poczucie winy

[kaanma11]

minelo juz dwa i pol roku odkad umarlo moje dziecko. Pierwsza
ciaza,radosc calej rodziny, dzielenie sie nowiną ze wszystkimi. W 9
tygodniu lekarz powiedział mi, że nie widać bicia serca, że dziecko
umarło.Wiedzialam o tym, noc wczesniej przysnila mi sie jego smierc
i po przebudzeniu czulam, ze to sie stalo, pojechalam jednak do
szpitala, bo wciaz mialam nadzieje. To byl chlopczyk, widzialam go
we snie, dlatego wiem.Przez ten czas, do dzis nie bylo dnia, zebym o
nim nie myslala. I zebym nie winila sie za jego smierc. Zanim
dowiedzialam sie ze jestem w ciazy bralam antybiotyk, lekarz
powiedzial, ze w razie czego nie jest bardzo grozny, ale pozniej
przeczytalam, ze jednak jest to lek uwazany za niebezpieczny.
Wczesniej bylam u ginekologa i nie zobaczyl ciazy. Nie moge sie
jednak pozbyc poczucia winy, ze przez ten lek zabilam moje dziecko.
W tym roku urodzilam zdrowa coreczke, pomogla mi bardzo, choc ciaza
byla trudna, ale wciaz jeszcze mysle o moim synku - aniolku, ktory
mogl zyc, a z mojej winy nie zyje.

[annobr]

Nie obwiniaj się. Nie masz 100% pewności, że to Twoja wina i nigdy takowej mieć
nie będziesz...
(*)(*)(*) - dla naszych Aniołków

[mama.rozy]

matki tak mają,że gdy coś się stanie ich dziecku,zawsze najpierw szukają winy w
sobie.
im sprawa poważniejsza,tym poczucie winy większe.musisz jakoś sobie przepracować
ten ból,dać sobie czas na prawdziwą żałobę.a poza tym to ciągłe poczucie winy
będzie rzutować na twój kontakt z córeczką.masz możliwość porozmawiania z dobrym
psychologiem?może pomóc ci kogoś poszukać?pozdrawiam.

[kaanma11]

Nie wiem czy chce rozmawiać z psychologiem, dziwnie mi mówic o
najbardziej intymnych rzeczach komus, dla kogo słuchanie mnie to
zawód, sposób utrzymania, komu za to płacę...

[mama.rozy]

zaprzyjaźniona osoba?nie myślę o kimś obcym,to trudna sytuacja,ciężko tak się
uzewnętrzniać.ale zrobiłaś już pierwszy krok,napisałaś tutaj,to może znajdziemy
jakieś pocieszenie.albo przyślę ci priva,jak nie chcesz na ogólnym forum.a jeśli
jesteś z okolic warszawy to możemy się spotkać na kawie.mam trójkę dzieci,zawsze
znajdzie się temat.pozdrawiam.

[kaanma11]

dziekuje Ci bardzo!! Byloby cudnie sie spotkac, ale niestety jestem
z Poznania. co do priva - chetnie, dzieki;-)

[mama.rozy]

a w poznaniu i okolicach same znajome,bo kończyłam tam studium na mostowej!priva
podeślę jak małż wróci,bo nie pamiętam...pozdrawiam

[mmmmmm2]

Po śmierci dziecka większość z nas ma poczucie winy.
Czasem "pomagają" w tym lekarze. Moja Julcia miała po porodzie
wylewy wewnątrz główki, potem zmarła. Lekarka pytała mnie czy nie
spadłam skąś będąc w ciąży.
I analizowałam wszystko - może mąż w nocy nie szturchnął w brzuch? A
może mój duży pies za mocno się do mnie przytulał? A może bakteria -
która ponoć była przyczyną śmierci Julci to też moja wina? Może
mogłam wybrać bardziej higieniczny gabinet ginekologiczny?
Może, może, może....

Takie wyrzuty sumienia są - choć pewnie żadna z nas niczemu nie jest
winna.

