przepraszam

[o_n_a2]

ja nie chciałam nikogo zdenerwować tym pytaniem-jeśli jednak tak się stało to
przepraszam.CZYTAM tu wszystko,i widzę ogrom cierpienia rodziców,zwłaszcza
matek.więc co ja mogę powiedzieć???

[a.zaborowska1]

Jest mi bardzo przykro że takie dostałaś odpowiedzi w poprzednim poście!
Jestem mamą po stracie (Moja córcia umarła przy porodzie)ja chciałam cię za
wszystkich przeprosić to może złe słowo ale usprawiedliwić...
Myślę że niektóre mamy niepotrzebnie wsiadają na "gości" forumowych. Ja bardzo
cenię jeśli ktoś chce poruszyć ten problem i niekoniecznie jest ze straty!

Ale może uzyskałaś w ten sposób odpowiedź na swoje pytanie ?! Jesteśmy wrażliwi
zranieni przez los i nie możemy zrozumieć dlaczego to właśnie nas spotkało
pozdrawiam
Agnieszka

[o_n_a2]

Dzięki,chociaż właściwie obiecałam,że już nie napiszę:)Tak,zrozumiałam coś.Że
pewne sytuacje trzeba samemu przeżyć.Ja mogę jedynie się domyślać co czują
rodzice,którzy stracili dziecko.Jednak zawsze to będą domysły.I żadna relacja
mi tego nie przybliży.Może kiedyś jak będę mieć własne dziecko i poczuję tą
miłość,będę w stanie Was zrozumieć.
Serdecznie pozdrawiam

[brygida111]

Brawo za odwagę:) Nie każdego stać na słowo przepraszam

[blinucha]

Agnieszko,

wybacz, ale chyba się zapędziłaś. Czy rodzice potępiający autorkę tego postu
upoważnili cię do przeprosin w ich imieniu? Wyrazili swoje zdanie i na razie go
nie zmiaenili, prawda? Jako mama po stracie masz prawo mieć odmienne zdanie i
je manifestować, rób to proszę jednak tylko tylko we własnym imieniu a nie
użytkowników forum. Ja ten akurat post z serii "podziwiających nas" odpuściłam
sobie ale przy kolejnym nie dałam już rady. Jestem już prawie 8 lat po stracie,
przeszłam różne stadia godzenia się ze swoją sytuacją ale zapewneim cię, że nie
zniosę pocieszania tekstami typu "płaczę z wami" albo "nad waszym losem, tym co
was spotkało". To niepotrzebnie odświeża rany. Przynajmniej na tym forum mamy
prawo zadbać o swój komfort psychiczny. Rodzice bez doświadczenia straty są
mile widziani, powstał nawet extra wątek "Podziwiam Was" - nie można
egzekwowowac reguł, jakie panują na forum?

[a.zaborowska1]

blinucha - napisałam "przeprosić to chyba złe słowo ale może usprawiedliwić"

pozdrawiam
Agnieszka

[blinucha]

Ani przepraszanie, ani usprawiedliwienie w imieniu wszystkich rodziców nie
wydaje mi się tutaj na miejscu, Agnieszko. Jako rodzice po stracie mamy prawo
do różnych odczuć. Jeśli obserwujesz, co dzieje się na forum, wiesz, że nie raz
prowadzilismy dysputy na "drażliwe" tematy (niefortunne wypowiedzi rodziców
zdrowych dzieci, serie "głupich pytań", wirtualne światełka, pisanie
o "medialnych" tragediach, gdzie ofiarą było dziecko lub dzieci). Nasze
odczucia mają prawo być różne, chociaż doświadczenia mamy te same. Ty w tym
temacie masz inne odczucia niż ja i szanujmy to. Ale wystarczy napisać, że nie
zgadzasz się z autorem wątku, że inaczej myślisz itd. a nie od razu
usprawiedliwiać za reakcję forumowiczów bez ich zgody. Dopóki forum jest
otwarte, każdy może czytać nasze historie i pisać, nawet jeśli będą to głupoty.
A każdy z nas ma prawo zareagować, jeśli się z czymś nie zgadza albo coś go
wyjątkowo zdenerwowało. Przede wszystkim jest to nadal forum rodziców dzieci
chorych i rodziców osieroconych. Jeśli ktoś nie liczy się z naszymi odczuciami
(tobie to nie przeszkadza, ale jest gro osób, których takie wątki doprowadzają
do szału)nie powinna go też dziwić reakcja na nie. Niby mamy być dla siebie
dobrzy, ale jakie są granice tej "dobroci"?

