DOM SIĘ ROZWALA

[madpol]

Jestem załamana. Jesteśmy małżeństwm prawie 4 lata. w listopadzie 2003
poroniłam. Od tego czasu chęć bycia w ciąży walczy ze nieustająym strachem
przed nią.Do dzisiaj wydawało mi się, że dzięki mojemu M. nie zrobiłam
jakiegoś głupstawa/naprawdę głupstwa/. Do dzisiaj. Rano mąż przywitał mnie
poważną rozmową jak to nazwał. POwiedział, że jego pracocholizm to ucieczka z
domu, który bez dziecka się rozwala!Do końca życia będę to pamiętać.BYliśmy
razem w wielu trudnych chwilach a w wyjątkowo trudnej pozostałam sama.

[mj77]

i w jednej chwili wszystko Ci się zawaliło
nie przeżyłam czegoś takiego nigdy, nawet nie mam pojęcia co teraz czujesz.
Wydaje mi się, że najważniejsza jest teraz taka głęboka szczera rozmowa, to
jest przecież dalej Twój ukochany. Czy żenił się z Tobą tylko dla przyszłych
dzieci? To na pewno dla niego też jest trudna sytuacja, powiedz, że Cię bardzo
krzywdzi odrzucając Cię.

[marghe78]

Kurcze, nie wiem co Ci poradzić...Może Twój M dzisiaj miał gorszy dzień, może
nagromadziło mu się więcej spraw i problemów...Mam nadzieję, że tak właśnie
jest. Porozmawiaj z nim jak wróci, to bardzo ważne. Nie zostawiaj sprawy jakby
jej nie było. I nie zadręczaj się teraz cały dzień tym co się stało rano, bo
potem może się opkazać, że on miał co innego na myśli, że wcale tak
dramatycznie nie jest jak Ci się wydaje. Nie miej czarnych myśli, bo to nic nie
da w tym momencie.
Przykre, że tak się dzieje.
Pozdrawiam
Gosia

[asiek15]

Wiem,jak to boli bo sama mam podobną sytuację.
Ja też drżę z obawy przed przyszłościa,bo widzę co dzieje się w moim związku.
Mężczyzna czasami nie wytrzymuje i mówi te parę zdań za dużo...,które nam
sprawiają taką przykrość.
Poczekaj do jutra,kiedy już jego emocję opadną.
Będziecie wtedy mogli spokojnie i poważnie porozmawiać.
Największą głupotę popełnai się działając w emocjach.

Pozdrowienia
Anka

[agwoj]

Trzymaj się bardzo mocno! mogę sobie wyobraźić co czujesz, przeszłam przez
rozstanie po 5 latach małżeństwa.... Najważniejsza jest szczera rozmowa. Nie
płacz, nie krzycz, nie wyciągaj jakiś spraw sprzed lat. Skup się na tym czym
Cię dzisiaj zranił. Może M. też sobie przemyśli to co Ci powiedział, mężczyźni
często nie zdają sobie sprawy z tego jak nas ranią słowami. Musisz być mocna.
Wiele razem przeszliście i spróbujcie tego nie zniszczyć. Życzę powodzenia,
szczerze i z całego serca. A.

[inga30]

No po prostu pękł, każdy ma ten moment kiedy pęka , My mamy , nasi M. też
mają, a w idących w lata staranich o dziecko czasem czuje się że już dłużej
się nie da rady. Pogadaj z nim, bo : (1)w przeciwieństwie do wielu facetów
rozmawia na ten temat, (2) nie powiedział tego żeby Ci dowalić ( znasz go
conajmniej 4 lata to wiesz) ,(3) wygląda na to, że On boi się że wasze
małżeństwo nie wytrzyma, ale chyba warto się dowiedzieć dlaczego związek
dwojga kochających się ludzi miałby się rozpaść z tego powodu że nie jest ich
troje. Madpol, na pewno Ci cholernie ciężko, ale to tylko kryzys w obliczu
naprawdę dużych problemów.Wytwałości,powodzenia, siły. Trzymam za Was kciuki.
Inga.

