Panie 36-40 lat dajcie znac jak sobie radzicie?

[zabbba]

Witam
a moze jakie nowe PODFORUM , dla tych starszych - pewnie ich rozterki i
problemy sa troszke inne ? Jak sobie radzicie ?, ile prob macie za soba?, w
jakich Klinikach bylyscie?- udalo Wam sie kiedys?
Ja mam 38 lat niestety i 7 lat prob za soba - 1 raz sie udalo w zeszlym rku ,
ale poronilam w 9 tyg - NIE PODDAM SIE TAK LATWO !

[katka113]

Melduję się na podwątku! Nareszcie ktoś wiekowo bardziej do mnie zbliżony, już
myślałam, że jestem sama na placu boju i trochę (a nawet bardzo) głupio się z
tym czułam. Ale widze, że nie, jest ktoś jeszcze... Jak sobie radzę? Marnie.
Byłam w Kriobanku w Białymstoku, potem w Klinice na Staszica w Lublinie i w
lubelskim Ovum. Mam za sobą 7 IUI i ostatni prowadzący lekarz powiedział, że wg
niego nie ma sensu dalej tego ciągnąć, że pozostaje in vitro (a na to mnie
nijak nie stać). Mam 37 lat. Ale jeszcze się nie poddaję, mam na oku jeszcze
jednego lekarza i jak tylko uzbieramy trochę kasy to się u niego zameldujemy.
Może "nowe oke" odkryje coś, czego nie zauważyło poprzednie.

[zabbba]

Powiem szczerze, ze zabiegow i lekarzy juz nie licze (troche sie juz
pogubilam) - a teczka wypchana po brzegi - niezla ksiezke juz mozna byloby
napisac. To prawda w polsce trzeba byc bogatym , aby sie na cokolwiek leczyc.
Ja robie to na zmiany - raz cos standardowego, a raz niekonwencjonalnego. Nie
ma juz nic do stracenia - mozemy tylko zyskac. Ja probuje czego sie da:
standardowe dzialania in-vitro, inseminacje , ale tez homeopatia, akupresura,
bioenergoterapeuci... Mam mocno stresujaca prace , a sama szybko sie denerwuje,
wiec nawet mysle teraz o joge, aby sie wyciszyc i nabrac dystansu do zycia.
Glowa muru nie przebijemy.

[katka113]

Gdzie robiłaś in - vitro i ile cię to kosztowało? Ja już nie mam stałej pracy -
mój były pracodawca jak dowiedział się, że staram się o potomka to mnie po
prostu zwolnił pod jakimś tam pretekstem. Joga? Hmm... czemu nie? Może ja też
spróbuję? na pewno zauwazyłaś, że prócz nas dwóch nikt tu się nie dopisał -
czyżbyśmy były jednynymi takimi "wiekowymi" foremkami?

[zabbba]

na Starynkiewicza. Obecnie tam jest najtaniej , a osiagniec choc
nieudokumentowanych i opublikowanych (jak w Novum czy Invimedzie) tez maja
duzo. Przy braku pieniedzy nie tracilam mieisecy tylko robilam inseminacje -
zawsze to wiekszy procent prawdopodobienstwa na sukces.
Hm ... jesli chodzi o wiek to sadze , ze wiekszosc Pań ma odruch nie
przyznawania sie do niego juz po 30. Sadze , ze jest nas duzo wiecej.
Jesli krucho z zebraniem odpowiedniej kwoty to trzeba nietracac miesiecy
probowac inaczej. Rozumiem z Towjego listu , ze nie robilas jeszcze in-vitro? A
co Ci zalecano i jakie hormony bralas? Rozumiem, ze zadnej choroby u Ciebie
nie wykryto?
Ja mam wrazenie, ze to jakas wredna blokada wewnetrzna - ktora wlasnie
zamierzam pokonac joga - sila spokoju i opanowania. Juz sparwdzilam , z enerwy
i wscieklosc na caly swiat nic nie daja)

[katka113]

Najtaniej tzn. ile biorąc wszystko do kupy? Nie, jeszcze nie robiłam in vitro i
chyba nigdy mnie nie będzie na to stać. W czerwcu ubiegłego roku (dosłownie w
trakcie VI IUI) wykryto u mnie subkliniczną postać niedoczynności tarczycy,
później hiperprolaktynemię... ale chyba udało mi się to unormować (oczywiście
cały czas zażywam leki). Ja chyba nie mam żadnej blokady wewnętrznej i znam
dziewczyny, które wcale nie marzyły o zajściu w ciążę i zaszły i takie, które
tego bardzo pragnęły i też zaszły (dzięki IUI). Tak więc myślę, że
nasze "chcenie" tak naprawdę nie ma tu nic do rzeczy. Ale stres na pewno może
działać negatywnie choćby podwyższając poziom PRL, a to może prowadzić do
kłopotów z owulacją albo później z zagnieżdżeniem się itd... Tak więc joga
brzmi całkiem rozsądnie - tak mi się wydaje. koniecznie daj znać jak takie
zajęcia wyglądają i czy naprawdę pomagają się wyciszyć?

[lucjanka]

Bardzo dobry temat z tym podforum! I tak założę się, że jestem najstarsza...
Mam córkę 17 lat, powikłania po porodzie są najprawdopodobniej przyczyną
niepowodzeń. Nie zdawałam sibie sprawy, że mogą być takie konsekwencje, gdy
poród jest, elegancko mówiąc, prowadzony nieprawidłowo. Mam noworoczne
postanowienie konrynuowania starań do końca roku, a potem bedę się leczyć u
psychiatry bo nie sądzę, by mi minęła potrzeba posiadania więcej dzieci.
Zdecydowaliśmy się na IVF (choć dr R nie jest zbyt dobrej myśli), odkładamy
życie na półkę, nie chodzimy do sklepów, omijamy "wyprzedaże", zrywamy stosunki
towarzyskie, by ktoś przypadkiem nie zaprosił na urodzinki, urlop planujemy za
5 lat. To ostatni "prom", a nie chcę żałować do końca życia, że nie spróbowałam
rozwiązań radykalnych. Boję się tylko porażki. tzn boję się, że tego nie
przetrwam.

[optymistka100]

Witajcie dziewczyny!
Ja tez bardzo sie ciesze,ze powstal taki temat,bo faktycznie mam wrazenie,ze
dziewczyn do 30 jest tutaj znacznie wiecej.Mam 37 lat i od kilkunastu lat z
przerwami leczylam sie z powodu nieplodnosci.Ale moze od poczatku...
Gdy 3 lata po slubie nie bylo widac dzidzi,zglosilismy sie z mezem do
lekarza,ktory zrobil nam podstawowe badania oraz wzial mnie na
laparoskopie,ktorej wowczas bardzo sie balam,ale niepotrzebnie,bo diagnoza byla
dla mnie przychylna,poniewaz stwierdzono tylko brak owulacji.I w tym kierunku
zaczal lekarz mnie leczyc,niestety bez skutku.Kiedy uslyszalam,ze mam pojsc na
in vitro,spanikowalam i postanowilam zmienic lekarza,bo przeciez wowczas bylam
jeszcze mloda,mialam czas....Kolejny lekarz i kolejny i kolejny i NIC.Wszyscy
opierali sie wylacznie na clo,ktorego mialam juz dosyc i po kazdym
niepowodzeniu lzy,lament i pustka Po 2 latach przerwy poszlam znow do innego
lekarza,ktory zaczal od tego samego,czyli clo,usg - monitoring cyklu,biogonadyl
i znow NIC...i tak przez 3 lata ciagnal ode mnie kase az moj organizm
zastrajkowal i powiedzialam sobie DOSYC...ale wiecie jak to jest,siedzi sie w
domu i mysli o uplywajacym czasie zamiast dzialac...Po kolejnych 2 latach
przerwy zglosilam sie do innego lekarza,ale to nawet nie warto opisywac,bo
calkowita porazka.Dodam,ze moj maz jest kilkakrotnie przebadany i zawsze ma
rewelacyjne wyniki,u mnie nigdy nic innego nie stwierdzono jak niepekajacy
pecherzyk,niby latwa przyczyna do usuniecia a jednak.Moze jedynym minusem byla
tarczyca,ale jestem pod kontrola lekarza,zazywam tabletki i podobno nie ma ona
wplywu na brak ciazy.. Raz usmiechnal sie do mnie los,3tyg.opozniala mi sie
miesiaczka,pobieglam do lekarza zrobil mi beta HCG i mowi,ze ciaza.Tej radosci
dziewczyny nie musze Wam opisywac,bo wiadomo co czlowiek mogl czuc w takim
momencie.Za 3 dni mialam znow powtorzyc bete,niestety zmalala a wraz z nia moj
optymizm..
Teraz wybieram sie do kolejnego lekarza,ale juz do prywatnej kliniki,chce go
zapytac czy widzialby u mnie IUI, czy to ma sens,bo przeciez wiek juz
mam "zaawansowany" jak na ciaze i zobaczymy co bedzie.W przyszlym tygodniu mam
wizyte,to dopisze co powiedzial...
To zycie jest takie niesprawiedliwe ....

[zabbba]

Lucjanka - pamietaj , ze masz wspaniala corke- Twoje serduszko jest
przynajmniej w jakiejs czesci pelne - nasze na razie puste.

