rok na emigracji!

[pama13]

zapraszam do wirtualnego baru i stawiam co duszyczki zapragna!wczoraj minal
rowny rok mojego zycia na emigracji!daleko od domu,w zupelnie nowym
srodowisku i okolicznosciach przyrody!odczucia podczas ostatnich 12 miesiecy
na temat nowego miejsca zaieszkania mialam mieszane i tak roznorodne,ze
gdybym zaczela je tutaj opisywac... usnelybyscie Kolezanki ale jedno
stwierdzic musze: emigracja uczy zycia ,wzmacnia charakter-bo co nas nie
zabije to nas wzmocni i wzbogaca o duzyyyyyyyyyyyyyyyyy bagaz doswiadczen!
wiem ,ze jeszcze "zoltodziub" ze mnie i wiecej przede mna anizeli za mna,ale
pierwszym roczkiem pochwalic sie musialam
no to siup w ten dziub!

[sylwek07]

pama13 masz szczescie ze masz na kogos liczyc,chociaz to moze byc 1 osoba tam
zagranica to bardzo duzooo daje.

[lucy58]

sylwek07 napisał:

> pama13 masz szczescie ze masz na kogos liczyc,chociaz to moze byc 1 osoba tam
> zagranica to bardzo duzooo daje.
>
Sylwek. Ty chyba, chlopie,jakas depresje masz. Nie licz na nikogo, a tym
bardziej na te wymarzona. Przez 16 lat pobytu w USA nie mialam ANI jednej osoby
na ktora moglam liczyc. Ale w koncu sie trafilo. Jak slepej kurze ziarnko. Nie
trac nadzieji, i nie szukaj na sile. W koncu, podobno, dobrych ludzi Pan Bog
nie zapomina.
Lucy

[mijaczek]

gratuluje!
uswiadomilam sobie, ze u mnie w sumie to bedzie juz prawie 5 lat....

[gherarddottir]

Oj gratki, ja juz ponad ponad Twoj wynik

[malynils]

No to siup!
Twoje zdrowie.

[abere8]

Niezle, wlasnie sobie uswiadomilam, ze dokladnie 13 czerwca cztery lata temu
wyjechalam z Polski i po miesiacu w Stanach znalazlam sie w Nowej Zelandii. Tak
ze i ja mam co opijac.

To chlup w ten glupi dziob!

[cuciolo]

4,5 roku na emigracji, oj duzo sie dzialo i dzieje w moim zyciu
Stawiam martini

[asia.sthm]

No to najtrudniejszy rok masz juz za soba. Z nowym rokiem, lzejszym krokiem.
Gratuluje i siup.

[tamsin]

dolaczam sie do gratulacji!!

[lucy58]

tamsin napisała:

> dolaczam sie do gratulacji!!
Tez sie dolaczam. Ale moglas uprzedzic, to bym malzonka wyslala po jakas
butelczyne. Tak to tylko piwko. I tak trzymaj dziewczyno. Oblewaj kazdy
nastepny roczek. Bo na obczyznie to "Nie jebajka, to jebitwa".
Lucy

[monika_a_b]

Gratuluję i szybciutko dzióbek podstawiam... ))

Tak sobie teraz pomyślałam, że ja w zasadzie nawet nie wiem w jaki sposób
powinnam liczyć teraz moją życiową emigrację. I jestem w kropce! Niemcy w
zasadzie nie uważam za emigrację, bo zbyt dużo czasu tam spędziłam i czuję się
po prostu jak u siebie w domu. To moja druga ojczyzna. Roczne pobyty w
Hiszpanii bądź Fracji też już dawno temu, a poza tym w celach edukacyjnych,
więc też się nie liczą. Stany? Równe 2 lata, ale przecież mimo mojej
przeprowadzki do Kanady 3,5 miesiąca temu często tam się zjawiam. Czy wtedy
taki staż emigrancyjny mi się jeszcze liczy? No właśnie, Kanada od 3,5
miesiąca... To chyba jest moja emigracja... Olaboga, taka stara emigrantka ze
mnie, a taka młoda stażem! PP Nie no, u mnie chyba lepiej nie liczyć... No
to o czym to było? Acha, Pama13 lała w diubek złoty trunek... No to siup! ))

[mon101]

Czy o pierwszym roku mozna tez powiedziec "Pierwsze koty za ploty"? Gratulacje
i polewamy po wsiech!Siup!