W drugiej ciąży - nie wiedząc że "zaszłam" - na początku ciąży
brałam antybiotyk. Później, już w czasie zaawansowanej ciąży upadłam
zimą na lodzie. I płakałam, płakałam, - że nie potrafię być matką,
że każde dziecko które jest w moim brzuchu jest narażone na
niebezpieczeństwo...

Ale udało się....

Nie ma więc reguły, nie ma naszej winy w tym że nasze Aniołki nie są
z nami.

[mama.rozy]

podaję ten adres,jak będziesz chciała to skrobnij.pozdrawiam,[e-mail]

[kaanma11]

Dziękuję Wam bardzo, dziewczyny. Wczoraj na spacerze w lesie
myslałam o tym naszym forum i o tym, że takie rzeczy nie powinny się
dziać, nikt nie powinien tracic dziecka. Sciskam Was mocno.
Mamo.Rozy - dziekuje za maila, napisze.

[mama.rozy]

bo widzisz,u mnie było inaczej.pod koniec ciąży miałam infekcję,którą leczyłam
domowymi sposobami.i wyleczyłam,tak mi się zdawało.w 37tc zaczęłam rodzić,to
trzecie więc byłam spokojna.poród najlepszy ze wszystkich trzech.jak mi
wyjmowali małą to była lekka panika,dziwnie krótka pępowina-musiałam małą
trzymać między nogami-i na moje oko,dziecko bardzo spokojne.na ich oko coś nie
tak.przy badaniu zaczęła tracić oddech,szybko ją wzięli pod maszynę.nie
wiedzieli co i jak,moje badania były prawidłowe.na drugi dzień wyszła wielka
infekcja,mała ciągle źle oddychała,wymiotowała wodami.antybiotyki,cuda.nie byłam
jej w stanie dotknąć przez te dni,bo się bałam że jak umrze to ja razem z
nią.wyszła z tego,do dzisiaj nikt nie wie co to było.a we mnie cały czas jest
myśl-mogłam wtedy,przy mojej infekcji,zrobić coś więcej.
pochowałam w swoim życiu zawodowy kilkoro dzieci,matek zostawiających
dzieci(pracuję w hospicjum).nie odpowiem ci,dlaczego umierają.dane mi było
stanąć przy ich cierpieniu,tyle ile to możliwe.każda śmierć boli,każdej mogłoby
nie być.
pozdrawiam serdecznie.

[kaanma11]

Nie miałam kilka dni dostepu do netu. Juz pisze na priv. Dzięki.

[leonika0]

