienia, jest zapewne dużo bardziej bolesne niż moje...Bardzo
mi przykro i mam nadzieję, że jakoś się trzymasz.Pozdrawiam Cię mocno.

stopniowanie bólu

[kama.garbi]

nikto nie może powiedzieć ocenić czyj ból jest silniejszy
czy mniej cierpi kobieta która poroniła w 12 tyg albo wczesniej od tej która
straciła dziecko w 20 tyg
czy jeszcze bardziej cierpi matka której dziecko zmarło donoszone tuz przed
porodem
a może cierpi tylko ta która widziaął swoje dziecko wiedziała że musi sie
pogodzic z jego odejściem pozwolić swojemu dziecku umrzeć

NIE

każda z nich każda z nas cierpi bo to było jej ukochane upragnione wyczekiwane
DZIECKO i nie ważne czy było dzieciatkiem w 5 t.c., 20t.c.30t.c.40tc.
czy miało dzień miesiąc rok pięć dziesięć 20 50 lat

dla Rodziców to zawsze jest ich dziecko
za którym będą cierpieć płakać tęsknić

Madziu wybacz że to akurat w twoim wątku ale nikt nie może wartościowac
stopniować licytować sie bólem
a wiem jedno że Ty Twój mąż rodzina bardzo cierpicie bo to był wasz synek
wnuczek siostrzeniec

ściskam mocno i myśle o Twoim Aniołku

[janka19]

Absolunie nie chciałam wartościować cierpienia. Chyba niezbyt precyzyjnie się
wyraziłam, nie tak ubrałam w słowa to co chialam wyrazic (chciałam aby
skasowano mój post, ale bez odzewu).
Jeżeli kogos uraziłam, przepraszam.

[mala779]

Bardzo mi przykro,że tyle zamieszania wprowadził Twój post.Ja chyba zrozumiałam
co chciałaś wyrazić i absolutnie nie mam do Ciebie żalu, jestem w stanie
zrozumieć jak bardzo cierpisz...Pozdrawiam mocno.

:)

[kama.garbi]

ale ja też nie chcę robić nikomu przykrości nie zrozumcie mnie źle
poprostu mnie bolą takie czasem nie właściwe słowa innych może boleć moja
bezpośredność
wybaczcie nie chciałam aby mój post wypadł w tak krzykliwym tonie ale
ale we mnie cały zcas się gotuje mam w sobie ogromne pokłady gniewu buntu bo
nie potrafie się pogodzić z tym co spotkało mnie Was
i czasem ludzie myślą że wrzeszcze w postach a ze mnie znowu wyłazi
bezpośrednia osoba przez która całe życie mam kłopoty

wiecie kiedyś myslałam że może mnie zaboleć co najwyżej kopniak nigdy nie
myślałam że bede analizowała słowa i że będe cierpiec bo coś gdzies usłysze źle
zrozumiem
ostatnio mam tendencje do nadinterpretacji

ale Wy tutaj na tych stronach jesteście jedynymi osobami którym moge powiedzieć
że cierpie że nie radze sobie ze swoim bólem
no i pisze kilka razy na dobe tutaj o swoim bólu bo w realu nie mam komu o tym
mówić mój mąż również cierpi więc nie mam już serca codziennie dokładać mu
moich zmartwień
a oprócz niego i Was tutaj 9 IX
nikt nie zadzwonił choćby nie powiedział PAMIĘTAM O WERONICE

czy to tak musi boleć słowa brak słów

czy dla was też to jest takie ważne?

Kamilo,

[mala779]

Bardzo dobrze rozumiem Twoje intencje, każda z nas ma prawo do przeżywania
swojego bólu,cierpienia, ale również każda radzi sobie tak jak potrafi.

Ja również nie wyobrażam sobie dnia nie wchodząc na forum, stało się to juz
moim rytuałem.Bo wiem, że tak naprawdę zrozumieć mnie może tylko druga kobieta,
której niestety doświadczenia są podobne do moich.