[mala00]

Myślę,że powinnaś mu pokazać jak to jest gdy się slyszy takie slowa.powinien
odczuć to na wlasnej skórze.Na twoim miejscu,zrobilabym coś takiego czego nigy
nie zrobilam.Zaniedbalabym jakies domowe obowiązki,nie zrobilabym czgoś do
czego on jest przyzwyczajony,"ucieknij"na chwilę od niego,nie doslownie,bądź
obok.Może zorientuje się w tedy,że cię traci przez swoje
nieprzemyślane ,bolesne slowa.Moim zdaniem rozmowa w takich przypadkach nic nie
da,trzeba dać mężczyźnie odczuć,że popelnil bląd i musi to odczuć na wlasnej
skórze.Kiedy zorientuje się,że ty też potrafisz gdzieś uciec tak jak on ucieka
w pracoholizm,może zrozumie,że egoizm w takich sprawach jest najgorszą
strategią.Bądź dzielna i nie poddawaj się.

Rada Małej00

[dazzle]

Mala, a jeśli on to powiedział nie po to, żeby żonę zranić, tylko żeby
zasygnalizowac, że jest problem, że dom rzeczywiście się jakoś rozpada, że
trzeba coś z tym zrobić? Odwrócenie się od niego i manifestowanie urażonych
uczuć może tylko pogłębić kryzys i do niczego nie prowadzić. A może on nawet
nie zauważy, że ona coś zaniedbuje, bo go tyle nie ma w domu. A może jak
zauważy, to pomyśli, że jej przestało zależeć i że tym, co powiedział niejako
uwolnił ją od jakiegoś obowiązku bycia z nim? I może wtedy pomyśli że ten dom
się naprawdę rozwalił?
Rozmowa musi się odbyć.

Życzę autorce wątku dużo, dużo siły i tego, by wyszła zwycięsko z tej próby.
Aby oboje wyszli z niej zwycięsko.

[mala00]

Masz dużo racji Dazzle.Każda z nas ma inną sytuację,innych mężów.Autorka
wątku ,skoro napisala do nas to znaczy że prosi o radę,że nie wie co ma
zrobić.Ona najlepiej zna swego męża i myślę ,że wszystkie rady przefiltruje
przez siebie i swoją sytuację a może z każdej wybierze coś co będzie jej
pasowalo,co uzna za stosowne.Podrzucilam jej tylko pomysl.To bardzo
skomplikowana sprawa.Ja napisalam ,co ja bym zrobila w takiej sytuacji,bo być
może w moim przypadku to by poskutkowalo.Nie wiem....Bardzo chcialabym jej
pomóc.

[dazzle]

Hej, Mala00. Wiesz, ja to się zawsze boję, że jak ktoś się tu zwraca o poradę,
to się zastosuje do tego, co mu ludzie powiedzą bezkrytycznie. Nie wiem
dlaczego, ale jakoś takie mam wrażenie, że jak już ktoś się tak uzewnętrznia
tutaj, to jest w takim dole, tak mu źle i tak nie ma pomysłu na to, co robić,
że po prostu zrobi, co się mu powie. Stąd moja reakcja na Twoj post -
przeraziłam się, że ta dziewczyna - zraniona i urażona przez słowa męża bez
dwóch zdań (i nie dziwię się jej) - ulegnie takiemu pragnieniu trochę
odwetowego działania - i może coś zawali w życiu, a potem będzie żałować. Masz
rację, że pewnie nasze rady przefiltruje i wybierze, co dla niej najlepsze, ja
po prost jakoś mam chyba za małe zaufanie do ludzkiego rozsądku. A to już mój
problem i moja wada. Pozdrawiam serdecznie. D.