[a.zaborowska1]

Tak masz rację ! Mamy inne poglądy na ten temat. Ja wolę ludzi którzy zadają
najgłupsze pytania ale rozmawiają ze mną, rozmawiają, pytają o tym co ja czuje,
o mojej córci której nie ma. Wolę tych nie taktownych ludzi niż milczących
przyjaciół których już nie pamiętam jak wyglądają - bo tak dawno z nimi nie
rozmawiałam, nie pamiętają gdzie mieszkam. A jak spotkam to pytają o pogodę.
Jakie dla ciebie jest taktowne pytanie? Nie ma takich ! Taktowne może być tylko
mocne przytulenie kiedy tego potrzebujemy. Ja rozumiem tych ludzi i będę ich
bronić bo też byłam taką beztroską mamą i zapewniam cię że ja nieodważyłabym
się na napisanie czegokolwiek do takich matek. I nie uważam że takie zachowanie
jest taktowne. Chcę żeby wszyscy mnie przytulali, litowali się, wycierali mi
łzy i pytali, rozmawiali. Nienawidzę ludzi którzy milczą!
Ale to tylko moje odczucia.

pozdrawiam
Agnieszka

[blinucha]

Tak jak ci wcześniej napisałam, jestem już prawie 8 lat po stracie. Droga,
którą odbyłam od tego czasu, też naszpikowana jest historiami tego typu, jakie
opisałaś. Nie oczekuj jednak od innych, że ze spokojem przyjmować będą
teksty "dzięki Bogu trudno mi sobie nawet wyobrazić " albo "czy można żyć po
śmierci dziecka i nie zwariować". Gdyby osoby zakładające te watki poczytały
(tak naprawdę, ze zrozumieniem) nasze historie, NIE ZADAŁYBY tak głupich pytań.
Naprawdę nie trzeba odznaczać się wyjątkową bystrością umysłu, aby po lekturze
chociażby pierwszej strony z wątkami naszego forum wstrzymać się z tego typu
pytaniami. Tak "dobrodusznie" zadane, okraszone żewnymi łzami naprawdę do mnie
nie przemawiają. Ale jak napisałam wcześniej - każdy z nas ma różne odczucia,
potrzeby. Cieszysz się, że są takie wątki - ok, odpisuj na nie, dziękuj w swoim
imieniu za wspaniałomyślność, empatię i Bóg raczy wiedzieć co jeszcze autorom.
Ja nadal upieram się przy wersji, że napisanie takich tekstów wynika z braku
przemyślenia tematu. Wszak istnieje regulamin forum, istnieje wątek "Podziwiam
Was". Czy rzeczywiście te osoby dokładnei czytają forum, że nie wiedzą o tym
wątku, wszak specjalnie dla nich założonym ??! Dlaczego chcą "zabłysnąć" na
forum swoim współczuciem? Agnieszko, odpisuj jak masz ochotę na te wątki, a ja
jak mnie będą wkurzały bedę je piętnowała. Jakoś nie docierają do mnie czyste
intencje ich autorów, tylko egoizm i nawet głupota. Jakie to szlachetne,
współczuć ... A ja wolę, żeby nic nie mówić jak ma się mówić w ten sposób.

[iwonaiza]

Dzięki blinucha. Jakoś mi lżej na sercu kiedy to wszystko tak dokładnie
opisałaś. Podobnie jak Ty , jestem wiele lat po stracie i przechodziłam rózne
etapy żałoby po dziecku. Najgorszy był czas , kiedy ja chciałam odejść.
Wszystko się zawaliło. Nie życzę nikomu takiego stanu i takiej drogi przez mękę
jaką przeszłam. To cud że urodziłam jeszcze jedno dziecko, na następne już nie
miałam odwagi i zdrowia , żeby się zdecydować. Osoby o wrażliwej konstrukcji
psychicznej ,takie jak ja , naprawdę wymagają szczególnej troski i opieki.
Dziękuję Ci jeszcze raz i pozdrawiam serdecznie. Iw

do iwonaiza

[blinucha]

No własnie.... Synek, który zmarł, był moim pierwszym dzieckiem. Dwa lata temu
urodziłam drugiego chłopca, ale co przeszłam, aby zdecydować się na ciążę i ją
szczęśliwie "donosić", wiem tylko ja. I co czuję, kiedy pomyślę o trzecim
dziecku, na które właściwie mogłabym się zdecydować a znowu coś mnie
powstrzymuje, znowu wiem tylko ja i wiedzą to kobiety, które takie decyzje mają
lub miały przed sobą. Nie chcę rzewnych krokodylich łez, podziwiania,
wynoszenia pod niebiosa - chcę normalnych rozmów nt. zmarłego syna z bliskimi i
rodziną, braku wścibstwa u obcych, którzy przez przypadek najczęściej dowiadują
się, że jestem po stracie i chcę normalnie wychować drugiego syna, nie
popadając w skrajności, nie być nadopiekuńcza (bo się okropnie o niego boję)
ani zbyt mało opiekuńcza (bo jest zdrowy, więc nie trzeba przesadzać). I chcę
jeszcze odpowiedzieć mu na wszystkie pytania, które mi ewentualnie zada na
temat swojego starszego brata. Nie chcę litości, bo ona kojarzy mi się z
niezdrową ciekawością. A w stracie dziecka naprawdę nie znajdzie się niczego
ciekawego.

