badanie nasienia a postawa meza....

[beniusia79]

kilka miesiecy temu udalo mi sie w koncu namowic meza na badanie
nasienia. po badaniach okazalo sie, ze w nasieniu nie ma plemnikow.
lekarz kazal odczekac troche i powtorzyc badania. ciagle musialam
mezowi przypominac zeby w koncu wybral sie do urologa bo czas
ucieka. no i wybral sie dzis, po 2 miesiacach... niestety,
zapomnial pieniazkow i nie mial za co zaplacic za kolejny kwartal
(mieszkamy zagranica). prosil pielegniarke zeby pozwolila mu zrobic
badania, ja mialam dowiesc pieniadze. baba nie zgodzila sie, moj
maz poklocil sie z pielegniarka, powiedzial, ze do tego gabinetu
juz nigdy nie przyjdzie i sobie poszedl. wsciekla jestem jak nie
wiem co. za miesiac mam wizyte u ginekologa a maz ma nie zrobionych
badania (mial na to pol roku). teraz musi poszukac sobie kolejnego
lekarza umowic na wizyty i cala procedure powtorzyc jeszcze raz.
podejrzewam, ze kilka miesiecy to potrwa. jestem wsciekla, mam juz
dosyc tego wszystkiego a szczegolnie postawy mojego meza. czy tylko
moj jest taki czy wasi tez?

[elka-helka]

To naszykuj się, że na kolejne badanie też nie dotrze, bo: akurat
tego dnia nie będzie mógł wyjść z pracy, będzie stał w korku itd.
itp. tysiąc powodów.
Tak będzie dopóki nie pozyskasz go do pomysłu diagnozy i leczenia.

Ja z moim mężem nie miałam takiego problemu, a to co piszę powyżej
wynika z doświadczeń moich koleżanek.

R w sumie to jemu zalezy, ale najlepiej jakby inni

[beniusia79]

za niego robote odwalili... tak wyglada u niego i z innymi
lakarzami, szkoda gadac. pocieszam sie, ze mamy przynajmniej juz
jedno dziecko....

[markus0123]

Jeśli mam być szczery to patrząc na formę w jaki piszesz posty, to zacząłem
zastanawiam się jak wyglądała wasza rozmowa na ten temat.

[ana_pe]

radzę Ci szczerze porozmawiać z mężem na spokojnie. To Wasza wspólna
sprawa, az przykro czytac ze taki ma do tego stosunek.
Powinien Cię wspierać.
Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki

[markus0123]

Przykro, że ma taki stosunek że może się uda a jak nie to nic złego się nie stanie.

Zbliżają się wakacje, może wybierzcie się na jakiś wyjazd z waszą pociechą.
Gdzieś nad morze i wtedy jak odpoczniecie trochę od tego wszystkiego to może uda
wam się porozmawiać i dojść do czegoś. Jak pojedziecie nad morze, to na pewno
będą inne pary z dziećmi - jeśli gdzieś wtedy będzie para z dwójką to spróbuj
może zagaić rozmowę o drugim dziecku, pokazując że wasza pierwsza pociecha na
pewno będzie się cieszyła mając brata czy siostrę. Potem może, spróbujcie
wciągnąć w tą rozmowę wasze dziecko, pytaniami co sądzi o tym, jakby kiedyś
miało mieć siostrzyczkę lub braciszka. Idę o zakład, że dziecko się ucieszy nie
tyle z pytania co z faktu, że może mieć rodzeństwo. Może to zmiękczy twojego faceta.

[beniusia79]

> Jeśli mam być szczery to patrząc na formę w jaki piszesz posty,
to zacząłem
> zastanawiam się jak wyglądała wasza rozmowa na ten temat.
po zaledwie 2 postach zaczales sie zastanawiac? rozmowe na ten
temat ciagniemy juz od dluzszego juz czas. wiem, ze wielu mezczyzn
ma podobne podejscie jak moj maz do tej kwestii. mamy juz jedno
dziecko wiec maz uwaza, ze i drugie jakos pewnie uda sie "zrobic".
moj slubny uwaza, ze w takie sprawy nie powinno sie ingerowac-tym
bardziej, ze juz jedno dziecko jest. musze sie przyzwyczaic do tej
mysli, ze maz zrobi kolejne badania, ale na tym sie prawdopodobnie
skonczy... weszlam wczoraj na to forum bo chcialam sie wyzalic i
wyrzucic swoj smutek.

