i znowu sie nie udalo !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: mala]

witam jestem zrozpaczona dzis zrobilam test wyszedl ujemny a po 15 min dostalam
okres ja juz nie moge mam dosc kiedy wkoncu zobacze te upragnione dwie
kreseczki????????? jest mi smutno i chce mi sie plakac zaczynam od poczatku juz
niedlugo beda dni .... moze tym razem sie uda?????????? pozdrawiam aneta

[Gość: Ola]

Aneta, bardzo mi Cię szkoda, bo to samo przechodziłam. Przechodzę nadal co
miesiąc, ale już trochę spokojniej (w drugim dniu cyklu miewam nawet dobry
chumor!). Staraj się nabrać trochę dystansu do problemu - wiem, że to herezja
dla Ciebie w tym momencie - ale przemyśl to i wymyśl sposób jak tego dokonać.
Zobacz na rodziny alkoholików - czy oni się czymkolwiek w życiu przejmują,
jedyny problem życiowy to "jak zdobyć flaszkę", a dzieci w takich rodzinach
rodzą się "na pęczki".

[Gość: AGA]

ponieważ wszyscy jedziemy na tym samym wózku, to powiem tak - każda z nas to
przeżywa co miesiąc lub rzadziej, w zależności od swoich zabiegów, i póki co,
chcemy czy nie, musimy nauczyć się z tym żyć; próbować się zdystansować i wziąć
się mocno w garść; wiem, że nie jest to łatwe, ale chyba jedyne rozsądne
wyjście, żeby nie zwariować i nie doprowadzić się do autodestrukcji. NIkomu nie
radzę - wyluzuj się - bo wiem, że to (prawie) niemożliwe, ale możliwe jest
chyba nabranie trochę dystansu i wówczas co miesiąc przeżywa się "po prostu"
kolejną porażkę, taką samą jak ostatnio, a przecież po ostatniej też jakoś się
pozbierałyśmy. Oczywiście wszystkim życzę, żeby tym następnym razem się udało,
ale im bardziej mocno przywiążemy się do tej wielce optymistycznej myśli, tym
gorzej nam to znosić. Pomyślmy zatem - a może następnym razem ?
(Mądrzę się z autopsji, bo ja tak sobie próbuje tłumaczyć).
Trzymam kciuki mała, żebyś się pozbierała i w niedługim czasie zrealizowała
swoje wielkie marzenia.

[Gość: Zosia]

Ja na pocieszenie dodam, że czas rzeczywiście leczy rany i do każdej okropności
człowiek się przyzwyczaja. Najgorsze było pierwsze 1,5 roku, a teraz już jakoś
leci. Poukładało mi się w głowie (samo, bo jak próbowałam to robić na siłę, to
nie wychodziło), że tak już musi być, a przecież jest dobrze. Tak też się da
żyć. Co nie znaczy,że nie czekamy na dziecko. Przestaliśmy się badać, leczyć i
postanowiliśmy trochę przeczekać. Może się uda w między czasie, a jak nie to
będziemy się martwić potem. Na szczęście jestem w tej komfortowej sytuacji, że
nie muszę się spieszyć, mam 28 lat, więc nie jest tak źle.
Życzę szybkiego osiągnięcia podobnego stanu psychicznego, Zosia

trochę z innej beczki

[Gość: Ola]