kaanma11 wszystko zalezy od psychiki danej osoby. Ja poronilam w 10
tygodniu i dopiero teraz zdalam sobie sprawe, ze minelo od tego
czasu juz prawie 11 lat. Czas leczy rany to popularne powiedzenie
zwlaszcza w sytuacjach takich gdy swiat wywraca ci sie do gory
nogami. Mialam 20 lat i marzenia, sby byc wspaniala zona i matka dla
maluszka rosnacego w moim brzuszku. Choc nie planowalismy ciazy
wierz mi, bylam gotowa na to aby w wieku 20 lat zostac mama. Od
pierwszej chwili, gdy dowiedzialam się, że bede mama czulam, ze juz
nia jestem i 9 miesiecy oczekiwania na pojawienie sie kruszynki na
swiecie bedzie dla mnie najpiekniejszym okresem zycia. Kochalam moje
dziecko od pierwszych chwil... W 10 tc zaczelam plamic, mialam
nadzieje, ze panika ktora mnie ogarnela jest tylko i wylacznie moja
panika, ze nic sie nie stalo, ze bedzie dobrze, przeciez zdarzaja
sie takie sytuacje...zostalam w szpitalu w jeden dzien zrobiono mi
usg gdzie lodowatym glosem lekarz robiacy usg powiedzial: "nie widze
tetna plodu, ani akcji serca plodu, plod jest obumarly dojdzie pani
sama na gore do sali?" Jakiego plodu dlaczego ten rzeznik mowi o
moim dziecku plod? Dlaczego nie widzi bijacego serduszka? Przeciez
ja wiem, ze ono bije czuje to - walczylam z myslami plakalam winiac
oczywiscie siebie, ze to moja wina. Na drugi dzien dla pewnosci
zrobili mi drugie usg inny lekarz powiedzial: "hmmm ja tu widze
akcje serca, chyba pan doktor sie pomylil" a jednak!!!!! jest
nadzieja, ten idiota nazywajac moje dziecko plodem nie powinien byc
lekarzem, jesli chce pracowac w szpitalu to chyba tylko ewentualnie
jako stroz - pomyslalam i bieglam jak na skrzydlach na sale, zeby
zadzwonic do moich bliskich, ze jednak wszystko jest ok, ze sie
pomylili, ze najwyrazniej sie pomylili, przeciez to sie zdarza...
dwa dni pozniej ordynator budzac mnie z narkozy mowil, ze wyczyscil
mnie ladnie i kiedys bede mogla miec dzieci...
wyszarpano ze mnie moje malenstwo...nie odeszlo samo po prostu je
wyszarpano "jestescie mlodzi, bedziecie mieli jeszcze dzieci" mowili
znajomi i rodzina a ja nienawidzilam ich za to, ze mowia cokolwiek,
miesiac po tym wszytskim kuzynka urodzila syna, dlugo walczylam z
myslami ale chec zobaczenia dziecka przezywciezyla, gdy go
zobaczylam pomyslalam o niej, ze jest szczesciara a moj synek lub
corcia? zostal w koszu w szpitalu... Dlugo nie moglam dojsc do
siebie i mimo tego, ze w miedzyczasie wyszlam za maz nie cieszylam
sie z tego tak jak wtedy gdy moglismy stworzyc pelna rodzine,kazda
kobieta w ciazy ktora widzialam powodowala, ze nienawidzilam samej
siebie,za to ze inne moga a ja jestem beznadziejna bo nawet nie moge
zadbac o swoje dziecko. Po czterech miesiacach od straty mojego
dzieciatka zaszlam w ciaze, takze nieplanowanie...radosc ogromna z
jedenj strony z drugiej ogromny strach. 10TC byl koszmarem, co 5
minut chodzilam do lazienki sprawdzac czy wszystko jest ok. Termin o
ironio na dzien strarty mojego pierwszego dziecka 19 styczen. Ciaza
rozwijla sie prawidlowo ja czulam sie fantastycznie i w grudniu 3
tygodnie przed terminem urodzilam zdrowa sliczna dziewczynke, a 3,5
roku temu urodzilam wspanialego rozbojnika Leonka. Mam dwoje
wspanialych dzieci, kocham je ponad zycie, ale nie zapomnialam...
mysle od czasu do czasu jakby wygladal, jaki by byl. Pisze On, bo
czuje, ze to byl chlopiec. Moze dlatego tak bardzo kocham mojego
syna - podwojna miloscia. O Ironio ostatnia ciaze zaplanowana mialam
od A do Z, chcialam miec druga dziewczynke, bo uwazalam, ze
nienadaje sie na matke dla chlopcow...los zadecydowal za mnie i mimo
planow , testow owulacyjnych urodzil sie chlopiec...
Ot cala moja historia, ale...najdziwniejsze jest to, ze tak gleboko
chcialam zatrzec w pamieci ten czas, ze gdy moje dziecko umarlo we
mnie nie traktowalam go jako istoty zywej, nigdy nie uznawalam, ze
mam Aniolka w niebie, mojego Aniola Stroza, wydawalo mi sie ze prawo
do miana Aniolkow maja tylko te dzieci, ktore sie fizycznie
narodzily obojetnie czy przedwczesnie czy w terminie i zmarly na
wskutek np choroby. dzieki temu forum zrozumialam, ze nie jestem
sama. Kaanma11 nie miej wyrzutow sumienia - nic nie moglas zrobic,
po prostu czasami sie tak zdarza ja nie bralam zadnych lekow, po
prostu umieraja slabe dzieciatka, takie ktore nie mialyby szans na
zycie w normalnym swiecie bo bylyby za slabe, wiec lepiej ze stalo
sie to w 10tc a nie wtedy gdy donosilabym cala ciaze i urodzila np
martwe dzieciatko bo wtedy nie dalabym sobie rady, albo urodziloby
sie tak bardzo chore, ze zmarloby po kilku dniach czy miesiacach.
wtedy cierpialabym jeszcze bardziej, ze nie moge mu pomoc.
Pozdrawiam Cie serdecznie i moze pomysl o nowym malenstwie, nie nie
w zastepstwie, tylko jesli piszesz na tym forum tzn ze jestes matka,
a kazda matka musi miec dzieci.

