psycholog

[kobiettka7]

Staramy sie z mezem o dziecko od 2 lat. Jak do tej pory nie znaleziono u nas
jakiejs konkretnej przyczyny niepowodzen. Zaczelismy wizyty w Invimedzie.

Od jakiegos czasu przestalam sobie kompletnie radzic psychicznie. Wokol mnie
same ciezarowki i pytania kiedy my. A mnie kazda @ wpedza w depresje. Nie mam
ochoty na rzeczy ktore kiedys sprawialy mi radosc. Nie mam ochoty na zabawe,
spotkania ze znajomymi, ciezko mi sie skupic w pracy. Zaczynam sie zamykac w
domu i plakac, plakac, plakac... Zycie bez dziecka jest dla mnie czyms
niewyobrazalnym i bezwartosciowym chociaz mam wspanialego meza.

Zaczelam myslec o wizycie u psychologa, ale boje sie tego. Zawsze uwazalam ze
poradze sobie sama ze swoimi problemami (i tak do tej pory bylo) i troche w
to nie wierze. Z drugiej strony boje sie ze kiedy juz tam sie pojawie znowu
wpadne w rozpacz i lzy kiedy tylko zaczniemy ten temat. Ja zalewajaca sie
lzami w gabinecie...

Dziewczyny czy macie podobnie? Czy korzystalyscie z wizyt u psychologa? Jak
takie wizyty wygladaja? Czego sie spodziewac? Pomagaja?

Bede wdzieczna za Wasze komentarze.

[ewa.sz3]

Ja korzystałam z psychologa - może nie konkretnie z tego powodu; ale też
zahaczałyśmy o ten temat. Byłam gdzieś na 5-ciu wizytach i wydawało mi się, że
tylko się wygadałam obcej osobie i niby trochę mi ulżyło...ale dopiero po
jakimś czasie zauwazyłam, że patrzę na problemy troszkę inaczej,
przewartościowałam sobie pewne sprawy, o wielu nauczyłam się rozmawiać a na
wiele przymykać oko a nawet nie zwracać uwagi. Uważam, ze jest moment, że warto
skorzystać z rad, sugestii osoby bezstronnej, która doskonale rozumie nasze
reakcje i odczucia. Do dzisiaj przychodzą mi takie króciutkie myśli - na które
wtedy nie do końca zwracałam uwagę - a dzisiaj je wykorzystuję w życiu i zdają
egzamin. Ja nauczyłam się trochę od psychologa, trochę przez życie, że warto
trochę zwolnić...żeby nie zwariować. Życzę powodzenia głowa do góry i nie
daj się zwariować bo jest na pewno wiele osób, które Cię kochają i dla nich
warto wziąć się w garść )))))Jeżeli potrzebujesz pogadać z psychologiem, to
idź, myślę czasem warto. Jeszcze raz powodzenia. Pozdrawiam E.

[dagps]

i ja bylam z innego powodu ale o temat zachaczylismy beczalam wtedy jak mala dziewczynka, wybeczalam sie, wygadalam i bylam gotowa nauczyc sie patrzec na to troche z boku. ja jestem bardzo zadowolona. nie znaczy to ze przestalam plakac czasem i myslec codziennie o moim dziecku ktorego jeszcze nie ma, ale potrafie sie cieszyc malymi krokami i jest mi lzej. potwierdzam ze warto i ze psycholog nie siedzi tam po to zeby sie posmiac z czyis lez.

[magasi9]

i ja mam takie same doswiadczenia
bylam prawie 2 lata temu i choc na poczatku myslalam ze mi nie pomoze to
niespodziewanie wlasnie psycholog pomogl mi dojsc do rownowagi psychicznej w
roznych sprawach

[kobiettka7]

Dzieki dziewczyny za odpowiedzi i slowa otuchy. Napiszcie jeszcze jak wyglada
taka wizyta? Lepiej isc razem z mezem, czy samej? Czy to psycholog glownie
mowi, czy to ja musze ze szczegolami opowiadac co czuje? Mam kilku przyjaciol z
ktorymi moge porozmawiac i umiem. Ale oni nie potrafia mi pomoc, rozumiem
zreszta i nie oczekuje tego od nich. Dlatego pomyslalam o psychologu ale nie
wyobrazam sobie siebie w gabinecie u psychologa, nawet do tego nie czuje sie na
silach.

