beka.smiechu-w.sali.obok
19.12.07, 17:24
Anegdota n apcozatek:
kiedys gdy mialem jakies 17 lat i jeszcze nie probowalem alkoholu,
pamioetam, jeden kolega zapytany przeze mnie, czy idzie na piwo,
powiedzial cos takiego "jedno piwo to rozdrazniac, lepiej nie pic
wcale".
Nie rozumialem wtedy o co mu chodzi, potem jak sam sprobowalem
alkoholu a takze dowiedzialem sie, jak "maja" ini ludzie- dobrze to
zrozumialem.
Dodam- kolega nie jest dzis alkoholikiem, choc wypic lubi.
Zastanawia mnie, czy kontrolowane picie polega na pewno aby na takim
czyms, ze czlowiek nie ma zadnej ochoty na kontynuowanie
picia/imprezy.
Czy nie jest to terapeutyczna mrzonka, ktora dotyczy tej gdurpyu
ludzi, ktora po prostu w ogole ni epije i nawet mala ilosc alkoholu
nie daje im zadnej przyjemnosci.
Natomiast istnieje zjawisko zwane potocznie lejcem, rozkrecaniem sie
itp- z tego co wiem, dosyc powszechne, polegajace na tym, ze
czlowiek po wypiicu nieco moze miec ochote na wiecej.
Pytanie- czy niealkoholizm polega na tym, ze nie ma sie w ogole tego
symptomu?
Czyli innymi slowy- kazdy, tko posiada taki syndrom- chocby czasem-
jest alkoholikiem i czeka go smietnik?
Czy tez sztuka polega na tym, aby zapanowac nad takim symptomem?
Nie ukrywalem nigdy tego, ze ja taki symptom posiadam. Czesto- choc
nie zawsze a nawet nie prawie zawsze- po wypiciu 2 czy 3 piw "lapie
klimat". Kiedys bezmyslnie szedlem za tym "zewem natury" i pilem.
Od kiedy przetalem i ponownie zaczlem pic, jest inaczej- potrafie
nad tym panowac. Nie wiem, czy lejec jest mniejszy( raczej nie) czy
moja wola silniejsza.
Wlasnie- wola. ALkoholik podobno nie ma woli. Ja dzis w poludnie
mialem w pracy swiateczny drink. Wypilem sobie 2 piwa- choc
zakladalem jedno- (za co powinienem sie chyba juz biczowac), w
planie byl dalej wymarsz do pubu. Jednakze jakos tak przemysalem, ze
nie bardzo mam ochote ( bo nie znam jednak tak dobrze ludzi) i
poszedlem do domu.
I teraz- moglem teoretycznie po drodze kupic i wypic nastepne piwo
czy dziesiec. Moglem wypic wino, ktore stoi w domu.
(dzis dzien wolny, jutro dzien wolny, zero obowiazkow).
Nie sklamie jesli powiem, ze koncepcja wypicia domowego wina
wydawala mi sie calkowicie niedorzeczna. prawie tak samo jak
koncepcja dokupienia piwa w domu. Mialem ochote na imopreze, dalsze
pare piw- ale nie za wszelka cene.
Zauwazylem, ze na sile mojego "lejca" wplywa silnie to, gdzie, z kim
i kiedy pije. Gdy jest zabawa, luz, knajpa, fajni ludzie a 2 dzien w
prayc wolny- polusa jest wieksza (choc i jej moge ise oprzec).
Gdy siedze sam w domu pokusa jest duzo mniejsza albo nie ma jej
wcale.
I tak sie zastanawiam, czy ja sam siebie oszukuje, czy tez
to "oszukiwanie" jest tylko efektem zapoznania sie w przeszlosci z
terapeutycznymi teoriami, gdzie kwestia alkoholu jest wynaturzona.
Czy mam wolna wole wobec aloholu czy jej nie mam?
Czy brak woli to brak lejca czy brak woli to brak panowania nad
lejcem.
Czy kazdy kto ma lejca to alkoohlik?
W takim razie po co ludzie sie upijaja?
w spoleczenstwie bez lejca wszyscy ludzie poza alkoholikami powinni
pic nie wiecej jak 1-2 piwa na caly wieczor.