[jan.kran]

Ja dolaczam sie do bibki i zycze wielu szczesliwych lat na emigracji)

Mnie dobiega cwierc wieku niedlugo.. Jak ten czas leci.
Kran

[lucy58]

jan.kran napisała:

> Ja dolaczam sie do bibki i zycze wielu szczesliwych lat na emigracji)
>
> Mnie dobiega cwierc wieku niedlugo.. Jak ten czas leci.
> Kran
To dopiero bedzie oblewanie!!!
Lucy

[pama13]

toscie mnie kobitki rozbawily swoimi komentarzami! a powiedzcie Drogie moje po
ilu latach na emigracji poczulyscie sie pewnie na nowej ziemi i stwierdzilycie
no teraz to moj "dom"?tutaj czuje sie jak u siebie? bo ja do tej pory czuje sie
jak na wakacjach i wciaz tesknie i tesknie,wiem ,ze tesknota nie odejdzie w
sina dal ,ze trzeba sie nauczyc z nia zyc,ale czy nadejdzie dzien kiedy
poczuje,ze mam dwa swoje "katy"?

[sylwek07]

pama13 a to zalezy czym sie zjamujesz tam,pracujesz,uczysz sie czy tez siedzisz
w domu?I tez zalezy jak patrzylasz na swoj przyjazd do Kanady?

[pama13]

nie siedze w domu,na nude narzekac nie moge,a na pzryjazd do Kanady patrzylam
przez rozwe okulary

[lucy58]

pama13 napisała:

> toscie mnie kobitki rozbawily swoimi komentarzami! a powiedzcie Drogie moje
po
> ilu latach na emigracji poczulyscie sie pewnie na nowej ziemi i
stwierdzilycie
> no teraz to moj "dom"?tutaj czuje sie jak u siebie?

Ja sie poczulam jak kupilam moj mobil home. I dostalam papiery. Zajelo mi to co
prawda 16 lat ale teraz moge smialo powiedziec, ze mam swoj kat. I mimo, ze mam
swoje wlasne mieszkanie w Polsce, czuje, ze tym katem jest wlasnie tu gdzie
mieszkam obecnie.
Lucy

[pama13]

16 lat??!! lucy58 nie pocieszylas mnie tak!papiery!wiem,ze kiedy je
otrzymam duzo zmieni sie w mojej glowce,sama swiadomosc,ze w kazdej chwili bede
mogla wylatywac i przylatywac sprawi,ze poczuje sie swobodnie.z perspektywy
roku uwazam,ze bardzo wiele wydarzylo sie w moim zyciu i sporo juz tutaj
osiagnelam-takze dumna moge byc z siebie,ale stopuje mnie odrobinke
to "uwiazanie i ozcekiwanie" no ale glowa do gory i do przodu!mam nadzieje,ze
na swieta bozego narodzenia bede juz z rodzinka w pl.

2 lata:)

[marjanna1]

Dokladnie 16 czerwca 2 lata temu przywiozlam swoje szanowne 4 litery na stale
tutaj.

[asia.sthm]

Marjanno, moja najukochansza podniebna panno !!! Nie gadac mi tu, ze
zwariowalam )
Zycze ci na druga rocznice coraz lzejszego kroku. Zreszta o ciebie juz sie nie
martwie, Ty jestes jak ta jutrzenka swientojanska ...to znaczy, ze Ty sobie
zawsze uscielisz gdzies tam miedzy niebem a ziemia. Serdecznosci wielkie, bo
wiesz jak cie lubie.

