Mam dosc!!!!!Co robic???

[liwwia]

Witam Was dziewczyny!

Od listopada 2005 staramy sie z mezem o dziecko. Mamy juz za soba badanie
nasienia meza i drugi miesiac monitorowania cyklu u gina (oczywiscie u mnie).
Dzis rano obudzilam sie i pomyslalam: "wspaniale drugi dzien spoznia mi sie
@". Zrobilam test. Negatywny.!!!

Po jakiejs godzinie pojawily mi sie okropne bole brzucha i oczywiscie @.

Wrocilam do lozka i podjelam decyzje... Musze zrezygnowac z pracy.
(Mam bardzo odpowiedzialan i stresujaca prace, ktora czesto uniemozliwia mi
wizyty kontrolne u ginekologa. Pracuje po 12, 1o godz na dzien..6 dni w
tygodniu).
Po czym pojechalam do pracy...

Moja przyjaciolka powiedziala mi ostatnio, ze sie wcale nie dziwi, ze nie
moge zajsc w ciaze przy stresie i takim tempie zycia jaki prowadze.....

To dalo mi do myslenia...

Moj maz zarabia ok...takze spokojnie wystarczy nam jego wyplata, ale boje sie
ze jak zrezygnuje z pracy to "oszaleje" z powodu checi posiadania dziecka.
(codzienne mierzenie tempki, wizyty u lekarza itd)

Wiem tez, ze musze sie poddac leczeniu skoro sie nie udaje..a czas ucieka.

Uwazam za na prace nigdy jest za pozno.

Moj szef bedzie w ciezkim szoku jak mu powiem, ze odchodze...

Dziewczyny dzis mam dosc...Naprawde!!..Zawsze odnosilam sukcesy. Na wszystko
ciezko pracowalam (obecnie mam "hopla" na punkcie pracy..w trakcie studiow-na
punkcie nauki)...

Moze to naprawde zbyt duzo stresu i nerwow..Moze stracilam nad tym kontrole?
Moze moja przyjaciolka ma racja??

Co mam robic?

Dziewczyny pozdrawiam Was serdecznie i trzymym za nas kciuki

PS
Przepraszam za moj styl pisania..ale dzis jest mi naprawde wszystko
obojetne....

[majorka79]

Ja ci powiem co robić: pod żadnym pozorem nie rzucać pracy i nie koncentrować
się na zaciążeniu.
ja byłam w twojej sytuacji kilkanaście miesięcy temu. tez pomyślałam o rzuceniu
stresującej roboty. i tak tez zrobiłam. myslałam, że leżenie z książką w ręku,
spacery i nicnierobienie będą dla mnie lekarstwem. skupiałam się na lekarzach,
wyliczeniach, forum itd. i popadałam w coraz większą obsesję! płakałam, nie
moglam znaleźć sobie miejsca. i wiesz co? stwierdziłam, że nie można
podporządkować życia planowaniu ciąży. i poparu miesiącach wróciłam do pracy
zawodowej. teraz godzę lekarzy z pracą, staram się odnaleźć równowagę.
zgadzam się, że stres nie wpływa na płodność najlepiej. spróbuj go ograniczyć,
niech praca nie będzie dla ciebie wyrocznią. ale nie rezygnuj ze wszystkiego po
to, aby wyczekiwać dwóch kresek.

[56at]

Nie rezygnuj z pracy, tylko udaj sie do kliniki leczenia niepłodności

[weronusia]

56at dziękuje Ci za wszystkie odpowiedzi na forum.
Są takie rozsądne i bije z nich ogromne doswiadczenie - widać ,ze walka trwa już
jakiś czas u Was ale nie zniszczyło to Ciebie a wręcz przeciwnie - konkretne,
rzeczowe i rozsądne wypowiedzi.
Myślę ,że fakultet z psychologii mogłabyś robić pozdrawiam

[56at]

matko boska dziękuje
ja staz mam 12 letni.

56at to wielki skarb :)

[jola733]

[bobimax]

Dziewczyno nie rezygnuj z pracy. W domu zwariujesz od ciągłego wyliczania dni
płodnych i oczekiwania czy przyjdzie okres czy nie. Wiadomo stres nie służy ale
ciągle myślenie też nie. Jeżeli badania hormonów masz dobre i jajeczkowanie
jest to zrób drożnosć jajowodów może w tym problem.

[kaska0404]

witaj
ja niepracuję zawodowo i szczerze
to do głowy dostawałam za duzo czasu na myslenie
i potem dołowanie przy każdej @
i postanowiłam iść do pracy
i pogodzić starania z leczeniem
NIEREZYGNUJ Z PRACY wiem ze stres niepomaga
ale ciągłe myślenie o zaciążeniu prowadzi do depresji
i blokady psychicznej a to napewno Ci niepomoże
pozdrawiam i życzę powodzenia

[tymonka30]

Jak rzucisz pracę to będziesz tylko myśleć, myśleć, liczyć dni, myśleć,
stresować się, a nie wiadomo kiedy się uda, nie to bez sensu! Czy nie masz
możliwości zwolnienia się np. na czas wizyt tylko z pracy?

[leta11]

Witam
Znam terapeutę, który ma 100% efektywość w leczeniu niepłodności.
Trafiają do niego kobiety, którym medycyna klasyczna nie pomogła.
Opisałem go na stronie www.tadus.mojafirma.pl /promocje/"Nie jestem cudotwórcą"
Pozdrawiam

[kaka154]

Nie rezygnuj z pracy i wybierz się do kliniki leczenia nieplodności. Pozdrawiam
cieplo

[jula1232]

Hej!!! Ja tez jak ty wszelkie niepowidzenia z zajściem w ciążę wiązałam ze
stresem i z psychiką!!! Fajnie mi było zwalać na to winę!!! Ja tez pracuję!!!
Wydaje mi sie jednak że nie w tym rzecz. Wybierz sie do dobrego specjalisty,
żeby szukał przyczyny takiego stanu rzeczy. Powodzenia!!!!