[madpol]

Spokojnie ta dziewczyna czyli ja przefiltruje wasze rady. Nie zamierzam na
nikogo się boczyć i iść w odwet. To nie rozwiąze problemu. Fakt cierpię bardzo.
Czy mam doła nie wiem, ale jesli nawet to zawsze mogę z niego wysoczyć. Wiele
razy słyszałam, że największy ból zadają najbliżsi. Liczyłam że to on będzie
moją podporą w trudnych chwilach. Nie spodziewałam się takiej reakcji. I pewnie
dlatego tak to mnie boli. Brak dziecka to ból nie tylko kobiety , facet też
pewnie cierpi. Mężczyźni tego raczej nie okazuja a kiedy przychodzi kryzys to
pękają i są słabsi niż kobiety. Rok nie zaczął się może dla mnie zbyt
optymistycznie, ale mam taką nadzieję że ta droga ma tylko jeden zakręt , potem
już będzie tylko prosta......

[michalinnaa]

Bardzo podoba mi się Twoja rozsądna wypowiedź i wierzę, ze pomimow eilkoego
bólu i emocji, które się uwolniły nie zrobisz nic "głupiego". Faceci chyba
faktycznie są słabsi psychicznie ale to wina wychowania. Trzymaj się ciepło,
przemyśl porozmawiaj, poużalaj się nad nim i tzymaj się my ciebie rozumiemy,
wspieramy w każdej chwili, pamiętaj nie jesteś ama i musisz być silna za 3.

Uwierz mi, bo jam jest ten z przeciwnej strony.

[pietrek666]

Takie działanie na mnie odniosłoby dokładnie odwrotny skutek. Wprawdzie nie
wiem w jakiej desperacji musiałbym być, żeby tak zranić żoneczke, ale jakby ona
się tak zachowała, jak proponujesz, to chyba nigdy byśmy się nie pogodzili.

[justy11]

Wspólczuje Ci i to naprawdę bardzo. Mój Mąż ostatnio mi wypomniał że za długo
czekał na dziecko (jestesmy po slubie 3.5 roku) jakoś przez 2.5 nie chciałam
miec jeszcze dziecka. Bałam się ze strace pracę bo było ciężko, a poza tym nie
czułam jeszcze macierzyństwa. A teraz pojawiły sie problemy! Ostatnio mu
powiedziałam, że jak chce niech odejdzie ode mnie. Nic na to nie poradze ze są
takie a nie inne problemy. A poza tym mam beznadziejnych Tesciów którzy na ten
temat w sposób dla mnie bardzo ciężki naciskaja! Nie rozumieja tego problemu,
bo im w życiu wszystko sie układało. Wspołczóje ci i sobie również bardzo.
Życze Ci aby w tym Nowym Roku było lepiej ! Głowa do góry ! Buziaki !

[cetka]

strasznie musisz sie czuc. ja nic madrego nie wymysle, ja sobie juz nie radze z
ta ekstremalna sytuacja, wiec poszlam do psychologa. jak mnie posluchala, to
sie lekko zlapala za glowe i powiedziala, ze strasznie musi mi byc ciezko.
jezeli jestes z wwy, to moge ci ja polecic, mi te ja ktos polecil. ty powinnas
sie tam wybrac z mezem, bo obydwoje macie problem. u nas to tylko ja mam
probme, bo moj maz jest niepoprawnym optymista w kazdej sytuacji.

[malta9]

Cetko,

Czy poszłas przypadkiem do psycholog kt. ci poleciałam p. Terese dwojga nazwisk
na Saskiej Kepie? Jesli tak to b. sie ciesze.
A jesli nie to i tak mam nadzieje ze ci w jakikolwiek sposob pomoze.

pozdrawiam

[cetka]

nie - twojej nie moglam znalesci poszlam do innej poleconej

[inga30]

Cetko, może do mojej? W sumie nieważne, grunt, że pomaga.

[cetka]

a jak twoja ma na imie? w sumie to za wczesnie, zeby powiedziec, ze mi pomaga.
wierze, ze pomoze, bo na razie wychodze od niej z wypiekami, bolem glowy i jak
doczolguje sie do domu to padam spac - tak mnie wyczerpuja romowy o tak
bolesnych sprawach...

[inga30]

Ja polecalam Ci P. Tatianę O.M. z invimedu.

[pszczolka2]

Madpol, rozumiem Cię, choć może moja historia jest troszeczke inna, ale...

