Ludzie UPR

[robisc]

Partia to ludzie. Myślę, że warto zaprezentować najwitniejszych działaczy
partii - tych byłych i obecnych. Na początek Stefan Kiselewski.

Stefan Kisielewski

[robisc]

Stefan Kisielewski (1911-1991)


Kompozytor, pedagog, krytyk muzyczny, publicysta i pisarz. Urodził się 7 marca
1911 roku w Warszawie w rodzinie inteligenckiej o bogatych tradycjach
literackich. W 1929 r. ukończył gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował w
Konserwatorium Warszawskim, uzyskując dyplomy z teorii muzyki (1934) i
kompozycji (1937) w klasach Kazimierza Sikorskiego oraz z fortepianu (1937) w
klasie Jerzego Lefelda. Odbył też dwuletnie studia z zakresu polonistyki i
roczne - filozofii na Uniwersytecie Warszawskim (1929-31).


W roku 1932 zadebiutował jako krytyk muzyczny na łamach pisma "Zet", a jako
publicysta polityczny w "Buncie Młodych". W latach 1938 - 1939 pogłębiał studia
kompozytorskie w Paryżu u słynnej profesor kompozycji Nadii Boulanger.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939, okupację spędził w Warszawie,
pracując jako pianista i nauczyciel muzyki oraz współdziałając z Wydziałem
Kultury i Propagandy Delegatury Rządu RP na Kraj. Walczył jako żołnierz AK w
powstaniu warszawskim, podczas którego został ranny. Od 1945 r. mieszkał w
Krakowie, gdzie założył i redagował "Ruch Muzyczny" (1945-49), wykładał
przedmioty teoretyczne w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie (1945-49).
Zajmował się krytyką muzyczną, pisywał felietony muzyczne na łamach innych
pism, a także powieści (pod pseud. Teodor Klon), komponował utwory muzyczne. Od
1961 mieszkał w Warszawie, angażując się po r. 1956 w działalność ugrupowań
katolickich, piastując nawet mandat poselski w Kole Posłów Katolickich "Znak"
(1957-61 i 1961-65), wraz ze S. Stommą podejmując program ugody z ZSRR,
traktowanym jako imperium rosyjskie, przy uwzględnieniu jego interesów, uznaniu
PRL za legalne państwo polskie, w którym należy budować sferę autonomii
kulturalnej i politycznej, odrzucając ideologię marksistowsko-leninowską.

W roku 1964 był jednym z sygnatariuszy głośnego „Listu 34” - skierowanego na
ręce ówczesnego premiera Józefa Cyrankiewicza protestacyjnego pisma, w którym
wybitni pisarze i uczeni domagali się złagodzenia cenzury i zwiększenia
przydziałów papieru. Za swoje przekonania polityczne przyszło mu płacić wysoką
cenę. W roku 1949 wyrzucono go „za poglądy” ze stanowiska wykładowcy
krakowskiej PWSM i zwolniono z funkcji redaktora „Ruchu Muzycznego”. Za krytykę
władz na zebraniu Związku Literatów w lutym 1968 r. (użył słynnego określenia
dyktatura ciemniaków) został pobity przez funkcjonariuszy SB i otrzymał na 3
lata całkowity zakaz publikacji. W paryskim Instytucie Literackim ogłosił
wówczas 5 powieści pod pseudonimem Tomasz Staliński i felietony w "Kulturze".
Został też stałym publicystą pism drugiego obiegu od początku jego powstania w
końcu lat 70.

Obok działalności kompozytorskiej uprawiał działalność publicystyczną (m.in. od
1945 pisał felietony w Tygodniku Powszechnym), a także krytykę i publicystykę
muzyczną. Jest autorem wielu książek o tematyce muzycznej oraz utworów
literackich publikowanych w kraju i za granicą. W latach 1973-78 odbywał
podróże zagraniczne m.in. po Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Francji, Anglii,
Włoszech, Skandynawii, gdzie wygłaszał odczyty na tematy związane z kulturą
polską.