Pozdrawiam i również życzę ci dużo siły, szczególnie w te gorsze dni, kiedy
wszystko się przypomina i pomimo biegającego koło ciebie zdrowego dziecka nie
ma się siły z żalu wstać z łóżka ..... Bo tak to naprawdę jest. Jesteśmy
wdzięczni za zdrowe (kolejne) dzieci, ale one są kolejne .... I zawsze
pamietała będę, że jestem mamą dwóch chłopców, tylko na ponowne spotkanie z tym
pierwszym muszę jeszcze trochę poczekać .....

[malutkaania]

a ja mysle..mysle ze takie pytania sa potrzebne. zgadzam sie z agnieszka..
zgadzam sie z nia..wole jak ktos mowi i pyta, a nie mija mnie z daleka, mysli
ze minelo..NIE MINELO! i jestem wdzieczna tym ludziom, ktorzy draza ten temat,
i oytaja co czuje, kiedy moga isc ze mna na cmentarz-na grob symbol, bo nie
dane mi bylo zobaczyc moje malenstwa... jestem im wdzieczna, z kazda chwile, w
ktorej wiem ze sa, ze moge mowic plakac..

malutka-mama 2 aniolkow

Myślę, że ....

[blinucha]

... jest spora różnica, jeśli chodzi o oczekiwania co do bliskich osób,
znajomych a osób ( nie ukrywajmy) obcych. Ja też miałam pretensje do wielu
ludzi udających, że temat mojego dziecka nie istnieje; obserwowałam też wielu,
którzy chcieli zapytać, pocieszyć i nie wiedzieli jak (a ja nie miałam siły,
aby im to ułatwić). Ale temat mojego syna i jego śmierci to świętość, ja akurat
nie chcę rozmawiać z całym światem o tym, bo i tak wiem, że nie znajdzie to
zrozumienia u każdego. A litości nie chcę nawert od bliskich, o nieznajomych mi
osobach nie wspominając. Już wolę, żeby nic nie mówić.

[a.zaborowska1]

Śmierć dziecka niezależnie czy jest to pierwsze, drugie czy dziesiące boli tak
samo i trafio w to samo miejsce. Wiesz moja córcia kiedy umierała jej
siostrzyczka zadawała przeróżne pytania na które umiałam, czasami milczałam lub
nie umiałam odpowiedzieć:"
- Czy Adusia jak umierała to było mamusiu takie bummm światło i wtedy poszła do
Boga,
- Czy duże miała skrzydełka
- Czy ciebie bolało jak ona umierała
- Czy tam pod pomnikiem został z niej kościotrup
- Czy ona mnie kocha
- Dlaczego umarła, znowu jestem sama (przy szlochających łzach)
- Kiedy będziesz miała dzidzie
- Powiedz mi proszę że napewno następna dzidzia będzie zdrowa
- (przy każdym bólu brucha: Czy masz już dziecko? co lekarz powiedział
- a skąd będziesz wiedziała że dzidzia się urodzi i nie umrze
- dlaczego nie mogliśmy jej zabrać do domu
- dlaczego nie mieliśmy racji że będziemy ją kąpać karmić przewijać, przecież
mówiłaś że będziemy

...itd

I wiesz to są pytania które spędzają mi sen z powiek, bo co mam odpowiedzieć 7-
letniej dziewczynce? ... że strach i ból nie pozwala mi na zaście w następną
ciąże. Że odwlekam to z miesiąca na miesiąc. Że panicznie boję się każdego dnia
o moich najbliżych, że jeśli śmierć przyszła już tak blisko to może to się
powtórzyć.
Jeśli nie możesz bo cię denerwują pytania od ludzi którzy są dorośli jak chcesz
umieć wytłumaczyć dziecku. A takie pytania są o wiele wiele trudniejsze.