[kaanma11]

dziekuje leoniko0 ;-) Mialam takie same mysli jak Ty widzac kobiety
w ciazy i nieco po moim poronieniu szwagierka urodzila corke, wiec
laczy nas również to podobne doswiadczenie. Staram sie myzlec, że
moje dziecko było po prostu słabe, ale jakos nie umiem w to
uwierzyc...Pewnie trzeba się nauczyc zyc z bólem. Chciałabym byc
taka jak wcześniej, ale już nie jestem tą samą osobą. Dobrze, że
jest to forum, gdzie nie tzeba, tak jak w realnym zyciu, udawać, że
juz jest dobrze i ze nic sie nie stało.

[madducha]

nie obwiniaj się kochana
(*) dla Twojego Aniołeczka

mama Filipka B. (*) *09.12.2005 +13.01.2006

[leonika0]

dasz rade, wierze w to gleboko. to forum nie jest tylko po to, aby
pisac tu o swoich prawdziwych uczuciach, o ktorych nikt glosno nie
chce mowic. To forum jest takze po to, aby wspierac i podnoscic na
duchu te wszystkie matki, ktore stracily dziecko, ale nie stracily
sensu zycia, ktore sprobuja jeszcze raz zawalczyc o swoje szczescie
i szczescie maluszka. Kochana wierze w to gleboko, ze bedziesz miala
na tyle sil, aby sprobowac miec drugie dziecko. I kiedys gdy bedzie
szlo z toba za raczke, opowiesz mu o braciszku lub siostrzyczce
Anilku, który pilnuje Was z gory... (*)(*)(*)(*) dla Twojego
Anioleczka. Trzymam za Ciebie kciuki

[mama.rozy]

mam chwilowy problem z tym moim kontem,małż ma coś jutro załatwić z tym w
pracy.jak się uda to zaraz wieczorem odpiszę.uściski.

[kaanma11]

rok temu przed swietami mój ukochany zapytał mnie o to, jakie
marzenie chciałabym, aby sie spełniło. chcialam mu powiedziec, ze
chce zeby nasze dziecko żyło, ale nie powiedzialam, żeby nie było mu
przykro, ze zadał niewłasciwe pytanie. Nie ma nawet grobu, na który
mogłabym zanieść znicz...

[mama.rozy]

kochana,tu szybciej ci odpiszę.jeśli to coś da-znAJDŹ w cichszym miejscu na
cmentarzu zaniedbany grób dziecka,zrób coś na nim,zapal znicz,połóż kwiaty.w
zamian za twoje.cały czas myślę co ci doradzić,jak pomóc.jak sobie to poukładam
to napiszę więcej.mocne uściski.pozdrawiam

[kaanma11]

dzieki ;-) Bardzo mi pomagacie po prostu będąc tu. Grobu poszukam...

[anetakw27]

Każda z nas chyba o cos się obwinia-ale prawda jest taka,że na pewne
rzeczy nie mamy wpływu-to nie my decydujemy tylko -Bóg