Wiecie co mnie ciągnie do naszego Forum... to, że tutaj zachowujemy się
normalnie, rzeczowo, nasze problemy są dla nas wszystkich normalne, każda
(sorry Rebas), każdy, może napisać co go boli i spotka się ze zrozumieniem. Nie
ma zbędnej euforii, ekspresji wypowiedzi (no kurczę nie wiem jak to
wyrazić...). Jeśli ktoś napisze, że mnie rozumie to ja wierzę, że mnie rozumie,
w odróżnieniu do tych, którzy nam współczują, aczkolwiek nie mają tego problemu.
Kiedy Aneta pisze o następnej swej porażce, to każda z nas próbuje jej pomóc,
ale w ten sposób jaki przetestowała na sobie, czyli nie litując się i nie
dawając fałszywej nadziei. Według mnie (autopsja) nic nie boli bardziej niż
kolejna utrata nadziei. Nie raz się zastanawiałam jak długo to jeszcze
wytrzymam, gdzie jest kres i jeśli do niego dojdę to co się ze mną stanie? I
nadal nie znam odpowiedzi... i jeszcze jedno: nic nie wkurza mnie bardziej niż
tekst typu: "na pewno wam się uda" lub życzenia urodzinowo-imieninowo-
noworoczno-bożonarodzeniowo-wielkanocne "... i udanego dzidziusia". Kiedy to
słyszę to po prostu się gotuję!

[Gość: Aśka]

Zapomniałaś, Olu, dorzucić pytania w rodzaju: "A kiedy postaracie się o
dziecko?"
Proponuję stworzyć ranking ripost na powyższe wścibskie pytanie, co Wy na to?
Dzisiaj pod prysznicem wymyśliłam jedną: "A co chcesz zostać matką chrzestną
(ojcem chrzestnym)?" To tak na rozgrzewkę, mam nadzieję, że Wasze będą
duuuuuuużo lepsze

[Gość: astra]

"najlepsze" teksty pod moim adresem:
moja Mama: no wiesz, ja w twoim wieku to już was posyłałam do szkoły

albo; jaka szkoda że Jagódka (moja siostrzenica) nie ma rówieśników do zabawy
moja ciotka: kto to widział żeby w tym wieku (29) nie mieć dzieci! Zobaczysz
potem bedziesz chciała a nie będziesz mogła( o ironio!)
Druga ciotka: oj, coś nie tyjesz a tyle już poślubie
Pomóżcie proszę, czy musze wszystkim naokoło trąbić że po prostu nie
mogę?????????(
Nie mogę nawet w tej sprawie porozumieć sie z własną matką. Raz próbowałam się
wynurzć a odpowiedź była taka: to twoja wina trzeba było nosić ciepłe majtki.
To było 4 lata temu a te słowa do dzisiaj dźwięczą mi jak żywe
Sorry, smuce więc przestaję
A.

[Gość: Ola]

Nas się już nie pytają "kiedy?" - wszyscy najbliżsi, z którymi utrzymujemy
kontakt wiedzą. Ale wcześniej kuzynowie mojego męża (mój mąż nie ma rodzeństwa
i z nimi trzyma jak z braćmi) przy okazji rodzinnych imprez zawsze coś na temat
musieli powiedzieć (w formie żartów) wiec wówczas ich żony na nich napadały i
brały mnie w obronę, że mam czas i to moja sprawa etc. Osoby "z zewnątrz"
najczęściej myślą, że to nasz wybór - niby taka moda teraz.
A moja mama? Właśnie zbiera kasę na moje pierwsze in vitro (ja będę płacić
tylko za leki)... fajnie co? Też się cieszę, bo niestety w Poznaniu zabieg
podrożał i to o 1500zł!

[Gość: marnna]

ja także nie potrafię poradzić sobie w takiej sytuacji. W pracy, wśród
znajomych zawsze znajdzie się ktoś kto zada to pytanie: KIEDY? A żebym to ja
wiedziała. W duchu sobie myślę:jak los będzie łaskawszy. Ale co odpowiadać.
Zaczynam zastanawiać się nad tym, czy pomału nie przyzwyczajać znajomych
(przynajmniej tych najbliższych) do całej sytuacji, ale trochę obawiam się
tego...

