przygotowanie do in vitro i po

[tytuska1]

Witajcie Forumowicze,
Jestem tutaj nowa, wiec witam Was na poczatek. Za 2 tyg rozpoczynam "dlugi
protokol" do in-vitro we Wroclawiu u dr Polaka. W kazdym razie taki jest plan.
Boje sie tego co mnie czeka. Strach jest przed bolem no i generalnie przed
nieznanym. Nie mam 100% pewnosci czy na pewno tego chce...
Dlatego bardzo bym chciala prosic dziewczyny, ktore przeszly te droge, zeby
podzielily sie ze mna tym, czego mam oczekiwac na poszczegolnych etapach.
Chodzi mi o uciazliwosci, bole, symptomy zarowno przy analogach jak i przy
stymulacji a potem punkcji, transferze no i po. Czy normalnie sie
funkcjonuje? Czy mozna pracowac, skupiac sie? Czy boli i co boli? Uslyszalam
dzisiaj od znajomej, ze potwornie przechodzila podawanie hormonow...
Poradzcie, czego sie spodziewac...
Bede Wam bardzo wdzieczna za odpowiedz.

[justysia111]

Cześć.Przede wszystkim nie panikuj.Wszystko powoli stanie się normalne.Nawet te
zastrzyki w brzuch.to tylko tak sie wydaje gdy nie wiemy co nas czeka.Bedziesz
żyła z dnia na dzień, codziennie kolejny zastrzyk, co parę dni podglądanie
jajeczek.Ja też byłam przerażona, bałam sie zrobić zastrzyk, na myśl o punkcji
robiłam sie blada.Naprawde da sie przeżyć i nie jest tak źle.pozdrawiam

[donata72]

matko to moze sie zastanow jezeli masz watpliwosci czy chcesz ivf czy nie ja
przyjmowanie hormonow mialam bez objawowo nic a nic mi nie dolegalo punkcja w
narkozje nic nie czujesz po 3 godzinach do domu zadnych objawow nie mialam
transfer to bylo najcudowniejsze bo wkaldaja ci twoje dzieciaczki siku tylko
chcialo mi sie bardzo ale wytrzymalam godzinke z pelnym pecherzem i to tyle
tylko ze ja bardzo chcialam miec te dzieciuszki co nosze pod serduchem i kopia
mnie cale dnie i noce i dlatego niemialam watpliwosci co do ivf bo to bylo MOJA
jedyna sznasa

[ul73]

Jak naprawdę bardzo pragniesz dzieciaczka, to wytrzymasz wszsytko, cel uświeca
środki. Jak miałam cieżkie chwile, to mówiłam sobie po co to wszystko i dla
kogo. Udało mi się po I ICSI, niestety z mrożaczków już nie udalo sie zajść w
drugą ciążę, powoli szykuje się do kolejnej stymulacji. Wiem, ze pragnę mieć
drugie dziecko i zrobię wszystko, zeby to zrealizować. Motywacja jest
najważniejsza.

[tytuska1]

no tak... motywacja to jedno, a wewnetrzne przygotowanie to drugie...
czy moglabys opowiedziec cos wiecej o tym co bylo dla Ciebie trudne i w ktorym
okresie? Bardzo Ci z gory dziekuje
Ja po prostu lepiej funkcjonuje jak "przerobie sobie" temat na sucho...
Poza tym potrzebuje przygotowac swoje otocznie, rozplanowac prace. Czy
funkcjonuje sie normalnie i czy przez caly czas? Czy mozna pracowac? Co i kiedy
boli?
Pozdrawiam i dziekuje wszystkim za dotychczasowe odpowiedzi

[donata72]

mi niebylo wogole trudno w zadnej chwili poprostu bylam szczesliwa ze jest taka
metoda i ze moze sie udac i bedziemy mieli dziecko naprawde nic nie boli ale
kazda z nas jest inna

[monik39]

ja, podobnie jak Donata dzięki nadziei przeżyłam wszystko bardzo dobrze. Co
prawda byłam przestymulowana (33 komórki pobrano, z czego 18 zapłodniło się),
ale wszelkie niedogodności nie były w tym momencie ważne. Myślałam tylko o
jednym: w końcu robię kolejny, nowy krok, a wraz z nim jest szansa że się uda.
Jesli chodzi o niedogodności, w moim przypadku był to powiększony, nabrzmiały
wodą brzuch oraz bóle po punkcji. Po punkcji również obwód brzucha jeszcze sie
powiększył, ale potem powoli wracał do stanu pierwotnego.Punkcję miałam w
narkozie, a transfer bez żadnego znieczulenia-nic nie bolało.
Niestety moja beta w 12 dpt wynosiła 5 i lekarz stwierdził że wynik ten nie
oznacza ciąży. Ostawiłam progesteron i czekam na decyzję o transferze
mrozaczków. Robienie zastrzyków z puregonu w brzuch przed stymulacją wydawało
się dla mnie niemożliwe, a już drugi zastrzyk wykonałam sama pod okiem lekarza.
KOlejne robiłam w pracy lub w domu. Wszystko da sie przeżyć, ale musisz
wiedzieć czy tego naprawdę chcesz. Ja chciałam bardzo, i chcę nadal. Trzymam za
Ciebie kciuki.

