Kompromisy halabardników

[Gość: Jurek]

Mania pseudonimow. Dziwne, ze autorzy nie chca sie podpisac wlasnymi
nazwiskami. Tekst ani zly ani dobry, czego sie tu wstydzic.

[Gość: nitq]

wstydzić się można "pustki" w tekscie, dwie osoby a tekst nijaki, na dodatek
puenta to "wołanie" o pieniążki, heh heh, niech żyją ideały,

W szkole...

[Gość: Tato]

W szkole Pani zwykła mówić "rozwiń tę myśl"! Pięknie powołują się Panie na
Stempowskiego i Kuronia, ale analiza zdaje się być niezwykle powierzchowną,
podczas gdy problem jest niezwykle głęboki i niejedną warstwę wiecznej
zmarzliny należałoby przeorać. Mimo wszystko: dziękuję.

[Gość: lech X]

Autorki obczytały się XIX -wiecznych powieści, a tu mamy rzeczywistość.
Przysłowiowy halabardnik może dziś z powodzeniem zagrać w każdym teatrze, a w
serialu będzie go ogladać z otwartymi ustami 11 mln widzów (vide 2 chłopaków
wziętych gdzieś z politechniki w serialu M jak Miłość). Profesor Jedlicki
dobrze to widzi, ale nie stawia hipotezy, jak rozwinie się to interesujące
zjawisko. Może tak jak z orła to może wyniknąć tylko orzełek, więc jak się
odwróci, to może z tych orzełków wyjdą orły?