wczoraj leciałem samolotem z Helsinek do Warszawy

[Gość: m55]

takie opisy mnie kręcą . Brawo !!!!!!!!!
może jakiś przelot nad morzami np egejskie martwe atlantyk
powodzenia
[e-mail]

Vitkov

[windows3.1]

Późny wieczor 24 marca 2003 roku. Jan Żiżka patrzy na Pragę ze szczytu pustego
wzgórza Vitkov. Spogląda na zachód, w kierunku Zamku, skąd pewnego lipcowego
dnia wiele lat temu nadeszły wojska Cesarza. Imperator nie wiedział jeszcze, że
Bóg garstki oberwańców będzie silniejszy od jego własnego, cesarskiego Boga.

Sam Żiżka też nie wiedział, jakiemu bogu przyjdzie mu jeszcze służyć.
Gdyby na swoim największym na świecie koniu obrócił się na chwilę do tyłu
zobaczyłby, jak zapomniany miejscowy Ghiberti przeprowadził w 12 obrazach
egzegezę historii Czech. Od chwili, gdy Jan Hus nadaremnie usiłował odebrać
władzę uzurpatorom do momentu, kiedy władzę tę przekazali w spracowane ręce
radzieccy czołgiści.

Ale Klementa Gottwalda i jego spoczywających tu w grobowych podziemiach
pomocników nie obronił jednooki rycerz. Owszem, wprowadzili się do
kubistycznej, kamiennej bryły, skończonej w chwili gdy upadło państwo, na
chwałę którego ją wznoszono. Cóż z tego, kiedy teraz leżą tam w ciemnej,
przegniłej samotności, a nikt w wielkim pustym gmachu nie ma odwagi sprawdzić,
czy aby na pewno przebito ich osikowymi kołkami.

U stóp wykutego dłutem Kafki jeźdźca gigantyczny, kamienny czeski lew
nadal dźwiga niepotrzebną już słowacką tarczę; może ciągle liczy, że lipy na
bratysławskim zamku zakwitną na nowo. Przed nim tajemnicza tablica, sławiąca
bohaterów poległych za nieznaną bliżej władzę... Samotna flaga Czech na wysokim
maszcie desperacko powiewa nad zamieszkałym przez duchy pustym kamiennym placem
i nad parkiem, po którym biegają szaroczarne zdziczałe króliki... Za chwilę
zniknę w podziemnym pieszym tunelu z Żiżkowa do Karlina, ale już wiem:
nareszcie znalazłem w Pradze swoje magiczne miejsce.

??!!!

[wowa44]

no proszę! czy to pastisz czy falsyfikat?

Jeśli falsyfikat, to świetny.

Jeśli pastisz, to za mało przerysowany. Ja bym jeszcze bardziej podkreślił moją
skłonność do melodramatyzmu, historycznych rebusów, pustych placów, samotnych
wzgórz... no i zapomniałeś podać, jaka była temperatura.

W każdym razie dzięki za sugestię. Nigdy na tym Vitkowie nie byłem, koniecznie
wpadnę następnym razem. A co do lip w Bratysławie to wybieram się jutro,
zobaczę co tam z nimi.

PS. czekaj czekaj, też Ci zrobię kawał, np. w jakimś wątku na forum dziecięcym

widok z Góry Zamkowej

[wowa44]

ostatnio nie pisałem, niestety miałem kilka wyjazdów służbowych..

***

Na skraju Europy, nad morzem, leży sobie pewien mało znany kraj. Jest
niewielki, ma zaledwie kilka milionów mieszkańców. Swoją trzykolorową flagę w
pasy jego mieszkańcy wywieszają tam dopiero od niedawna. Jeszcze kilkanaście
lat temu w stolicy, która wtedy była zaledwie ćwierć-stolicą, na miejscowych
urzędach wisiały zupełnie inne flagi. Ta stolica to zresztą żadna metropolia;
zaledwie kilkusettysięczne, sympatyczne, chwilami żywe a chwilami senne miasto,
przecięte przez niewielką rzekę. W jego centrum znajduje się park, w tym parku
wzgórze, na tym wzgórzu zamek, a na tym zamku wieża.