Na pssyt PS powiem: moje dziecko zarabia juz pieniadze jako instruktor
krztalcac sie nadal... powiedz mentorowi, ze podopieczny sie mu udal ))))

[marjanna1]

Dziekuje za dobre slowa.

Przekaze mentorowi, ze podopieczny podaza jego sladem. Gratuluje udanego
dziecka.

[syswia]

Ja jestem w |Kanadzie 4,5 roku. Pierwszy rok byl najtrudniejszy, bo nie mialam
papierow. Potem nie moglam znalezc pracy. Po 3 latach podpisalam pierwsza umowe
o prace bezterminowa i wtedy poczulam sie niezle.

[jan.kran]

Ja naprawde u siebie poczulam sie po czterech latach pobytu w DE. Wrocilismy
z Polski po wakacyjnym pobycie , weszlam do domu i poczulam ze to moje
miejsce

W Norwegii po dziewieciu latach czuje sie troche obco ale jednak lepiej w
miare uplywu czasu.
Jednak moje dzieci sa zwiazane z Niemcami i Polska bardziej niz z Norwegia i
chyba dlatego ja tu tez sie czuje nie u siebie do konca.
Jednak od kilku miesiecy zaczelam w miare regularnie czytac norweska prase i
nawet jakas ksiazke zaczelam...
Dla mnie decydujacym momentem poczucia sie u siebie jest dobra znajomosc
jezyka... norweski jednak nie przychodzi mi z taka latwoscia jak jezyki inne
ktore znam. Widac na starosc troche stepialam i wolniej sie ucze.
Kran

[tamsin]

kiedys (tak dobrze 10+ lat temu) myslalam ze sobie moge sie osiedlac gdzie
chce, jak chce, itd. Po prostu nie myslalam o tym ze jestem na stale przykuta
do miejsca, okolicy, klimatu, ludzi, krajobrazu... No i pojechalam zobaczyc jak
byl mi sie zylo w NL....hmmmm..wialam szybciej niz polecialam, nie dla mnie to
bylo... Wakacje fajnie mozna spedzic, ale dom jest moj tu, Europa nie dla
mnie. Czasami jest potrzebna taka proba, aby zobaczyc jak bardzo jestesmy "w
domu", tam gdzie jestesmy.

[lucy58]

tamsin napisała:


Czasami jest potrzebna taka proba, aby zobaczyc jak bardzo jestesmy "w
> domu", tam gdzie jestesmy.

To najprawdziwsza prawda. Po 16 latach tulaczki po amerykansko-polskich
zaulkach, dostalam papiery, Tego samego dnia zamowilam bilet do Polski. Na
odwiedziny rodziny i starych katow. Zastalam nie te rodzine co pamietalam, i te
katy jakos sie pozmienialy. Rodzinka sie nieco postarzala, a z niemowlakow
zrobily sie pannice i kawalerowie na schwal. A te katy nie to, ze sie
pozmienialy. Nie moglam ich po prostu odnalezc. Gdzies zaginely w tym gaszczu
nowych drog, nowych budynkow, nowych restauracji. Nic mi nie przypomianalo tej
polski z przed 16 lat. Wszystko bylo jakos obce. I moje miasto i znajomi, i
rodzinka. I jak po 10 dniach przylecialam z powrotem na Floryde, owial mnie
ten znajomy, kochany skwarek, poczulam, ze jestem w domu. I od tamtej pory ten
skwarek mi jakos nie przeszkadza. Moge z tym zyc. Bo wiem, ze jestem w domu. I
na swoim miejscu.
Lucy

