Jestem w ciąży! Ratunku powiedzcie co mam zrobić?

[Gość: Wiktoria]

Pisałam tu już wczesniej! Na temat starań od półtora roku, na temat badań,
no i co?
Rzuciłam papiery do szuflady (te z wynikami, które były nieciekawe u męża),
postanowiłam że jak nie to nie, wrecz nie chcę być w ciąży bo jak bardzo
chciałam to nic z tego. Chodziłam jak nawiedzona, zaglądałam ludziom do
wózków jak wariatka!
Odpuściłam jakiś miesiąc, może półtora temu. Wyluzowałam się.
Postanowilismy z mężem (po kuracji antybiotykami na escherichię coli i takie
tam cuda na kiju), że nie bedziemy sie kochać do końca bo "ryba" mi życie do
reszty zatruje, oprócz tego jednego jedynego razu miesiąc temu.
Wszystko według planu.
Awantury na porządku dziennym, płacz, nerwy i zero starania.
Kupiłam sobie meridię 15 a co tam schudnę dwa, trzy kilo chociaz i tak
jestem chuda jak przecinak. No cóż psychotropy odchudzają i polepszają humor!
W ramach profilaktycznego dbania o siebie postanowilam pójść do dentysty.
Byłam chyba z pięć razy. Borowanie, leczenie kanałowe za kazdym razem
znieczulenie.
W trakcie dbania o sylwetkę i zęby postanowiłam leczyć dalej śmierdzące
bakterie, no więc brałam augumentin, ampicilinę itp.

Drogie koleżanki 12 dni po terminie czyli dzisiaj mąż kupił mi test ciążowy
("dla jaj"), bo akurat się wtedy nie kłócilismy.
Test jest pozytywny! Piersi jak wulkany przed erupcją, do tego chandra i
twarz z małymi pryszczami jak przed okresem albo po kilogramie czekolady!

Boję się! Leki które brałam na odchudzanie to leki psychotropowe (wzięłam 22
kapsułki meridii-15, nie biorę ich od pięciu dni bo mnie po nich rzucało).
Do tego antybiotyki ciężkiego kalibru.
Jak dzisiaj robiłam test to pomyślałam sobie, że mężowi sie pogorszyło bo
nie mogę być w ciąży po trzech tygodniach bez "zostawania do końca". A do
tego po każdej awanturze robiliśmy sobie ciche dni - zazwyczaj 5 dni postu i
odpychania, później sie godziliśmy ale tylko na dzień, dwa.

Jesli ktoś jest w stanie powiedzieć czy moje dziecko będzie normalne, tzn.
czy nie będzie zdeformowane od tych leków czy może lepiej taką ciążę usunąć
bo nie mam szans by mój Aniołek był zdrowy (przeze mnie, przez te leki i
stres) powiedzcie co mam ze sobą zrobić?
Myślę o usunięciu (czytałam tu o zastrzyku z metroxante czy czymś w tym
stylu), boję się że nigdy się nie dowiem (jeśli to zrobię) czy dzidziuś
byłby chory, czy bym go donosiła.
Jednocześnie chcę mieć to dziecko w sobie, chcę je urodzić i kocham je już
teraz!
Ale jeśli zrobiłam mu już krzywdę nie świadomie to nie zniosę tej
świadomości.
Żeby było śmiesznie spotkałam innego mężczyznę, który daje mi to czego nigdy
nie dał mi mąż (bo nawet nie jest w stanie tego wymyślić).
Jestesmy sobie bardzo bliscy, ale nie było między nami sytuacji, która
zaowocowałaby dzidziusiem.

Świat zwalił mi sie na głowę...