Meska duma

[kolebeczka]

hmmm
ja np.potrafilam sobie wyobrazic zycie bez dzieci, moj M raczej nie,
ale okazalo sie, ze gdy androlog postawil mojemu M diagnoze
nie bylo wprawdzie wielkich cyrkow z jego strony, ale za to nagla
blokada.
Facet "malowal" przyczyny inaczej, lekcewazyl diagnoze, wspierala go
jego mama, zrzucajac tzw."wine" na mnie, produkujac mrzonki
typu "aaaa- jeszcze sie uda- mamy czas".
Chociaz jestesmy partnerskim malzenstwem od lat 11-u wiedzialam, ze
tak jak w innych waznych dla wspolnego pozycia kwestiach to ja musze
zrobic pierwszy krok. A tu tymbardziej, bo chodzi o cos tak
egzotycznego dla nas kobiet- wystawiajacych po setkach gabinetow i
klinik wlasne cztery litery. Chodzi o meska dume. Czasem bardzo
dziecinna dume.
Sama szukalam klinik, lekarzy, metod. Z poczatkowych, delikatnych
metod typu kupowanie specjalistycznej literatury, zrezygnowalam, bo
kurzem zarosla. Zamawialam wizyty, zmusilam na wesolo do obecnosci
przy transferze (w Twoim przypadku zaplacilabym nawet sama z gory w
gabinecie, skoro M taki "zapominalski").
Moj M sie dostosowal, bo widzial w tym system i z czasem bylo mu to
na reke, ze ktos to robi za niego...
Widzisz, gdy dzis ktos podpytuje, dlaczego podeszlismy do ICSI (a za
2 tygodnie juz porod naszych blizniakow), moj M wciaz wspomina
tylko moja dolegliwosc- Hashimoto. Ja dodaje wtedy zartami, ze my
przeciez po fifty-fifty, ale choc leczylismy sie juz jakies 4-5lat
(maz mial operacje jader)- wciaz moj M nie potrafi otwarcie przyznac
sie do naszego "rownouprawnienia". Mysle, ze ogromny wklad do tej
chorobliwej meskiej dumy maja mamy naszych partnerow...
Pozostaje wiec pewnie uzyc broni tesciowych i przynajmniej w temacie
nieplodnosc pomatkowac naszym co niektorym chlopakom))
Zycze Ci powodzenia w "przymuszaniu" do szczescia!

fochy

[mrs.g]

zapytaj meza,czy chce miec dziecko czy stroic fochy na maxa.
Ja nie wiem czemu oni maja tyle oporow, my jak biegamy i zmieniamy
ginekologow, to nam to moze przyjemnosc sprwia. To czysty egiozm.
Poewnie tez troche sie boi wynikow. Ale to nie tedy droga.

Re no wlasnie....

[beniusia79]

po porodzie, kiedy nie moglam zajsc w kolejna ciaze, sam ginekolog
wmawial mi, ze dlugo karmilam, ze moj orgazim pewnie jeszcze do
siebie nie doszedl, ze jeszcze moze za wczesnie stad problemy z
zajsciem itp. sama juz uwierzylam, ze chyba tak moze byc. po 2
latach staran ginekolog stwierdzil w koncu, ze chyba jednak warto
meza wyslac na badania bo z mojej strony nie widzi problemow. potym
jak maz odebral wyniki, stwierdzil, ze zawsze myslal, ze to na ogol
kobiety maja problem z zajsciem, ze to wina lezy na ogol po ich
stronie. mysle, ze taki tok myslenie wynisl z domu, mysle takze, ze
wiele osob dalej z zalozenia wychodzi, ze to wina lezy zawsze po
stronie kobiety bo to w koncu ona w ciaze zajsc nie moze. potem maz
sam stwierdzil, ze ten problem lezy w jego rodzinie, ale zawsze
mowilo sie ze to albo ciotka albo szwagierka maja problemy z
zajsciem... widze, ze powoli do niego dociera, ze moze byc inaczej.
wiem, ze na badania sie wybierze, ale troche to jeszcze potrwa....