[Gość: AGA]

W bardzo dobry humor dzisiaj rano wprawiły mnie posty nt. pytań i ripost
(koledzy z pokoju trochę się zdziwili z czego się tak rechoczę, ale przecież
nie mogłam im powiedzieć). Mnie też oczywiście nie omijają głupie pytania, ale
jak już wcześniej gdzieś pisałam, poniewaz jesteśmy 8 lat po ślubie, to moje
otoczenie już przyzwyczaiło się do naszego stanu i te pytania są coraz rzadsze
i coraz mniej natarczywe. Zdarza się, że będąc np. u rodziny zaczynam bawić się
z jakimś maluchem i słyszę "no co fajny, nie chciałabyś mieć takiego ?"
albo "no to jak się napatrzyliście to teraz już na pewno weżmiecie się do
roboty", "no już 5 lat i nic, nie potrafią czy jak ?", ostatnio w związku z
ciążą mojej bratowej pojawiły się nowe wątki typu "no teraz to już Agnieszka na
pewno się pospieszy" lub skierowane do moich rodziców "teraz to już się nie
opędzicie od wnuków". Itd, itp. Kiedyś również rodzice długo się dopytywali
(przez pierwszy okres małżeństwa rzeczywiście nie planowaliśmy dzieci), ale od
momentu kiedy opowiedziałam mamie, z tej strony mam pełne wsparcie.
Mimo, że pytania są coraz rzadsze, ja jestem czasem coraz bardziej wyczerpana
tą sytuacją i tym ukrywaniem stanu rzeczywistego, dlatego myślę, że coraz
częściej zdarzy mi się powiedzieć "tak, mamy problemy" i po prostu uciąć
dyskusję i przestać wymyślać inne odpowiedzi. Oczywiście będę starać się
zachować kontolę nad tym komu i co powiem, bo niektórym to stwierdzenie
wystarczy, a niektórzy znajdą w nim wątek sensacyjny, który z iście
detektywistycznym zacięciem będą drążyć. TYch ostatnich łatwo rozpoznaję wśród
otoczenia, dlatego oni będą musieli zostać tylko ze swoimi domysłami (np.
kiedyś usłyszałam, że "my nigdy nie zdecydujemy się na dzieci, bo jesteśmy za
wygodni" - ha, ha, ha jak ludzie mało o nas wiedzą).

[Gość: Marta]

Dziewczyny, a moze trzeba glosno zaczas krzyczec - nie moge miec dzieci, ale
mozecie mi pomoc - podpiszcie list do Ministerstwa Zdrowia.
Moze jak sie zaczniemy bardzo glosno odzywac, to okaze sie ze te 5 par wsrod
najblizszych znajomych, ktory jakis czas temu brali slub i niby sie wlasnie
dorabiaja, szkola, itp. powie to samo - nie mozemy, bo nikt nam nie chce pomoc.
Nie zbieramy pieniedzy na wieksze mieszkanie, potrzebujemy ..... zl. na leki,
diagnostyke.
Zeby juz nie bylo tyle pytan od rodzicow, tesciow, znajmowych - tak dobrze
zarabiacie, a niczego sie jeszcze nie dorobilisci, na co wy wydajecie tyle
pieniedzy (ja tak ostatnio uslyszalam). Riposta byla krotka - na dziecko.
Juz nikt nie pyta na co wydaje tyle pieniedzy. Zaczeli sie zastanawiac jak
dlugo jeszcze moj maz i ja, ktory siedzielismy na okraglo w knajpach, kinach i
na imprezach, bedziemy kisic sie w domu i jedyne wycieczki uskuteczniac do
apteki i doktora.

Oj truje dzisiaj niemozebnie. Trzymajcie sie

[Gość: Slawka]