[bzubza]

Cześć! Ja mam 36 lat.
Myślę, że nasze problemy są podobne do tych co mają młodsze dziewczyny.
Oczywiście u nas dochodzi presja czasu, ale uważam, że nowe podforum jest
zbyteczne. pozdrawiam

[marta11]

Witajcie, ja nie mam co prawda 36 lat ale jakoze skonczylam niedawno 32
pozwalam sobie zabrac tu glos. Naprawde pocieszajace jest to, ze nie jest sie
samym po 30-ce z takim problemem.
Ja dopiero zaczynam, diagnoze pco postawiono mi niedawno. 5 lat temu bylam w
ciazy ale poronilam w 6 tyg. Nie podano mi przyczyny, nie rozwodzilam sie nad
tym tematem zreszta, przeciez jeszcze mamy czas itd. Gdy 1,5 roku temu
odstawilam pigulki i nic sie nie dzialo poszlam do lekarza, ktory nie przejal
sie tylko kazal probowac. Dopiero niedawno poszlam do innego lekarza, ktory
zrobil mi 3 razy usg, skierowl na badania i do innej Pani doktor, specjalistki
od nieplodnosci. Badania hormonow potwierdzily pco, lekarka dala mi clo 1/2x1 i
w miedzyczasie kazala przebadac meza. Clo dopiero zaczne brac, maz pojdzie sie
przebadac w przyszlym tygodniu. Jestem troche przerazona, jakos do tej pory
bagatelizowalam brak ciazy, wszak seks uprawiamy rzadko i wszystko skladalam na
karb tego. A tu problemy, lata leca....

[mpa4]

Hej dziewczyny.
Mam 38 lat i tak jak Wy pragnę mieć dzidziusia.Miałam 4 inseminacje i nic. W
środę jadę do nowego lekarza i zobaczymy co dalej.A czs leci- tak powiedzieli
poprzednicy.

[kinia.gda]

Witajcie! Mam 35 lat i właściwie to jestem na początku drogi. Od kilku cykli
świadomie i z pełną determinacją staramy się o dziecko. Póki co mam bromek na
obniżenie prl, a mąż idzie się przebadać. Presja czasu moim zdaniem jest
najgorsza! Tak sobie nieraz myślę: "czy ja wnuków doczekam ?!"
Generalnie, to ja już nie myślę tzw. miesiącami tylko cyklami.
Teraz *na początku cyklu jestem dobrej myśli...najgorsze są dni oczekiwania pod
koniec cyklu. No i te moje schizy Pozdrawiam serdecznie
p.s jeśli ktoś jeszcze raz mi powie-" trzeba było wcześniej się starać" to
oświadczam, że mu walnę jak słońce na niebie, walnę!!! Nie całkiem jak nobliwa
pani po 30-stce

[katka113]

No uśmiechnełam się normalnie jak czytałam Twój post - walnij, kiniu walnij
porządnie! A z tą nobliwością po 30stce to nie przesadzajmy, we mnie nie ma
chyba nawet grama nobliwości (a może się mylę, może inni inaczej mnie
postrzegają?). Też pozdrawiam wszystkie dobrze już dojrzałe foremki.

[donata72]

ja was troche potrzymam na duchu w tym roku koncze 34latka jestem mezadka od
13lat wiec nieodrazu chcielismy dziecko ale jak juz chcielismy to niewychodzilo
i tal od 30 chodzilam do lekarzy bralam hormonki az wreszcie zrobilam
lalaproskopie i diagnoza niedrozne obydwa jajowody w grudniu mielismy ivf i
zaczynam 9tydz ciazy blizniaczej jestesmy w totalnym szoku i szczesliwi i wam
sie uda trzeba tylko trafic na odpowiedniego specjaliste

[monia515]

Ja mam 37 lat i 13 lat starań za sobą- 4IUI, operację na jajniku, endometriozę,
jedno poronienie. Właśnie rozpoczynam procedurę in vitro. Trzymajcie kciuki.

[katka113]

Dzięki donata, powiało optymizmem. Gdzie miałaś IVF? Trzymam kciuki za
bliźniaki i dobre samopoczucie ich mamuni

[gg24]

Pozwolę sobie zabrać głos w tym wątku. Mam 31 lat, leczę się od ponad 4 lat.
Jak znajdujecie siłę na długoletnie leczenie? Jak wzmacniacie nadzieję? Pytam,
ponieważ sama czuję się już bardzo zmęczona. Chyba nie mam motywacji I dodam
jeszcze jedno - moim zdaniem nie wiek tu się liczy, ale determinacja, silne
pragnienie i siła w dążeniu do celu. życzę powodzenia

[katka113]

Witaj gg24, Czasami tej siły na leczenie już mi brakowało. Upadałam, ale potem
znów się podnosiłam... bo powiem ci, że rozczarowania przy każdej pojawiającej
się @ są okropne. Ale świadomość, że już w ogóle nie mam na co czekać, że nic
nie robię, jest jeszcze gorsza.

[zabbba]

Witajcie dziewczyny. No ja moge czytac i pisac tylko wieczorkiem. Nawet nie
wiecie jak sie ciesze, a szczegolnie z tego listu DONATY. Daj znac u kogo i
gdzie Cisie udalo - ktory specjalista UCZYNIL WAM TO CUDO, a wlasciwie 2 cuda
(nie ukrywam , ze to moje marzenie ...). Ja przeszlam juz chyba wszystkie
odcienie szarosci i mam nadzieje, ze to wlasnie odbicie od przyslowiowego
dolka. Teraz kolejne in-vitor przed nami za jakies 2 tygodnie - a na rzie
kucie brzuszka

[lucjanka]

Zabba, nie miałaś oporów przed samodzielnym kłuciem??? Jakoś to mnie strasznie
stresuje, mam nadzieje, że jak dojdzie do faktu, to może się przełamię. Jak sie
czujesz po tych lekach?
Masz rację, córka to coś najlepszego co mnie spotkało, ale jak się nie sprężę
to może się zdarzyć kinowy przypadek, że mój wnuk bedzie starszy od mojego syna
(płeć przykładowa)))
Fajnie Donata, że się odezwałaś, powodzenia!

[zabbba]

Lucjanka - ja sam nie robie sobie zastrzykow - moge zrobic kazdemu, ale
sobie ??? probowalam milony razy - kiwajac sie na wannie, z dobra muzyka itd...
nie umiem sobie wbic igly. To w sumie paradoks , bo nie boje sie zastrzykow i
honorowo oddaje krew, ale jakos nie daje rady wbic igly. To tak troche jak z
laskotkami jak wiesz kiedy sie bedziesz laskotac sama to wcale nie jest fajnie,
a jak ktos to zrobi - jest element zaskoczenia ) Zmusilam meza - plakal ,
krzyczal, a teraz jest dzielny - jestem z niego dumna - wiele sie nauczyl.
Zmusil nas moment kiedy mialam brac pozna nocka leki, a codzienne jezdzenie z
okolic W-wy do szpitala czy nocnej przychodni - czas dojazdu i benzynka -
przestaly nam sie komponowac. Zdobylwam nowa sprawnosc - znam sie na rodzajach
igiel i strzykawek. Wiem, ze przy malej ilosci leku najlepsze sa strzykawki
insulinowki(z odzeilna igla-polskie!)-bo do konca jest wstrzykniety lek - bez
straty!

[zabbba]

Najbardziej denerwuje mnie tekst o robieniu kariery, poniewaz tak nasz problem
przedstawiaja gazety. Jak wiele nas, tak wiele oddzielnych historii - pewnie
zebralby sie pokazny zbiorek opowiadan nie koniecznie do poduszki. Ja juz
przestala myslec o wnukach, wystarczy mi jak wyksztalce malucha do tej 20-
stki,aby mogl dzialc samodzielnie. Jedno jest pewne beda mialy pozniej nie co
trudniej, ale nie znaczy gorzej )

[iga302]

no to i ja sie dopisze
mam 33 lata od 8 lat nam sie nie udaje..leczymy sie od roku
jestem po 3 iui ..niestety
u mnie jakby juz wszystko ok ..nie miałam owulacji i za wysoka prl
juz unormowana, owu jest ,ale plemniczki słabe
do iui podobno wystarczy ,ale widac u nas nie wystarcza
teraz nic nie robimy ..a czekam na hcg
a czs leci ..i juz jesteśmy zdecydowani na ifv..jak finanse pozwolą

[sylasia]

Ja mam 36 lat.Właściwie nie mam zdiagnozowanej przyczyny niepłodności.
Miałam 4IUI, 1 in vitro ( w trakcie, w lutym jadę po śnieżynki ).
Od czasu do czasu sobie odpuszczam, a potem siły wracają i wola walki też.

[elizabeth31]

ja mam 32 lata 4IUI,in vitro za soba w lutym będe mieć kolejny transfer i tak
jak ty Sylasia nie ma żadnej zdiagnozowanej przyczyny niepłodności wszystko
jest ok i już nie mam siły to wiem na pewno

[optymistka100]

Witam,widze dziewczyny,ze jest nas tutaj coraz wiecej.
Zycze kazdej z nas,oby sie w najblizszym czasie powiodlo,bo przeciez kazda
probuje w jakis sposob,jak nie IUI to in vitro,wiec szczescie bedzie nam
potrzebne Pozdrawiam....

[dagi73]

Mam 32 lata i 3 lata ostrej walki ,ostatnio usłyszałam : in vitro , ale nie
chcę przez to przechodzić / za dużo wiem jak to wygląda i jakie są szanse / no
i najważniejsze brak finansów. Chcę jeszcze powalczyć do końca roku , a potem
odpuszczam , może za 2-3 lata zaadoptuję jakąś niechcianą kruszynkę.