Właśnie idę wysypaną żwirkiem alejką, wspinającą się ślimakowym biegiem wokół
wzgórza. Mimo zaczynającego się lata na trawie leżą jeszcze zeszłoroczne,
przegniłe, brązowo-bure liście, pokrywające porośnięte bukami zbocze. Między
mokrymi gałęziami drzew migają fragmenty widoków na miasto i pobłyskuje w
zachodzącym słońcu rzeka, aż dochodzę pod same mury zamku. Mimo późnej pory i
zapadającego zmierzchu, na dziedzińcu kręci się jeszcze kilku pojedynczych
turystów. W kasie na parterze proszę po polsku o bilet, a młody człowiek w
okienku najwidoczniej rozumie mnie bez kłopotu. Jeszcze kilka pięter schodami
do góry, po czym wychodzę na taras u szczytu wieży. Jest całkowicie płaski,
pozbawiony zadaszenia i wspaniale odkryty. Nad głową można podziwiać purpurowo-
czarne niebo, dookoła rozciągający się na wszystkie strony horyzont, a poniżej
panoramę czerwonych dachów starówki.

Bezpośrednio pod zamkiem płynie rzeka, która dała nazwę miastu. Jasno
oświetlone są mosty, bulwary i knajpki nad jej brzegami, a najjaśniejszy i
najbardziej zatłoczony jest oczywiście zbieg trzech mostów. Potem rozciąga się
stare miasto, jak wszędzie splątane w pajęczynie wąskich uliczek, schodków i
małych pasaży, jak wszędzie pełne turystów, studentów i zakochanych. Dalej
zaczynają się nowsze kwartały, ale w zapadających ciemnościach nie mogę już
zidentyfikować najsłynniejszych dzieł miejscowego proroka modernizmu. Jeszcze
dalej w wysokich biurowcach na peryferiach świecą się ciągle światła. A potem
jest już tylko przychodząca noc, w której bardziej domyślam się i pamiętam, niż
rzeczywiście widzę niedalekie skłony Alp.

[Gość: Peter2715626]

Rewelacyjne teksty.

Minales sie z powolaniem, mistrzu.

Pozdrawiam

środek lata na dworcu w Brukseli

[wowa44]

Dziś rano nad Brukselą przeszedł niewielki deszcz; kiedy jechałem z lotniska
pociągiem musiałem zasunąć okna, bo niewielkie ale wścibskie krople uparcie
packały na psychodelicznie fioletowe siedzenia drugiej klasy. Przez kilkanaście
minut pozostało świeże powietrze i przyjemny, osiemnastostopniowy chłodek, ale
już przed południem wróciła duchota, tyle że nieco jeszcze wilgotna. W hali
głównej centralnego dworca kolejowego jest jeszcze duszniej. Żeńska drużyna
hiszpańskich skautów w różnokolorowo-kraciastych, plisowanych spódniczkach
chłodzi się coca-colą, kilku głośnych Amerykanów z plecakami sprawdza przed
tablicą rozkładów jazdy swoją znajomość francuskiego i flamandzkiego,
nastoletnie rozchichotane azjatki przed kasami liczą, ile im jeszcze zostało
pieniędzy, ale generalnie w tym spokojnym, lekko wyczekującym, przedpołudniowym
środku lata dworzec wydaje się pustawy i cokolwiek znudzony.

Dopiero kiedy przystaję na chwilę i rozglądam się dookoła widzę, że w cieniu
pod ścianami kryje się jeszcze ktoś. Jakaś młoda dziewczyna płacze, wtulając
głowę w bark stojącego obok żołnierza bez nogi i z inwalidzką kulą. Wysoki
kolejarz w surducie, czapce, chuście na szyi i skórzanych owijaczach na
łydkach, niesie na ramieniu kolejarską torbę a w ręku trzyma wielki klucz
francuski. Dwu innych stoi w nastawni; jeden rozgląda się dookoła, a drugi
czeka na sygnał z rękami opartymi na drągu przekładni. Dziecko, chyba
dziewczynka, na oko sześcioletnia, opiera się o krzyż. Radiotelegrafistka w
piwnicy schyla się nad swoim aparatem, przyjmując i odbierając wiadomości. Dwu
mężczyzn, czyżby sabotażyści, sypie jakiś proszek przed wielkim kołem
lokomotywy. Robociarze niosący zwój kabla manewrują uważnie na żelaznej
kratownicy mostu. Odwrócony tyłem człowiek w ach, jakże niezidentyfikowanym
bliżej mundurze, bije pejczem skutego łańcuchem mężczyznę o atletycznym torsie.
Inny, równie dobrze zbudowany, mdleje jednak przy słupie kaźni. Ktoś z piłą i
drugi z łomem zwalają słupy wysokiego napięcia na tor, a ubezpiecza ich kolega
ze stenem. Ląduje spadochroniarz w charakterystycznym hełmie, pociąg wali się z
mostu do rzeki, ktoś ciągnie rannego w krzaki, ktoś strzela z półprzyklęku.
Socbrabancki realizm niemagiczny z połowy XX wieku z kamiennym spokojem kwituje
moje zainteresowanie, podczas gdy w niewygodnej pozycji, półsiedząc i
półstojąc, usiłuję odnotować w laptopie jego hieratyczny porządek.

