kolejna ciąża...

[mk1975]

tym razem mojej koleżankiz pracy, byłam silna tyle czasu, ale nie mam już
siły, chce mi się płakać, dziś się dowiedziałam, zaplanowała ją co do
miesiąca (to już druga), mówię fajnie ci, że mozesz tak planować, ona na
to: "ja nie mam żadnego problemu z ciążą" poczułam ukłucie w sercu. Wydałam
już ponad 7 tysięcy na leczenie, a żadnej nadzieji nie widać. Przepraszam
Was, to brzmi banalnie, wiem że pisałyście o tym kilkakrotnie, ale nie
potrafię znaleźć innego sposobu, żeby sobie pomóc jak tylko do Was napisać,
piszę to a łzy lecą mi ciurkiem, nawet mój mąż (który teraz jest w pracy) nie
rozumie mnie tak jak Wy...

[edyta0]

Rozumiem Twoją reakcję, sama dowiedziałam się że koleżanka z pracy jest w
ciąży, ot tak po prostu nie chciała ale jest a ja się stymuluję, tracę czas, że
o pieniądzach nie wspomnę i gó.. z tego jest. Czasem to mam dość myślenia o
tym, że kiedykolwiek zostanie mi dane bycie matką. Gdzie tu sprawiedliwość?

[asiek100]

ja też to przerabiałam; moje koleżanki już chyba wszystkie zaszły w ciąże,
urodziły, wysyłają mi zdjęcia swoich dzieci. przeryczałam już z tego powodu
niejeden wieczór. tłumaczę sobie, że nie mogę zazdrościć komuś, ze ma wiecej
szczęścia ode mnie, ale cóż. ściska mnie w żołądku jak tylko słyszę o kolejnej
dobrej nowinie. trudno. nam też się uda. kiedyś...

[paula08]

Doskonale wiem co czujesz... Przezywalam podobne sytuacje juz nie raz((
Komentarze w stylu "nie zdazylam zazywac kwasu foliowego, bo zaszlam w 1 m-cu
bez zabezpieczen", albo "wszystko mam poukladane: najpierw studia, dobra praca,
a teraz dzidzius- zgodnie z planem rzecz jasna" Szczesciary!!! Rycze przez
kilka dni po kazdym podobnym tekscie... Nie potrafie napisac Ci nic sensownego
na pocieszenie, ale trzymaj sie!!! na nas tez przyjdzie pora!!!

[mk1975]

najgorsze, że już pierwsze ciąże wszystkich moich koleżanek przeżyłam, a było
ich chyba z 10! A teraz przyszedł u nich czas na drugie dziecko, to już druga
koleżanka z drugim dzieckiem, ja mam 30 lat a niektóre z nich są ode mnie
młodsze ( Dlaczego jest tyle niesprawiedliwości w życiu, chodzę do pracy
(b.męcząca psychicznie), studiuję, biegam po lekarzach i jeszcze mam inne
bardzo stresujące domowe problemy, ja chyba nigdy się nie wyciszę i nigdy nie
dostąpie tego zaszczytu bycia mamusią (

[madzia762]

To normalna reakcja. Moje siostry też zaciążają jak szalone a mnie krew zalewa.
Jeszcze zawsze najwięcej się zajmują dzieciakami przy nas . Dobija nas to
Myślą że M nie lubi dzieci nie mogą zrozumieć jak bardzo jest mu żal bo ja to
świetnie gram on nie potrafi.

Z czasem jest lepiej, lżej,
Pozdrawiam

[mk1975]

ja niczego nie udaję, wiedzą że mam problemy z zajściem a mimo to, nie są
delikatne i potrafią mnie zranić opowiadając jak im jest dobrze i jak fajnie
spędzają z dziećmi czas. Czuję się niepotrzebna i stara..

[asiek100]

No daj spokój!!! co Ty wygadujesz! po prostu my musimy się starać o nasze
dzieci bardziej. i tyle. i aż tyle.

[beettinna]

ja nie wspomnę o koleżankach które są w ciąży-nawet o szwagirece która urodziła
3mis temu,powiem tylko że dziś do pracy mojej mamy przyszła koleżanka z
amleńkim 2mis synkiem-to jej 3 dziecko-zaplanowała nawet płeć i mama weszła
do domu i już z drzwi płacz i że to dziecko takie śliczne,malutkie, i że to
jest niesprawiedliwe!
sama się przejęła moim problemem strasznie-dodam że ma 44 lata i nie miala
instynktu babci dopóki się niedowiedziala o moich problemach


ps.Takie sytuacje ruszają wszystkich-zatem przytulam Cię i życzę Ci dużo siły
abyś mogła z podniesioną głową i uśmiechem nha twarzy cieszyć się szcześciem
innych matek.ciężarnych-a w najbliższej przyszłości aby ktoś tobie zazdrościł
brzuszka falującego z wyprężoną stopką maluszka
Pozdrawiam

[ada80]

ja też mam dzisiaj doła, byłam u ginka na nfz wyrwac trochę badań na fundusz i
zobaczyłam koleżankę, starą znajomą która 1.5 roku temu usunęła ciążę.
Myślałąm, ze przyszła po tabletki albo po cos tam, a ona mi tu wyjeżdża, że
postanowiła zajść w ciązę i udało się jej za pierwszym razem, jest w 13tyg
ciąży. Moj komentarz brzmiał:o fajnie, na nic więcej mnie nie było stać, nie
musze dodawać jak mnie zaboloło, ze właśnie ona.........