[alizeis]

I ja sie dopisze. Mam 37 lat i staramy sie od 2 lat, bez rezultatow. Mam za
soba 2 poronienia, ostatnie 2 tyg. temu, w 7 tyg., po pierwszej iui i wrazenie,
ze stanelam pod murem, ktorego glowa nie przebije. IUI to koniec naszych
mozliwosci finansowych, wiec tylko to nam pozostaje.
Niby ogolnie wyniki moje sa w porzadku i lekarze sa dobrej mysli, ale presja
czasu, przynajmniej dla mnie, jest ogromna. Martwie sie nie tylko kazdym
zmarnowanym miesiacem (np teraz tym czekaniem az organizm dojdzie do siebie po
poronieniu) ale i tym ile jeszcze iui bede w stanie zniesc. Tak fatalnie sie po
stymulacji czuje, ze ledwo moge funkcjonowac, a tu praca, znajomi, rodzina,
przed ktora trzeba robic dobra mine.... momentami mam dosc.

[zabbba]

Dziewczyny strasznie sie ciesze, ze mozemy sobie w nie co kameralniejszym
gronie pogadac. Zawsze to lepiej jak rozmawia sie z osoba, ktora wie dokladnie
jak to sie czuje. Ja moge smialo powiedziec, ze przeszlam chyba przez wszystkie
formy chodzenia po scianach i wlasnie zauwazylam, ze po kolejnej nieudanej
probie mysle, ze nie moze byc juz gorzej, ze nie dam rady po raz kolejny...a
potem przychodzi chwila otrzezwienia-przeciez MUSZE!DAM RADE! JAK odpuszcze to
nie daruje sobie do konca zycia, ze nie wykorzystalam wszystkich szans i
mozliwosci. Nawet nie wiecie jakie potrafimy byc sile - wszystkie BABY to maja
w genach) nasza sila moze nas czasmi zaskoczyc nieoczekiwanie - walka o
potomstwo!!! Najgorzej jest po poronieniu - mi pomogla terapeutka, pozniej
homeopatka, a teraz akupresura, masaze i rozpoczynam joge - zeby umiec
zapanowac na emocjami i zlapac choc malutki dustansik. Jak mnie zamkna w
kaftanie to juz nie powalcze, a ile CZASU mozna STRACIC )) i tym
optymistycznym akcenetem koncze moj przydlugi wywod.

[iga302]

no dobra ..a powiedzcie jaki stosunek do tej walki mają Wasi mężowie??
facet jednak inaczej to czuje...
jeśli to nie za bardzo osobiste napszcie?
bo ja czasem ,czuje ,że zmagam się sama......

[optymistka100]

Witam ponownie
Co do podejscia mojego meza to ono sie zmienia i to na niekorzysc
Jak zaczynalam leczenie, jak bylam na poczatku tej drogi,to maz byl bardziej
optymistyczny,mowil,ze bedzie dobrze, ale jak przychodzily kolejne
rozczarowania,nieudane proby i poronienie,to zmienil zdanie i twierdzil,ze nie
warto juz probowac,szkoda mnie bym zazywala tyle hormonow,szkoda czasu i
pieniedzy i ze bez dzieci tez da sie zyc...wlasciwie moge powiedziec,ze nawet
mnie zniechecal.
Teraz jak znow po dluzszej przerwie czekam na wizyte u gina i chce podejsc po
raz pierwszy do IUI, to tez mam wrazenie, ze walcze sama, on niby jest obok,ale
jednak daleko I tak sie ciesze, ze udalo mi sie go namowic na wizyte u
lekarza razem ze mna, ktora mam w piatek a co bedzie dalej to opisze w
pozniejszym czasie.Trzymajcie kciuki dziewczyny

[rafulka]

Ja 35-latka prawie-prawie mieszczę się w tej grupie. Walczę też dopiero (?) od
4 lat, a tak naprawdę walkę w klinice podjęliśmy pod koniec 2003 roku. Oboje.
Bardzo pragniemy dziecka. Czasami M - mam takie wrażenie - bardziej. Ja jestem
skoncentrowana na procedurach: co, kiedy, jak. On: jak będę wyglądała z
brzuchem. Ja: jeszcze się w tą rolę nie wczułam (i chyba dobrze, bo psychikę
choć mam mocną, to zawsze ukruszyć się da). Aktualnie w trakcie programu w
Salvie. Za dwa tygodnie poznamy wyniki kolejnych badań. I podejmiemy kolejne
kroki.

[lucjanka]

Mój facet jest "techniczny", dla niego fizjologia to coś przerażającego, choć
się maskuje. Jak padło hasło in vitro to wiecie co? Wyobrażał sobie, że jak
będą te nasze "jaja" i plemniki łapać to je uszkodzą! W głowie mu się nie
mieści, że to nie jest jak z silnikiem! Myślę też, że boi się ew ciąży
bliźniaczej, w sensie odpowiedzailności za tak nagle powiększoną rodzinę, chyba
się obawia, że go to przerośnie w sensie materialnym. Oczywiście nie nazywa
rzeczy po imieniu, po prostu przemilcza pewne moje wywody, ja mogłabym
godzinami mówić o koleżankach w ciązy, procedurach itp a on patrzy i milczy.
Ale widzę po jego minie że zszedłby najchętniej na jakiś bardziej "namacalny"
temat. Ale jak przychodzi co do czego, to stoi za mn murem. Faceci są inni,
dlatego mamy nasze forum, żeby się wygadać.

[sylasia]

Dziewczyny po in vitro, ile zarodków podawano Wam przy transferze?

[alizeis]

Moj M jest moja wielka podpora psychiczna. On jest mocno przekonany, ze uda sie
i ze to tylko kwestia czasu. Bardzo mi pomaga ten jego optymizm. Wiem, ze on
tez bardzo pragnie tego dziecka, choc z poprzedniego malzenstwa ma juz 2 synow,
i szczerze mowiac, na poczatku myslalam, ze zgodzil sie na nasze starania tylko
dla mnie. Ale gdy widze jego zainteresowanie wszystkim, przez co musze przejsc
(hehe, gdy sie dowiedzial, ze mam sobie sama dawac zatrzyki z gonalu to prawie
zemdlal))), i gdy widzialam jego radosc a potem smutek po iui, to wiem, ze tak
nie jest. I cale szczescie - nie dalabym rady przejsc przez to wszystko sama.

[iwa20006]

Witam Was koleżanki.Dołączyłam się do Was bo ciekawie się rozpoczyna.Mam 31 lat
i w lutym zaczynamy przygotowania do in vitro.Przeszliśmy 4 IUI bez
skutku,wcześniej mąż brał różne leki,na zmniejszoną ruchliwość
plemników.Niesamowicie się boję,tego że się nie uda,powikłań typu
hyperstymulacja jajników i mojego stanu psychicznego.Nie wspomnę o swoich
reakcjach na pytania o potomstwo osób nie wtajemniczonych.Czuję że zaczynam
wysiadać

[sylasia]

M mi zawsze mówi,że choć jedno dziecko muszę mieć ( on ma już swoje
dzieci ), .No i mnie wspiera, nie komentuje wydatków,zawsze jest obecny tam
gdzie trzeba.

Ja też chodzę na jogę. Zeby nie zwariować. A swoją drogą to świetna sprawa dla
wszystkich.Polecam.

[iga302]

no to reraz wiem,ze facet to jednak zawsze chłop
a podoba mi sie stwierdzenie...TECHNICZNY...bardzo ładne
widać mój też taki techniczny ..ale mówi ,ze jest ze mna..
też ma syna wiec jemu jakby inaczej na tym zależy
ale gadać o tych próbach i leczeniu za bardzo nie chce..moze to i dobrze
bo jak sie nie udaje to ja sie nie rozklejam ..i tyle dobrzego
pozdrawiam

[inga30]

co prawda mam 31 lat, ale mam nadzieje że mogę tu być, tez czuje dzika presje
czasu, jestem 7 lat po slubie, leczę się 4, zrobiłam 4 próby in vitro -
wszystkie nieudane - i co z tego ze jest jeszcze czas na dzialania,jak nie
bardzo wiadomo jakie.

[sylasia]

Ja też tłumaczę a on tylko słucha patrząc się w dal nieobecnym wzrokiem.
Ale M dał ciała, gdy przed punkcją zapytał się gina " to co my dziś robimy
dokładnie ? ".
Myślałam, że się zapadnę pod ziemię. He,he.

[zabbba]

musze powiedziec, ze ja wlasciwie wiekszosc zalatwiam sama - staram sie go nie
ciagac bez potrzeby do lekarzy , ale wiem , ze kiedy trzeba pojedzie bez
zadnych komentarzy. No obecnie ma wyzwanie w postaci codziennych zastrzykow w
brzuch (oczywiscie w moj brzuch) i przy kazdym bardzo cierpi, ze musi mi
zadawac bol. Wspolczujemy sobie nawzajem (ja jemu obskurnych toalet na
Satrynkiewicza i braku jakichkolwiek warunkow do "pracy") i wspieramy -
nauczylismy sie rozmawiac o wszystkim. Oczywiscie jego zdaniem ostanim jest
stwierdzenie - ze we dwoje tez da sie przezyc i to wcale nie najgorzej, ale
jesli udaloby sie lepiej to trzeba probowac. Polecam szczerze masaze - swietne
na odprezenie - zagoncie facetow do roboty !- niech wam masuja nozki (mala
akupresurka - moze znajda fajny punkt na plodnosc ? - albo plecki , kark ...

[sylasia]

M jak się nie stara ( oglądając telewizję )to masuje mi stopy świetnie (
b.przyjemne ). Ale gdy zacznie robić to świadomie, bardziej przypomina
szarpanie.
Teraz chodzę na masarze do fizykoterapeutki.Bardzo fajna sprawa.

