wczoraj

[badarka]

byłam u lekarza.
Tak się złożyło, że byłyśmy w poczekalni wszystkie w ciąży - widocznej już.
I przyszła też jedna dziewczyna, o której przypadkiem dowiedziałam się, że ma
problemy z zajściem w ciążę. Widać było po niej, że jest jej przykro, że nie
może patrzeć na nas, "szczęśliwe brzuchatki". Było mi przykro cholernie,
chciałam jej powiedzieć: Słuchaj, ja też przeszłam swoje i tak samo czułam
się źle. Ale udało się i Tobie też się niedługo uda.
Ale nie podeszłam.
Nie czułam się po tym dobrze. Szczerze mi było szkoda te bieduli i
zastanawiałam się później, czy dobrze zrobiłam. Jak ja bym zareagowała
jeszcze pół roku temu...
Jak Wy byście to odebrały? Czy jako próbę pocieszenia, czy raczej jako
rzucenie w twarz mojego szczęścia?

[invicta1]

to zależy
gdyby ktos mi powiedział, że miał ten sam lub podobny problem i ten sam lekarz
jej pomógł, bułabym zbudowana
ale gdyby sie okazało, ze powód był inny niż u mnie (np łatwiejszy do
wyleczenia), nie wiem czy bym się nie martwiła bardziej, ze jestem na stracionej
pozycji
miły gest gdyby kobieta w ciąży tak zareagowała, ale pewnie pamietasz, ze
pocieszanie takie "ogólne" w tym naszym "amoku" mało pomaga

[badarka]

Pamiętam, dlatego się wahałam...

Bardziej chciałam dać jej odczuć, że wiem jak się czuje. Bo dokładnie pamiętam
siebie, jak siedziałam w tej samej poczekalni z samymi ciężarnymi. I jak mi
było źle wtedy. Qrcze, zawaliłam?

[invicta1]

nie zawaliłaś nic a nic-lepiej powiedzieć za mało niż za dużo
miło, ze jesteś taka wyrozumiała, ale nie dręcz się, same musimy sobie poradzić
-swiat nie dostosuje się do nas-my musimy dostosować się do świata i do
ciężarnych kobiet też

[pimpek_sadelko]

przy innych ludziach moze bym nie gadala, ale jesli zdobylabym sie na odwage to
poprosilabym ja na moment na bok i powiedzialabym, ze do niedawna mialam ten
sam problem i jesli chce porozmawiac to mozna sie spotkac, zadzwonic itd. jest
jeszcze takie wyjscie zeby poprosic gina, zeby jej to przekazal.
to bardzo trudna sytuacja badarko, nie mniej wyrzutow sumienia.

[nusia_135]

Ja tez musze się przyznać, że od czasu gdy nosze pod serduchem upragnionego
maluszka - najchętniej wspierałbym i dawała otuchy wszystkim starajacym się
dziewczynom. Mam w najbliższym otoczeniu 3 takie osoby, ale za każdym razem
kiedy spotykamy się, zupełnie nie wiem jak zacząć. Zaraz staje mi przed oczyma
moja reakcja gdy wiele osób próbowało mnie pocieszac, a ja reagowałam na to jak
płachta na byka. Trudne to rozmowy, zwłaszcza że wiele osób nie umie albo nie
chce na ten temat rozmawiać - sama taka byłam. A rozmowa boli tym bardziej,
jeśli rozmawia sie z kimś komu się udało. Dlatego mimo wielkiej chęci
pocieszania - ograniczyłam się jedynie do poinformowania, że sama 2 lata
walczyłam o dzidzisia i jeśli te osoby beda chciały porozmawiać - to jestem dla
nich otwarta. Do takiej rozmowy trzeba dojrzeć (przynajmniej ja walcząc
musiałam) dlatego czekam cierpliwie. Nusia

[nalo]

No właśnie, to jest bardzo skomplikowana sprawa. Ja, przynajmniej na razie,
ciążę prowadzoną mam w nOvum. Czasami jak siedzę przed gabinetem zabiegowym
albo gabinetem mojego lekarza widzę kątem oka zazdrosne spojrzenia rzucane na
mój brzuszek albo kartę ciąży (swoją drogą będę ją od teraz wyjmować dopiero w
gabinecie, żeby nikomu nie sprawiać przykrości - wcześniej jakoś o tym nie
pomyślałam). Za każdym razem mam ochotę odwrócić się do takiej osoby i
powiedzieć: hej, skoro siedzę w tej klinice, to znaczy, że też nie było łatwo,
że też musiałam swoje przejść. I że jestem najlepszym dowodem na to, że
leczenie w tej klinice jest skuteczne. Nie odważę się jednak do nikogo odezwać,
bo boję się, że zostanę opacznie zrozumiana. Ja akurat mam taką psychikę, że
oglądanie ciężarnych (przynajmniej w nOvum) dawało mi nadzieję, że całe to
leczenie ma sens. Dawało mi pozytywnego kopa. Zdaję sobie jednak sprawę, że
różni ludzie różnie odbierają te same sytuacje i dlatego to jest takie
trudne...

[invicta1]

po drugie: ja np postanowiłam przenigdy nie rozważać in vitro, więc pocieszenie
od kogoś z PCOS, ze zaszedł dopiero dzieki in vitro nie pocieszyło by mnie
specjalnie...

[nalo]

No to nie podniosę Cię na duchu... Ale bez in vitro też się udaje i tego się
trzymaj!

[invicta1]

Nalo wszystkiego dobrego! a ja WIERZĘ, ze mój czas coraz blizej
trzymajcie się MAMY!!!

[justy11]

Badarka powiedz mi na jakiej podstawie stwierdziłas ze ta dziweczyna miała
problem z zajściem w ciaże? To ze siedziała smutna to nie znaczy ze miała
problem

[badarka]

Dość konkretnej mimo wszystko. Odbierała w laboratorium tuż przede mną wyniki
badań, swoje i męża. Ponieważ pani nie mogła ich znaleźć, musiała dość
dokładnie wytłumaczyć się, jakie to badania...
Stała metr ode mnie, nie dało się niestety nie słyszeć

[cetka]

gdyby dziewczyna byla niesmiala introwertyczka, to bys ja, mimo najlepszych
checi, sploszyla. duzo lepiej jakbys po prostu tam byla i niczego nie
eksponowala. nie gadala glosno o tym, jak to fajnie jest w ciazy, bo takie
rzeczy tez slyszalam...ja widzialam pare razy w novum ludzi, ktorzy w godzinach
szczytu umawiali sie na wizyte biorac dziecko, zeby je pokazac i widac bylo, ze
z trudem je uzyskali, bo calowali sie co minute, cmokali,tulili w nadmierny
sposob. w zwyklych przychodniach dzieci traktowane sa "normalniej". a ja mialam
taki widok - obok mnie siedziala taka rozanielona mama calujaca glosnym cmokiem
co chwila swoje dziecko, a na wprost mnie para - on spojrzenie zbitego psa, ona
lzy w oczach.