Trzymaj się cieplutko, wiem że i na ciebie i na wszystkie tu inne dziewczyny
przyjdzie czas. Wiem jedno, że ,,dzieki" tym problemom, wiemy jakim naprawdę
cudem sa narodziny dziecka.

[1polo]

U mnie w pracy tez mam duzo dziewczyn w moim wieku, trochę przed 30-stką trochę
po,wiekszość juz mamy.
kilku osobom powiedziałam o staraniach ale teraz to staram się nie opowiadać bo
meczą mnie tym swoim współczuciem.
A już najbardziej to sie rozryczałam jak taka zołza u mnie w pracy miała
problemy z ciążą, poszła raz do lekarza i nawet nie zdążyła zacząc stymulacji -
a tu ciąża. No wtedy to cały dzień w pracy się do nikogo nie odzywałam.

Ale ciagle wierzę że nadajdzie taki dzień kiedy ja będę szcześliwą mamą
Czego też Wam wszystkim życzę

[1polo]

I wiecie czego ja nie moge zrobić:odwiedzac koleżanki z pracy z małymi
dziećmi, niektóre to juz obraziły się na mnie, owszem byłam u dwóch ale wiecie
jak wygląda taka wizyta, mama ciagle opowiada o dziecku, dziecko cudowne, a
potem temat schodzi na mnie jaka to jestem nieszczesliwa że nie mam,mam potem
takiego doła że szkoda słów.
ja nawet chciałabym im tak nie zazdrościc i tak nie przeżywac tego ale sie nie
da, to mocniejsze niz ja.
tylko mąż czasami przywołuje mnie do porządku jak juz moja depresja siega
zenitu.
Dobrze ze nie tylko ja tak czuje, bo czasami mysle że wszytkie pozostałe
kobiety sa dużo dzielniejsze ode mnie

[zemfira.m]

A mi dzisiaj moja koleżanka (nigdy nie chciała mieć dzieci), która wiedziała,
jakie mam problemy przysłała przysłała zdjęcie z podpisem "Ja i mój brzuch".
Rozumiem, że się cieszy, ale takie zdjęcie... Zero współczucia. Ludzie lubią
poprawiać sobie humor czyimś koszrem.

A ja i tak będę mamą!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[tear35]

Właśnie tego przed chwilą doświadczyłam. Szok, bliska koleżanka (już druga).
Życze im szczęścia, a czuję się podle. Nawet nie powiedziałam mężowi bo mi
wstyd, że znowu nie ja.I nic, ale to nic nie mozna na to poradzić. I nikt nie
moze pomóc. A więc siedzę i bezsilnie wyję i mam wrażenie , że wszystko co w
życiu robie jest bez sensu.
Ale też na przekór wszystkiemu myślę jak Ty. Tez mi się uda!!!

[pieczarka1]

wiem doskolane co czujesz.... to bardzo boli..!!żal, złość, wściekłość,
dlaczego to nie ja!! zazdrość i łzy..... długo miałam to samo!! powiem więcej,
ja nie lubiłam dzieci...szczególnie koleżanek... mąż tego też nie bardzo
rozumiał! Trudno to zrozumieć innym, szczególnie tym , którym się udaje.

Co można zrobić w tej sytuacji? Koleżanka nie zrozumie że serce Ci pęka z żalu,
a Ty nie będziesz potrafiła cieszyć się jej szczęściem, bo to jest zbyt bolesne
dla Ciebie.
W takich sytuacjach zawsze miałm doła i nie docierały do mnie żadne argumenty!
Mogę Cię wirtualnie przytulić, otrzeć łzy, dać buziaka i powiedzieć - dasz
radę!!
Naprawdę, dasz radę!!!

[brzoskwinka9]

witaj! Ja przezywam to w ten sam sposób co Ty. Wczoraj kolezanka poinformowała
mnie, że nasza wspólna dawna koleżanka ze szkoły średniej urodziła syna.
Skończyłam z nią szybko rozmowę, bo nie chciało mi się dalej gadać o młodej
mamie i jej nowonarodzonym dziecku... wiecie chyba dlaczego...