[pama13]

i mi sie wydaje(na pewnosc w moim przypadku jeszcze za wczesnie) ze jest jak
Kolezanki piszecie i wiecie co?jestem zdania(widzac po sobie),ze bedac na
emigracji w glowie mamy obraz Polski jaka opuscilysmy i pomimo,ze tutaj gdzie
obecnie zyjemy czas mknie do przodu,to wracajac po pewnym czasie do ojczyzny
spodziewamy sie,ze zastaniemy wszystko bez zmian,jakgdyby czas stanal w
miejscu;te same miejsca,klimaty,ludzi i relacje i wtedy spotyka nas mniejsza
lub wieksza niespodzianka.dlatego umieram z ciekawosci jaka bedzie moja
pierwsza konfrontacja z tym co zostawilam za oceanem rok temu(nie znam jeszcze
niestety daty moich odwiedzin w Pl,ale optymistycznie zakladam,ze sprawa z
papierami wyjasni sie na jesien i najpozniej na swieta Bozego Narodzenia
polecimy do rodzinki)

[abere8]

Wiesz, Pama, bylam w Polsce na 4 tygodnie na ostatnie Boze Narodzenie, po raz
pierwszy, odkad stamtad wyjechalam, czyli po 3.5 roku nieobecnosci - nieduzo sie
zmienilo, a to, co tak, to na lepsze. Czystsze chodniki, wiecej nowoczesnych
budynkow itp. Nie bylo jakisch wielkich niespodzianek ani na plus, ani na minus,
moze poza wyborem produktow w supermarketach - o wiele wiekszym niz w Nowej
Zelandii

[gherarddottir]

Taki paradoks moze dla niektorych.. ale no ja jestem Polka i mam swoje serce w
Polsce, razem z rodzina mieszkaniem, domkiem letnim itd. Ale mam tez swoj dom tu
z moim mezem. W obu miejscach moge czuc sie dobrze. W obu krajach widze i plusy
i minusy. Nie stoje w rozkroku. Jestem nienormalna chyba.

[gherarddottir]

acha pierwszy rok byl tragiczny: zero znajomych, zero zajecia, bardzo bardzo zly
stosunek rodziny meza do mnie ( przezwiska, donosy na policje itd). Po
skierowaniu pod przymusem sadowym dreczycieli na psychiatryczny treatment sprawy
zaczely nabierac innego biegu i ...moglam wreszcie zaczac doceniac mieszkanie tu
gdzie mieszkam. Pierwsze koty za ploty. Pierwszy rok idzie najciezej zwykle
nastepne juz leca

[rhodeisland]

Zanim przyjechalam do Stanow mieszkalam w innym kraju i od momentu przyjazdu
tam czulam sie lepiej, niz w Polsce.
Nie wiem, czy bierze sie to stad, ze latwo sie przystosowuje do roznych
warunkow, czy stad, ze w Polsce nie mam bliskich. Nigdy za Polska nie
tesknilam, zreszta ta Polska, ktora opuscilam juz nie istnieje. Mieszka w moim
sercu i czuje ja wtedy gdy czytam stare ksiazki, ogladam stare filmy. Nie
rozumiem dziesiejszej polskiej kultury. Nie potepiam, nie smieje sie z niej, po
prostu nie jest mi bliska.
Stany sa moim domem. Kocham ten kraj. Lubie odwiedzac Europe, zachwycac sie jej
zabytkami, ale w Stanach jest moj dom. Tu od poczatku czulam sie u siebie.
Wiem, ze do pewnych rzeczy nie mialabym dostepu nie mieszkajac w USA. Jestem
wdzieczna losowi, ze dal mi taka szanse.

[pama13]

slyszalam juz o takich przypadkach jakim jestes rhodeisland i ja nigdy nie
zroumiem Ciebie a Ty nigdy mnie.przede wszystkim to moi najblizsi(poza mezem)
mieszkaja w Polsce,a poza tym ja Polske opuscilam niedawno i nie ma az takiej
duzej roznicy pomiedzy kontynentami zebym czula sie jak w innym(lepszym)swiecie
i myslala ze Pana Boga za nogi zlapalam!bo w Polsce nie mialam zle,zylam na tym
samym poziomie,dostepnosc do wszelkich rzeczy byla tala sama wiec... ale jak
juz wspomnialam na wstepie nie zrozumie Twojego toku myslenia.

