...

[bulinkaj]

Kiedy we wtorek dowiedzieliśmy się z mężem, że jedyną szansą jest in vitro,
przyjęłam to z godnością, z wiarą, że to i tak wiele.
Ale dzisiaj chyba do mnie dotarły słowa lekarza. Jestem w totalnym dołku, nie
chcę płakać przy mężu, ale łzy same lecą. Czuję się taka bezradna... Wczoraj
szwagier (no cóż: rodziny męża się wybiera) jak gdyby nic poklepał mnie po
brzuchu i mówi, że już czas najwyższy, żeby coś tam się zakiełkowało, a do
mojego męża, żeby zaczął wreszcie działać. Dzisiaj dowiedziłam sie, że żona
kolegi z pracy jest w ciąży. Udało im się i to bardzo szybko. Ta wiadmość po
prostu mnie już dobiła... siedzę i ryczę...
Dziewczyny, jak Wy sobie radziłyście? Dlaczego nam nie mogło udać się też
naturalnie? A może to jakaś próba dla nas?

[bulinkaj]

poprawka: rodziny męża się NIE wybiera.

[mimi282]

ja tez dzisiaj dowiedzialam się, ze moja kolezanka z pracy jest w ciąży.aż sama
sobie się dziwię, ze przyjęłam to z takim spokojem.wczesniej też strasznie
wszystkim ,,zazdroscilam", wpadałam w dołek, dlaczego nie ja??
powiem ci jedno, przyjdzie czas, kiedy się oswoisz z tą myślą, że Tobie trochę
trudniej TO osiągnąć. ale na to trzeba czasu. sama to przezywałam tysiące
razy.i teraz czasami tak też mam, ale nie przezywam już tego tak bardzo.
a na teksty typu ,,pora na was, kiedy wy?, dlaczego nie masz dzieci?, niestety
musisz byc gotowa. ludzie czasami mówią takie rzeczy....olej to. po prostu. i
nie żyj tylko TYM.bo zwariujesz, a przecież nie o to chodzi...no nie?
spokój, spokój, spokój.im bardziej się starasz tym barzdiej bolą niepowodzenia.
życzę Ci szybkiego zajścia w upragnioną ciążę, spokoju, i mniej pytań w
stylu ,,kiedy wy??"

[malesa.m]

Witam!
Wiem że ciężko jest słuchzć o kolejnych ciążach, patrzeć na ciężarne kobiety
oraz na te z wózkami! Kiedy ja się dowiedziałam że jedyną szansą jest IVF
pierwsza myśl jaka przyszla mi do głowy to : ktora klinikę wybrać. Potem też
płakałam i to nie raz ale tlumaczyłam sobie że jednak mam jakąś szansę. Wiele
par nawet na to nie może liczyć. Uszy do gory. Daleka droga przed Wami ale
będzie dobrze! Pozdrawiam i trzymam kciuki. Mama 3 letnich: Oliwii i Alana
(właśnie dzięki IVF)

[mila_do_nieba]

Nie ma co doszukiwać sie jakiegoś drugiego dna; żadna próba ani test. Nic
osobistego Po prostu kogoś musi to spotykać, jak spotyka szereg różnych
chorób, nieszczesc i dramatow kazdego dnia wielu ludzi. To niby żadne
pocieszenie ale pomyśl że nie jesteś sama. Ci którzy nie mają problemów z
płodnością mają inne i tak świat sie juz kręci. Co też nie wyklucza, że nas może
dopaść jeszcze cała kupa innych nieszczęść. Ja sie zawsze pocieszam, że mogło
być gorzej, że przyszło nam sie zmagać póki co TYLKO z niepłodnością. Wiadomo że
zawsze o ivf mysli sie jako ostatniej szansie i kazda para ma nadzieje że nie
bedzie musiala z tgeo skorzystać. Ale jak już to oswoisz to poczujesz ulge, bo
nie bedzie juz kluczenia, zachodzenia w głowe; in vitro tak przez wszystkich
odrzucane daje statystycznie największe szanse na ciąze spośród wszystkich
sposobów leczenia niepłodnosci!!! I tego sie trzymaj.
Ja zdecydowałam sie dosć szybko, bo w sumie po 2 latach; chcialam wykorzystać tą
przewagę którą dawał nam młody wiek, no i udało sie za pierwszym razem!
Będzie dobrze, zobaczysz! Najważniejsze podjac decyzje i do przodu