[xyz0123]

bardzo dobrze Cię rozumiem, ciągle przeżywam to samo, wczoraj robiłam test bo
wszystkie znaki wskazywał że to już to i co... dupa nic do dziś mam doła.
mieszkam w nowym domu gdzie są sami młodzi ludzie od 25 do 35 lat na moim
piętrze jest 8 mieszkań i w tym 4 niemowlaki i 2 ciężarne, wykańcza mnie to
psychicznie normalnie uciekam przed sąsiadkami żeby nie podziwiać ich pociech i
nie słuchać a nam się udało za 1 razem, mi się nie udaje od 1,5 roku

[kaszamw]

znam to. koleżanki z pracy, znajome, bardzo bliskie znajome, rodzina. wpadki,
planowane ciąże co do tygodnia. świadomość, że w pokoju obok na wyjeździe na
narty znajoma, która do kolacji częstowała mnie folikiem robi właśnie
dzidziusia, potem wiadomość o jej ciąży, potem jej ciąża, a teraz poród. dziś,
jutro, pojutrze będzie tulić do piersi swoje małe cudo, a ja znów stanę obok i
będę ciocią. ciocią klocią. mam tego dosyć. wczoraj m. zapytał mnie czego chcę,
a ja odpowiedziałam niczego. najchętniej nie wychodziłabym z łóżka. nie
układała włosów, nie prasowała ubrań. jestem w środku pusta. wysokie poczucie
obowiązku sprawia, że jak automat wykonuję czynności. czasami ożywam na moment
jak zabawka po przekręceniu kluczyka i zaraz gasnę...

[marion35]

Nie było mnie na forum dwa dni bo spotkało mnie to samo co Ciebie.
Właśnie miałam o tym napisać.
-jedna koleżanka ma już wszystko/pracę,dom i psa/teraz jej M zapragnął dziecka
(ona sama nie lubi dzieci)ale jak M chce to robi się.Zaplanowała pod jakim
znakiem zodiaku ma się urodzić - zrobili i jest w ciąży.
-następna dobiła mnie takim tekstem :"jedyna radość z tego że jestem w ciąży to
fakt że cycki mi urosły".
i jak tu się nie załamać......

[gloria99]

Wiem jak to jest przykro, przeciez to sa nasze najglebsze pragnienia! Ja tez w
pracy mam cztery kolezanki, ktore rodzily w maju i czerwcu, sa na urlopach
macierzynskich, kolejna jest w piatym miesiacu, w rodzinie wszystkie bratowe,
kuzynki dalsze i blizsze tez porodzily, a ja ..... najdluzej sie staram,
pomijajac fakt, ze jestem z nich najstarsza. Tak mi ciezko!!! Jak przezyc
kolejna maupe?????? Czy ja tez bede szczesliwa mama?!

[mk1975]

ja do tej pory po prostu zrywałam znajomośc z ciężarną koleżanką, no czasem
krótkie spotkanko na godzinkę-dwie w tygodniu, (żeby nie za długo siedzieć)tym
sposobem został mi tylko... mąż, ale teraz współpracując z ciężarną! Nie wiem
jak to zniosę, ten rosnący przepięknie brzuszek, pierwsze kopnięcie, zgadywanie
czy to rączka czy nóżka...boję się, cuję się jak zbity pies... A do tego, nie
wiem już czy pisałam, zaplanowała dzidzię 3 miesiące po obronie pracy
magisterkiej, "tak, żeby sobie na spokojnie urodzić" . Cieszę się, że się
odezwałyście, wiem dzięki temu że czujecie to co ja, lżej mi, że nie jestem
sama, ściskam i pozdrawiam Magda

[yv4]

Podobnie jest ze mna. Wszystkie moje bliskie kolezanki maja dzieci. A calkiem niedawno nastepna poinformowala mnie ze jest w ciazy. Ciesze sie razem z nimi ale w sercu czuje smutek. Przeciez nie moge im zabronic cieszyc sie z tego przy mnie, bo to najpiekniejsza chwila w zyciu kazdej kobiety i ja cieszylabym sie tak samo jak one. Ale wierze gleboko, ze po zabiegu laparo na ktore mam skierowanie bede mogla sie pochwalic ze po wielu trudach i niepowodzeniach wkoncu zostane mama. Pozdrawiam

[kitek29]

witam...
ja tez chcialabym dopisac sie do klubu cierpiacych...
moja kolezanka ktora ze mna w pracy siedzi w jednym pokoju tez jest w ciazy..1
miesiac..tez odstawila leki..tez od razu zaszla..a ja w momencie kiedy ona
zaszla bylam przestymulowana..i teraz musze czekac miesiac zeby znowu zaczac
stymulacje..ktora niewiadomo jak sie zakonczy..tez mam dosc tego wszystkiego...
maz stara sie mnie zrozumiec..ale tak naprawde do konca nigdy tego nie
pojmie...co czuje...od roku leczenia mialam dopiero jedna owu((

k.