Jakiś czas temu mój mąż, z którym jestem już 12 lat razem, a 7 lat małżeństwem,
praktycznie można powiedzieć, że znamy się od podszewki, zranił mnie słowmi
bardzo ale to bardzo mocno. Powiedział pięknego, słonecznego dnia, podczas
rozmowy, wtedy kiedy się tego wogóle nie spodziewałam, że "TO JEST TWOJA WINA,
ŻE NIE MOŻEMY MIEĆ DZIECI" czułam się tak, jakbym dostała w pysk! w dosłownym
słowa tego znaczeniu, pewnie Ty poczułaś dokładnie to samo...

Nie odezwałam się ani słowem, ale zaczełam tak strasznie płakać, pewnie tak jak
Ty dzisiaj i zabrakło Mi sił, bym mogła właśnie w tej chwili wyrazić to co
czuje. Nie odzywałam się do męża, aż do wieczora i właśnie wtedy kiedy
kładliśmy się spać, poruszyłam ten temat. Powiedziałam jak bardzo zraniły mnie
jego słowa i, że w życiu nie spodziewałabym się tego po nim...

Zaszął strasznie płakać, że jest mu przykro z zaistniałej sytuacji, że on tak
samo cierpi jak Ja, tylko, że Ja mam "WAS" chodziło mu o dziewczyny z forum, że
kiedy jest Mi źle to się poprostu żale, a on jest SAM i ciężko jest mu mówić
o tym z kolegami, a ze mną i tak dużo rozmawia, a wie, że to jest i dla mnie
bardzo trudne. Ponieważ to z mojej strony jest problem!

Piszę to po to, żebyś wiedziała, że wiele małżeństw ma podobne, jak nie te same
problemy i najważniejsze jest, żeby nie zostawić tego w milczeniu, tylko
rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać Wybaczyłam mężowi i zapomniałam
błyskawicznie o tym, a wiesz czemu...? bo to prawda, on jest z tym sam, a Ja
mam WAS (w przenośni) bo tak naprawde zawsze byliśmy razem

Pozdrawiam,
Ola

31 cykl starań rozpoczęty (w tym pierwszy "odpoczynkowy"

[linka555]

Strasznie Ci współczuję, że usłyszałas takie okropne rzeczy. Moim zdaniem
powinnaś uświadomić męzowi, że wcale nie wszystko starcone i na pewno Wam się
uda. Musicie tylko przejsć przez to RAZEM. W końcu jedziecie na tym samym wózku
i obwinianiem drugiej osoby nic się nie zdziała. Wspierajcie się, ile tylko sił.
Trzymam kciuki!

[justy11]

Pszczolka2 super to napisałaś aż się popłakałam. jak to czytałam to tak jakbym
widziała swoje małżeństwo. Stasznie jest ciężko. Bardzo serdecznie Cię
pozdrawiam !!!!

[burczykowa]

Madpol, przykro, że tak sie stało.Ale- jak większość napisała- to zapewne było
tylko chwilowe i Twój mąż w ten sposób nie myśli. Gdyby tylko dziecko
gwarantowało szczęście związku, to dawno rozpadłyby się te, gdzie dzieci nie ma
(z róznych powodów). Przeciez o trwałości i szczęściu decydują sami partnerzy
(małzonkowie), to, co sie między nimi dzieje, bo miłość nie jest dana raz na
całe zycie- trzeba ją pielęgnować. A do tego trzeba dwojga- po połowie, tylko
jedna strona nic sama nie załatwi. Czasami może się wydawać, że dziecko odmieni
małżeństwo. Tak jest- zawsze tak jest. Tylko warto sobie uświadomić, że dziecko
potrzebuje nas krótko- parę lat. Już 8-latek ma swoje sprawy, swoich kolegów,
coraz starsze, coraz mniej nas potrzebuje (a raczej potrzebuje nas inaczej). Co
łączy wtedy dwoje ludzi, jesli nie trzeba juz dziecka kąpać, zmieniac pieluch,
chodzić na spacery, czytać do snu? Własnie łączy dokładnie to, co od poczatku
małżeństwa czy znajomości.Tylko należy to "coś" pielęgnować. Dziecko jest
dodatkowym, ale nie jedynym łącznikiem. Warto o tym pamietać i dbać o wspólne
zainteresowania.Warto też sobie przypomnieć słowa przysięgi małżeńskiej- "na
dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie". A niepłodność to choroba. Bez względu na
to, kto z małżonków jest nia obciążony.
Życzę Ci wytrwałości i powodzenia w Waszych staraniach. Ponoć tylko 2%
wszystkich kobiet niegdy nie może zostać matkami. Pomijając Twoją niezwykłą
osobę- nie sądze, byś była tak wyjatkowa, aby się zmieścic w tych 2%.Głowa do
góry!