[Gość: Jola]

Sytuacja podbramkowa, nie powiem... Ale mimo wszystko na Twoim miwejscu nie
usuwałabym ciąży. Pójdź do lekarza, przecież można robić specjalistyczne
badania dzidziusiowi jeszcze w łonie matki. Nie jesteś Bogiem. Nie dałaś
dziecku życia, więc nie powinnaś mu go odbierać. Jesteś MATKĄ (!!!!!!!!!!!!!!!)
i to zmusza do odpowiedzialności. Jeśli dziecko miałoby tak silną wadę, z
którą życie jego byłoby koszmarem to lekarz na pewno Ci o tym powie i, mam
nadzieję, doradzi coś sensownego. To jest początek ciąży i niewiele jest
leków, które w tym okresie życia płodowego szkodzą maleństwu. Zastanów się i
nie podejmuj zbyt pochopnie decyzji. Może to będzie brutalne, co powiem, ale
ja tę sytuację widzę trochę inaczej. Po prostu dzidziuś pojawił się w
niewygodnym dla Ciebie, momencie życia. Spotkałaś kogoś wyjątkowego, ciąży nie
planowałaś, trułaś się lekami, a przy tym współżyłaś bez żadnego
zabezpieczenia ( współżyłaś, bo dzieci nie przynosi przecież bocian). Musiałaś
się liczyć z taką ewentualnością, że zajdziesz w ciążę. Piszesz, że odpuściłaś
sobie, że nie chciałaś dziecka... Ja w to nie wierzę. Nie znam kobiety, która
po jakimś czasie walki o Maleństwo zrezygnowałaby szczerze tego chcąc. Jest
coś takiego w psychice kobiety, że w pewnym momencie życia pragnie dziecka i
to uczucie towarzyszy jej już di końca życia, i jest tym silniejsze, im więcej
trudności sprawia jesgo poczęcie. Tylko kobieta, która nigdy nie odczuła
potrzeby macierzyństwa, może powiedzieć, że nie jest jeszcze gotowa, że nie
chce dziecka. Jeśli Ty podjęłaś kiedyś walkę, to ta chęć posiadania dziecka
nie zniknęła w Tobie. Pomyśl sobie o dziecku! Czy będziesz mogła spokojnie
żyć, wiedząc że pozbyłaś się go bez żadnych badań, że usunęłaś ciążę, mimo, że
nikt Ci nie powiedział, że maluszek urodzi się z jakąś wadą????? Przecież to
okropne! Proszę, przemyśl raz jeszcze tę decyzję! Przecież dziecko nie prosiło
się samo na ten świat, jest to dzieło Twoje, Twojego partnera i Boga. Ty dałaś
mu ciałko, (jakkolwiek jeszcze niezbyt widoczne), a Bóg dał mu duszę. Ono już
istnieje, jest żywe od początku istnienia. Tym bardziej, jeśli walczyłaś
kiedyś o dziecko, to to co Ci się przydarzyło, jest najpiękniejszym prezentem
od Boga i losu. A jeśli (nie daj Boże!!!) już nigdy nie dostaniesz takiej
szansy??? Pomyślałaś o tym? Nie wiem kim jesteś, nie znam Ciebie i nie wiem,
jak zachowywałabyś się w stosunku do dziecka, które urodziłoby się chore... Ja
wiem, że na Twoim miejscu nie zastanawiałabym się ani chwili. Poszłabym do
lekarza, wykonałabym badania i zrobiłabym to, co jest dobre dla dziecka. Dla
dziecka, nie dla mnie!!! Proszę, nie zmarnuj tej szansy! Jeśli dzidziuś ma
bijące serduszko, 2 rączki i 2 nóżki oraz główkę, to ma prawo żyć i to żyć
godnie. Ja wiem, że Ty jesteś jeszcze w szoku, jesteś zdezorientowana i stąd
takie Twoje pomysły. Idź do lekarza, zrób usg, popatrz na zapłodniony
pęcherzyk i dopiero wtedy daj znać, co postanowiłaś.Pozdrawiam i proszę, nie
gniewaj się na mnie, nawet jeśli chwilami byłam może zbyt ostra. Po prostu ja
tak bardzo pragnę dziecka, że gdybym zaszła w ciążę i dzidziuś miałby szansę
żyć, to nie zastanawiałabym nawet chwili przed jego urodzeniem. No chyba że
aborcja byłaby konieczna, bo ciąża zagrażałaby życiu dziecka.