A zabawne w tym wszystkim jest to że to jedyna osoba która chce ze mną
rozmawiać na temat naszego ślicznego Anioła. Więc jak odmawiać dialogu?
I dlatego będę bronić ludzi "zdrowych dzieci" którzy tu piszą pytają ... a i
wiesz co regulamin mówi ... szanujmy uczucia innych ...Itd... ale czy my
odpychając ich nie ranimy ich. ? Zazwyczaj ci ludzie dostają po nosie i zapewne
omijają to forum szerokim łukiem. Bardzo szlachetne z naszej strony? Wymagając
od innych , wymagajmy również od siebie.

pozdrawiam
Agnieszka

[blinucha]

Agnieszko,

uszanować trzeba to, że ktoś po przejściach nie ma ochoty rozmawiać na dany
temat albo "selekcjonuje" sobie swoich słuchaczy. To jest forum przede
wszystkim dla rodziców dzieci chorych i rodziców po stracie. Kto ma się tutaj
czuć komfortowo? Ja czy inna matka dziecka zdrowego, zalewająca się rzewnymi
łzami nad moim losem? I uprzedzam twoją odpowiedź, że dobrze czuć powinni się
wszyscy. To jest niestety NIEMOŻLIWE, co zresztą od czasu do czasu wychodzi w
burzliwych postach na określone tematy. Napiszę po raz n-ty: u góry jest wątek
Podziwiam Was, tam jest miejsce na hołdy. Komu się podobają, może tam zaglądać,
kogo doprowadzają do szału, nie wchodzi do niego. Naprawdę nie dziwię się
gwałtownym reakcją na takie posty, bo niedługo dojdzie do tego, że ci, dla
których forum zostało założone, zaczną się tutaj bardzo źle czuć. Czy pomysł z
założeniem wątku Podziwiam Was nie był trafiony? Czy nie jest pewnego rodzaju
kompromisem? I wilk syty, i owca cała, Agnieszko. Przykro mi, że córka jest
jedyną osobą, z którą możesz tak naprawdę porozmawiać o dziecku, które
straciłaś. Ale nie jesteś odosobniona w tym przypadku, co więcej, wiele osób
mogłoby odpisać ci, że masz szczęście, że chociaż ona jedna z tobą rozmawia, bo
wiele z nas w ogóle nie ma partnerów do dyskusji. Nie ma takiej możliwości, aby
forum funkcjonowało w taki sposób, który będzie odpowiadał nam wszystkim. A ja
w tej kwestii konsekwentnie zamierzam być egoistką i chcę się tutaj dobrze
czuć. Nie mam zamiaru mieć wyrzutów sumienia po odpisaniu osobie nie związanej
z tematem, że nie podobają mi się jej słowa. Bo najczęściej jest tak, że takie
osoby w ogóle nie rozumieją, o co cały ten wrzask. Wszak wykazały się pełną
wyrozumiałością, współczuciem a my jako sfrustrowane baby napadamy na nie?!
Dlatego kolejny raz powtarzam - lepiej parę razy się zastanowić, zanim się
tutaj cokolwiek napisze. Czytać należy również ze zrozumieniem. Gdyby nie te
błędy, nie byłoby bitwy o "głupie" posty.
Pozdrawiam

[a.zaborowska1]

Nie mam słów...

[blinucha]

Brak ci wyrozumiałości, Agnieszko? Masz ją tylko dla tych, których potrzebujesz?
Tak trudno zrozumieć, że z tymi samymi doświadczeniami można mieć odmienne
zdanie?

[iwonaiza]

a.zaborowska1 napisała:

> Nie mam słów...
Agnieszko, nie doświadczyłaś sytuacji kiedy umiera matce pierwsze dziecko. Jest
to koniec macierzyństwa . Pamiętam jak położna ,,pocieszyła" mnie po śmierci
Moniki, mówiąc: niech się pani nie martwi, zajmie się pani swoim dzieckiem,
tym starszym. Pamiętam jakie ogromne wystraszone oczy zrobiła kiedy
powiedziałam : proszę pani ja nie mam żadnego dziecka. Bardzo się poczuła
niezręcznie i uciekła po prostu. Nie mam słów na opisanie tego co poczułam.
Skończył się świat , skończyło się moje życie pełne beztroski i ufności. przy
zrozumieniu takiej sytuacji potrzeba odrobiny pokory, nie doświadczyłam tego ,
nie będę pisać i nie będę kreować rzeczywistości której nie znam, a tym
bardziej oceniać co inni czują. Skąd ja mogę wiedzieć jak mają się czuć ? co
przeżywają?

[a.zaborowska1]

Iwonko! Chyba już się trochę pogubiłaś o co tu poszło w tym poście. Ta
dziewczyna nikogo tutaj nie oceniała ... tylko napisała "przepraszam" a wy
odbiegłyście trochę od tematu.

Po za tym jeśli myślisz że jest hierarhia w umieralności dziecka (pierwsze,
drugie, dziesiąte) to chyba naprawdę jest to zbędna rozmowa...

PS. Zajęcie się dzieckiem "tym starszym" nie zmniejsza bólu...

[iwonaiza]

przytulam Cię mocno , pozdrawiam wiosennie, słonecznie. Trzymaj się.Iw

[o_n_a2]

Do Agnieszki:
Napisałam Ci e-mail na adres [e-mail] Jeśli chcesz to przeczytaj.