[sylwek07]

pama13 bo moze jakbys byla sama,czula sie samotna prawie cale zycie to bys
odczula ta zmiane ,,tak czasami bywa w Naszym zyciu ze nie kazdy ma takie same
zycie i kazdy patrzy na swiat inaczej...ja np nadal szukam swojego miejsca na
ziemi .

[pama13]

sylwek07,szczerze wspolczuje Twojej obecnej sytuacji,mam nadzieje,ze wkrotce
znajdziesz swoje miejsce na ziemi,bo kto szuka nie bladzi
3m sie!powodzenia!

[sylwek07]

pama13 widzisz to moze jest tak ze kazdy szuka swojego miejsca na ziemi i jesli
znajdzie to dziekuje losowi za to ze wrescie znalazl,,to jest tak jak z
miloscia.

[pama13]

tez mi sie wydaje ,ze tak jest.dlatego zastanawialam sie i pytalam na forum
bardziej doswiadczonych Kolezanek czy mozna poczuc ze na emigracji ma sie ten
drugi "wlasny kat" bo w Pl czulam ze mam takowy i mam nadzieje,ze i tutaj
poczuje podobnie.akurat ja szczesciara jestem,ze odkad pamietam czulam ze mam
swoje miejsce na ziemi i nie musialam go szukac.irytujace jest,ze pewne osobki
odebraly to jako uzalanie czy narzekanie,no ale coz...oto dowod jak ludzie
potrafia przekrecac,interpretowac po swojemu,a pozniej powstaja niesamawite
historie

[4me1]

pama13 napisała:

> slyszalam juz o takich przypadkach jakim jestes rhodeisland i ja nigdy nie
> zroumiem Ciebie a Ty nigdy mnie.przede wszystkim to moi najblizsi(poza mezem)
> mieszkaja w Polsce,a poza tym ja Polske opuscilam niedawno i nie ma az takiej
> duzej roznicy pomiedzy kontynentami zebym czula sie jak w innym(lepszym)
swiecie
>
> i myslala ze Pana Boga za nogi zlapalam!bo w Polsce nie mialam zle,zylam na
tym
>
> samym poziomie,dostepnosc do wszelkich rzeczy byla tala sama wiec... ale jak
> juz wspomnialam na wstepie nie zrozumie Twojego toku myslenia.
Po raz pierwszy zajrzalam na to forum i bardzo zaciekawil mnie jako
antropolozke ten watek. Mila pama 13 i inne osoby,ktore mecza sie w tym kraju,a
jak same pisza w Polsce nie mialy zle,powiedzcie czemu tu mieszkacie, czemu nie
wracacie? Po co sie meczyc, tesknic, wyszukiwac co tu zle ,skoro tam macie
wszystko? To jest bardzo trudne do pojecia, bo juz teraz Polska jest calkiem
innym krajem niz kiedys,kiedy czlowiek nie mogl w duzej mierze o sobie
decydowac. Cos tu Was jednak przygnalo i trzyma, czasem mezczyzna,ale nie tylko.

[adriannna1]

4me1 napisał:
. Mila pama 13 i inne osoby,ktore mecza sie w tym kraju,a
>
> jak same pisza w Polsce nie mialy zle,powiedzcie czemu tu mieszkacie, czemu
nie
>
> wracacie? Po co sie meczyc, tesknic, wyszukiwac co tu zle ,skoro tam macie
> wszystko? To jest bardzo trudne do pojecia,
___________

Hahaha - uwazaj 4m1 podobny watek jest na:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11918&w=64624842
Tez zadalam pytanie - po co i dlaczego dziewczyny, w tamtym przypadku w USA -
tak sie unieszczesliwiaja na sile? Zachwycone Polska - steskonione za wszystkim
co Polskie, siedza tylko i narzekaja jak tu im zle/ Dziwne prawda? Przeciez XXI
wiek to nie sredniowiecze, samoloty lataja co pare godzin - zycie mozna sobie
ulozyc szybko i sprawnie w swojej wlasnej ojczyznie - w koncu jezyk sie zna i
przynajmniej podstawowe wyksztalcenie z tego kraju wynioslo. Jest rodzina na
miejscu, znajomi - po co tracic zycie i patrzec jak sie przelewa przez palce?
Tez tego nie rozumiem.