Od 1990 r., po nieporozumieniach z redakcją "Tygodnika Powszechnego", przeniósł
felietony do "Wprost", rozpoczął też przyznawanie nagród swego imienia (każdego
roku początkowo przez niego, a po jego śmierci w 1991, przez kapitułę złożoną z
laureatów poprzednich nagród) trzem wybitnym osobom spośród polityków,
publicystów i przedsiębiorców (pierwsza Nagroda Kisiela miała 16 laureatów). W
powszechnej świadomości „Kisiel” funkcjonował w pierwszym rzędzie jako
publicysta polityczny - którym był z najgłębszego powołania, a przede wszystkim
zaś, jako znakomity felietonista. W setkach felietonów, zamieszczanych od 1945
r. na łamach „Tygodnika Powszechnego”, a pod koniec życia w rozmowach
publikowanych co tydzień w tygodniku „Wprost” w sposób odważny - na tyle, na
ile było to w danym czasie możliwe, wykazywał absurdy aktualnej rzeczywistości
społecznej, politycznej i gospodarczej. Z właściwą sobie błyskotliwością
atakował trójcę negatywnych bohaterów epoki komunizmu: teoretyków, którzy chcą
być mądrzejsi od życia, narodowych megalomanów, oraz głosicieli
polskiej „ogólnej niemożności”.

Jego teksty obrazowały powszednie i realne oblicze realnego socjalizmu - nudę,
tandetę i rozpanoszony alkoholizm - cechy, które pomijała zarówno skrępowana
cenzurą prasa, jak i literatura zajęta rozpatrywaniem spraw podstawowych.

Na tle opozycji politycznej, z którą związany był od samego początku jej
istnienia, Kisiel wyróżniał się niechęcią do radykalnie antysowieckiej
retoryki, a przede wszystkim zaś - zdecydowanym wsparciem dla kapitalizmu i
niechęcią do tzw. „trzeciej drogi” w gospodarce. Poglądy te, wyrażone przez
Kisiela m.in. w jego pamflecie na gospodarczą rzeczywistość PRL „Na czym polega
socjalizm?”, doprowadziły go pod koniec życia do poparcia radykalnie
wolnorynkowej, a przy tym ultrakonserwatywnej politycznie Unii Polityki
Realnej, której był współzałożycielem, a także legły u podstaw wspomnianej już
nagrody jego imienia.

Autor powieści: Sprzysiężenie (1947), Zbrodnia w dzielnicy Północnej (1948).
Widziane z góry (1967), Cienie w pieczarze (1971), Romans zimowy (1972),
Śledztwo (1974), Ludzie z akwarium (1976), Przygoda w Warszawie (1977),
Wszystko inaczej (1986); wyborów felietonów i publicystyki: Polityka i sztuka
(1949), Rzeczy małe (1956), Gwiazdozbiór muzyczny (1958), ), Opowiadania i
podróże (1959), Grażyna Bacewicz i jej czasy (1964), 1000 razy głową w ściany
(1972), Materii pomieszanie (Londyn 1973), Muzyka i mózg (1974), Moje dzwony
trzydziestolecia (Chicago 1978), Z literackiego lamusa (1979), Na czym polega
socjalizm? (1979), Bez cenzury (1983), Wołanie na puszczy (1987), Lata
pozłacane, lata szare (1989), Abecadło Kisiela (1990), Dzienniki (1996). Oprócz
tego był autorem licznych utworów muzycznych i dramatów teatralnych.

Stefan Kisielewski jest laureatem II nagrody na Festiwalu Muzyki Polskiej w
1955 za KONCERT NA ORKIESTRĘ KAMERALNĄ (1949), I nagrody na konkursie na pieśń
Mickiewiczowską w 1955 za BAKCZYSARAJ W NOCY na głos i fortepian (1955),
Nagrody Muzycznej Miasta Krakowa w 1956, Nagrody Fundacji Alfreda
Jurzykowskiego w Nowym Jorku w 1973, Nagrody im. Andrzeja Struga w Warszawie w
1979, Nagrody Związku Kompozytorów Polskich w 1982, Nagrody Fundacji
Schmidheinystiftung w St. Gallen w 1983 za całokształt twórczości oraz
prywatnej nagrody publicystycznej im. Adolfa Bocheńskiego w 1988.
Stefan Kisielewski to jedna z najbarwniejszych postaci polskiej sceny
muzycznej. Twórczość kompozytorska stanowiła tylko jeden z wielu nurtów jego
publicznej aktywności. Zajmował się także pracą literacką, publicystyczną i
dziennikarską, był działaczem społecznym i politycznym. We wszystkich
dziedzinach zajmował bezkompromisowe stanowisko, narażając się na represje
komunistycznych władz, łącznie z pobiciem przez tak zwanych "nieznanych
sprawców". Usunięty został z Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie,
gdzie wykładał przedmioty teoretyczne. Zlikwidowano na pewien czas pismo "Ruch
Muzyczny", którego był założycielem i redaktorem naczelnym.