[dagmara-k]

daj mu czas. macie rodzine. to jest zbyt cenne by popsuc jakosc z pospiechu.

[martucha90]

Wygląda na to, że Twój mąż nie chciał robić tych badań, te wszystkie
przeszkody na to wskazują: a to nie poszedł, a to nie wziął
pieniędzy, a to pokłócił się z pielęgniarką itp. I jeszcze
jak "ładnie" zakończył kłótnię: że więcej tam nie pójdzie.
Bo on nie chce iść. Broni się rękami i nogami, psychicznie i
fizycznie.
Czy możesz coś z tym zrobił?
Wątpię... Niestety Twój mąż musiałby się zmienić.

[dagmara-k]

bez pzresady. mysle ze moj maz tez poklocilby sie z pielegniarka w takiej
sytuacji. tez mial poczatkowo opory przed badaniem i ciezko zniosl diagnoze nie
do zmiany. dawno mu przeszlo i jest ze mna w kazdym momencie leczenia. troche
wiary i szacunku wobec mezow, to moze beda chetniej wspolpracowali.

[moniaa2009]

To jest problem ogólnomęski. Niewielu jest takich, którzy bez
problemów godzą się ze swoją niepłodnością. Jeszcze kilkadziesiąt
lub nawet kilkanaście lat temu uważano, że niepłodność dotyczy
kobiet. Ten stereotyp pokutuje do dziś. Nie darmo powstało
powiedzenie "prawdziwy mężczyzna musi wybudować dom, posadzić drzewo
i spłodzić syna". Jakoś nikt nie robi problemów, jeżeli dom nie
zostanie wybudowany, a drzewo nie posadzone. Natomiast gdy w grę
wchodzi spłodzenie potomka i gdy to się nie udaje, a jeszcze na
dodatek wmawia się mężczyznom, że problem może leżeć także po ich
stronie, wówczas duma męska wystawiana zostaje na próbę. Mężczyźni
uważają, że wyszukiwanie u nich problemów zwiazanych z poczęciem
dziecka to wymysł lekarzy i kobiet, aby im także uprzykrzyć życie.
Męża przez długi czas przekonywałam, że musi zrobić badania. W końcu
gdy ja zrobiłam wszystki możliwe badania zgodził się, ale po
wszystkim powiedział, że dawno nie czuł się tak upokorzony. I po tym
wszystkim po prostu się upił. Po 3 latach walk wydaje się, że
powinien być przyzwyczajony do całej tej procedury. Ale tak nie
jest. To ja, czasami nawet 3 razy w tygodniu rozkladam nogi, mam
pobieraną krew do badań, biorę hormony na stymulację, po których nie
mogę chodzić z bólu, ja załatwiam wszelkie sprawy związane z
umawianiem lekarzy, gdy mąż nie jest potrzebny, to nie ciągnę go na
wizyty, aby nie stresować go niepotrzebnie. A gdy w końcu nadchodzi
dzień, w którym mój mąż musi się zjawić w klinice i oddać nasienie
do inseminacji to on wrzeszczy, że ma tego dość i to wszystko nie ma
sensu. Mam wtedy ochotę krzyknąć mu sp......aj, ale zamykam się w
sobie i proszę go jedź i zrób to. A po wszystkim on dzwoni, że już
po wszystkim i mówi, że mnie kocha. A po każdej porażce, gdy ja
wylewam morze łez, to on mnie wspiera na duchu i obiecuje, że zrobi
wszystko, abyśmy mieli dziecko. I ja wiem, że zrobi co potrzeba, ale
w chwili stresu będzie wrzeszczał, że to ostani raz, że ma dość i to
nie ma sensu. Tacy są faceci i to my jako ta "słabsza" płeć, musimy
być w tej walce twardsze.