[pama13]

Mile Panie! a czy ja chociaz raz wspomnialam na tym forum,ze mi na emigracji
zle??!!i co gorsza,ze ja sie tutaj mecze??!!nie!! wiec nie wkladajcie w czyjes
usta stwierdzen na ktore nie macie potwierdzenia!!!jakbyscie mialy problemy z
interpretacja to ja przyjelam wyjazd i przeprowadzke calkiem normalnie i jestem
w trakcie adaptacji,nie potrafie jedynie zrozumiec osob ktore na emigracji
czuja sie jak ryby w wodzie i sa wdzieczne losowi za to ze nie musza zyc w Pl-
mam prawo tego nie rozumiec i wyrazac to!w zwiazku z problemami Kolezanek z
pojmowaniem niektorych wypowiedzi zwracam sie z proba o nie kreowanie mojej
osoby na kogos kto "unieszczesliwia sie na sile".pozdrawiam!

[rhodeisland]

Czesc pama (znowu),

Nie twierdze, ze poza Polska jest lepiej lub gorzej. Dla mnie jest lepiej, ale
podejrzewam, ze gdybym mieszkala w Polsce, to tez dalabym sobie rade, bo latwo
sie przystosowuje do roznych warunkow.
Zycie jest krotkie i w miare mozliwosci dobrze jest robic to, co sie lubi i
mieszkac tam, gdzie sie chce. Tak jest akurat w moim przypadku. Nie obchodzi
mnie to, ze niektorzy znajomi w Polsce oskarzaja mnie o brak patriotyzmu.
Moja ojczyzna wybrana sa Stany, a tak sie sklada, ze Ci, ktorzy mnie za to
potepiaja nie wyjechali z Polski, bo sie bali i nie znali dobrze zadnego obcego
jezyka, wiec tak naprawde nie mieli wyboru.
Nie twierdze, ze Stany to raj. Duzo rzeczy mi sie tu nie podoba. Bardzo brakuje
mi zabytkow i dla nich jezdze do Europy, ale jesli chodzi o codziennne zycie i
jego ulatwienia, to Stany nie maja konkurencji. Takie jest moje zdanie.

[pama13]

witam ponownie rhodeisland.
Takie jest Twoje zdanie ,ktore ja szanuje.pozdrawiam.

[sylwek07]

pama13 a ja Ci zapomnialem podziekowac za dobre slowo wiec to czynie
teraz .dziekuje

[elagrubabela]

Pama, gratulacje. Mariana, podwojne gratulacje Komu jeszcze?
A jesli chodzi o radosc emigracji to ja osobiscie nie przezylam okresu tesknoty
za Polska. Raczej odwrotnie, mialam okres poczucia winy, ze tej tesknoty nie
odczuwam. Wtedy ciupasem polecialam do Polski zeby moze zaczac tesknic po czym
juz na lotnisku przekonalam sie, ze wciaz jeszcze tesknic nie jestem w stanie.
Kanada jest moim miejscem wybranym i cholubionym (holubionym? chyba jednak ch,
sama nie wiem, holubic jakos sie za bardzo kojarzy z Holoubkiem - ha ha ha).
Wkurza mnie strasznie jak cos robimy zle albo bez sensu, my tu w Kanadzie.
Jestem dumna z naszych, kanadyjskich sukcesow. Jak Brad Gushue zdobyl zloty
medal w curling na ostatniej olimpiadzie zimowej plakalam jak bobr (beaver - ha
ha ha) ze szczescia i dumy. I takie tam inne tego typu lokalne dziwactwa. Tu
naleze cialem i duszkiem. Elka

[pama13]

dzieki elagrubabela!no i znowu ciezko mi zrozumiec jak to tak mozna?na
emigracji bez tesknoty?ale jak widac na zalaczonym obrazku mozna no ale!ile
ludzikow na emigracji tyle sposobow jej przechodzenia.
elagrubaela juz pytalam wczesniej,ale nie uzyskalam odpowiedzi z jakiej
czesci Kanady Kolezanka pochodzi?ja macham z Toronto!