[beemka1]

Wiktoria,
A ja powiem krótko - przestan kobieto p*****yć. Od wielu osob spodziewalabym
sie podobnegon posta, ale od kogos STĄD??? Po poltora roku staran chcesz ciaze
usunac? Nie wierzę! Weź sie w garść!!!!!!!!!!!!!! Do cholery!!!!!!!!!!!!! Nie
mysl o tym, ze dziecko mogloby urodzic sie chore. Gdybys miala zaszkodzic
dziecku, to dawno poronilabys. Nie wiesz, ze pierwsze tygodnie zycia to byc
albo nie byc dla dzidziusia? teraz to sie modl, zeby wszystko bylo OK, a nie
wypisuj bzdury o skrobance. Zreszta, ciagle trudno mi uwierzyc, ze to Ty,
Wiktorio, naprawde napisalas ten list. Wyglada to bardziej na glupi dowcip, a
moze bredzenie rozhisteryzowanej mamy? Hustawka nastrojow od samego
poczatku???

[Gość: Paola]

A mi się wydaje, że nawet bez rączki czy bez nóżki to dziecko ma prawo żyć...
nawet upośledzone ma prawo zdobywać świat na swój sposób. Każdy ma godność
człowieka i wada nie powinna powodować, że nie daje się szansy żyć takiemu
maleństwu.
Myślę Wiktorio, że powinnaś zastanowić się nie nad dzieckiem, ale nad sobą:
czy twoje pragnienie jest pragnieniem dziecka, czy tylko pragnieniem zdrowego
dziecka. Macierzyństwo to taki stan, w którym matka kocha swoje dziecko
niezależnie od tego jakie ono jest. A jeśli jest upośledzone to potrzebuje
jeszcze więcej tej miłości.
I jeszcze jedno: nie chcę Cię straszyć, ale znajoma mojej mamy usunęła ciążę a
potem już nigdy nie mogła mieć dzieci.
A teraz na pocieszonko: moja druga znajoma nie wiedząc, że jest w ciąży
zajadała się tabletkami od bólu głowy, uspokajaczami itp. też tak jak ty była
przerażona ale urodziła dwoje zdrowwych pięknych chłopców bliźniaków.
Tak więc jak widzisz nie wszystko musi tak wyglądać jak podsuwa Cistrach i
wyobraźnia.
Zrobisz, jak będziesz uważać. Nawet jeśli nie weźmiesz pod uwagę mojego postu,
to ja nie będę mieć wyrzutów sumienia, że nie zareagowałam na twój post. W
przeciwnym razie pośrednio czułabym się współwinna.

[Gość: ania]

dziewczyno pszestan jezeli dziecko to znaczy zarodek jest silny to nic nie
zaszkodzi zobacz na te narkomanki ktore rodza zdrowe dzieci albo alkoholiczki.

[Gość: Jola]

Przepraszam Paola, być może źle się wyraziłam. Ja też uważam, że każde dziecko
ma prawo żyć i to godnie żyć. Masz zupełną rację. Napisałam, że jeślima 2
rączki, 2 nóżki i główkę, to ma prawo do życia. Źle się wyraziłam, przepraszam
bardzo. Nie myślałam tak, przecież wiesz. Każde dziecko ma prawo żyć!!!! Ja
mogę powiedzieć tylko tyle, że jeśli taka sytuacja dotyczyłaby mnie, to nie
postępowałabym przedec wszystkim egoistycznie. Jeśli zdrowie dziecka i jego
życie zalerżałoby tylko ode mnie i mojego poświęcenia, to nie ma o czym mówić.
Mogę nie spać, nie jeść, nie wychodzić z domu, mieszkać gdziekolwiek w małej
klitce, byle dziecku było dobrze. Problem dotyczyłby jedynie takiej sytuacji,
w której dziecko nie miałoby szansy na przeżycie, męczyłoby się, cierpiało....
Ale to jeszcze za czasów ciąży jedynie hipotetyczne domysły. Nie można nic
wiedzieć na pewno dopóki dzidzia nie przyjdzie na świat!!!! Przepraszam
jeszcze raz, jeśli uraziłam Twoje uczucia. Bądź pewna, że myślę tak samo jak
Ty.