[zabbba]

polecam akupresurke - uciski specjalnych receptorkow.
No i dla panopw DAKTYLE - Marcinkieiwcz nie proznuje - tez nam chce pomoc - a
co walsnie DAKTYLE na plodnosc juz w drodze - badzmy dobrej mysli !
media.wp.pl/wiadomosc.html?kat=43114&wid=8157892

[iga302]

no to od dzis daktyluje meza ...heheh....ale swieze czy suszone

[baboczka1]

Ale doskonale trafiłas w to czego szukałam na form. Prześledziłam tę cała
dyskusję i chciałaby mi się napisać ksiązkę na temat tego, jak się czuje i
sobiradzę a własciwie jak sobie NIE RADZĘ. Własnie wczoraj dowiedziałam sie, że
znowu sie nie udało, choć wydwało mi sie, że mam wszystkie objawy (in-vitro 2).
Moj organizm robi mi psikusy i udaje, ze wszystko jest w porządku ale test
pokazuje jasno - zero. W tatym roku też mi się udało i tez poroniłam w 9
tygodniu, potem jescze próbowała z morozaczków i nic.
Dziś wydaje mi się, że już nie zawalczę, ze musze po prostu odpuścic i nauczyc
się zyć bez, ale jak to zrobić????
Moj maz mnie wspiera, ale ja czuje sie po prostu niepełna kobietą, kobietą
która nie może dać rodziny i tak na prawdę to czuje, ze nie mogę się dziwić,
jak bedzie chciał odejść!!!! Płacze i pisze, pisze i spie ale się nie polepsza.
Jogi próbowałam ale mi nie pomaga. mam 35 lat i presja a własciwie ciagle
pytania mnie zabijają, nie umiem powiedzieć głosno jestem niepłodna i odwalcie
sie wszyscy.
Czy znacie jakiegoś dobrego psychologa, czy innego maga, który by mnie troche
wyciagnał

[zabbba]

Iga ma racje - do 40-stki jeszcze troszke Ci zostalo. Jak Ci to pomoze to
pamietaj , ze wlasnie skonczylam 38 - i jestm blizej tej magicznej granicy.
WYPLACZ SIE -DAJ SOBIE TROCHE CZASU NA ZAL I CIERPIENIE - NIE HAMUJ TEGO TO
SZYBCIEJ PRZEJDZIE, A POTEM POWOLUTKU, POWOLUTKU WSTAWAJ !!! - JAK FENIKS Z
POPIOLOW - ŁEPEK DO GORY . Jak mowi chinskie przyslowie: slonce jest zawsze-
tylko sa mniejsze lub wieksze chmury !

[jjj16]

Witam przeczytałam wszystkie Wasze listy. Bardzo mi przykro,że problemy z
zajściem w ciążę tak bardzo Was obarczyły psychicznie. Ja mam 38 lat od 15-u
jestem mężatką, ale odpuścilam sobie juz dawno. Zatrzymałam się przed in vitro.
STOP. Proszę zajmijcie się ciekawym życiem, dajcie sobie miłość. Myślę,że bez
potomków też można być szczęsliwym. Pozdrawiam Wszystkie Panie.

[sylasia]

Ja na pytania "kiedy dziecko" mówię, że nie wychodzi i tyle.

[ankax5]

baboczka moja odopowiedź gdzieś przepadła.Piszę uparcie po raz drugi: Gdzie
widzisz swoją winę? Co zależało od ciebie? Jeżeli M z którym jesteś tego nie
zrozumie to to nie On.. Będzie dobrze, trzynam paluchy..

[iga302]

BABECZKA no coś TY bierz sie do roboty ja mam 33 lata i jeszcze in vitro
przedemna
Ty juz masz dwa za sobą ..wiec twoja nagroda blizej
wiec sie nie poddawaj tylko do roboty ....
masz jeszcze conajmniej 5 lat spokojnaego leczenia ,bedziesz sie martwić po
40tce
jedna kobieta w mojej rodzinie urodziła w wieku 40 lat po ok 18latach z mężem
oboje mieli problemy ...wiec sie udaje...
nam tez sie uda

Dziewczyny, co mi radzicie ?

[optymistka100]

Bylam u gina po dluzszej przerwie od ostatniego leczenia.Poszlam nastawiona na
IUI, ale okazalo sie, ze mam torbiel 3cm na prawym jajniku i lekarz
powiedzial,ze najpierw musimy ja wyeliminowac.Mam przepisane
tabl.antykoncepcyjne,dostalam zastrzyk z pregnylu,maz choc ma swietne wyniki
musi jeszcze raz swoje powtorzyc, ja mam zrobic LH,FSH,Estradiol i prolaktyne i
dopiero wtedy bedziemy przymierzac sie do IUI.Od razu lekarz zaznaczyl,ze ze
wzgledu na moj "zaawansowany wiek" dostane leki z gornego pulapu,by juz nie
bawic sie w clostilbegyt.
Problem jednak polega na tym,ze od jutro powinnam zazywac juz leki przepisane
przez niego ale jestem przeziebiona,dostalam antybiotyki a oprocz tego zle sie
wczoraj poczulam i okazalo sie,ze mialam nagly skok cisnienia,wiec tez dostalam
tabl.na obnizenie cisn.I dlatego nie wiem,czy ten miesiac sobie odpuscic skoro
biore juz tyle lekow czy "doladowac" sie hormonami Naprawde zle sie
czuje,ale szkoda mi czasu....
Co mi radzicie???

[zabbba]

Powiem szczerze, ze zawsze balam sie takich sytuacji. Slyszalam , ze raczej jak
organizm oslabiony chorobą -a jak mowisz dali Ci antybiotyk (chociaz teraz
lekarze na wszystko wpychaja antybiotyki - tak szybciej i prosciej)to nie
powinno sie podchodzic do dzialan. Wiem , jak sie przezywa strate kolejnego
pustego miesiaca - ale chyba lepiej sie wstrzymac. Ja nawet jestem
rozdrazniona , ze musialam obecnie do in-vitor robic dlugi protokol - jak to 1
miesiac bez prob ??? ale jakos wytlumaczylam sobie , ze skoro tak nie
probowalam jeszcze to trzeba zrobic raz inaczej. Przy torbielach - a mialam ich
kilka tez kazali usunac, a potem dalej do gry ! Musze powiedziec, ze z
rozrzewnieniem wspominam miesiac, kiedy mialam polipka (mowie pieszczotliwie-bo
byl szczesliwy- jak sie pozniej okazalo). Lekarz jeden zabronil , adrugi
powiedzial - a co tam robimy probe i ...udalo sie , ale nie na dlugo - tylko 8
tygodni. Ja mysle, ze powinnas zagrysc wargi i dac na chwile oddetchnac i
wyleczyc organizm.

[optymistka100]

zabbba,serdecznie dziekuje za odpowiedz,chyba potrzebowalam wsparcia by moc
podjac taka decyzje.Zal mi stracic tego miesiaca,ale w koncu zdrowie wazniejsze
a dolozenie sobie porcji hormonow na oslabiony organizm,sadze,ze niczego nie
przynioslby dobrego.
Jutro rano zadzwonie do mojego gina i skonsultuje sie z nim,ale chyba bedzie
mial takie samo zdanie.W ogole juz trace nadzieje na dzidziusia,znow mam dola
echhhh
pozdrawiam

[56at]

gramol sie z doła do góry!!!!

[zabbba]

jeden miesiac straty - biorac z perspektywy czasu to tak naprawde zadna strata
po 9 latach staran juz troszke inaczej patrze na to - glowa muru nie przebije ,
a przez takie choroby i bledy mozna miec malenstwo , ale ulomne. Troszke sie na
patrzylam na dzieci na wozkach inwalidzkich i nie poradne w wieku 25 lat jak
male dziecie. Kazda z nas przeciez chce miec malenstwo , ale ZDROWE ! Jak jest
mi bardzo zle to mysle o tym, ze lepiej odczekac i dac mu szanse na normalnosc.
Jestes OPTYMISTKA - dasz rade! ))

[jam_30]

przepraszam, że się wtrącam. Mam 31 lat, a o dziecko staram się od 7 lat. teraz
podchodze do in vitro i mam takie pytanie- powiedzcie proszę, czy po
diphereline w 21 dc występuje @ czy już nie?

Dzięki i pozdrawiam

[iwa20006]

jesteśmy,jam ,.w tym samym wieku i przed tym samym zabiegiem.Ztego co do tej
pory się naczytałam o in v,to chyba będzie miesiączka po dipherelinie.Gdzie
podchodzisz do zabiegu,zaczęłaś już brać leki?