[tamsin]

tak naprawde Pama to aby tesknic to trzeba zadac sobie pytanie, ale do
czego/kogo? jezeli nie ma tam bliskiej rodziny, znajomych, a miejsca to juz
tylko w pamieci zostaly, to tylko moze tesknimy do swojego dziecinstwa, mile
spedzonego tam czasu lub wyidealizowanych wspomnien sprzed lat. Ja tez nie
tesknie, wyjechalam dawno, a wlasciwie po cichu ucieklam z PRLu,a obecnej
Polski nie znam i nie wiem czy nawet chcialabym poznac, ale wspominam dawne
czasy, bo to czesc mojego zycia. Pojade pewnie kiedys na wycieczke, chociaz nie
jestem w pospiechu. No moze na te Euro 2012 z Asia.sthml sie umowimy kolo tego
boiska na ktorym beda grali.

Czuje sie podobnie, tamsin

[rhodeisland]

[pama13]

na zadane pytanie do czego/kogo?moja odpowiedz bylaby dluga i tresciwa!o ale!
niejednokrotnie wspominalam,ze zoltodziub ze mnie,bo opuscilam kraj rok i 13
dni temu,takze obecny czas zaliczam do okresu adaptacji do nowego otoczenia

[asia.sthm]

tamsin napisała:

> nie jestem w pospiechu. No moze na te Euro 2012 z Asia.sthml sie umowimy kolo
> tego boiska na ktorym beda grali.

Ciupaske wez, bedziemy mialy sie czym odganiac od pasacego sie tam byka albo co
jeszcze natretnego by sie trafilo. No i z ciupasko to bedziemy mialy dwie
podroze w jednej.

[sylwek07]

Moja koleznka bedac w Kanadzie czula sie jak ryba w wodzie i nie dlatego ze
Kanada taka wpsaniala a dlatego ze tam byla wsrod ludzi jej
przyjaznych,pomocnych,nie musiala dlugo mowic i czekac na pomoca a czasami ta
pomoc byla taka jak ja czasami prosze ..
Tam prawie czula sie jak w domu bo podobnie miala w Polsce wiec nie odczuwala
tej tesknoty..Bardzo jej zazdroscilem i zazdroszcze ze zazwyczaj popada na
takie osoby,widac ze urodzila sie pod szczesliwa gwiazda.

[rhodeisland]

To miala szczescie, ale mam wrazenie, ze Ty, sylwek za bardzo liczysz na pomoc
innych. Polegaj na sobie, jesli znajda sie przyjazni ludzie to dobrze, ale nie
mozesz sie zalamywac jesli bezdziesz zdany tylko na siebie.
Chyba brakuje Ci wiary we wlasne sily.
Uwierz w siebie, podejmuj ryzyka. Ja je podjelam wyjezdzajac do Stanow, gdzie
znalam tylko jedna osobe, ktora i tak okazala sie malo przyjazna. Dalam sobie
rade sama i bardzo sie z tego ciesze.

[sylwek07]

rhodeisland jkabym liczyl na czyjas pomoc to bym nadal stal w miejscu
no ale tak na powaznie nic w tym nie ma dziwnego ze czlowiek liczy na czyjas
pomoc bo czy moze sobie poradzic ze wszystkim i z kazdym problemem nawet jesli
On tego problemu nie zrobil?
widzisz ostatnio mialem taki przypadek ze ktos powiedzial ze jemu mozna zaufac
i wiesz ile to jest wrate takie slowo?/bardzo duzo poniewaz mozesz juz sie
zajac swoja praca a nie tym aby kogos do siebie przekonac(aby ktos Ci zaufal
itd) a to jest najgrosze w tym wszytskim i tak miala ta moja znajoma ze miala
taka osobe ktora ja wprowadzala...