[dagps]

kochana, nikt ci nie powie jak jest u psychologa, bo u kazdego jest inaczej, zalezy gdzie sie szkolil, jaki jest, w jakiej pracuje orientacji teoretycznej, to nie dentysta jak zajdziesz, powiesz pierwsze zdanie a potem to juz pojdzie, zobaczysz jak chcesz byc sama to idziesz sama, jak na pierwsze spotkanie idziesz z mezem to musicie zdecydowac potem czy bedziecie chodzili razem czy osobno, czy tylko jedno z was. idz, zobacz jak bedzie, jak ci to bedzie pasowalo to bedziesz chodzila.

[lampionka]

Glowa do góry! Jestem psycholozka. Mam 30 lat i od 22 cykli bardzo staralam sie
zajsc w ciaze. Caly czas jedna kreska i po drodze mnóstwo badan. Od trzech dni
jestem posiadaczka dwóch kresek i chodze na miekkich nogach. Pisze do Ciebie bo
przez dwa lata przezywalam ciche rozpacze i rozumiem jak sie czujesz. Chcialam
Ci powiedziec jak to jest z psychologami. Oczywiscie wszystko zalezy od
czlowieka ale na wsparcie mozesz liczyc na pewno. W zasadzie wystepuja trzy
glówne nurty prowadzenia spotkan, wedlug kierunków: psychoanalitycznego,
poznawczo-behawioralnego i systemowego. Najczesciej psychologowie lacza wiedze
z tych trzech szkól i próbuja dopasowac do konkretnego problemu. Teoretycznie
nie powinno tak byc ale w zyciu sie sprawdza. Wtedy spotkanie przebiegnie w
formie dialogu. U psychoanalityka mozesz sie spodziewac, ze bedzie Ciebie
zachecal glownie do wypowiedzi o terazniejszosci i przeszlosci, a sam - na ich
podstawie - bedzie analizowal jak Cie naprowadzic, bys odkryla swoje wlasne
zasoby i sama sobie pomogla. Na pewno nikt nie bedzie Cie ocenial. Psycholog
poznawczo-behawioralny skoncentuje sie na Twoim interpretowaniu przezyc
aktualnych i pomoze przeformulowac schematy myslowe. To czasami potrafi
zdzialac cuda. Psycholog systemowy zainteresuje sie otoczeniem rodzinnym w
jakim zyjesz oraz historia relacji w rodzinie do kilku pokolen wstecz. To
pomaga odkryc czy przypadkiem - chcac nie chcac - nie powielamy czyjegos
doswiadczenia. Pisze to, by dodac wiary w sens pójscia do psychologa. Kazda
metoda potrafi bardzo pomóc, a z drugiej strony, polecam by sie nie zrazac po
jakiejs niespecjalnej wizycie, poniewaz jesli jeden psycholog nie pomoze, to
warto pójsc do innego, który pracuje inna metoda. Wazne jest tez, by po prostu
poczuc w nim bratnia dusze. Zycze Ci powodzenia i trzymam kciuki.

[maretina]

polecam. zaluje, ze zdecydowalam sie na psychologa dopiero po czwartm
poronieniu. z psychologiem nabralam dystansu do problemu. kolejna ciaza sie
udala. nie twierdze, ze dzieki tym kilku spotkanim, ale na pewno dzieki pracy z
psychologiem nie bylam znerwicowana ciezarowka.

[magasi9]

jak ja poszlam to zaczelam mowic o takich blachych sprawach i na samym wejsciu
probowalam ukryc o co wlasciwie chodzi i co ja tu wlasciwie robie
ale wierz mi, juz po kilku minutach plakalam i powiedzialam wszystko co mi lezy
na sercu

z mezem czy bez, to zalezy, moje malzenstwo i ja i moj maz bylo juz zmeczone ta
tematyka, wiec postanowilam isc sama, czulam ze ja glownie potrzebuje pomocy