[jam_30]

iwa- ja podchodzę w białymstoku.Miałam już zastrzyk z diphereliny( własnie
rozmawiałam z prof. i powiedział, że okres wystąpi)i 29go stycznia zaczynam
przez 5 dni gonal po 2 ampułki a 6go dnia 1 gonal i 1 menopur. Dalej nie wiem
jak będzie- jadę na wizytę.Trochę się zastanawiam- bo zobacz: dziś wg obliczeń
mam mieć okres( po odstawieniu tabletek antykoncepcyjnych). Jak 29go mam brac
leki z gomalu, potem menopur a potem ponoć przez tydzień jeszcze coś- to czy
pobranie komórek będę miała 21 dc? To kiedy mi je podadzą- 22\23 dc? To może za
późno -zgłupiałam sama.
A jaka u Ciebie przyczyna niepłodności- u mnie nasienie ( tzn. u męża)
pozdrawiam

[zabbba]

ja po dipherelinie nie mialam problemow , a pobranie zazwyczaj jest ok. 14-16
dnia i po 2-3 dniach transfer. W czwartek wizyta - apobranie bede miala w
niedziele lub poniedzialek - czyli za tydzien - juz sie ciesze !

do zabbba

[jam_30]

wiesz co -to sama już nic nie wiem. Bo ja miałam diphelerinę 21 dc.; dziś@, a
za tydzien dopiero gonal przez 6 dni, a potem menopur. Kurde, to kiedy mi
pobiorą jajeczka przed @? Czy jka. powiedz proszę

[zabbba]

Powiem jakie mam przygotowanie do in-vitro w dlugim protokole ( pamietaj , ze
Ty mozesz miec troszke inaczej - kazdej , tak jak dawki leku , tak terminy sa
ustalane indywidualanie.) Ja od 22dc biore do 12.00 godz. kazdego dnia
Diphereline, w drugim cyklu od 4dc doszedl Menopur -potrojna dawka 3x75j -
podawane podskornie w godz.19-21.00 - i to do odwolania.Na wizyte ide w
czwartek czyli 11 dc i zobaczymy ile i w jakim wymierze urosly i co robimy
daleje, aby bylo dobrze. Ok. 14-16 dnia (szczerze powiem ostatnio mialam
pregnyl tuz przed, a potem pobranie po 36 godzianch i po 2 dobach transfer, ale
jak bedzie teraz to nie wiem). Zobacze co powiedza w czwartek. Jak chcesz to
moge o cos zapytac lekarza-zeby rozwiac Twoje watpliwosci?

[optymistka100]

zabbba, znow dziekuje za slowa otuchy.Dzwonie dzis i dzwonie do gina,ale nawet
komory nie odbiera,wiec sama podjelam decyzje i czekam do nast.cyklu.
Mam do Was jeszcze pytanie - jak przystepujecie do in-vitro, to lekarz ile daje
Wam % szansy,ze sie uda? pytam po prostu z ciekawosci....

[iwa2000]

witaj jam,cieszę się że piszesz.nie martw na pewno mie pobiorą ci za
szybko,wszystko będzie pod kontrolą usg.A z drugiej strony to całe dojrzewanie
może być przyśpieszone po stymulacjii.Może napiszesz do mnie na adres
mailowy,to byłybyśmy w kontakcie,niedługo ja zacznę przygotowania,będziesz mi
coś tam czasem pisała,póżniej ja ci opiszę co u mnie.Może będzie łatwiej to
znieść.Napisz co ty na to,wtedy napiszę adres

[dziubas1]

No to ja też się zamelduję. Mam 35 lat, 12 cykli starań, ale z konkretnymi
badaniami połowę z tego. Może dużo, może mało - dla mnie wieki. Co dziwne,
zawsze podświadomie wiedziałam, że będą problemy z poczęciem. Skąd? Nie wiem,
być może intuicja, tym bardziej, że pozornie nic na to nie wskazywało.
Przeszłam już sporo badań - poniekąd na własne życzenie, bo z lekarzami różnie
bywa. Tylko mój upór i maniakalne studiowanie forów, literatury itp. sprawiły,
że jakiś postęp w diagnozie jest, ale wiele jeszcze przede mną. Póki co, mam
podejrzenie pco (z typowych objawów tylko niepękające pęcherzyki). M - nasienie
wzorcowe. Inne badania w normie. W marcu laparoskopia. Po niej pewnie
inseminacja, o ile się nie uda naturalnie i... koniec, bo na in vitro mnie nie
stać. Jak sobie radzę psychicznie? To zależy od dc - czasem jest ok., a czasem
(jak dziś) fatalnie, bo nawet jak wszystko pęka po pregnylu, to ciąży brak.
Oddech czasu na plecach najbardziej mnie dobija. Zazdroszczę dziewczynom, które
mają dużo czasu. Ja daję sobie jeszcze rok. Jeśli nie, no cóż, życie we dwoje
też może być piękne, czego doświadczam każdego dnia. Podziwiam mojego M za
cierpliwość, wyrozumiałość, zainteresowanie, umiejętność pocieszania i bycia,
kiedy jest potrzebny. to tyle, bo i tak się rozpisałam.

[zabbba]

Ja przy okazji takich informacji - jak ostatnia: dziecko wyrzucone w gazetach i
torbie do smietnika - mam ochote wyc. Dlaczego takie kobiety zachodza w ciaze.
Ktos mi powiedzial, ze pewnie nie jestm gotowa, jak bede to samo przyjdzie, a
przepraszam one sa gotowe !!! na co? zeby dzieci topic lub wyrzucac do beczek z
kapusta - ten swiat ZWARIOWAL !!!

[zabbba]

ja sie powiesze - liczylam , ze po takim doladowaniu hormonow i dlugim
ptotokole bedzie przynajmniej 6 pecherzykow, a tu raptem 3 w lewym i to nie za
specjalne. Jutro kolejne usg - moze cos sie zmieni - zobaczymy. O rany , a to
jeszcze nie koniec ...

[lucjanka]

Zabba, nie łam się, wystarczy i 3, byle się powiodło! Trzymam kciuki! Nie
możesz teraz myśleć negatywnie! Zamykaj oczy i wyobrażaj sobie same pozytywne
zmiany w orgnizmie, jak rosną te pęcherzyki, jak dojrzewają, jak będą pękać...
I uszy do góry,ciesz się, już się zaczęło!!!

[zabbba]

dzieki, no wlasnie po piatkowej wizycie nastrajam sie pozytywnie - mimo
wydanego kolejnego 1.000,- na dalsza stymulacje poranna i wieczorna )
zaczynam tez uczyc sie robic samej zastrzyki w brzuszek - musze sie przelama. W
poniedzialek wizyta , a we wtorek lub srode punkcja. Staram sie muslec
pozytwynie , bo w sumie racja lepiej 3 niz zadnego . A moze te 3 beda
bardziej wartosciowe , a takie 6-8 jakies niewyrosniete moglyby byc ) tak
szklanka jest w polowie pelna ! a jak dobrze pojdzie zapelni sie na full !!!!
Dobrze robi to forum ) Uszka juz ida do gory !!!

Zabba

[sylasia]

Przeczytaj sobie załączony wątek. Może właśnie tyle komórek wystarczy.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=34097&w=35655678

[zabbba]

Sylasia nie moga tam wejsc - musze byc polecona ( moje komentarze nie sa
wedlug nich wystarczajace.

[astra161]

HEJ! urodziłam pięknego zdrowego syna po 16 latach starań w wieku 36 lat,droga
była długa i wyboista,mnóstwo inseminacji, i dopiero trzecie in vitro udane
(przy gigantycznej stymulacji 3 komórki,naprawde nie było łatwo zważywszy
jeszcze,że jestem przewlekle chora,i przyjmowanie hormonów w moim przypadku to
był hazard.Naprawde warto walczyć póki sił i funduszy wystarczy!Zycze
powodzenia!!

[zabbba]

Bardzo dziekuje Co za list - juz jestem silniejsza i co raz bardziej naladowana
pozytywna energia. Staram sie zawsze dosc szybko otrzepywac ze zlych mysli. Mam
male swiatelko w tunelu - raz w koncu sie udalo (choc radosc nie trwala dlugo.
To trudna droga, ale tym wieksza bedzie radosc , a dar cennniejszy - mam te
swiadomosc - takie zwyciestwo inaczej smakuje - wtedy docenia sie zycie i cud
narodzin ) Pozdrawiam Was wszystkie - tym bardziej, ze dzisiaj dzien
szczegolny - wiesci z Katowic sa nie dobre - coraz wiecej ofiar. To tez daje do
myslenia - jakie to nasze zycie jest kruche ...i pelne nieoczekiwanych zwrotow.
Ja zawsze mowie, ze zycie samo koryguje nam wszystkie plany - warto je miec ,
ale nie przywiazywac sie zbyt mocno.

[mari116]

Witajcie,
lat 38, nie rodziła, nie roniła, nie próbowała in vitro,
staż małżeński - pełnoletni +.
Nasze oczekiwanie dziecka rozpoczęło się tuż po ślubie, nie miałam 20 lat.
Było chodzenie po lekarzach, łzy, oczekiwanie, badania, jakieś wspomaganie,
opinia brzmiała - z punktu widzenia medycyny - żadnych problemów.
A dziś ja nie mam problemu, rozmawiam otym spokojnie, na pytające spojrzenia
odpowiadam, że czas łez mam za sobą i nie chcę do tego wracać. Staram się, żeby
to nie był temat tabu, żeby nauczyć ludzi, że można o tym rozmawiać. Nawet
jeżeli piszę to w tej chwili i jest mi smutno,to wiem, że mam dobrego
kochającego męża, mam gdzie mieszkać, pracę, nie brakuje nam jedzenia ani
niczego co jest nam do życia potrzebne, a nasza decyzja o tym, żeby nie robić
in vitro, jest świadoma, a taką propozycję dostaliśmy od ostatniego lekarza
koniec lat 1990- 2000, tak samo nie skorzystam z usług bioenergotarapeutów, ani
innych gdzie podłoże ma filozofia wschodnia. I tylko proszę nie rzućcie się na
mnie, bo każdy ma prawo do takiego pojmowania świata, jakie wypływają z
wewnętrzych przekonań.
Pozdrawiam, życzę powodzenia

[astra161]

Mari!oczywiście że cię rozumiem,ja miałam kilkuletni okres kiedy całkowicie
sobie odpuściłam,powiedziałam nie!dłużej tak nie można,z całą pewnością można
być szczęśliwym nie mając dzieci,i to trzecie in vitro miało być
ostatnim,lekarz nie dawał nam dużych szans,powiedziałam do męża:"jeszcze ten
raz ostatni a póżniej może adopcja,a może życie we dwójkę...jestem wierząca
więc modliłam się i prosiłam Boga żeby nam pomógł,no i udało się...Jestem
naprawdę szczęśliwa,ale rozumiem i szanuje twoją decyzję...kto wie może jeszcze
i wqam się uda? ot tak po prostu Pozdrawiam!