Wykluczono go z Sejmu, gdzie był posłem koła katolickiego "Znak". Zakazano mu
publikacji felietonów w katolickim "Tygodniku Powszechnym". Swoje książki
musiał wydawać pod pseudonimem w podziemnym obiegu. Jednak mimo wszelkich
szykan był prawdziwym autorytetem. Na tekstach Stefana Kisielewskiego
wychowywali się młodzi dziennikarze i publicyści. Jego głos liczył się w
środowisku opozycyjnych ekonomistów i podziemnych działaczy
niepodległościowych.

Muzyka Kisielewskiego była na estradach filharmonicznych niemal

Stanisław Wojtera

[robisc]

Stanisław Wojtera


Urodzony w 1977 roku w Warszawie. Uczęszczał do XI LO im. M. Reya oraz do
Szkoły Muzycznej w klasie skrzypiec. Absolwent wydziału Dziennikarstwa i Nauk
Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego (specjalizacja - marketing polityczny).

Studiował także w Instytucie Historii (5 lat) oraz na Universidad Complutense
de Madrid w Hiszpanii. Jest współautorem książki "PZPR w fabryce", która
powstała pod opieką prof. Marcina Kuli, wydanej nakładem Instytutu Nauk
Społecznych PAN oraz Instytutu Historycznego UW. Włada dwoma językami:
angielskim i hiszpańskim. W latach 1996-97 prowadził dział muzyczny w
weekendowym dodatku do dziennika "Głos". Od 1999 był sekretarzem generalnym i
członkiem Rady Głównej UPR. Od 21 listopada 2002 roku jest prezesem UPR. Jest
także założycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Konserwatywno-
Liberalnego KoLiber

Janusz Korwin-Mikke

[robisc]

Janusz Korwin-Mikke

Urodził się w 27.10.1942r w Warszawie, mieszka w Józefowie, żonaty, czterech
synów (Ryszard, Krzysztof, Kacper, Jacek) i dwie córki (Zuzanna i Korynna) ,
sześcioro wnucząt

WYKSZTAŁCENIE:

absolwent liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie, student Wydziału Matematyki
(5 lat) i (równolegle) Wydziału Filozofii (magisterium) Uniwersytetu
Warszawskiego, w 1965 r. aresztowany (List 34), nastepnie de facto zawieszony,
studiował w tym czasie psychologię, prawo i socjologię, w 1968 r. powtórnie
aresztowany i relegowany z uczelni, odzyskawszy dzieki temu papiery zdał jako
ekstern egzamin magisterski z filozofii. Uczestnik seminarium Teorii
Podejmowania Decyzji profesora Klemensa Szaniawskiego, Przewodniczący sekcji
Socjocybernetyki w Polskim Towarzystwie Cybernetycznym. Członek wielu
towarzystw PTE, TNOiK, PTCyb i inn. Wykładał Teorię Podejmowania Decyzji w
Wyższej Szkole Gospodarowania Nieruchomościami

HOBBY:

szachy, tenis, ping-pong, brydż, bilard, GO, warcaby - Mistrz Krajowy w brydżu,
współautor (z mistrzem świata Andrzejem Macieszczakiem) czterech książek oraz
autor zbioru felietonów ,,Pewnego razu...", okresami zawodowy brydżysta,
członek Kadry Narodowej.