[mbw78]

Ja też tak myślałam i nie ukrywam, że nadal myślę choć mineły prawie 4 lata.
Jednak my od początku, od kiedy dowiedzieliśmy się, że łatwo nie będzie, nie
ukrywaliśmy tego przed rodziną i znajomymi. Tak jest chyba łatwiej, mówiliśmy
coś w rodzaju: Owszem, staramy się ale nie jest to takie łatwe ... W tym czasi
ebyło mi naprawdę ciężko, naset nie zlicze ile moich koleżanek urodziło dzieci,
moja siostra 3 lata młodsza za moment rodzi drugie a u nas nie zanosi się. Moje
małżeństwo prawie legło w gruzach, jednak podjęliśmy walkę o dzidziusia. Nadal
jeżdźę do kliniki, czasem z przerwami na odpoczynek psychiczny. Jesteśmy po 1
UIU nasieniem męża i po 6 dawcą! Mam blokadę psychiczma, tak powiedział lekarz,
nie powiedział tlko, jak się jej pozbyć... Pozdrawiam i życzę powodzenia i
cierpliwości, a przede wszystkim spełnienia.

mbw78

[tekla12]

Przeciwciała przeciwplemnikowe oznaczałaś? Czy sprawdzałaś opinie o swoim
lekarzu? Bo gin, który mówi o blokadzie psychicznej nie budzi zaufania.

[bulinkaj]

Dziękuję za ciepłe słowa. My staraliśmy się przez rok, a następnie zrobiliśmy
badania. I właściwie dzień przed Wigilią dowiedzieliśmy, że najprawdopodoniej
czeka nas in vitro. We wtorek już na 100% wiedzieliśmy. Lekarz powiedział, że
właściwie nie mamy na co czekać. Jesteśmy zdecydowani. Teraz trzeba załatwić
kredyt i być może po 19.02 dzwonimy i umawiamy się na pierwszą wizytę (bo
oczywiście wcześniej nie dostaniemy urlopu).

[mila_do_nieba]

3mam kciuki za sukces!!! Naprawdę ważne że zaakceptowaliście sytuacje i widzicie
w tym co powiedzieli Wam lekarze szanse i nadzieje. Zyczę żeby udało sie jak
najszybciej

<a
href="tickers.TickerFactory.com/ezt/d/1;20722;95/st/20070413/dt/6/k/ce3f/preg.png"
target="_blank">tickers.TickerFactory.com/ezt/d/1;20722;95/st/20070413/dt/6/k/ce3f/preg.png</a>

gg 540630

[mojachwila]

my staralismy sie ok 4lat.Mielismy jedna IUI-niestety bez efektu.W w
pazdzierniku decyzja o ICSI.W listopadzie pierwszy transfer i ciaza
biochemiczna,teraz w styczniu kolejny transferk i tez biochemiczna-wlasnie mam
krwawienie poronnemamy jeszcze dwa mrozaczki-na pewno je kiedys zabierzemy.I
na tym zakonczy sie nasze leczenie-totalny brak kasy,a kredyty zaciagniete na
ivf trzeba jeszcze spalac przez kilka lat

[mila_do_nieba]

Mojachwilo po 2 ciążach biochemicznych powinnas odwiedzic immunologa przed
ostatnimi mrozakami. Robilas p/c jak jeszcze beta nie spadła zupełnie? Min na
zespol antyfosfolipidowy i tocznia? A przeciwjadrowe i przeciwtarczycowe? Czy od
transferu bralłas clexane z acardem? Czy robilas wymaz z szyjki przed programem
na myko, ureaplasmy i chlamydie?