[gorzkacava]

Jakiś czas temu pisałam na tym forum o kryzysie, który dopadł moje
małżeństwo. Doszło do tego, że spakowałam swoje rzeczy i chciałam
się wyprowadzić. Załamywała mnie postawa mojego męża - nie chciał
słyszeć o żadnych badaniach. Zawalił mi się świat w jednym momencie.
Nie poddałam się. Bardzo szczera rozmowa pomogła. Mój mąż po
ostatniej naszej kłotni zmienił niesamowicie podejście do kwestii
leczenia. I dzisiaj jesteśmy już o kolejny krok dalej. Mąż sam
zadzwonił do klinki, umówił się i jest już po badaniu nasienia.
Widzę teraz jak bardzo mu zależy. Wiem jednak, że pewnie wiele
trudnych momentów jest jeszcze przed nami. Musimy sobie poradzić, bo
bardzo nam na sobie zależy.

[beniusia79]

maz wczoraj dzwonil do kolejnego urologa i tam zaspiewano mu, ze za
badania nasienia musi zaplacic. troche to kosztuje wiec slubny sie
wkurzyl bo u poprzedniego lekarza badania mial za darmo a "nowy"
lakarz twierdzi, ze ponoc kasa chorych nie placi za takie badania
wiec pacjent musi cale koszty poniesc sam... oczywiscie maz nie
umowil sie na wizyte. po tej rozmowie oraz po wczesniejszym starciu
z pielegniarka u poprzedniego lekarza, moj wspanialy malzonek
doszedl do wniosku, ze wszystko wskazuje na to, zeby tych badani
jednak nie robic. wszystko idzie nie tak jak powinno i jest to wg.
niego zly omen i on daje sobie spokoj z badaniami... rozmawialam
wiec z mezem, probowalam go przekonac, ale on swoje. nie zdawalam
sobie sprawy, ze tak opornie to pojdzie. przeciez to tylko badania
i to dopiero poczatek. powiedzialam mu, ze jesli mialby miec jakis
zabieg z tego powodu i balby sie tego lub nie mial ochoty na to, to
ja to zrozumiem. ale nie rozumiem jak moze poddawac sie juz po
zaledwie jednym badaniu i rezygnowac? mysle, ze dam sobie na razie
spokoj. za miesiac jedziemy na urlop. przeczekam az troche
odpocznie. moze za kilka tygodni/miesiecy podejdzie do tego troche
inaczej i zmieni zdanie...

[kolebeczka]

A zaplacilby za badania, gdyby wszedzie sie za nie placilo?
Zreszta- nie slyszalam o tym, zeby byly gdzies za darmo...
Mieszkam w kraju, gdzie sluzba zdrowia i opieka spoleczna sa na
jednym z najwyzszych i najprzystepniejszym dla pacjenta poziomie, a
jednak za kazde naklucie szpilka w zwiazku z IVF- czy to moje czy M-
trzeba bylo placic. Fondy nie obejmuja badan wstepnych.
Dlaczego nie zaplacisz sama, a jego tylko poslesz na ten termin?
Jesli facet wierzy w omeny (bo za cos trzeba zaplacic) i jakies tam,
to znaczy ze bzikuje, ma mokro w gaciach nawet jak pogoda tego
konkretnego dnia nie bedzie po jego mysli i nie spodziewaj sie po
nim w najblizszym czasie logicznego i konstruktywnego myslenia.
Zrob to SAMa- jak mawial Adam Slodowy. To Twoj zegar tyka. Jego
stanal na etapie dziecinnego EGO.

