rurale
05.07.06, 13:41
Byłem w krainie głoski SZ. Deszkulpe, keriamusz dosz coszteletasz esztufadasz
sfasz fawor. Wydaje mi się, że poprosiłem o jakieś żebra do zjedzenia, ale
głowy nie dam. Unikając jednak wycieczek osobistych, chciałbym jedynie
spróbować sporządzić subiektywny poradnik kupującego wina w Portugalii,
rezygnując (choć pewnie to się nie uda) z pisania o szczepach, kupażach i
profilach aromatyczno-smakowych (choć i tak z tym ciężko mi idzie).
Byłem tam przez chwilę, robiłem różne rzeczy, ale przy każdej nadarzającej
się okazji nie odmawiałem sobie przyjemności popatrzenia na zawartość półek
sklepowych (od czasu do czasu też coś kupiłem). Wydaje się, że najlepiej
robić zakupy jednak w supermarketach, ze względu na wybór i ceny. Myślę tu
przede wszystkim o niskiej i średniej półce, na których rozpiętość cenowa
wynosi od 1 do 10 euro, a których brak w Polsce tak bardzo mi doskwiera.
Owszem jest na nich mnóstwo win przemysłowych. Jednak w tym przedziale jest
również cała masa win od uznanych producentów. Można za te pieniądze kupić
większość podstawowych etykiet z Douro (Cotto, Crasto, Roriz itd.) i Beiras,
było nie było regionów najbardziej prestiżowych. Z Alentejo, Ribatejo i
Estremadury prawie wszystko. Nie mówiąc już o verde z Minho. To ze szczepu
loureiro kosztuje 1, 2, 3 euro. Bardziej ambitne ze szczepu alvarinho od 5 do
8 euro. No w każdym razie jak widzę butelkę Altano od Symingtonów i Bruno
Pratsa za niecałe 16 złotych to buzia mi się śmieje. O tej butelce autorzy
Win Europy piszą że nudne, ale za taką cenę nie mam większego problemu żeby
samemu się przekonać dlaczego nasi uczeni gdy je degustowali wyglądali
zrezygnowani przez okno albo opędzali muchy znad swoich wysokich czół.
Nie bez przyczyny napisałem o dobrym winie za 1 euro. Widać dopadł i mnie
słynny syndrom wakacyjny. Jadłem w podrzędnej knajpie wieprza po alenteżańsku
(kawałki wieprzowiny wymieszane z omółkami, zupełnie niesamowite), do którego
piłem białe wino stołowe również z Alentejo. Wydało mi się wręcz ambrozją.
Był to Real Lavrador z Adega Cooperativa de Redondo (kupaż roupeiro i rabo de
ovelha), który w sklepach kosztuje od 99 eurocentów do 1,29 euro. Pewnie w
Warszawie od razu bym się żachnął i zaczął się krzywić, ale tam... Podróże
zmieniają perspektywę. Naprawdę świetne.
Polecam supermarkety, ale nie wszystkie. Ogromny wybór jest w sieci
Continental, Jumbo (należy do Auchan) i Intermarche (tu poziom bywa różny).
Najwięcej emocji budzi rzecz jasna ekskluzywna oferta El Corte Ingles. Myślę
tu nie tylko o domu towarowym w centrum Lizbony, ale całej sieci ich
supermarketów w Portugalii (m.in. w centrum handlowym na przedmieściach
Sintry w Beloura). Trzeba przy tym pamiętać, że w tym ostatnim przypadku obok
supermarketu (gdzie jest stoisko z winem), działają delikatesy (gdzie też
jest stoisko z winem, ale innym). Narażę się aktywnej na forum grupie
lidlowskiej, ale w Portugalii propozycja Lidla jest strasznie marna.
Na najciekawsze promocje trafiłem w sklepach Jumbo. A propos win dobrze
znanych również w Polsce można było na przykład kupić Mimosę od Casa
Ermelinda Freitas za niecałe 8 euro, a z nieco wyższej półki Vinhas Velhas i
Quinta do Ribeirinho od Luisa Pato za odpowiednio 12 i 13 euro oraz Redomę od
Niepoorta (za niecałe 18 euro!).
Faktem jest, że dziwne rzeczy dzieją się z winami bardzo drogimi. Takim
dobrym punktem odniesienia jest m.in. Incognito z winnic Cortes de Cima. W
Warszawie w sklepach Petera Pulaskiego można je kupić za niecałe 40 euro, co
jest ceną chyba nieosiągalną w samej Portugalii gdzie ceny tej samej etykiety
w supermarketach wahają się od 50 do 60 euro, a sklepach specjalistycznych
dochodzą do 70. Widać spekulacje dają znać o sobie.
