decyzja o in vitro

[alonka7]

Mam sie zdecydowac. Troche sie boje presji i fizycznej i psychicznej
Jak bylo u Was z decyzja? Szybko sie zdecydowalyscie? Z obawami? I jak przez
to przeszlyscie?

[agnieszka.krak]

włąśnie podjelismy taką decyzję, nie obyło sie bez płaczów i paru dni totalnego
smutku, po prostu zawsze myslałam ze taka decyzja mnie dotyczyć nie bedzie, ze
może sie uda inaczej. Przyszedł jednak moment gdzie trzeba spojrzec prawdzie w
oczy i zdecydować, to juz 4 lata staran, w tym 1 ciąża biochemiczna, niby
problemu brak a jednak efektów nie ma. To ciężka decyzja, ale ja juz czuje sie
lepiej , w poniedziałek zaczynam badania tzn wymazu. Wiec odpowiadająć na Twoje
pytanie zdecydowałam sie z ogromnymi obawami, ale z jeszcze większa nadzieją ze
się uda i nie żałuje.

[hania2005]

Cześć,
my staramy się ponad dwa lata. Była już ciąża pozamaciczna, dwie nieudane
inseminacje i podjęliśmy decyzje o in vitro. Tak zupełnie normalnie. Najpierw
pojechaliśmy na wakacje odpocząć i zaraz po powrocie przystąpiliśmy do
przygotowań. Kiedyś myślałam, że mnie to nie może nigdy spotkać, że to coś
strasznego , byl to temat tak odległy dla nas. Teraz jest to zupełnie coś
normalnego i podchodzimy do tego bardzo spokojnie a nawet powiedziałabym, że z
radością bez żadnych obaw i niepokoju. Razem czekamy z niecierpliwością na
rozpoczęcie przyjmowania zastrzyków i na całe to "zamieszanie". Nie sądziłam
nigdy, że rozmowa z kimkolwiek na ten temat będzie dla mnie czymś zwykłym i nie
krępującym. Wiedziałam, że mąż bardzo chce, ale tak naprawde to ja podjęłam
decyzje. moj mąż powiedział, że to ja będę brała leki, miała zabiegi i dlatego
decyzje pozostawia mnie, nie bedzie nic wymuszał. Poniewaz oboje bardzo chcemy,
a nasz synek chyba najbardziej to decyzja była szybka.
Czuje ogromną radość, że mam możliwość zrobienia in vitro, że mam jednak szansę.
Ale............my staramy się o drugie dziecko i zapewne zmienia to moje
nastawienie, bo jak sie nie uda, to trudno, ja już mam kochanego synka. Zapewne
dla tych, które walczą o pierwsze wszystko jest to wszystko troszke trudniejsze.
Życze samych dobrych decyzji!
pozdrawiam

[thorgalla]

My z mężem nie mieliśmy właściwie innego wyjścia.Ilość plemników jest baaardzo
mała,nawet na inseminacje by nie wystarczyło.
Ze mną prawdopodobnie jest wszystko w porządku,nie licząc ANA.
Starania zaczeliśmy 2,5 roku.Ponad rok temu już było prawie wszystko gotowe do
przystąpienia do IVF ale mój małżonek zrezygnował.Przepłakałam swoje ale dałam
mu czas na przemyslenie bo w końcu to też jego dotyczy.
Ale w wrześniu poprzedniego roku wziełam sprawy w swoje ręce.Zrobiłam wymagane
badania,on też (bez oporu) i obecnie czekam na przyjście okresu aby zacząć
stymulację do krótkiego protokołu.

My mielismy ułatwioną sprawę bo mieszkamy w kraju,gdzie in-vitro jest
refundowane więc tylko inne względy powodowały,że odłożyliśmy tę decyzję na
później.Ale teraz przyszedł czas.
Dodam,że nie miałam żadnych obiekcji moralnych (czyt.religijnych).
Po prostu chcę mieć dziecko i chcę je mieć z moim mężem a że nie ma innej
drogi ...

Alonka7 życzę podjęcia właściwej dla Was decyzji,jakakolwiek ona będzie.

[1wiktoria]

Dla na ta decyzja jest "chyba" prosta. Mój m robił kilka dni temu badanie i po
roku leczenia wynik jest gorszy niż był w marcu zeszłego roku - kiedy to
rozpoczynaliśmy bój o dzidziusia. Parametry spadły do 9,5 ml. Ze mną jest
podobno wszytko ok. M. dostał natomiast nową partię leków i za 2 m-ce chwila
prawdy, jeżeli nie będzie lepiej podchodzimy do in-vitro. Nie mamy na co czekać
ja mam 28 lat a mój m 35. Więc decyzja jest prosta - pieniądze przygotowane -
co nie oznacza że nie mamy obaw - boję się że to poprostu może boleć - i
niestety wiem że skutecznoć in-vitro oscyluje pomiędzy 30/50%. Ale spróbujemy.
Jestem po 2 nieudanych IUI (wtedy plemniczków było 15 ml.).
Życze trafnej decyzji i trzymam kciuki!

[jlo2]

dla nas była jedyną szansą więc została podjeta w ciągu kilku minut po
informacji , ze mam obydwa jajowody niedrozne.
powodzenia.