[Gość: P]

Dzieki za nastepny odcinek. Warto bylo czekac.

Czy ty przypadkiem nie pracujesz dla firmy o nazwie B.....?

na B, mówisz?

[wowa44]

Bank Pekao? Bank Przemysłowo-Handlowy? Bank Rozwoju Eksportu? Bank Śląski? Bank
Zachodni? Bahlsen? Bakoma? BASF? Benckiser? Bartimpex? Bayer? Będziński Zakład
Elektroenergetyczny? Beiersdorf? Bel Leasing? Bełchatów Kopalnia Węgla
Brunatnego? Bertelsman? Beskidzka Energetyka? BestFoods? BGŻ? BIG Bank Gdański?
Billa? Black Red White? BOC Gazy? Bosch? Bosman Browar Szczecin? British
Petroleum? BRE Leasing? Bristol-Myers? British-American Tobacco? Budimex?
Budokor? Bumar Łabędy? Bytomska Spółka Węglowa? chyba chodzi Ci o jakiś bank?
niedaleko dworca centralnego w Brukseli jest przecież Muzeum Pieniądza...

A może masz na myśli firmę Brauxel & Co. z siedzibą na Elsastrasse, Langfuhr?

[Gość: Iza]

To jest najlepszy wątek na forum. Gratuluję erudycji i talentu.

[Gość: P]

Poznalem kiedys goscia z Bobcata, centrala na Europe pod Bruksela. Myslalem,
zey to Ty.

Sprobuj wydac kiedys ksiazke. Masz swietny styl. Moze jednak zalozysz swoja
strone i tam bedziesz umieszczal swoje teksty. Tutaj Cie zasypia.

pozdrawiam

Masz talent do pisania !

[Gość: madrilena]

wowa44, twoj dar obserwacji powiazany z pierwszorzednym warsztatem literackim
i to wszystko okraszone eklektyczna wiedza jaka niezaprzeczalnie posiadasz
daje jedyne w swoim rodzaju opisy, ktore czytam z wieksza przyjemnoscia niz
wiekszosc nudnych artykulikow "Gazety".
Masz jak to sie mowi 'latwe pioro' czyli dar pisania. Slowa plyna na potok.
Jesli posiadasz prywatny blog. mialbys we mnie stalego czytacza:-))

wszystkiego najlepszego:-)

Morze Północne na rowerze

[wowa44]

Wczorajszy czwartek około ósmej wieczorem. Bajecznie szeroka plaża w
Scheveningen pogrążona jest w półmroku. Od strony bulwaru oświetlają ją lampy i
neony ciągnących się wzdłuż wybrzeża restauracji, kasyn i klubów, ale od strony
morza jest niemal całkiem ciemno. Piasek wydaje się ciągnąć po horyzont i
trudno byłoby zgadnąć, że w tej ciemności z przodu jest spokojne jak jezioro
Morze Północne. Trwa chyba odpływ. Nie widać fal, nie słychać szumu wody, nie
czuć charakterystycznego zapachu. Kiedy idzie się naprzód po coraz mniej
piaszczystej a coraz bardziej błotnistej plaży trudno nawet wskazać linię
brzegową, bo ta gubi się pomiędzy licznymi rozlewiskami. A jeśli uda się
lawirując po bardziej twardym gruncie dotrzeć do brzegu i zanurzyć rękę to
okaże się, że woda jest zaskakująco ciepła.

Siedząc cały dzień na 10 piętrze w biurze podziwiałem panoramę miasta i
daremnie szukałem na horyzoncie morza. A teraz stoję oparty o barierkę na
skraju bulwaru Strandweg, pijąc kupioną w pobliskim MacDonalds gorącą czekoladę
i podziwiając wielki miejscowy Kurhaus. Co prawda nie jest zimno, powinno być
chyba koło 7-8 stopni, ale właśnie odbyłem dwudziestominutową podróż rowerem z
centrum Hagi i nie zabrawszy rękawiczek, trochę zmarzłem. Granatowy pojazd bez
przerzutek i na ogromnych kołach wypożyczyłem od zagonionego Molukańczyka pół
godziny wcześniej w podziemiach dworca Den Haag Centraal, płacąc za ten
chwilowy kaprys 6 euro i składając kolejnych 50 w depozycie. Początkowo
planowałem przejść się nad morze pieszo, ale widząc chyba ponad tysiąc
zaparkowanych na placu przed terminalem rowerów wpadłem na lepszy pomysł.