PUBLICYSTYKA:

w kilku tysiącach artykułów i felietonów konsekwentnie prezentował program
wolności gospodarczej i konieczności powrotu do tradycyjnych wartości; autor
książek: "Historia i zmiana" (cztery wydania podziemne) "Prowokacje", "Ratujmy
Państwo" (Wyd. Prawnicze), "Nie tylko o Żydach" (Oficyna Liberałów), "Vademecum
ojca" (Wyd. "PANTA"), "Rząd rżnie głupa" (wyd. "Lucullus", wybór przemówień w
Sejmie), "U progu Wolności" ("Lucullus"), "Wizja Parlamentu w nowej
Konstytucji" (Wydawnictwo Sejmowe), "Zastanawiająca Tęsknota", "Kara
śmierci", "Vademecum Ojca", "Niebezpieczne Ubezpieczenia" "Rok
2007","Ekonomikka", "Dekadencja" "Ratować Polskę - No problem", oraz (wydane
pod ziemią: "Ubezpieczenia", "Rzecz o Podatkach", "Honor, Prawda,
Sprawiedliwość". "Historia i Zmiana"

POLITYKA:

1962-82 członek SD (wystąpił, gdy Klub SD zagłosował w Sejmie za ustawą "O
Pasożytnictwie"); aresztowany w 1965 (za zorganizowanie wiecu na UW w sprawie
Listu 34) i 1968 (w 1978 r. założyciel seminarium ,,Prawica * Liberalizm *
Konserwatyzm", w 1979 r. założyciel podziemnej ,,Officyny Liberałów" (wydawcy
ponad stu pozycji w latach 1979-1990; kwartalnika ,,Stańczyk";
tygodnika "Najwyższy CZAS!" (z dodatkami "LUX" i "BIS"). W 1980 r. doradca w
Stoczni Szczecińskiej (wsławił się tym, że został z niej wyrzucony za
kolportowanie wśród robotników wydawnictw prawicowych). W latach 1980-81
doradca NSZZ ,,Solidarność" Indywidualnego Rzemiosła, współtwórca "Narodowej
Federacji na rzecz Wolnej Gospodarki", w 1982 r. internowany na sześć miesięcy.
W 1984 r. wraz ze Stefanem Kisielewskim założyciel Partii Liberałów ,,Prawica",
w 1987 - Ruchu Polityki Realnej, w 1990 Konserwatywno-Liberalnej Partii "Unia
Polityki Realnej", której był prezesem do 1997 roku - i ponownie, po
Stanisławie Michalkiewiczu, od 1999 r. Zrezygnował w 2003 (prezesem UPR został
Stanisław Wojtera). W latach 1991-92 poseł na Sejm z woj. poznańskiego. Bardzo
aktywny w komisjach i na obradach plenarnych, w 1992 r. inicjator uchwały
lustracyjnej. W 1992 r. UPR przedstawia Unii Demokratycznej ultimatum: poprze
Rząd, jeśli partie ówczesnej koalicji opowiedzą się za (1) projektem
reprywatyzacji w wersji ustalonej przez Komisję Sejmu i (2) za ujednoliceniem
VAT (zamiast skali 0% , 7% , 22%, na wszystko 7%); UD odrzuciła propozycję bez
powiadamiania o niej partnerów z koalicji - i rząd upadł jednym głosem. Po
rozwiązaniu Sejmu kandyduje w 1995 do Prezydentury (2,4%), prowadzi liczne
kampanie przeciwko podwyżce podatków, zwłaszcza ukrytych i akcyzowych, prowadzi
kampanię na rzecz przywrócenia kary śmierci. Zgłosił kandydaturę na urząd
Prezydenta na rok 2000 - znów przegrywając, ale uzyskał dwa razy tyle głosów,
co Lech Wałęsa...).

W 2001 zebrał 140000 podpisów na rzecz przywrócenie kary śmierci (Sejm schował
to pod sukno). W 2003 stanął na czele Obywatelskiego Komitetu na rzecz wolnego
obrotu surowcami wtórnymi - i skutecznie przeciwstawił się próbie likwidacji
popularnych "szmatexów".

wywiad

[robisc]

www.bankier.pl/wiadomosci/article.html?article_id=1142772&pub_id=143&type_id=1

Podatki

[klip-klap]

W sieci jest duzo tekstów JKM,wklejam link do jednego z ostatnich i lepszych.


Podatki jako narzędzie manipulacji społeczeństwem

www.bankier.pl/wiadomosci/article.html?article_id=1150928