Ludzie nie potrafią zachowować się w sytuacji, kiedy ich znajomi tracą
dziecko...Myślą, że najlepiej udawać, że nic się nie stało.A dla mnie
najważniejsza jest pamięć o Mikołaju, o tym, że był z nami 8 miesięcy, że tak
bardzo go kochamy, chociaż jedyną namacalną rzeczą jaka została po naszym synku
jest malutki grobek.

Dziękuję jednak za swoich przyjaciół, którzy oprócz męża, są ze mną i na tyle
ile jest to możliwe pomagają mi bardzo w moim cierpieniu,
trzymając mnie za rękę, płacząc razem z nami, nie boją się na głos wymówić
imienia naszego synka.Bardzo im dziękuję za ich empatię i zrozumienie.

Niestety nie potrafię odnaleźć w głowie słów, które pozwolą Ci chociaż przez
chwilę poczuć się lepiej. Bardzo dziękuję Ci,że piszesz do mnie - bardzo mi to
pomaga.Mam wrażenie, ze dobrze Cię rozumiem. Pozdrawiam Cię bardzo mocno.
Magda

[mala779]

Jeszcze miesiąc temu nasze życie wyglądało inaczej...
Jak mogłam przejmować się wtedy jakimiś błahostkami!!!
Jeszcze miesiąc temu byłeś z nami Mikołajku i nikt nawet w chwilach obawy o
Ciebie nie pomyślał o tak potwornym scenariuszu dla nas.
Jeszcze miesiąc temu uśmiechałam się na widok Twoich malutkich czapeczek,
śpioszków, skarpeteczek. Jeszcze wtedy umiałam się uśmiechać tak szczerze..
Jeszcze miesiąc temu mówiliśmy do Ciebie, a Ty dawałes znać, że nas słuchasz
swoimi kopnięciami.Czekaliśmy tak bardzo, aby Cię zobaczyć, przytulić. Na
milion sposobów wyobrazałam sobie jak to będzie pierwszy raz przytulic się do
Ciebie.Nie było mi to dane..Dlaczego?Oddałabym bez zastanowienia swoje życie,
abyś nie był Aniołkiem.
Łzy stały się nieodzowną częścią mojego dnia, chciałabym juz przestać płakać,
ale one same spływaja po policzkach, nie mam nad nimi kontroli.
Chciałabym być silniejsza, ale jak można być silnym, gdy traci się swoje,
ukochane maleństwo?
Nie wierzyłam, nie wyobrażałam sobie takiego cierpienia...

[edycia11]

Płacz.Płacz, jeśli jest choć trochę dzieki temu lżej.
Mnie wciąż zdarza się płakać.
A ostatnio odkryłam na mszy,że jest moment kiedy moge śpiewac z moim
Aniołkiem:))Bo Hosannę śpiewamy z Aniołami i świętymi:))
Pozwalaj sobie przeżywać to cierpienie tak jak potrafisz,a z czasem bedzie
troszkę lżej.
Pozdrawiam

Edyciu

[mala779]

Bardzo dziękuję za ciepłe słowa.Wszystkim, którzy tutaj piszą.To chociaż
troszkę pozwoli ukoić ból.
Pozdrawiam mocno.

[jaewa1]

Rozumiem, że z niedowierzaniem myślisz o tym co się wydarzyło- to co się stało
niepowinno się nigdy wydarzyć, dlatego tak trudno jest nam to zrozumieć, pojąć.
Dlatego masz prawo płakać, krzyczeć, teraz nie musisz być silna, nawet jeśli
otoczenie mówi: bądź dzielna, nie płacz
Masz prawo przeżywać ból, skoro spotkała Cię taka tragedia,
przytulam Cię

[mala779]

Dzisiaj minął miesiąc...odkąd Twoje serduszko przestało bić tuż obok mojego.
Tak bardzo Cię kocham mój Mikołajku...To takie okrutne - umarłeś zanim zdążyłeś
się urodzić...Myślę o tobie o kazdej minucie, każdego dnia. Wtedy, gdy otwieram
oczy, gdy czytam książkę, gdy rozmawiam przez telefon, gdy idę ulicą, gdy
oglądam film, gdy widzę inne dzieci, ostatnią myślą przed snem -jesteś Ty...
Nie mogę uwierzyć, że ta mała trumienka stała się Twoim domem, a nie nasze
ramiona.
Bardzo za Tobą tęsknię i nie wiem jak dalej mam żyć bez Ciebie....

