dylemat z in vitro

[joanna29]

Mam taki dylemat. Lekarz orzekł, że pozostało mi in vitro. Nie jest
to moim problemem ani od strony moralnej, ani od religijnej.
Zastanawiam się tylko nad otoczeniem. Nigdy nie ukrywałam problemów
z poczęciem, jak ktoś pytał mówiłam wprost. Ostatni czasy duzo
zaczęło się mówić o in vitro. W 90 % wypowiedzi negatywne o in vitro
wypowiadane są przez osoby nie mające zielonego pojęcia a tej
metodzie.
Zastanawiam się czy dalej być otwartą i mówić, że chcę poddać się in
vitro, czy może nie wspominać o tym. Boje się, że moje dziecko
bedzie wytykane, że jest poczete in vitro.
Macie też takie dylematy?

[przyszla_mamuska]

ja mówię tylko tym co mi kibicują a nie tym co najchętniej by się cieszyli i
wytykali palcami na mieście moje dziecko.
Taki mamy chory naród że nie warto każdemu z osobna tłumaczyć ciemnota
ciemnotą zawsze pozostanie, chyba że sama zachoruje na niepłodność...

[ochra]

Ja myślę że metoda poczęcia dziecka jest naszą prywatną sprawą, nie
trzeba o tym rozpowiadać na lewo i prawo. Ewentualnie może być to
informacja dla bliskich. Skoro już powiedziałaś komuś że mieliście
problem, powiedz że leczyliście się i pomogło, nie wnikając w
szczegóły.

[magdad5]

Ale po co masz mowic wszystkim naokolo ? Ja mowie tylko wtedy jesli
ktos albo otwarcie zapyta albo kiedy rozmawiam z lekarzem. Powiem
szczerze, ze tak jak nie dziele sie z innymi osobami okolicznosciami
w ktorych splodzilismy nasze "naturalnie poczete" dzieci tak i nie
widze potrzeby zeby opowiadac o tym w jaki sposob zostala splodzona
nasza "nienaturalnie poczeta" pociecha. Nie ma sensu opowiadac
wszedzie bo to nie ma zadnego znaczenia ani wartosci dodanej.
Chociaz czasem ma sie ochote, jak w tej historii: Przychodzi ksiadz
po koledzie i mowi "jakie mile dziecko" a mamusia odpowiada "widzi
ksiadz, a z in-vitro"...

[przyszla_mamuska]

fajny kawał, muszę sprzedać dalej

Macie rację dziewczyny. Ja też doszłam do wniosku że jak ktoś zapyta to powiem
że leczenie dało efekt i już. Co to kogo obchodzi jaką drogą...
Niech tylko każdy kocha swoje dzieci tak jak my "nasze" nawet teraz kiedy ich
jeszcze nie ma.

[joanna29]

Nie chodzi mi o opowiadanie na prawo i lewo, ale jak z kims
rozmawiam i się pyta o dziecko, czy się leczę i w jaki sposób.
Zregóły okazuje się, że rozmówca też ma kogoś kto ma problemy z
zaciążeniem. A mówiąc rozmówca mam na myśli znajomych,
współpracowników itp. A nie ma co ukrywać znajomi powiedzą
znajmomym
Mam nadzieje, że nasze społeczeństwo dojrzeje do postepu medycyny.

[zosia9]

Mówię
Bardzo dużo osób z mojego otoczenia wie o tym i nie stanoswi to dla
mnie żadnego problemu. Ale my z mężem ogólnie otoczeniem się nie
przejmujemy więc nasze dziecko w naturalny sposób przejmie takie
zachowanie
Dzięku temu jestem lokalnym ekspertem w doradztwie co dalej z tą
niepłodnością
Wszyscy lekarze są niesłychanie pomocni a nasze dziecko ma wspaniałą
medyczną opieke. Dziewczyny nie podchodźcie do tematu jak do jeża,
jest to coś normalnego.

[free-klaudia26]

Wiesz co jak ktoś nie jest wtajemniczony w cała procedure leczenia niepłodności
czyli nie ma bladego pojęcia co gdzie i jak ,to nie ma się co tłumaczyc.Uważam
,że sa to sprawy tak powazne ,że nie warto z każdym o nich rozmawiac.Ja wiem to
po sobie jak mówie ( oczywiście nie każdemu) jakie leki biore ,jakie badania
,zabiegi itd.to ludzie oczy robia bo nie wiedza o czym mówię.Przecież ktos kogo
nie dotyczy ten problem to nie wie co to jest hsg,histeroskopia ,iui,fakt nie
dziwie im się,i dlatego nie chce im tego tłumaczyć także mówie tylko ,ze się
lecze i tyle.A to jaka metodą jest dziecko poczęte to nie powinno nikogo
obchodzic ważne żeby było.

[moniaa2009]

Droga joanno29. Ja też mam takie dylematy. Jeszcze co prawda nie
przystąpiłam do procedury in vitro, ale prawdopodobnie mnie to
czeka. I zastanawiałam się czy powiedziec bliskim, czy nie. Bo z
jednej strony traktowanie tabu tematu in vitro powoduje, że ludzie
mają ograniczone pojęcie o całej tej metodzie, a to czego się nie
zna wywołuje niechęc i strach. Z drugiej srtony nie chciałabym, aby
moje dziecko było traktowane gorzej przez np. dziadków, niż
pozostałe wnuki (które już istnieją i poczęły się po bożemu w łóżku.
Więc dylematy są i będą. Ja mam znajomych i przyjaciół, z którymi
mówię otwarcie o in vitro, trzymają za mnie kciuki, wspierają mnie.
Z rodziną o tym nie rozmawiam, najwidoczniej rodzina jeszcze do tego
nie dojrzała.

[dagmara-k]

a mi sie juz udalo pozalowac zwierzania sie z planow co do leczenia. wydawalo
sie ze mowie bliskim ktorzy kibicuja. z dwoma parami znajomych musialam zamknac
temat dla dobra relacji, moze i dla dobra przyszlego dziecka. na pewno dla dobra
wlasnych emocji bo to raniace kiedy ktos chce sie wypowiadac na temat mojego
postepowania w tak delikatnej sprawie. niestety, niektorzy posluchali ksiedza i
powtarzaja rewelacje.