[zabbba]

Najwazniejsze zeby nie krzydzic nikogo.
Staram sie nie oceniac innych. Podjeta przez Was decyzja jest bardzo wazna dla
Was - zrobiliscie wedlug wlasnego sumienia i swojej oceny sytuacji i
potecjalnych mozliwosci. Masz racje, ze z wiekiem przychodzi moment kiedy
wiecej mozesz zniesc i wiecej zaakceptowac. Mnie maz przekonuje caly czas, ze
we dwojke tez mozna sie kochac i byc szczesliwym. Ja wiem, ze poki srodkow i
checi do tej walki wystarczy bede probowac wszelkimi mozliwymi sposobami, aby w
momencie kiedy przegoni mnie juz czas - nie miec zalu do siebie
za "zaniechanie". Najgorsza jest w zyciu bezsilnosci, ale ja nie chce stac
obok - poprostu nie moge.
Punkcja przewidziana na piatek ...

[lucjanka]

Opowiedz na jakim jesteś etapie bo się pogubiłam, w końcu założyłaś ten wątek
to teraz musisz meldować )
Czy wiemy gdzie leczyła się Donata?
Czy wiesz coś o krótkim protokole? I na koniec: UKUŁAM SIĘ SAMA! No proszę, do
jakich czynów jesteśmy zdolne...

Witam was kochane!

[marzonko]

Mam już prawie 39lat,skończę w kwietniu,z obecnym M staramy się od 26 cykli,bez
rezultatów. Czasu już nie mam za wiele,prawie wcale go nie mam. Słyszałam co
prawda o pierwszych ciążach po 40-tce,ale tylko słyszałam,żadnej kobitki która
zaszła i urodziła w tym wieku pierwsze dziecko nie znam.Mój obecny M bardzo
wierzy w to,że się uda,że będzie dobrze,ale od roku nie mogę się doprosić o
badanie nasienia. I tak co cykl przeżywam gehennę oczekiwania i łudzenia się
nadzieją. Mój poprzedni m był totalnie bezpłodny,a teraz ma roczną córkę
(wiem,że z inseminacji,my też próbowaliśmy przed rozwodem z 5 razy i nic nie
wyszło),obecny M ma 21-letnią córkę i jaki stąd wniosek? Wychodzi na to,że to
moja wina,że mści się na mnie aborcja sprzed osiemnastu lat,ale to chyba nie
tak do końca jest. Hormony mam ok jak na mój wiek,hcg prawidłowe,żadne usg nie
wykazało nic negatywnego-nic tylko zachodzić i rodzić,a tu...klapa. Stresuję
się tym bardzo-dziwicie się?! Nie umiem się wyluzować.Sama już nie wiem co
robić i czy mogę jeszcze na coś liczyć. Wydaje mi się,że pozostaje tylko in
vitro,dobrze,że obecny M chce tego,chce dziecka ze mną tak bardzo jak ja, i że
możemy sobie na to pozwolić finansowo,choć ciągle staramy się "zajść"
naturalnie. We mnie jednak coraz mniej nadziei a coraz więcej zwątpienia. I jak
mam sobie dać z tym radę? Chyba nie potrafię....
I z miesiąca na miesiąc coraz mniej we mnie entuzjazmu,nadziei,chęci.Potrzebuję
wsparcia.Potrzebuję budujących słów,postów,zapewnień,ale potrafię jeszcze
cieszyć się czyimś szczęściem!
I gratuluję wszystkim które się starają pomimo wszystko i się nie poddają!!!
Trzymam za was kciuki!!!

[lucjanka]

Witaj Marzonko! Wiesz, kiedyś krążyła na forum taka tabelka, gdzie dziewczyny
wpisywały różne rzeczy odnośnie starń i jedną z rubryk była ilość cyki. Była to
zastraszajaca statystyka, ale wniosek z niej jeden, jak się ma 10 lat na próby
to sie może i można leczyć na różne dolegliwości i próbować zajść. Ale jak
czasu nie ma to po prostu nie ma go i na miesiące badań, brania leków, kontroli
i prób. Trzeba szybko IVF. Duża szansa na sukces, a jak uczciwie spojrzeć na
kwestię czasu, to też raptem możliwe są ok 3 próby IVF na rok. Pomijam finanse.
Jak masz faceta który się zgadza, od razu biegnijcie do kliniki. A badanie
spermy i tak zleci mu lekarz, ciekawe jak się wtedy będzie migał ) Do roboty
mMrzonko!

[zabbba]

Marzonko! wiem z doswiadczenia, ze po burzy i wielkim zwatpieniu przychodza
lepsze chwile - wiekszej wiary i sily! Jesli wydaje Ci sie ze sama nie jestes w
stanie sie podniesc-daj szanse pomoc innym -idz do psychologa, homeopaty czy na
masaz - to co w twoim wypadku moze Ci pomoc! Nie mozna sie w takich chwilach
zamykac sie - musisz te negatywne mysli wyrzucic na zewnatrz- nie mozna
gromadzic w sobie !. Latwiej jest gdy swoje niepokoje i zale przelejesz na
kogos luz przedyskutujesz z kims. Dla Wlasnego zdrowia nie tylko psychicznego
tzreba nauczyc sie rozmawiac i nie traktowac jak wrogow tych, ktorzy chca
pomoc. Nosek do gory !

[zabbba]

Przepraszam , nie odzywalam sie - ostatnie dni to spora dawka nerwow. W piatek
mialam punkcje i z pieknych zdrowych pecherzykow uzyskano jedynie 2 jajeczka -
powod? na moje pytania -jakos nikt mi nie potrafil tego sensownie wyjasnic poza
stwierdzenie: W TYM WIEKU TAK BYWA. Czasami sa puste pecherzyki. Zdarzylo Wam
sie to? wiecie cos na ten temat? W poniedzialek czyli 06.02 mialam transfer i
znowu nie dobra widomosc - zarodki SREDNIE o niregularnym ksztalcie (czekam tez
na wisci od WAs na ten temat!-jesli sa strony , ktore znacie to podeslijcie mi
link - prosze!). Zostaly podane i wlasnie dla zwiekszenia bezpieczenstwa
postanowilam do srody polezec i znowu najtrudniejszy czas - OCZEKIWANIE.
Trzeba znalezc sobie spokojne zajecie , aby czas sie nie dluzyl... Nie jest mi
za wesolo, ale zwyciestwo moze bedzie lepiej smakowalo
Lucjanka - gratulacje!!!-praktyka czyni mistrzem - przy kolejnych razach zadasz
sobie pytanie - dlaczego tak pozno zaczelas ? to takie proste !

[donata72]

ja podchodzilam do ivf w salvie w lodzi i nieleczylam sie tam tylko robilismy
zabieg pozdrawiamy serdecznie

[lolilo]

ja tez sie tu wpisze. mam 35 lat.
dziewczyny pociszcie mnie, bo mi sie plakac chce.
wlasnie dostalam @...
staramy sie od (prawie) roku, jeszcze bez lekarzy- bo nie kazdego miesiaca maz
byl w odpowiednim czasie obecny (duzo jezdzi zawodowo). ale zaczynam sie juz
bac. moje kolezanki -w moim wieku -zachodzily niemal od pierwszego podejscia.

buuuu

[katka113]

No to ja Cie pocieszę - masz dopiero 35 lat (w porównaniu ze mną na przykład),
staracie się jeszcze bez interwencji lekarzy: no to wszystko przed wami, może
tylko mała pomoc z ich strony wystarczy. Ciągle macie wiele do zrobienia.
Gorzej jak lekarz rozkłada ręce i mówi: pozostaje tylko in vitro, które może
coś pomoże... a in vitro jest poza zasięgiem (ach, te finanse). Głowa do góry;
nie załamuj rąk, tylko bierz się do roboty. M niech sprawdzi nasienie, a Ty
sprawdź hormony i czy w ogóle masz owulację. to już będzie ten pierwszy krok.
Powodzenia. Acha - i nie marnujcie już czasu

[lolilo]

dzieki)))
ja tylko zaczynam sie bac (no i wlasnie becze)).
i mam troche wyrzutow- malzenstwem jestemy od dwoch lat- trzeba bylo od razu
zaczynac.
finansowo- (jak by co --odpukac) przynjamniej nie ma problemow (ale za to meza
tez ciagle nie ma..)

jak juz jestes- to poprosze o rade-
dostalam @ i od wczoraj boli mnie w prawym boku- niby jajnik. wlasciwie- to
uklucie czulam od kilku dni (juz sie cieszylam- ze to moze to to)- a dzis-
prawie boli...
czy mial ktos tak? czy mam sie niepokoic? (bo mi od razu czarne mysli
przychodza- ze moze pozamaciczna---brrr). do gin. isc nie moge bo praca (no
chyba zeby jutro jescze bardziej bolalo- to wtedy- biegiem).

no nic.
witam was wszystkie (troche zaplakana))))

[zabbba]

W porownaniu z niektorymi z nas to jestes mlodziutka , ale POWAZNIE: sadze ze
najlepsza opcja jest od razu akceptacja , ze to potrawa 2-3 lata (pol roku
staran-to wybacz ale w zasadzie nic - lekarze dopiero po roku staran mowia o
nieplodnosci i wszedzie o tym pisza , jak poczytasz) Jak zaakcetujesz czas -
bedzie Wam latwiej , nie bedziesz slyszala nieznosnego cykania zegara , a jak
sie uda niepczekiwanie wczesniej - bedzie tym wieksza radosc.