[joamol]

Żyć z wiarą, że tak musiało być, z wiarą, że to ma jakiś sens, z nadzieją, że
się ułoży i z siłą, by pokonać ból i strach, odwagą, by zacząć wszystko od
nowa. Jeszcze wiele Cię w życiu spotka. Oby same dobre rzeczy, w końcu masz,
jak ja już swojego człowieka w niebie. Trzymaj się.

[kama.garbi]

myślami jestem przy Was

Dla Ciebie

[mala779]

Jeszcze wciąż nie dociera ta myśl, że Ciebie nie ma i już nigdy nie będziesz z
nami Mikołajku.Nie mam nawet odwagi wypowiadać Twojego imienia na głos...
Dzisiaj śniło mi się, że kupujemy dla Ciebie wózek, a Ty przecież już go nie
potrzebujesz. Nawet nie wiem czego Ci teraz potrzeba. Czy wystarczą Ci
skarpeteczki, które miałeś na sobie ? Dlaczego nie dałam Ci bucików do
trumienki ? Przecież będziesz kiedyś chodzić, prawda?
Bardzo za Tobą tęsknimy...A ten niewyobrażalny ból ciągle istnieje...
Śpij dobrze, mój syneczku.

[joamol]

Trzymaj się kochana. Synuś nadal potrzebuje mamy. Mamy i taty, waszej miłości i
pamięci i nic więcej. Myślę, że wszystko ma.

(*) dla Mikołaja

[dalia771]

Jak dobrze cię rozumiem.....
Mój synek zmarł z powodu całkowitego odklejenia się łozyska, też pod koniec
ciąży.
Minął rok, a ból jest ten sam.
Jestem z Tobą

Mikołajku dla Ciebie.

[mala779]

Tak bardzo Cię kocham...

[isabell14]

Bardzo mi przykro ,ja rowniez stracilam dzidzie tydzien temu.
Dla malego aniloka (*)

[mala779]

Dziś miał być Twój pierwszy Mikołaj w życiu. Tak, wiem - jest,tylko to nie jest
życie z nami.Jedziemy dzisiaj do Twojej koleżanki z prezentem , to trudne, nie
możemy zrozumieć, że Ty nigdy( !!! ) nie spędzisz tego dnia ze swoimi
rodzicami. To przeciez radosny dzień dla rodziców i dla dzieci - tylko nie dla
tych, których dzieci stały się Aniołkami. Mamy nadzieję, że też obchodzisz
dzisiaj Mikołajki i dostałeś dużo prezentów...
Tęsknimy...
Kochamy...
Mama i Tata

[mala779]

Dzisiaj nadeszła data Twojego porodu, mój kochany Mikołajku...Za dużo tych
smutnych dni-
- dzień, w którym przestało Ci bić serduszko,
- dzień, w którym się urodziłeś,
- dzień Twojego pogrzebu...
Nawet nie mam siły myśleć o tych wszystkich dniach, które powinny być radosne-
święta, dzień dziecka itd.
Nie mogę powstrzymać łez...przecież miałam być szczęśliwą mamą!!!
Chciałabym choć przez jedną minutę potrzymać Cię w swoich ramionach, tylko
przez minutę!
Mam ochotę krzyczeć " Oddajcie mi moje ukochane dzieciątko!" Tylko do kogo?
Bardzo za Tobą tęsknię.

[mala779]

Mikołajku,
mam wrazenie, że teraz tylko my o Tobie pamiętamy.Ale to nic...
Będziemy zawsze z Tobą.Wciąż jest we mnie ta okropna złość- dlaczego Ty?
Przecież to miały być nasze pierwsze wspólne święta.
Kocham Cię.
Twoja mama.