[Gość: lidqa]

NIe martw sie na zapas. Po pierwsze czytalam gdzies ze przez pierwsze 3-4
tygodnie do dziecka nie docieraja leki taka ochrona zarodka na wszelki wypadek
dopuki sie mama nie dowie. Ja sie tym pocieszalam w ciazy chociaz nie mam
pojecia czy to prawda. Dostalam temperatury i tez sie leczylam silnymi srodkami
choc psychotropow nie bralam. po prostu wierzylam w swoja bezplodnosc i mi nie
przyszlo do glowy ze to ciaza. A teraz mam zdrowe dzieciatko ktore wlasnie na
szczescie spi

[ida29]

Hej to samo powiedział mi lekarz, kiedy na samym początku ciąży zachorowałam na
zapalenie ślinianek (to nie świnka choć podobnie brzmi, ale wtedy byłam
przekonana,że to włąśnie ona). Na samym początku ciąży zarodek jest dobrze
chroniony przed wszelkimi ingerencjami z zewnątrz. Przestań się zamartwiać bo
już dbasz nie tylko o siebie i trzymam kciuki za Ciebie i Twoją Fasolkę.

[opaska]

Wiesz co, idz do ginekologa albo lepiej dwóch powiedz jak sie sprawy maja- co
brałas kiedy w jakich ilościach itd. Z moich informacji wynikaże jeżeli leki te
miałyby wywrzes na dziecko jakis wpływ to własnie teraz - zarodek by się nie
zagnieździł albo - nie zrozum mnie źle, nikomu tego nie zyczę - poronisz ciąze
w ciągu najblizszych tygodni. U mnie własnie tak było chociaz nie z powodu
leków. W tym okresie decydujący głos ma mimo wszystko matka natura.

[apolka]

Abstrachując od mojego światopoglądu (jestem przeciwna aborcji) chcę Ci
powiedzieć, że na początkowym etapie ciąża przebiega wg. zasady wszystko albo
nic. Oznacza to, że albo dochodzi do zagnieżdżania i rozwoju albo do poronienia
w pierwszych tygodniach. Ja to wiem od lekarza ale można to również wyczytać w
wielu publikacjach nt. ciąży.
Poważniejszym problemem jest konflikt z mężem. Daj sobie kilka dni na
ochłonięcie, zacznij dbać o dziecko i siebie i przemyśl sprawę. Jest inny
mężczyzna, zastanów się, czy jego pojawienie się w Twoim życiu było następstwem
problemów małżeńskich czy na odwrót - pojawił się i w małżeństwie zaczęło się
psuć. Zalecam poważną analizę własnych uczuć, przyczyn, możliwych następstw.
Jesteś teraz w kulminacyjnym punkcie, cokolwiek zrobisz (z dzieckiem,
małżeństwem), zaważy to na całym Twoim życiu. Pamiętaj, że nie uciekniesz od
ważnych decyzji, jakiegolwiek działanie czy zaniechanie działania będzie jakimś
krokiem. Zastanów się dokąd możesz pójść i co osiągnąć.
Życzę dobrych wyborów.
pozdrawiam, apolka

[Gość: sposka]

Ten list Wiktorii tylko dowodzi - jak wiele z nas kobiet chce miec dziecko, nie
bedac dojrzalymi emocjonalnie i nie wiedzac jeszcze o co w tym zyciu chodzi.
Parcie spoleczenstwa i rodziny jest ogromne - w skutek czego wychodzimy za maz
bo juz czas i tak samo rodzimy dzieci...Smutne i parszywe jest zycie w ktorym
dzieci przychodza na swiat ludziom najbardziej nieodpowiedzialnym. To juz chyba
reghula

[Gość: monia]

A ja ci nie wierzeę! Który dentysta daje 5 znieczuleń w ciągu tak krótkiego
czasu?
Brakuje tu tylko jeszcze informacji o ćpaniu.
Chyba sobie to wymyślilaś, co?