W Lizbonie byłem kilka dni, ale wystarczyło żeby zajrzeć do dwóch bogato
zaopatrzonych sklepów specjalistycznych. Napoleao (o którym była już mowa na
forum) przy Rua dos Fanqueiros 70 i Coisas do Arco do Vinho w Centro Cultural
de Belem przy Rua Bartolomeu Dias, Loja 7/8. Wybór potężny. Rzadkie etykiety.
W Belem widziałem m.in. flaszkę vinho do gelo od Filipy Pato, o której pisał
już Anjos. Cena około 12 euro. Radzę zaopatrzyć się w biurze turystycznym w
darmowy przewodnik ?Follow Me. Lisboa?, w którym można znaleźć szczegółowe
informacje na temat wielu innych sklepów z winami, do których z braku czasu i
możliwości nie udało mi się dotrzeć.
Radzę również ostrożnie podchodzić do zakupów w sklepach z winami w kurortach
turystycznych, zarówno tych na wybrzeżu, jak i tych położonych dalej, w głębi
interioru. Ceny bardzo wysokie, wybór różny, a w promocjach często sprzedają
zwykłe wina stołowe, które 50 m dalej w zwykłym spożywczym można kupić dwa, a
nawet trzy razy taniej.
W każdej większej księgarni można kupić przewodniki po winach portugalskich
np. Vinhos do Portugal, autorstwa Jose Paulo Martinsa (recenzowany już na
łamach naszego MW). Ten polecam bo jest przejrzysty i łatwy w użyciu, przede
wszystkim dla osób, które chciałyby się przedrzeć się przez ten gąszcz
portugalskiej różnorodności.
Jest też kilka tytułów prasy winiarskiej. Do rąk trafił mi m.in. miesięcznik
Blue Wine. Wysoka kultura edytorska, świetny papier, piękne zdjęcia. Z
przyjemnością bierze się to do ręki, widać profesjonalną rękę osoby
odpowiedzialnej za oprawę artystyczną (w odróżnieniu od naszego chałupniczo-
pasjonackiego MW). Treści takie jak zwykle - panele tematyczne (ja czytałem o
alvarinho; zabawne ale dziennikarze portugalscy przekonują w odróżnieniu od
autorów Win Europy, że to bardzo długowieczne wino - rocznik 1995 r. od
niektórych producentów karzą trzymać nawet do 2010 r.!), recenzje nowości
(m.in. wina Dado, sklasyfikowanego jako stołowe, które jest wspólnym
przedsięwzięciem Nieporta i pana Castro z Dao, więc kosztuje ok. 40 euro),
profile wybranych producentów (m.in. Antonio Carvalho, biodynamika który
produkuje w Estremadurze 6 tys. butelek rocznie białego wina, które obecnie
jest bardzo modne na tamtejszym rynku), oceny knajp i rekomendacje wypraw
enoturystycznych oraz felietony (m.in. J. Robinson).
Mam jeszcze dwie drobne uwagi na temat win portugalskich do autorów naszego
przewodnika, które pewnie wynikają z tego, że od jego ostatniej edycji
upłynęło już trochę czasu. Pierwsza to taka, że Symingtonowie spuścili nieco
z tonu i ich flagowa Chryseia nie kosztuje 80 euro, ale 50-60, a w
Continentalu widziałem ją nawet za 45 euro. Po drugie, butelki od Quinta do
Fojo nie są wcale takie trudne do zdobycia. Leżą sobie grzecznie na półkach
delikatesów w El Corte Ingles i nigdzie nie chcą się ruszyć. Problem może
tkwi w cenie. Żeby je kupić, trzeba opłacić bilet na księżyc, gdyż jeden
egzemplarz kosztuje 125 euro (tańsze etykiety po ok. 40-60 euro).
I to tyle.
Można oczywiście dać sobie spokój z tymi wszystkimi historyjkami o winie.
Można zamówić w ciemnym barze bica cafe i studiować Księgę Niepokoju,
autorstwa Fernando Pessoa, bo to wielki portugalski poeta i pisarz był...
Można popijać tanie porto nad brzegiem Tagu i wypatrywać czy karawele
wracają...
Można wlewać w siebie piwo Sagres, wrzeszczeć na całe gardło Forca Portugal!
i podziwać talenty portugalskich piłkarzy, którzy odsyłają do domu Holendrów
i Anglików...
Można także pójść ciemną nocą do brazylijskiego lokalu, gdzie rytm, zmysły i
wibrujące obrazy zlewają się w jedno, walnąć kilka strzałów ginginha i
podziwiać piękność nocy, której przodkowie pochodzili pewnie z Mozambiku albo
Bissau...
Można tam robić bardzo dużo różnych rzeczy. Polecam podróż. No i jednak wino.
pozdrawiam, życząc miłych wakacji
rurale