Witajcie!
To cudowne ze mozemy sie tu wymienic pogladami, tym co nas spotyka, co boli, co
cieszy. czyajac Wasze listy pomyslalam o moich pradziadkach, ktorzy kilkanascie
lat starali sie o dziecko. W koncu udalo sie, gdy prababcia miala 38 lat.
Mieszkali na wsi, wiec pomyslec co musieli przezywac i to przez tyle lat. w
dodatku - co dla mnie byloby najgorsze - nie prowadzono wtedy zadnych badan,
nie mogli wiedziec co im dolega. jednak sie udalo.
Mi tez sie udalo. Tez przezywalam to co Mala. Cierpienie bylo nie do
zniesienia. Leczylam sie jakies pol roku przed pierwszymi naszymi probami i
potem rok prob. Co miesiac to samo, po 2-3 pierwszych miesiaczkach przestalam
robic testy - wolalam te pieniadze przeznaczyc na badania. Juz sie nastawialm,
ze pewnie potrwa to kilka ladnych lat i nagle, zupelnie niespodziewanie zaszalm
w ciaze majac zreszta nie najlepsze wyniki (hormonalne). Jestem bardzo
szczesliwa choc pojawily sie inne problemy, ale teraz mysle, ze moze dzieki
temu, ze dalam na luz organizm odprezyl sie i wbrew temu wszystkiemu udalo sie.
Mi potrzebny byl rok by sie wyluzowac innym jest potrzebne wiecej czasu, ale
moze to jest jeden ze sposobow. Trzymajcie sie cieplo, wiara czyni cuda!! ))

[Gość: Ola]

no cóż - szczęściara z Ciebie

[Gość: Anika]

Wczoraj miałam imieniny. I jak to w imieniny od rana do wieczora wizyty,
telefony, życzenia... życzenia przede wszyskim potomka. Bardzo się cieszę, że
tyle ludzi pamięta. Absolutnie nikogo nie posądzam o złą wolę. Ale co mam
powiedzieć? że niech przestaną o tym gadać bo tylko przypominają mi o
problemie, o którym staram się nie myśleć. Jak BARDZO TAKTOWNIE (a może nawet
dowcipnie) powiedzieć ludziom, których bardzo lubię a nawet kocham, że między
innymi z powodu życzeń nie lubię takich dni a nawet Świąt Bożego Narodzenia.
Poradźcie proszę, w sobotę czeka mnie ciąg dalszy.

[Gość: Zosia]

Może wywieś karteczkę na drzwiach: "Uprasza się o nieskładanie życzeń" i wystaw
kosz na prezenty...))

życzenia

[Gość: Aśka]

Powiedz im, żeby Ci życzyli tego, czego Ci jeszcze nie życzyli
Albo zaproponuj, żeby każdy napisał na kartce, czego Ci życzy a Ty później
przeczytasz
A ja Ci życzę, żeby to była Twoja pierwsza impreza bez "tych" życzeń.

[Gość: Agata]

Mój kochamy mąż parokrotnie "zbył" moją tesciową gdy pytała się o potomka. Oto
2 perełki:
Za pierwszym razem powiedział "WIdocznie za mało się Mama modli", a drugim coś
w stylu: Ja już jestem za stary na dziecko. W moim wieku to przydałyby się
modele od razu 18-letnie...
Wyobraźcie sobie minę teściowej
Trzymajcie się dzielnie

[Gość: szperlik]

Gotowanie to mało, mnie trzaska wściekła furia, podobna jak co miesiąc, kiedy
okazuje się, że nic z tego znowu kolejny raz. Za każdym razem przy minimalnym
spóźnieniu, o rany a może to już tym razem (nieważne, że wszystkie objawy
nadchodzącego okresu czuję już dawno), a potem okazuje się, że nic. I za każdym
razem daję się nabrać na naumer z testem. Obiecuję sobie zawsze, że przeczekam
przynajmniej na tygodniowe opóźnienie. Nie wytrzymuję, robię test po dwóch-
trzech dniach, oczywiście nic nie wychodzi, okres zaczyna się dnia następnego a
ja znowu w czarnej rozpaczy. A znajomych włąśnie zawiadomiłąm, że nie życzę
sobie pytań na temat kiedy będzie ten dzidziuś. Zakładam, że przyjęli do
wiadomości. Ale poza tym każdemu życzę takiej przyjaciółki jak moja, która po
prostu nie głąszcze mnie po główce ale mówi, "dobra, za miesiąc pogadamy". I
próbuje znaleźć mi lekarza, który by nam pomógł i kombinuje jak by tu pomóc a
nie tylko pocieszać. Czego i Wam wszystkim życzę