[sylwiakrol]

Ja kiedyś leczyłam zęby i codziennie przez pięć dni dostawałam
znieczulenie.Także to jest możliwe.
A wogóle to chyba jesteście dla Wiktorii za surowe. To chyba normalne, że
dostała doła bo zaszła akurat wtedy kiedy brała serię leków.Jest zła na siebie.
Wyżaliła się. Zrobi co chce.Ja nie będę jej oceniać.
I dziwne wydaje mi się zastanawianie czy pragnę dziecka czy pragnę zdrowego
dziecka.Ja będę kochała i zdrowe i chore, ale właśnie dla tego dziecka pragnę
żeby było zdrowe.

[Gość: Wiktoria]

Dziękuję za wszystkie Wasze opinie.
Nie mam żalu do nikogo za ostre słowa.
Być może mnie nie zrozumiano dobrze.
Byłam wcziraj wieczorem na USG. Pęcherzyk 11 mm.
Jakiś 3 tydzień (chyba). Lekarz powiedział, że nic nie może w tej chwili orzec.
To od Was dowiaduję się, że w pierwszych tyg. ciązy organizm sam ochrania
zarodek. Tego mi lekarz wczoraj wcale nie powiedział. Nawet nic nie wspomniał
na ten temat. Dowiedziałam się dopiero dziś od WAS kochane koleżanki.
Myslicie, że jestem egoistką? Nie! jestem tchórzem! Boje sie konsekwencji
wynikajacych z niewiedzy. Nie mogłabym spojrzec w lustro i patrzeć na kogos kto
skrzywdził najlepszą cząstkę samej siebie. Nie miałam do tego prawa! Nie
chciałam, nie zrobiłam tego świadomie.
Odebrałam wyniki męża 1,5 m-ca temu. I co? Wyniki fatalne. Prawdopodobieństwo
znikome. Długa droga do poprawienia parametrów i wyleczenia wstretnych
bakterii, nie spodziewałam się, że może mi sie przydarzyć taki CUD. Myslałam że
może za pół roku pojawią sie jakieś szanse. Pojawi się wieksze
prawdopodobieństwo.
Szalałam z nerwów. Pomimo swoich bdb wyników myslałam, że moze u mnie tez jest
coś jednak nie w porządku, tylko nie potrafią znaleźć.
A tu wczoraj test pozytywny jak w pysk strzelił! Dwie czerwone krechy po
drugiej kropli! Nie zdążyłam nawet dojsć do wkrapiania trzeciej kropelki.
Zemdliło mnie na ten widok. Zaczęłam płakać, trząść się tak jak bym miała za
chwile dostać ataku serca ze strachu, z żalu na myśl co ja zrobiłam?!
Poczułam się okropnie. Pomyslałam że po tym co w ostatnich tygodniach brałam
nie mam szans, że to nie będzie odwracalne. Nie ma ratunku. Wygrałam szczęśliwy
los na loterii i zaprzepaściłam go bezwiednie!
Ta myśl mnie dobiła. Pomyslałam, że ktos ze mnie okrutnie zakpił.
To sie na mnie napewno ze mści w jakis najstraszliwszy sposób.
Paradoks! Pouczałam od dwóch tygodni koleżankę. Jest w 8 tyg.
Mówiłam jej co moze, czego nie może. Zrobiłam jej takie wykłady, że aż sie
zdziwiła bo lekarz jej nawet połowy z tego nie powiedział.

Nie usunę ciąży! Gdybym tego chciała to bym nie pisała tylko to zrobiła.
Boję się, że wyrządziłam krzywdę samej sobie bo przecież tak jest.


Proszę WAS napiszcie mi troszeczkę jesli nie uważacie że marnujecie na mnie
czas co mogę jadać.
czyli mniej wiecej jak sie powinnam teraz odżywiać.
Zdarza mi sie popalać papierosy.
Jakies leki witaminy?
Mam spacerować czy lepiej leżeć.
Jakie witaminy itp.