[justysia111]

napisz na mojego gazetowego maila [e-mail]ę ci odpowiedzi
na twoje pytania

[agnienienia]

Witaj,
nie dziwią mnie Twoje obawy, ja miałam ich całą masę. Wszystkie wyniki badań
wychodziły nam świetnie, a od 1,5 roku bezskutecznie próbowaliśmy zajść w ciąże.
Byliśmy już po pięciu nie udanych IUI, wykonywanych cykl po cyklu. Stres i
zmęczenie psychiczne dawało nam sie silnie we znaki. Wylałam litry łez, było
bardzo ciężko, nie obyło sie bez napięć w domu. Ale decyzje o invitro,
podjeliśmy natychmiast podczas rozmowy z lekarzem i niemal od razu
przystąpiliśmy do "długiego" protokołu. Abstrakcją było dla mnie robienie sobie
zastrzyków, przeraźliwie sie ich bałam, dlatego zaczał mi je wykonywać mąż.
(przed wykonaniem pierwszego zastrzyka gonalu wpadłam w histerię i niedałam go
sobie zrobić przez ponad godzinę ((()Żyłam od zastrzyka do zastrzyka, od
wizyty u lekarza do wizyty, w między czasie przyplątała sie do mnie jeszcze
grypa, byłam podłamana. Prawie nie spotykaliśmy sie z przyjaciółmi, bo nie
miałam nastroju.Jeśli chodzi o pracę, to jakoś bez problemu udało mi sie
pogodzić jedno z drugim. Rano brałam decapeptyl, pomiędzy 17-19-gonal. Nie
odczuwałam wogóle brania hormonów, nie miały one zadnego wpływu na moje życie,
poza stresem związanym z myślami uda sie, czy sie nie uda. "Wychodowałam"
pięknych 20 pęcherzyków, na punkcje i transfer wzięłam dwa dni wolne z pracy.
Punkcja odbyła sie pod narkozą, tak, ze nie czułam nic, lekarz pobrał 17
komórek. Potem troche bolało mnie podbrzusze, zaraz dostałam no-spe i po bólu.
Następnego dnia około 10.00 zadzwonił do mnie lekarz z cudowna informacją, ze
zapłodniło sie 12 komóreczek ))). Na transfer przyjechaliśmy pełni optymizmu i
nadzieji, ze wszystko bedzie dobrze-w końcu przyjechaliśmy po nasze
dzieciaki!!Tu nic nie bolało, zaraz po zaczęłam przyjmować trzy razy dziennie
duphaston i luteinę. Niestety zaczął mi bardzo rosnąć brzuch i 8 dni po
transferze przywiozł mnie mąż do kliniki z koszmarnymi bólami, okazało się,że
mam zespół hiperstymulacji jajników, ale okazało sie również, ze jestem w ciąży
)))))Ból był upiorny, nie spałam pięć dni i nocy,ale moja radość była tak
olbrzymia, ze nie potrafie tego opisać. Zaraz trafiłam do szpitala, w którym
spędziłam 2 tygodnie i w którym dowiedziałam się, ze będziemy mieli bliźnięta
))))). Tyłam okropnie w pasie miałam 101 cm, wążyłam 71 kg-szok! Nagle zaczęły
mi schodzić wody, ale ból sie utrzymywał, dostałam jeszcze dwa tygodnie
zwolnienia i doszłam do siebie.
Obecnie jestem w 10 tyg ciąży i niepotrafie wyrazic mojego szcześcia, to
najlepsze co mogło mi sie w życiu przytrafić-naprawde zapomina sie o całym
włożonym nadludzkim wysiłku związanym z in vitro-liczy sie tylko przyszłość.
Gorąco pozdrawiam i trzymam kciuki!!

[pollla]

Przygotowania nie są takie straszne. Przerażała mnie myśl o zastrzykach w
brzuch, ale to nic takiego i praktycznie boli tyle, co ukucie komara. Punkcja
jest pod narkozą, więc też nie ma się czego bać. Dostajesz zastrzyk, a potem
budzisz się, jak jest po wszystkim. Transfer jest zupelnie bezbolesny. Lekkim
dyskonfortem jest pełny pęcherz
Ja po transferze miałam hiperstymulację. Jajniki miałam ogromne i spuchł mi
brzuch, ale bólu nie odczuwałam, więc nawet nie leżałam w szpitalu.
Da się wytrzymać, jeżeli nawet małoby boleć kilka razy bardziej.

[lomre]

Jest to co prawda stary post, ale może go jeszcze przeczytasz. No i jak,
podchodzisz do in vitro, może jesteś juz po? Ja jestem w trakcie i też we
Wrocławiu. Może napiszesz na priv?