Jak żyć?

[agata399]

Powiedzcie mi jak radzicie sobie z tą pustką i ogromną chęcią posiadania dziecka, co robić, żeby nie zwariowac?

[akinom29]

Ja bez wsparcia ze strony M nie poradzilabym sobie.My duzo ostatnio
rozmawialismy na ten temat i M wyszedl z inicjatywa "zerwania"ze
staraniami, z lekarzami.Postanowilismy, ze od wrzesnia ruszamy ze
staraniem o adopcje.Ufff, kamien z serca!

[jula1232]

Ja podobnie jak Akinom. Koniec starań, nerwów i płaczu. teraz jestesmy na drodze
adopcji. Zaczynamy nowe zycie)))))))))

Adopcja

[alix1]

My też właśnie niby już podjęliśmy decyzję o adopcji, dzwoniłam już do ośrodka,
zaczęłam gromadzić dokumenty. Parę dni temu weszłam na stronę www.adoptuj.pl, na
forum, i podforum "po adopcji". Po tym co tam przeczytałam jestem zdruzgotana,
lepiej może nie czytajcie bo tak jak ja zaczniecie się wahać może (( Myślałam,
że najtrudniej jest podjąć decyzję, ale historie, które tam ludzie opisują,
zwaliły mnie z nóg. Nie jestem już tak entuzjastycznie nastawiona do tego. Czy
któraś z was zna szczęśliwe rodziny z adoptowanymi dziećmi?

[jula1232]

Hej. mam bliska kolezanke która ma Krzysia z Katolickiego Ośrodka Adopcyjnego, a
teraz czeka na dziewczynke. jest bardzo szczęśliwa

Moje zdanie jest takie. Nie należy sie sugerować wypowiedziamy ludzi , których
nie znamy. Podchodx z dystansem do wielu wypowiedzi. A bedzie ci lżej. I
pamietaj wszędzie, w kazdej dziedzinie zycia spotkac sie mozna z zadowoleniem i
krytyka. Ja na wszytko patrze z przymróżeniem oka. Życze ci duzo siły i
wytrwałosci***

[alix1]

Podobnie mówi mój M.

A powiedz mi, w jakim wieku koleżanka adoptowała chłopczyka i czy on wie o adopcji?

I czy ona wiedziała ,po jakich rodzicach wzięła dziecko? Jak czytałam na tamtym
forum wypowiedzi, to często gęsto przewijał się wątek, że złe geny wezmą górę
nad wychowaniem, niestety ((
Pozdrawiam

[jula1232]

tragiczne te wypowiedzi Znam wiele rodzin których własne dzieci zachowuja sie
skandalicznie. I znam rodziny ktore adoptowały (mieszkam na wsi wiec nie da sie
nie wiedziec) i sa szczęsliwe. Moja kuzynka była adoptowana, teraz jest
mężatka, ma rodzine bardzo dobra prace.

Kolezanka dostała Krzysia jak miał ok 7 tygodni. Nie znam dokładnie procedur,
jak sie to odbywało, ale jak Krzys miał 2 m-ce juz wszytko było nawet w sadzie
przeprowadzone i zamkniete. Z tego co wiem obowiazkiem ośrodka jest
poinformowanie o rodzicahc dziecko. Tzn. np czy byli chorzy, kim byli itp. tak
ogólnie.

[jula1232]

Powiem ci jedno, czytaj jak najmniej-to jest rada. Jak ja sie dowiedzialam , ze
mam endometrioze wpadłam w wir czytania....załamałam sie o tym co przeczytałam o
tej chorobie. Ale teraz po 3 latach wiem, że kazdy organizm jest inny i to że
np. Krysia ma takie dolegliwości to nie znaczy ze ja bede miec takie same))
Podobnie jest z adopcja, to ze np. rodzina Kowalskich ma problemy z dzieckiem
adopcyjnym nie znaczy ze twoja czy moja je bedzie miec.

Jesli chodzi o informowanie dziecka ze jest adoptowane, to wiem ze moja
kolezanka nie ukrywa tego faktu.

[alix1]

Dzięki

alix1

[jkl13]

Ja znam - nas.
Naszego synka adoptowaliśmy. Gdy miał 4 tygodnie zabraliśmy go ze
szpitala. Teraz ma już ponad 2,5 roku, a my czekamy na drugiego
adoptusia.
Dla nas to była najlepsza droga do rodzicielstwa, nigdy nie
żałowaliśmy tej decyzji.
Problemy zdrowotne mamy niestety oboje, na szczęście szybko okazało
się, że jedyną szansą na ciążę jest ISCI. Rozpoczęliśmy badania
genetyczne, ale ich nie dokończyliśmy. Zdecydowaliśmy się na adopcję
i nie żałujemy. Dzięki temu uniknęliśmy kilku lat bezowocnych
starań, comiesięcznych dołków i innych tego typu "atrakcji".
A do 30-tki mamy szansę "wyrobić" nasz dzieckowy plan, tzn. mieć
dwójkę dzieci D
Nieważne jest, w jaki sposób synek nam się urodził, ważne, że to do
mnie mówi mamo, a do mojego męża tatutku.

[dobdob0106]

Ja sobie nie radzę, poprostu żyję z dnia na dzień , bez celu .
Małżeństwo mi sie rozpada, nie rozmawimy na temat dzieci,ciąż
znajomych itd., wiem że męczymy się każdy oddzielnie i dlatego jest
mi bardzo przykro, ale nie potrafię tego zmienić , czasem myślę że
to chyba jakaś kara . Miewam chwile że poprostu chce mi się wyć,z
bezsilności , bezradności i zastanawiam sie po co wogóle dalej żyć.

[remka1]

To bardzo trudne dopoki nie obierze się konkretnego celu. Myślę, że
tak jak wiele z was przechodziłam bardzo ciężkie chwile,
rozpaczałam, czułam się pokrzywdzona...ale nie możemy pozwolić na
to,aby życie zmarnować. Pracujemy, doskonalimy się zawodowo,
spotykamy się ze znajomymi i tymi bezdzietnymi i tymi z gromadkami,
wyjeżdżamy na "wakacje", działamy w domku...nie możemy dać się
zwariować. Zapewniamy siebie o miłości, całuski, przytulanki,
wspólnego oglądanie filmów i inne różności. Życie wypełnione jest
nieustannym działaniem. Pełno koło nas dzieci (choć niestety nie
naszych),bawimy się z nimi, czasami u nas nocują...Marzymy o swoich
dzieciach, myślimy o aniołku, którego mamy w niebie...Coraz częściej
rozmawiamy o adopcji.I to właśnie ten cel,do którego dążymy.

Jak a przyczyna?

[azzurrina]

Czy już jesteście zdiagnozowani?

[hanna26]

Jeżeli chodzi o adoptuj.pl, to wydaje mi się, że wielu z wypowiadających się tam ludzi po prostu nie dorosło do rodzicielstwa. I tyle.
A jeżeli chodzi o przykłady z życia, to moja ciotka całe lata temu adoptowała sześcioletniego wówczas chłopca. Chłopak w wieku nastu lat wpadł w towarzystwo narkomanów, brał, kradł z domu, no zgroza. Ona go zawsze kochała, starała się go naprostować, zaciągała do Monarów itd. Teraz "chłopak" (starszy ode mnie o kilka lat) skończył studia, ma żonę i troje dzieci, jest prawdziwą podporą dla przybranej matki. (Ciotka jest prawie niewidoma). Ale ona zawsze go kochała jak rodzone dziecko.

[lusiasia]

Moj maz ma adoptowanego brata, szczesliwie