[cetka]

a swoja droga, jak ci faceci moga cos takiego powiedziec??? czy wam sie to
zdarzylo? ja bym w zyciu czegos takiego nie powiedziala mojemu mezowi. nie
potrafie celowo zranic osoby kochanej... zreszta tak go kocham do szalenstwa,
ze nawet gdyby jego wyniki wyszlyby tragicznie, to przez mysl by mi nie
przeszedl rozwod...



takt to inteligencja serca...

[anusia_22]

W zupelnosci zgadzam sie z przedmowcaJestes wspaniala!!!Pomysl tez, ale tak
naprawde, czy nigdy, przenigdy nie zranilas ukochanej osoby?ranic nas moga
tylko ci ktorych kochamy, dlatego zabolaly Cie slowa meza.ja mocno wierze, ze
bardzo Cie kocha-tylko po prostu chcialby jak dzielny rycerz zalatwic za Ciebie
kilka sprawNie martw sie, wkrotce napiszesz, jak bardzo te doswiadczenia
umocnily Wasze malzenstwo.Zycze Ci wszystkiego dobrego.Ania

[piegoosek]

tak czytam Wasze wypowiedzi dziewczyny i jak pewnie niejednej lezka mi sie w
oku zakrecila...
wiecie, mam zawsze w glowie nasza ciocie, ktora ponad 6 lat temu skladajac nam
zyczenia slubne, powiedziala "czy w zyciu bedzie ciezko czy lekko, przede
wszystkim rozmawiajcie ze soba, nigdy nie zostawiajcie drugiej osoby bez
rozmowy", wtedy te zyczenia wydawaly mi sie dziwne, nie wyobrazalam sobie, ze
mozna boczyc sie na ta druga strone! teraz wiem co chciala nam powiedziec...
teraz, kiedy nastaly dla nas ciezkie chwile... ale powiem Wam, ze dzieki temu,
ze bardzo duzo ze soba rozmawiamy, jest nam latwiej! i czesto, dzieki temu,
rozumiemy sie bez slow taki maly paradoks
w naszym problemie nie ma znaczenia, kto jest "winny", bo malzenstwo jest "na
dobre i na zle", po prostu na zawsze, nie mozna sie poddawac, trzeba walczyc!
Madpol, nie zalamuj sie wiec, tylko do walki wszystkim nam mozna zyczyc
tylko duzo sily i madrosci! powodzenia i obysmy szybko wszystkie zaciazyly
to rozwiazaloby zapewne wiele problemow ... ale pojawia sie nastepne w
zyciu trzeba byc silnym!

[basoni]

Poczytałam wszystko co powyżej, popłakałam się i piszę.
Nigdy nie byłam w takiej sytuacji, ale miewam częssto doły i wtedy wylewa się
ze mnie fala nieszczęscia, ryczę i uskarżam się na cały świat. Niestety mój
kochany mężuś nie umie wtedy odpowiednio zareagować, zamiast mnie wysłuchać i
wesprzeć, jest nerwowy, tak jak bym miała pretensje do niego a nie do świata.
Wyjaśniliśmy to sobie, okazało się że on nie umie sobie poradzić z sytuacją
kiedy ja cierpię a on jest bezradny.
Rzeczywiście dla facetów brak kontroli i możliwości skutecznego działania jest
gorsze niż dla nas. Bardzo to przeżywają.
Zgadzam się też w 100% ze zdaniami że dziecko nie może być fundamentem
małżeństwa. Mogę sobie wyobrazić że się go nie doczekamy. Nie pobieraliśmy się
po to by je mieć, ale po to by być razem. Zresztą to byłoby jedynie
niespełnione marzenie. Ale gdybym miała stracić męża, jego miłość, teraz gdy
wiem co znaczy wspaniały związek i łączące nas uczucie ... Tego boje się
najbardziej.
Trzymam kciuki za wasze małżeństwo.