[zabbba]

no dokonalo sie teraz najwzniejsze to czas oczekiwania - tych nieszczesnych 2-
tygodni - jak je skrocic ? czym wypelnic ? W poniedzialek mialam transfer
jedych 2 zaradkow jakie udalo sie pobrac - byly srednie , ale mam sie nie
przejmowac. Zrobilam sobie 3dni wolnego polegiwania. Jutro do roboty ,a le na
bardzo zwolnionych obrotach - juz nie beda taka ambitna jak ostatnio.
Trzymajcie kciuki mocno ! ))

[lolilo]

trzymam mocno wszystkie kciuki
dzisiaj jest czwartek, to zostalo Ci juz tylko 10 dni.
pozdrowka

[zabbba]

to prawda, ale im blizej tym kazdy dzien staje sie dziwnie DLUUUUUUZSZY )
Powiem szczerze , ze popadam w paranoje - boli mnie juz wszystko. Boje sie
wszystkiego nawet kaszlu i kichniecia , ze brzuch mi w sposob niekontrolowany
podskakuje. Kaze mezowi jezdzic 20km/1 godz, zeby mnie na wertepach nie
wytrzeslo. To jakis obled - jak sie ptzestrasze to za chwilke przestraszam sie
jeszcze bardziej , ze sie przetsraszylam... tak wiem dziwnie to brzmi , ale
jakos nie moge sie wyluzowac ... dodam , ze wlasnie dzisiaj poszlam do pracy i
niby jestem zajeta )))

[katka113]

Zabba - dasz rade, nie popadaj w paranoję. Zastanów się co naprawdę lubisz
robić (tylko nie jogging!) i na tym się skup. Sama zaczęłam nowy cykl
(wczoraj) i zastanawiam się, co zmienić żeby tym razem było inaczej, może
zrezygnować zupełnie z kawy albo już sama nie wiem co? Wyniki mam dobre, z
wyjątkiem cholesterolu - za wysoki (jedzenie czy stres, czy może jedno i
drugie?)

[zabbba]

no wlasnie - ja tez za kazdym razem wprowadzam jakies urozmaicenia, a noz cos
to zmieni i moje cialo zaskoczy ? Grunt to nie popadac w monotonie dzialania
Kawke jeszcze pije , ale dodalam sobie wczesniej wiesiolka. Obecnie to mam
wrazenie , ze juz jestem w 9 m-c , bo nawet zauwazylam , ze jakos podswiadomie
podnosze sie ciezarnie z krzesla - czy ja nie wariuje .... ratunku !
Stabilne dluuugie oddechy i spacery i dobra ksiazka lub filmik w wekend i moze
dam rade przetrzymac ten nastepny tydzien )))))))))

[kinia.gda]

Witam po długiej przerwie! Przeczytałam wszystkie zaległe posty i czegóż się
dowiedziałam?! Jestem młoda!!35 lat!!! Dzięki Wam za te słowa! A tak na
poważnie to na 3 miesiące daję sobie spokój z wszystkim i nie dlatego, że chcę
wyluzować!!! O nie! Na to mnie nie stać psychicznie! Ja po prostu biorę bromek
no i zaczęłam się odchudzać. Jestem za gruba! I tak sobie pomyślałam: zajdę w
ciążęi co ?! Greenpeace mnie złapie i na siłę do morza wciągnie?!- wielorybie
choć do wody!!! Wiem ,że to problem zastępczy, ale coś w tym jest!!!
No i jeszcze coś. Kuzynka mojego M. zaszła w ciążę! 39 lat, starali się o
dziecko 8 lat! Leczyli, cudowali, invitrowali 2 razy i nic. Aż tu nagle
zachorowała dziewczyna na zapalenie ucha i dostała od jakis antybiotyk na tę
przypałość, ot tak. W następnym miesiącu zaszła w ciążę| Lekarze powiedzieli,
że widocznie jakiś składnik tego antybiotyku widocznie pomógł Bo Ona nie
odpuściła sobie, o nie!!! Czego i sobie i Wam życzę z całego serca Tzn.
upragnionej ciąży!!!! Nie zapalenia ucha, żeby było jasne!
A Tobie zabba wielkie dzięki za założenie tego wątku!

[zabbba]

Kinia - ile Ty wazysz kobieto - nie wstydz sie powiedz, bo ja od momentu
brania hormonow przytylam 10 kg - to tak co roku przybywalo ukratkiem po 1-2 kg
i jakos zostawalo ze mna . Nie jeste obecnie dumna ze swojej wagi i wiem , ze
nie moge pozniej dopuscic do obzarstwa , bo dzwigiem beda musieli mnie
przewozic ) W sumie od kilku lat mam dylemat czy sie odchudzac czy nie - a
tendecja do tycia jest! Ja sama sie ciezko mobilizuje - wiec musze w stadzie,
jak w stadzie to trzeba sie zapisac gdzies - a tu nie chca zapisywac na 2
tygodnie tylko ( caly miesiac sie nie da - bo 2 tyg wylaczoen z kazdego.
Ale to chyba dobry pomysl , ze by dac sobie zcas i przygotowac cialo -NIE DAJ
SIE SCHUDNIESZ I WYPIEKNIEJESZ ! Zycze z serducha !
P.S,. Sluchaj - napisz co to za antybiotyk - kurza stopka! moze trzeba
nastepnym razem pobrac ))) zartowalam (ale swoja droga ciekawe co brala-daj
znac to sobie skladniki tego cudownego leku sprawdze )

[kinia.gda]

O Boszze! Zeby tak mi przybywało 1-2 kg!!! U mnie to od razu hurtem! Obecnie
ważę 96 kg. Wzrost 175 cm. Nie palę 2 miesiące i przytyłam 6 kg! Było źle
teraz jest jeszcze gorzej. Rzuciłam palenie, rzuciałam pieczywo, ziemniaczki,
smażonki, słodycze, dołożyłam kilkukilometrowe codzienne spacery. I co ?! I
tyję! Normalnie przy takim rygorze chudłam,a taraz.....Chyba zrobiłam błąd.
Powinnam się pierw odchudzić, potem rzucać nałóg. Teraz muszę się odchudzić, bo
przyodziewać mogę swe obłe ciało tylko w 1 spodnie i 1 kamuflujący sweterek.
Nie mam a ni ochoty ani kasy na zakup nowych ciuchów. Chyba zacznę palić,
choć na krótko. Babeczka jest obecnie w USA, ale oczywiście dowiem się co to za
specyfik, bo sama jestem ciekawa
Czytałam wątek o kobitkach, które z taką i większą wagą zachodziły w ciąże i
wcale tak strasznie dużo nie przybierały na wadze, ale ja tak coś myślę, że u
mnie to by było jak zwykle- hurtowo Cóż
Pozdrawiam

[zabbba]

Kinia - tylko zycia NIE RZUC - (jak Ty tak hurtem) - no przepraszam - czarny
zart . A na powaznie to niestety sama u siebie z trwoga obserwuje szybkosc
tycia z wiekim (no podobno szczegolnie po 35 roku spada szybkosci przemiany
materii i trzeba sie bardziej pilnowac). Na pewno na poczatku jest najtrudniej
przy odchudzaniu - bo malo spada a wysilek duzy i tyle wyrzecze na raz -
brzuszek i Ty musicie to zaakceptowac (a to ciezka sprawa , ale pamietaj , ze
miniesz za jakas chwilke magiczna bariere i kilogramki w galopujacym pedzie
poleca . TAK trzymaj !- dzialasz w slusznej sprawie - trzymam kciuki ! nie
poddawaj sie ))

[katka113]

Tez sporo przytylam przez ostatni rok, m. in. dlatego lekarz skierowal mnie na
badanie tarczycy (no i wyszla niedoczynnosc). Jakos to znosze, byle juz na tym
stanelo!

[zabbba]

co raz czesciej slysze o problemach z tarczyca - badania niby mam w porzadku ,
ale .... chyba trzeba ten temat sprawdzic dokladniej ! czy to tylko badania
TSH, T3 i T4 - czy mialyscie jeszcze cos ?

[zabbba]

sluchajcie - czy jak boli (ciagnie, kuje dol brzucha) to nalezaloby raczej
lezec ? czy Wam cos lekarz zalecal ? Kiedy wlasciwie mowi sie , ze ciaza jest
zagrozona ? hm .... dajcie znac

[katka113]

A poleż sobie, na pewno nie zaszkodzi Zwłaszcza o tej porze - no właśnie, a
dlaczego ty jeszcze nie śpisz? Mi lekarz nigdy nic nie zalecał, tylko po
sprawdzeniu, że była owulacja zażywać Duphaston przez 2 tyg, i testowanie... a
ty coś zażywasz?