[mojachwila]

nie robilamzadnych przeciwcial i wymazu tez nie-nie wymagali tego ode mnie,a
lekow to mialam cala mase.Tak bralam clexane,acard,medrol,duphaston i luteine.

[mila_do_nieba]

To szkoda ze nie mialas 2 ciąże biochemiczne to z jednej strony dobry znak bo
jednak zarodek ma szanse sie zaimplantować i organizm "stać" na ciąże z drugiej
niepokojące jest że dwie ciąże pod rząd miały ten sam przebieg. Jeżeli na prawde
dla Ciebie to ostatnia szansa te mrozaki, to zrób na prawde wszystko żeby sie
udało. Bez względu na to co wymaga lub nie dana klinika. Kazda ma swoje
standardy i statystki i niestety rzadko dopasowują sie do indywidualnych
przypadków i zlecają dodatkowe badania. To twoje zarodki i twoja szansa która
można zmarnować. Lepiej stanąc na glowie i na wlasną ręke dowiedziec sie co
jeszcze można zrobić i co skonsultować, bo w rzadkich przypadkach "diabeł tkwi w
szczegółach". Wizyta iu dobrego immunologa przed ostatnim transferem; na roznych
forach bardzo polecani są dr Jerzak i prof. Malinowski. Nie poddaj sie i nie
odpuszczaj prawiek na mecie!!!!

[mila_do_nieba]

jeszcze przyszlo mi do glowy ze moze warto zrobic histeroskopie?

[mojachwila]

kochana 1,5 roku temu mialam laparoscopie diagnostyczna-tam jest
idealnie...ale moze faktycznie wybiore sie do immunologa...wiesz ja generalnie
maam wszystko ok,no tylko genetyki nie badalismy...no i ciut slabe
zolnierzyki...

[mytest]

No tak po roku leczenia usłysześ o in vitro to może być szok i można popłakać.
Ja się przygotowywałam do tego 4 lata tak że sama doszłam do wniosku że mamy
robić in vitro. Masz dużo szczęścia że tylko rok to trwało i juz zbiża się do
końca, myślę że najtrudniejszy jest drugi rok kiedy to czas minął na nie
martwienie. Potem,przynajmiej u mnie, jest trochę lepiej i walka już na całego.
Dobrze mówicie dziewczyny że są tez inne problemy takiego kalibru jak
niepłodność(np u mnie).
W mojej (ex) firmie wszystkie dziewczyny były w ciąży i urodziły prawie w jednym
roku, poza mną oczywiście oraz wszyscy faceci tez mają świeże bobaski,
dziewczyny zdążyły po 2 dzieci urodzić od czasu mojego ślubu. Co rusz trzeba
było chodzić na imprezki firmowe..., aż w końcu przestałam i zostawałam w pokoju

[viola206]

ja sobie nie razę z tymi ciążami i dziecmi znjomych...
poprostu ryczę aż skonczą mi się łzy, wycieram nos i zaciskam zęby i czekam na
następny dzień
kiedy dowiedziłam się że ratunkiem dla nas jest tylko icsi, przyjęłam to do
wiadomości i nie podjęłąm decyzji przez rok czy się na to decyduję, teraz myślę
że to był stracony rok, czas ucieka szybko...
zastanawiłam się mnóstwo razy dlaczgo inni dochodzą do tego w taki łatwy sposób
i dlaczego to nam się trafiło ale na takie pytania nie ma odpowiedzi
ostatnio znajomy powiedził mi że kiedy poznał ode mnie jakie można mieć
problemy z zajściem w ciąze przestał zadawać innym ludziom pytania "kiedy
będziecie mieli dziecko?", bo teraz zdaje sobie sprawę jak to może boleć
znajomi, rodzina ranią nas nieświadomie, bo jeśli oni nie maja problemów to
myślą że inni też nie mają ich
pozdawiam

[klusqa]

Bulinkaj, in vitro to nienajgorsza perspektywa. Czasami nawet na to nie ma
szans. Trzymaj się.