Myslała kiedys że jak nadejdzie ten dzień będę znakomicie przygotowana.
Nie wiem dlaczego, ale czuje totalną pustkę w głowie.
Zapomniała ze strachu? Proszę pomózcie.
Wiem że Wasze rady będą cenniejsze i bardziej szczegółowe niz od lekarza, który
traktuje mnie przedmiotowo.

Urodzę to dziecko jesli tylko Bóg mi pozwoli.
Myślę, że mój ukochany odejdzie jak się dowie.
Przepraszam ale to prawda. Tylko ON potrafi mnie doprowadzać do łez ze śmiechu.
Czuję sie przy nim kochana. Ale jak sie dowie o dziecku to napewno się wycofa.
I będe musiała zostac z mężem, dla którego jestem fajną maskotką na pokaz.
Może bedzie dobry dla dziecka ale mnie nigdy nie pokocha tak jak zawsze
marzyłam...

[Gość: Ewelina]

Hej!
Bardzo zinteresowała mnie twoja historia, chciałabym z Tobą bardzo poważnie
porozmawiać, na razie nie powiem Ci kim jestem, ale dam numer telefonu, jak
chcesz to zadzwoń, mam na imię Ewelina i myślę, że możemy sobie obie pomóc,
tel. [phone]. Czekam, zadzwoń jak najszybciej. Pozdrawiam Ewelina

[opaska]

Trzymam za Ciebie kciuki, zeby wszystko skończyło sie szczęśliwie. Jedz kwas
foliowy(w aptece bez recepty) i moim zdaniem nie musisz lezec plackiemJesli
masz wątpliwości to zapytaj lekarza - powinien rozwiać wiekszość watpliwości.
Rozwiązywaniem problemów z facetami zajmij sie dopiero jak juz wyjaśni się
sprawa przyszłości ciązy, daj sobie czas wszystko pozostałe poczeka, a jesli
nie to nie było sie do czego(kogo) spieszyć. Taka niespodziewana ciąża zawsze
może budzić watpliwości niezaleznie od tego jak bardzo była oczekiwana - bądź
dla siebie wyrozumiała i daj znac jak juz bedziesz miała nowe wiesci.

[Gość: Jola]

Wiktoria, widzisz, dziś już "gadasz" całkiem logicznie.... Nareszcie widać w
Tobie odpowiedzialną mamę. Ufff, a tak bardzo się wczoraj przstraszyłam, jak
zaczęłam czytać Twój post. Myślę, że był on podyktowany strachem, i to akurat
nic strasznego, jeśli zaczął się i skończył tylko na słowach... Każdy człowiek
ma prawo się bać, przestraszyć i nic w tym nie ma do wstydu. Fajnie, że masz
takie podejście. Masz teraz dla kogo żyć, o kogo się troszczyć. A może kidy
powiesz o tymmężowi, to sytuacja w Waszym małżeństwie diametralnie sie
zmieni... Tego nie możesz wiedzieć, dopóki się naocznie nie przekonasz. Może
Wasze konflikty mają właśnie podłoże związane z niemożno ścią posiadania
dziecka. Teraz, kiedy wszystko jest ok., może wszystko wróci do normy. Życzę
Ci tego z całego serca i pozdrawiam Ciebie i Twoją Kruszynkę!

Do Joli

[Gość: Paola]

No ja też jestem zadowolona z Wiktorii...oby tak dalej. A ty Jolu nie przejmuj
się, to moja wina, że tak zrozumialam twojeslowa. Wybacz, że się
obruszylam...po prostu zrozumialam inaczej niż chcialaś przekazać.

[praktycznyprzewodnik]

DZiecko kolezanki urodziło sie zdrowe jak ryba, ale połozna je upusciła na
ziemię. I już nie jest zdrowe, od siedmiu lat na wózku. Nikt ci nie da
gwarancji, ze zycie bedzie romansem, droga Wiktorio.