[zabbba]

TAk, Duphaston 3 x 1 tabl. , a spac klade siez awsze o 0.00-01.00 nie potrafie
inaczej )

[kinia.gda]

Zabbba..no i jak?! Przecztałam Twój wątek i się zaniepokoiłam trochę. Mam
nadzieję, że wszystko o.k

[zabbba]

Od rana sie juz wyryczlam. Od rana czulam sie zle , obudziam sie spocona , a
pozniej zawroty glowy, a ok. 10.00 brazowe plamienie , ktore utrzymuje sie caly
czas. dzwonilam do lekarza - trzeba czekac ! Dodam , ze rowno tydzien minal od
transferu 2 zarodkow (w zeszly poniedzialek). Chwilowo polknela mnie CZARNA
DZIURA ... lepek mi peka , ale przestaje sie Łudzic

[mari116]

Kinia - nie wracaj do palenia. Dwa miesiące to już dużo, jeżeli miałaś z tym
problemy(rzuceniem palenia) to pomyśl ile wysiłku Cię to kosztowało, i pomyśl
też o tym , ze jezeli osiągniesz swój cel i będziesz oczekiwać na maleństwo to
nie będzie ono utopione w dymie od maleńkości. I tak jeszcze Was dziewczyny
mogę pocieszyć, że kiedy przyjmowałam clostybegyt to na 10 tabletek przytyłam
10 kg, nie miałam z tym żadnych problemów (tyciem oczywiście), i trzymało mnie
to dosyć długo, ale potem przyszedł przełom, i schudłam. Też w pewnym momencie
przestałam palić , ale ta historia zupełnie odbiega od tego wątku i jest dosyć
długa, to jest po prostu świadectwo działania Boga w moim życiu. I nie palę już
od 1989 roku - Kinia dwa mieisące to już coś - tak trzymaj. A jeśli chodzi o to
jedzenie, to może jesz za rzadko i dosyć obficie, ja jem często, niewielkie
porcje i czasem jak się zdyscyplinuję, zdarza mi się nie najeść na noc.
Odżywianie w przypadku starań o dziecko jest bardzo ważne - wiem, że to wiecie.
Pozdrawiam.

[kinia.gda]

Do Zabby
Sama nie wiem co napisać. W takich chwilach nic sensownego nie przychodzi mi do
głowy. Ale może zostaw sobie takąjedna, jedniutką maleńką nadziejkę? Nie zrozum
nie źle.

[zabbba]

no chyba nie ma sie co ludzic - kucia ustaly w dole brzucha i drugi dzien juz
wieksze plamienie tak , jakby zaczynala sie... kolejny kawal zycia do KOSZA !

[kinia.gda]

Do Mari
Przepadło, palę. Niedługo znowu rzucę.

[mari116]

z uśmiechem Ci mówię:
Przyjdzie na to czas i będzie to dobry czas.

[zabbba]

jak sadzicie - czy jazda samochodem po naszych wspanialych polskich drogach
(szczegolnie teraz , kiedy topniejacy snieg podkrywal niesamowite dziury)
przypadkiem nie wplywa na zagniezdzanie zarodka ? Kazdy niekontrolowany podskok
samochodu napawal mnie strasznym przerazeniem - jak to malenstwo ma sie
zaczepic kiedy co chwila podskakuje. Niestety 4-tego dnia po in-vitro musialam
juz jechac do pracy , ale za nieudany koleny raz (z braku winnych - jak mowi
moj maz) wymyslilam sobie przyczyne ... tak wiem , moze to i glupie , ale chyba
nastepnym razem wezme zwolnienie na 2 tygodnie - za duze nerwy dla mnie.
Wlasnie sie otrzepuje po porazce - oczy zapuchniete, ale staje do walki ...
ponownie

[katka113]

Zabba - podziwiam Cie, podnos sie szybciutenko i ... do boju. Ja dzisiaj mialam
kolkejna IUI - az wstyd przyznac ktora... niestety na pekniety juz pecherzyk,
co mnie bardzo martwi.

[zabbba]

Katka , wiesz ostatnio stwierdzilam , ze bardzo nie chcialabym przezyc po raz
drugi tej ogromnej rozpaczy i bezradnosci jaka przychodzi po naglym poronieniu
tuz po WIELKIEJ RADOSCI i FALI NADZIEJI. Ja dluuuuugo bylam w szoku i nie
chcialam uwierzyc , ze je stracilam - nie docieralo to do mnie. Po takim
przezyciu sadze , ze inaczej traktuje sie porazki w postaci nieudanych
zabiegow - to poprostu inna liga. Jak wystarczy pieniedzy mam plan na ten rok
zrobic jeszcze 2 razy in-vitro, a w miedzy czasie w kolejnych miesiacach
inseminacje (jak sie da w cyklach naturalnych), aby moj organizm mogl
odopoczac 3-4 m-c od hormonow (nie zbyt dobrze je znosze). W kazde 2 tygodnie
przed dzialaniami planuje robic zabiegi kosmetyczne - upiekszajace na poprawe
nastroju - kosmetyczka, fryzjer,masazysta oraz male odchudzanko ... idzie
wiosna wiec trzeba sie brac OSTRO do roboty !!! Aha, Katka ja robilam
inseminacje przed , w trakcie i po - podobno dla kazdej z nas inny sposob jest
dobry i trzeba sprobowac kazdego - moze Tobie wlasnie tak sie uda . Lepek do
gory )

[katka113]

hej, zabbba - a my znowu jak widzę gadu-gadu nocą Wiem, co się czuje po
nagłym i niewytłumaczalnym poronieniu... choć doświadzyłam tego bardzo dawno
temu, pamiętam jak dziś. I nikomu nie zycze. A Ty jednym slowem "masz plana" i
tak trzymaj. Niestety chyba mam znacznie gorsza sytuacje finansowa niz Ty, o in
vitro w ogole nie marzymy (nie lezy w naszych mozliwosciach), a co do
inseminacji - to ta byla ostatnia. No chyba, ze lekarze wymysla jakis zupelnie
nowy dostepny dla nas finansowo sposob dzialania.

[zabbba]

Katka - tym razem pozwolilam sobie zrobic mala przerwe w pracy. Wieszco -
jakbym robila inseminacje czy in-vitro w Novum czy Invimedzie to pewnie nie
byloby tak. Na Starynkiewicza - nie place za wizyty (jestem tam od 3 lat),a za
inseminacje polowe tego co w Klinikach prywatnych tzn. 400,- (dodam , ze w
invimedzie do inseminacji uparl sie lekarz ze stymulavcja hormonalna co
podwyzszylo koszty , a nic nie dalo - nadal byl 1 pecherzyk). Obecnie
rezygnuje z czego sie da wole isc do masazysty, a ubrac sie w scoundhandach ...
Wieczorki sa fajne na pisanie - spokoj, cisza nikt sie nie placze - no jedynie
maz zaglada przez ramie i dziwi sie ile mozna gadac na ten sam temat ...)

[katka113]

U mnie było ze stymulacją menogonem, ale to nie po to żeby mieć więcej
pęcherzyków, ale żeby podnieść wartość tego jednego (chcemy jeden, ale
porządny) - to tak ze względu na wiek. Z owulacją nigdy nie miałam problemu,
więc też i stymulacja nie byłaby potrzebna (zresztą na cyklu naturalnym też
miałam IUI i tez bez powodzenia). Moj M dziś przez ramię nie zagląda bo go
jeszcze nie ma w domku (dotrze ok. 23).

[zabbba]

hm... 23.00 no piekna pora na powrot do domu. To o ktorej wychodzi do pracy ?
No nie mow , ze tak pracuje od rana do nocy - bo to pracoholizm ) my do
domu zjezdzamy na 20.00 - moj pies jest wtedy zadny pieszczochow , bo ile mozna
siedzic samemu w domku. Jak czesciej o tym mysle to zalamuje mnie ta ilosc
godzin poza domem to juz robi sie chore - nie ma czasu na bycie razem i
cieszenie sie zyciem - chce odpoczac!!- w zasadzie moge isc juz na emeryture:-
)) ale sie rozmarzylam . No dobrze to koniec tego gadania na dzisiaj i do
spania Katka - maz juz wrocil - to ciesz sie nim.

[lolilo]

zaba, bardzo, bardzo mi przykro.
jak w przypadku goski69- lzy mi sie niemal zakrecily.
(nie dopisalam sie - ale czytalam wpisy goski- i niemal sie sama pobeczalam).
to jest niesprawiedliwe.
to jest do jasnej cholery bardzo niesprawiedliwe.

ja tez - podchodze.
wciaz jeszcze klasycznie-
kupilam testy owulacyjne - Lh skoczylo wczoraj - ale temperatura dzisiaj rano-
jeszcze nie. to normalne?
(mozecie sie smiac- ale pora z pierwszy mierze temperature). zobacze jak
bedzie jutro rano.
maz ma "pracowac" codziennie nic mnie nie obchodzi jak bardzo jest zmeczony i
jak pozno wraca (hmm teraz tez jest w pracy - choc to weekend).

no nic.
i tak moje problemy- jak na razie (odpukac)- nie sa nawet porownywalne z
waszymi.

dziewczyny jestescie dzielne, bardzo dzielne. bardzo was podziwiam.

trzymajcie sie. musi sie udac.

[zabbba]

masz racje - krew mnie zalewa jak slysze o dzieciach wyrzuconych to beczek z
kapusta lub w torebkach na smietnik, albo jak ostatnio pozostawionych na
mrozie w krzakach. Poprostu gotuje sie wtedy we wmnie- to cholernie
NIESPRAWIEDLIWE. Wiem , ze my wszystkie rozpiescimy te malenstwa fo granic, ale
wyrosna na madrych i wspanialych doroslych , bo mamy ogromna wiedze do
przekazania. A wlasnie pamietajcie , ze dzieci rodzicow w naszym wieku sa
ZAWSZE MADRZEJSZE )) Bierz meza w obroty i niech nie marudzi , ze jest
zmeczony !!! w koncu to czysta przyjemnosc , a jak napiecia rozladowuje )