[joamol]

Cześć,
To miałyby Święta Naszych Marzeń...będą święta wspomnień.
Musimy zacząć marzyć na nowo. Trzymaj się. Pozdrawiam ciepło.
Asia

[roxanne1]

witam
ja probowalam zajsc w ciaze przez 3 lata.wreszcie sie udalo.cala rodzina
szczesliwa.czulam sie doskonale.i nagle w 37 tygodniu pobudka w kaluzy
krwi.odklejone lozysko.maluszek sie udusil.nie mial czym oddychac.umarl we
mnie.teraz juz jakos doszlam do siebie ale nadal jest ciezko.to bylo 12
czerwca.zal pozostanie do konca zycia.a przeciez niedlugo swieta.i jak zyc?
zamiast radosci bedzie stroik i szklany balwanek a grobku.

jesli masz ochote napisz
my,mamy aniolkow musimy trzymac sie razem.
moj adres [e-mail]

[iromanczuk]

Witaj!
Ja również straciłam synka Igora w 34 tc. TO było 27 maja tego roku. Powód:
zadzieżgnięcie pępowiną. O dzidziusia starałam się ponad 3 lata. Zaszłam w
ciążę po 4 inseminacji, bo naturalnie jest problem, mąż ma nie najlepsze
nasienie. Wszystko było ok. książkowo, wyniki badań super. Mały bardzo ruchliwy
i nagle Dzień Matki, trzy dni po moich imieninach a Igor nie kopał, umarł,
odszedł. NIe mogę się pozbierać. Wydaje mi się, że im więcej czasu mija, tym
jest mi gorzej. Znowu zaczynam płakać codziennie na myśl o Mikołajkach, Bożym
Narodzeniu itd. Straciłam wiarę, że kiedyś zostanę mamą, tym bardziej, że zajść
w ciążę nie jest dla mnie rzeczą łatwą. Niestety żyć dalej trzeba... Pozdrawiam
Iwona.

[joamol]

Dziewczyny trzymajcie się. Przed nami święta, ale 'ś' jakieś takie małe, prawda?
Obyśmy jeszcze i z dużej litery je obchodziły. Miejcie nadzieję proszę.

[mala779]

Dziękuję, za słowa otuchy...
Czasami czytając wasze posty, dziewczyny, nie mogę uwierzyć, że jest tyle
cierpiących matek. Ogarnia mnie przeogromna złość na cały ten cholerny
świat.Czasami czuję, że musi być już dobrze, że jestem pogodzona ze śmiercią
Mikołajka, ale tylko czasami. Może to już i tak dużo?
Wiem, że te święta będą bolesne, ale trzeba je przeżyć tak jak potrafimy.Wolne
miejsce przy stole już nigdy nie będzie dla nas symbolem, tylko miejscem dla
naszych dzieci...
Ale jestem też przekonana, że jak my mamy swoje małe chwile szczęścia nasze
aniołki też są bardzo szczęśliwe.I oby tych chwil było jak najwięcej.

Mikołajku dla Ciebie...

[mala779]

Przeżyliśmy jako tako tą pierwszą wigilię,na której miałeś być z Nami, a jesteś
zupełnie gdzie indziej...
Cały czas wyczuwam Twoją obecność. Dziękuję.
Wesołych Świąt, mój mały syneczku.

Dwa miesiące bez Ciebie...

[mala779]

Brakuje mi słów...
Łzy nieustannie płynną od dwóch miesięcy...
Kochamy Cię mocno.

[edycia11]

(*)(*)(*)Mikołajku pamiętaj o rodzicach:)

Ciągle jest fatalnie...

[mala779]

Myślałam,że będzie już lepiej, że troszkę łatwiej...
Oczywiście myliłam się. Każdy dzień jest walką z samą sobą. Płaczę już nie tak
często, ale przecież łzy nie są jedynym namacalnym dowodem cierpienia.
Tęsknię za tobą coraz bardziej, a ta świadomość, że powinieneś byc teraz z nami
nie daje spokoju.
Nie potrafię tak po prostu przestać myśleć, że jednak nie usłyszę od ciebie "
mamo", że nie nauczę cię jeździć na rowerze, że nie będziemy razem zjeźdzać na
sankach, że po prostu CIĘ NIE MA!!!
Tylko przez chwilę po przebudzeniu wydaje mi się, że wszystko jest
dobrze,chciałabym, aby ta chwila trwała chociaż jeden, cały dzień.
Ból rozrywa mi serce...

[margaretek]

Przytulam mocno