Nie żałuję. Na bodaj pięciokilometrowym odcinku ścieżki nie napotkałem ani
jednego krawężnika. A godzinny przemarsz najpierw Koningskade Raamweg, między
wyglądającymi jak magazyny biurowcami, a potem Nieuwe Parklaan, przez
znakomicie sopocką, niską kurortową zabudowę, chyba by mnie znudził. Zamiast
próbować jazdy bez trzymanki na pustym Strandweg mógłbym wylądować przed
Pałacem Pokoju, a zamiast przypominać sobie jak pachnie morze na Polance
Redłowskiej w Gdyni, wspominałbym tak pracowicie i tak daremnie rozwiązane
problemy prowincjonalnego urzędu pocztowego, jurysdykcji sądów cywilnych czy
dostępu szarych okrętów do kotwicowisk w pewnym dawno już nieistniejącym
państwie.

[peter2715626]

dzieki, mistrzu,

zagladalem tu codziennie przez pare miesiecy czekajac na Twoj powrot.

Pisz wiecej, to cos niesamowitego

czwartek tydzień temu

[wowa44]

Już kiedy dostałem od koleżanki z Kopenhagi instrukcje co do podróży z lotniska
do biura, zrobiło mi się nieswojo. Wśród niezwykle skomplikowanego opisu
przesiadek, stacji i cen biletów, moją uwagę przykuło jedno słowo: Elsinore.
Cały czas miałem je w głowie kiedy oglądałem z góry Bory Tucholskie, Koszalin i
wiatraki na Bornholmie, kiedy manewrowałem po ogromnych halach lotniska
Kastrup, kiedy kupowałem sześciostrefowy bilet za 51 koron i kiedy na peronie
pierwszym czekałem na swój pociąg. Jadący właśnie tam – do Elzynoru.

Więc tak wyglądają prawdziwe didaskalia: szare siedzenia w ciapki, automatyczne
drzwi między wagonami i cicho szumiąca klimatyzacja. Antrakt nastąpił po około
pół godzinie na stacji Hellerup, gdzie musiałem zdecydować którą sztukę dzisiaj
wybieram – a wyboru niestety nie miałem. Elzynor był jednak ciągle ze mną w
pociągi linii B S-Togu, czerwonym na zewnątrz i szaro-niebieskim w środku,
potem podczas kolejnego antraktu na stacyjce Jægersborg, był wreszcie ze mną w
przypominającym tramwaj wagoniku kolejki Regiosprinter, cicho szeleszcząc
przejeżdżającym przez podkopenhaski las. Ale moja stacja końcowa nazywała się
Nærum: parterowy budyneczek, położony dokładnie wpoprzek dwu kończących się
torów, rude dachówki, drewniane balustrady, dużo zieleni.

Tego samego dnia po południu wracałem już taksówką przez autostradę, bo bałem
się spóźnić na Embraera z godziny 19:30. Ale korki były nadspodziewanie małe i
w strefie wolnocłowej znalazłem się na tyle szybko, żeby powodowany typowymi
wyrzutami sumienia podróżujących ojców zajść jeszcze do sklepu z zabawkami.
Elzynor... tak, oczywiście pojawił się i tutaj. Wielki zamek ze słynnych
duńskich klocków czekał już na mnie na górnej półce; na wielki pudle napisane
było coś innego, ale ja oczywiście wiedziałem, jak nazywa się naprawdę.
Wyszedłem żeby przeliczyć korony, niby pooglądałem jeszcze perfumy, jeszcze
gazety, ale przecież wiedziałem, że będę musiał tam wrócić. I wróciłem.

Na Okęciu miałem pod pachą wielkie pudło Lego z lotniskiem, za 399 koron.

[peter2715626]

Szkoda, ze tak malo, ale warto bylo czekac.

Plynalem kiedys promem z Helsingborg do Helsingor i nie zapomne wrazenia jakie
zrobil na mnie zamek wylaniajacy sie zza horyzontu.




