Pisałam gdy

[gutek1231]

było mi strasznie ciężko, po stracie bliskiej osoby, gdy bałam się, że stres
obudzi najgorsze objawy choroby. Dziś mija miesiąc i już wiem, że czas goi
rany a ja się powoli wyciszam i godzę z rzeczywistością. Zaczynam nawet
odczuwać drobne radości /co budzi niewielkie wyżuty sumienia/. Chciałam się z
Wami tym wszystkim podzielić, fajnie,że jesteście.

[o_ll_a]

gutek1231 napisała:

Zaczynam nawet
> odczuwać drobne radości /co budzi niewielkie wyżuty sumienia/.

Witaj,

No to już przesada nie sądzisz? Masz poczucie winy że zaczynasz na nowo cieszyć
się życiem?
Ciesz się dalej i nie tylko z drobnych radości ale miej ich coraz więcej:-)
Czego Tobie życzę:-)
Powodzenia:-)

[gutek1231]

Może źle się wyraziłam,może to nie są wyrzuty sumienia tylko tak trudno
pogodzić, że tej kochanej osoby już nie ma i budzi się w człowieku takie
uczucie - im więcej pamiętam, im bardziej zatrzymam czas to ona /ta osoba/ tu
będzie, to nie odeszła. Przecież jak dużo i długo będę pamiętała to tyle ten
ktoś drogi będzie ze mną. Nie wiem czy dobrze wytłumaczyłam mój stan, czy to
się w ogóle da wytłumaczyć ? Ale może zrozumiesz. Dzięki za odpowiedź.
Pozdrawiam.

[o_ll_a]

wiem o co Ci chodzi:-)
W sumie to naturalny odruch człowieka , kiedy kogos się kochało całym sercem i
w pewnym momencie zabraknie tej osoby.
Powiem Ci szczerze że i tak Cie podziwiam.
Nie wiem jak sie pozbieram ( o ile ) kiedy stracę moją Mamę. Można powiedzieć
ze to kompletny absurd wyprzedzać wydarzenia. Ale to jest mniej wiecej tak, ze
staram sie z tą myslą oswoić, choć zdaję sobie sprawę iż jeśli wogóle uda mi
się to"oswojenie" to będzie mistrzostwo świata.

Rozumiem Cię i podziwiam

Trzymaj się :-)

[gutek1231]

Dzięki za zrozumienie i już mogą Ci odpowiedzieć nie uda się. Nie ma takiej
opcji w naszym sercu. Ja też się z tym niby oswajałam, że wiek, że choroba.
Tak,rozum tak, a serce i tak swoje. A jednak słońce świeci i Ona by pewnie
bardzo nie chciała żebym ja cierpiała. A jutro przyjedzie moja
siostra /starsza/ i będzie mi dużo, dużo lżej. Mama nas ciągle prosiła, że jak
kiedyś odejdzie to mamy być sobie najbliższe, najdroższe. Wiesz, jak była to w
połowie żeśmy tak za sobą nie tęskniły jak teraz. Strasznie się cieszę na ten
przyjazd.