[olenka-13-13]

Mój M też na początku miał przeciwko badaniom wiele a to termin zły,
a to nie ma czasu, a to nie ma kasy. W mojej rodzinie jest dużo
małych dzieci a od M ze strony ani jednego bo on jest najstarszy z
rodzeństwa. Gdy pojechaliśmy ostatnio do mojej mamy i się bawił sam
z moją siostrzenicą to zdaje mi się że coś w niego tknęło. Gdy
wróciliśmy powiedział że w piątek bieże urlop ( o którym wcześniej
nie było mowy) i zrobi wszystkie badania a potem abym umówiła nas do
lekarza jak najszybciej aby mu je pokazać. Myślę że nic na siłę bo
czasami facet do tego musi dorosnąć. Mam nadzieję, że twój M wkońcu
to zrozumie jak ważne jest to dla ciebie i dla niego. Trzymam
kciuki. Powodzenia.

[tekla12]

Chciałabym zwrócić uwagę autorce wątku, że plemniki nie pojawiają się okresowo i
nie znikają. Jeśli macie naturalnie poczęte dziecko to aspermia może być objawem
poważnej choroby. Wizyta u urologa i powtórne badanie jest konieczne nie z
powodu konieczności zdiagnozowanie płodności a z powodu ustalenia przyczyn
choroby męża.

[beniusia79]

nie, nie bede go na sile uszczesliwiac. wierze, ze potrzebuje
troche czasu i w koncu zmieni zdanie. moge go umowic na wizyte, ale
sila go tam przeciez nie zaciagne. moj maz niestety potrzebueje na
wszystko wiecej czasu. a co do placenia za badania, pierwsze
badania u innego urologa mial rzeczywiscie za darmo, lacznie z usg
i badaniem nasienia. nie rozumiem wiec dlaczego inny lekarza, za te
same uslugi kaze mu placic?...

[beniusia79]

zdaje sobie z tego sprawe. prawdopodobnie to, ze juz mamy dziecko,
jest cudem.... poprzedni lekarz badal meza, robil usg i wszystko
wygladalo pieknie, zadnych guzkow, zadnych problemow z prostata,
zadnego nowotworu. sam lekarz zdziwil sie, ze nie bylo
plemnikow.... dlatego kazal tez powtorzyc badania. maz uwaza, ze z
wynikami cos pokrecona. wczoraj stwierdzil, ze kupi sobie
mikroskop... juz mi sie nawet smiac nie chce z jego pomyslow...

[gorzkacava]

Nic na siłę. Im bardziej będziesz nalegać, tym będzie gorzej. Z moim
mężem było tak samo. Przestałam napierać i mąż sam wziął sprawy w
swoje ręce. Teraz chodzi zadowolony i mówi, że już jesteśmy blisko
celu Mam nadzieję, że u Was będzie tak samo.
Pozdrawiam,

[olenka-13-13]

gorzkacava u mnie tak samo było na początku namawiałam go aby
poszedł na badania i nie chciał a teraz w piątek miał urlop
specjalnie na badania bo dwa razy musiał tam jeżdzić teraz się
dopytuje kiedy będą wyniki i kiedy idziemy do lekarza.

[aurita]

Wydaje mi sie ze dla faceta takie badanie jest mega stresujace. Baby sa jakies
bardziej odporne.
Moze pojdz poprostu z nim? moze potrzebuje bratniej duszy?
Moj bardzo sie bal, że wynik bedzie zly i ze nasza nieplodnosc to bedzie "jego"
wina. Wina jest moja

[beniusia79]

nastraszylam meza i powiedzialam mu, ze wina jego bezplodnosci moze
byc jakas choroba, ze to moze byc jakis guz, nowotwor i ze
lekcewazenie tego jest calkowita glupota z jego strony... w sumie
jedno dziecko mamy wiec zastanawiajacym jest fakt, dlaczego nagle
stal sie bezplodny? powiedzialm mu, ze juz nie tylko chodzi o
kolejne dziecko, ale przede wszystkim o jego zdorowie. to dalo mu
chyba do myslenia bo za 2 idzie do urologa tak sprawe
rozegralam, ze prawdopodobnie nie bedzie musial nic placic za
badania...