[magania]

Do madpol!Powiem ci na pocieszenie,ze tez poronilam w 2000 roku,a w 2003
urodzilam sliczna,zdrowa coreczke.Bol po poronieniu,dochodzenie do siebie,chec
zajscia w ciaze-to byl koszmar,az w koncu sie wyluzowalam,co ma byc to
bedzie,skupilam sie na studiach,duzo spotykalismy sie z przyjaciolmi i
niespodziewanie zaszlam w ciaze.Zycze ci tego samego!

[magdaszek]

Cześć! Dobrze Cię rozumiem, w moim przypadku, tez przyszedł taki czas, kiedy
zupełnie sie załamałam, a mój mąż kompletnie mnie nie rozumiał, a nawet robił
wymówki, że jestem taka czy siaka, ze powinnam sie leczyc u psychiatry. Ale
kiedy pewnego dnia usłyszałam, ze nawet adopcja nie wchodzi w rachube, o której
tak bardzo marzyłam, wyryczałam sie zdrowo i coś we mnie pekło. Doszłam do
wniosku, że to wszystko nie ma sensu. Może powinnam na chwile sie wyciszyc, coś
zrobić ze soba. Na pewno byłam ciężka w codziennym zyciu, bo sama ledwo już to
wszystko wytrzymywałam. Mojemu mężowi tez nie było łatwo. Przecież to nie tak,
że nie chciał mieć dzieci, zdawał sobie sprawę, ze gdybyśmy mogli to już by
były. A adopcja powinna byc wspólną decyzją, obie strony powinny czuć sie na
siłach, zeby pokochac nie swoje dziecko. Mój mąż pewnie tego sie boi. Może te
ostre słowa naszych męzów czasami potrzebne są jak wiadro zimnej wody. Dzieki
niemu spojrzałam na to wszytsko od innej strony i poszłam na kompromis.
Przeciez nie zmuszę go do adopcji, bo mogłoby z tego byc więcej konfliktów, niż
pozytku, a z drugiej strony chciałam odzyskac jakiś spokój w naszym małżeństwie
i przede wszystkim nie utracić męża. Teraz cieszę sie z najmniejszych rzeczy, z
tego, ze mam jego, że mogę sie do niego przytulic. Na razie nie poruszam
tematu dziecka, czekam na dogodny moment, kiedy będe mogła spokojnie, bez
szaleńczych emocji o tym porozmawiać.
Mój mąż tez kiedyś powiedział, że wraca późno do domu, bo nic go do niego nie
ciągnie. Okropnie sie czulam, ale teraz już tak nie mówi, bo troche zmieniłam
swoje podejście do życia. Warto czasem wybrac sie gdzieś we dwójkę, może
odwiedzić miejsca, gdzie kiedyś chodziliście na randki, powspominac stare dobre
czasy. My często wypadamy za miasto, gdzies daleko, z dala od rodziny i
znajomych, żeby pobyc we dwójkę, zobaczyc nowe miejsca, odkryć wspólne pasje.
To bardzo pomaga.
Wczoraj łaziliśmy po lesie, robiliśmy zdjęcia, bylismy razem. Mam znajome,
które nie mają nawet tego, czują sie samotne, bo nie maja partnera, z którym
mogłyby spedzic miłe chwile.
Madpol! Porozmawiaj z mężem na spokojnie. Po kilku latach małżeństwa,
szczególnie wtedy gdy pojawia sie jakiś poważny problem, nastepuje kryzys, i
wtedy naważniejsze jest, żeby nie utracic tej drugiej bliskiej osoby.
Wszystko będzie dobrze, tylko nie djacie sie ponieśc emocjom.
Pozdrawiam i trzymam kciuki.
magda