[lyrica]

I ja dodam od siebie to co dziewczyny: absolutnie nie rezygnuj z pracy, co
najwyżej ją zmień na mniej absorbującą i stresującą. Ja siedziałam w domu przez
pół roku i w ciążę nie zaszłam. Znalazłam pracę, miałam okres próbny i dalej
próbowałam (mąż mówił że najwyżej odejdę jak zajdę, bo martwiłam się że
strasznie mi będzie głupio przed nowym szefem). Ale niestety nie udało się
Więc po raz kolejny zmieniłam pracę - z tym samym założeniem. Kończy mi się
właśnie okres próbny, mam już umowę na czas nieokreślony i cieszę się, że nie
zrezygnowałam z pracy, bo przy mojej skołonności do depresji zbliżająca jesień
w połączeniu z brakiem ciąży wykończyłyby mnie totalnie.
Pozdrawiam

Może dłuższy urlop-bezpłatny

[ronia.p]

Zwolnij tempo!Zmień pracę.
Jeśli chcesz sprawdzić, jak zareagujesz na zmianę stylu życia i czy możesz żyć
bez pracy to doradzałabym Ci 2-3 miesięczny urlop bezpłatny.
Dziewczyny słusznie zauważyły, że taka drastyczne zmiana może doprowadzić
Ciebie-osobę bardzo aktywną do załamania a nawet depresji.
Ale wcale nie jest to takie na 100% pewne, dlatego doradzam Ci to wyjście pośrednie.

Ja ze swojego doświadczenia wiem, że niekoniecznie "bezrobocie" jast takie
dołujące. Na początku na pewno. Ale właśnie siedząc w domu pierwszy raz w życiu
zaciążyłam, niestety poroniłam zaraz na początku zapewne przez nadmierne
przyśpieszenie tempa życia.((

Zrobisz jak będziesz uważała za słuszne, jednak przemyśl to dokładnie i bądź
konsekwentna w swojej decyzji.
Czasami warto zdać się na intuicję, ona rzadko zawodzi.
Powodzenia liwwio!

[ivoral]

Idealnie byloby gdyby udalo ci sie zmienic prace na taka ktora rowniez
sprawialaby Ci satysfakcje, a wymagala mniejszej ilosci godzin i byla mniej
stresujaca. Wiem, ze niestety jest to b.trudne i czasami szuka sie takiej pracy
dlugo (wszystko zalezy od tego czym sie zajmujesz i gdzie mieszkasz), ale takie
prace sa.
Jak sie w zyciu stawia wszystko na jedna karte (np. tylko praca, czy tylko
dziecko), to chyba jest trudniej, bardziej przezywa sie wszystkie niepowodzenia
(ktory kazdy przeciez mniejsze albo wieksze przechodzi). Dlugoterminowo
radzilabym ci sie nad tym zastanowic i sprobowac to zmienic.

[hanna26]

Liwwio.
Może mój przykład nie jest najlepszy, ale może ci się jednak na coś przyda.
Wpadam czasami z sentymentu na to forum, ponieważ sama kilka lat temu walczyłam
z niepłodnością, przeżyłam też poronienie. Obecnie mam dwie córki i pamiętam,
że w moją pierwszą ciążę zaszłam właśnie po stracie pracy. Była to praca bardzo
absorbująca i stresująca. Nie rzuciałam jej, ale zmuszono mnie do rezygnacji.
Skupiłam się na szukaniu innej, wysyłaniu CV itd - i w dwa miesiące później
byłam już w ciąży. Może więc i ty poszukaj czegoś lepszego, mniej zajmującego,
mniej stresującego itd.
Życzę Ci powodzenia.


Jakość zabawy, podobnie jak jakość życia nie zależy od warunków materialnych

[gosia336]

Nigdy w zyciu nie zrezygnowalabym z pracy.Sama bylam w takiej
sytuacji.Podchodzilam do in vitra ,musialam robic tysiace badan ,w czasie
stymulacji ciagle badania krwi ,usg ,wizyty u lekarza .Sama jestem
lekarzem,pracuje na zmiany ,kombinowalam jak to szystko pogodzic -mialam duzo
wczesniej porejestrowanych pacjentow ,do tego wymagajaca szefowa ,ktora nie
tolerowala spoznien.Przez ten czas spoznilam sie dwa razy do pracy -szefowej
akurat nie bylo,transfer wypadl wtedy ,gdy bylam juz po pracy,wszystko jakos
sie ulozylo.Gdy zaciazylam ,lekarz od razu wyslal mnie na zwolnienie i tak
spedzilam cala ciaze .W sobote moj synek konczy rok a ja jeszcze siedze z nim w
domu i dopiero teraz powoli mysle o powrocie do tego kieratu.Zawsze
wychodzilismy z mezem z zalozenia ,ze nie wolno rezygnowac z pracy ani z wakacji

[liwwia]

Wiecie co? wlasnie przeczytalam Wasze wypowiedzi....i powiem Wam jedno-
jestescie przekochani.
Wspaniale jest poczucie, ze sa tu na tym forum tak niezwykle osoby.

Bardzo sie wzruszylam czytajac Wasze opinie. Dziekuje Wam kochaniJestescie
naprawde cudowni....