=====================

mordor.mds.pl/peter

Man Utd 2, Charlton Athletic 0

[wowa44]

Łuna jupiterów nad Old Trafford, widoczna z odległości kilkunastu kilometrów.
Megastore z herbem United wydrukowanym nawet na dziecinnych śpioszkach i
damskiej bieliźnie. Poetyzujący francuski kick-boxer na czele klubowego
rankingu na najlepszego zawodnika wszechczasów. Fish’n’chips, jumbo hot dog i
beefburger z otwartych standów. 3 funty na oficjalny program United Review.
Resztki biletów w osamotnionym i pustym budynku „ticketing office” po drugiej
stronie parkingu. Pakistańscy, nigeryjscy i azjatyccy porządkowi trzymający się
osobno w swoich grupach. 67 477 widzów na trybunach. East Stand, blok 334, rząd
3, miejsce 61 – za 27 funtów. Zmoczone w lekkim deszczu, pochmurne,
ostatniowtorkowe 10 stopni. Pięć kolejek przed końcem rozgrywek, stracone
szanse na tytuł w kraju i w Europie, ale nadzieje na FA Cup. Sól ziemi na
siedzeniach obok, krótko obcięci, postawni, gulgotający charakterystycznym
północnoangielskim akcentem. Rytualne „by the canal” tłukące się metalicznym
echem pod dachami trybun. Najdłuższe oklaski dla van Nistelrooya, Ronaldo,
Keane i Giggsa. Ubrana na żółto drużyna Charlton dzielnie usiłująca stawić
czoła największej piłkarskiej legendzie świata. Czerwono-czarne ataki najpierw
w stronę East Stand, po przerwie na West Stand. Wszystkie bilety na sobotni
mecz z Liverpool wysprzedane. Przeciągłe „uuuu” dla van Nistelrooya przy
kornerach. Nagłe plecy i ręce sąsiadów przed oczami, kiedy Saha lewą nogą a
potem Neville prawą puszczają po ziemi długie plasowane piłki. Pomruk
zadowolenia na wieść, że Chelsea przegrała w Monaco 1:3. Matki i ojcowie z
dziećmi wychodzący z trybun na 4-5 minut przed końcem. Konni policjanci jak
skały sterczące w płynącej ludzkiej powodzi. 2.60 funta na powrotny bilet
kolejowy, najpierw do Manchester Picadilly a potem dalej, do hotelu.

Niby wszystko jest na swoim miejscu, ale kryształki magii jakoś nie chcą się
rafinować. Zamiast nich jest tylko dyskwalifikujące zainteresowanie, żałosny
spokój ducha, kompromitujące próby kategoryzacji. Magia została między wbitymi
w ziemię, postawionymi na sztorc betonowymi płytami, nadającymi gliniastej
ziemi profl trybun; na drzewnym papierze ostatnich stron w poniedziałkowych
porannych gazetach; w kratkowanych zeszytowych symulacjach rozwoju wydarzeń na
5, 4 i 3 kolejki przed końcem, zastępujących definiowane w Excelu scenariusze;
w spoconym tłumie rozlewającym wódkę z gazet, termosów i rękawów; w tekturowych
teczkach pełnych wycinków z „Przeglądu Sportowego” i „Sportu”; w
półtorejgodzinnych oczekiwaniach na wyjście obu drużyn na rozgrzewkę; w
wyczytywanych z rubryk „na zaganicznych boiskach” wzmianek, że w mieście
Manchester bramki strzelili Sammy McIlroy, Stuart Pearson i Lou Macari.

dwa cytaty z jednego kraju

[wowa44]

Wszystko zaczęło się dobrze. Ulewa, która złapała nas na autostradzie,
zniknęła; została po niej tylko intensywna zieleń łąk i parujące zagajniki. No
i wyjątkowo silny wiatr; prowadząc, co chwila kontrowałem kierownicą silniejsze
porywy. Wjeżdżaliśmy do kraju, którego samo imię było jego pochwałą. Leżał
przed nami, płaski i tajemniczy, pełen dziwnych nazw i mglistych skojarzeń.
Przemierzaliśmy go z południa na północ, w górę rzeki. Prowadząca jej prawym
brzegiem szosa była pusta i prosta.

Do miasta, które od zawsze rościło sobie pretensje do tutejszej stołeczności,
wjechaliśmy około południa. Na najważniejszym z jego sześciu rynków poszliśmy
najpierw na kawę, a dopiero potem zeszliśmy pod poświęconą kalwińską ziemię.
Tam, wśród sterowanych elektronicznie urządzeń pomiarowych, początkowo dość
trywialnie podziwialiśmy metalowe okucia i odkurzaliśmy swoją niemrawą łacinę.
Do czasu. Do czasu, gdy niespodziewanie przyszło nam odczytać:

... zacnych rodziców potomostwo
tu leży pochwycony prze gołej łakomstwo
a to przed czasem w jednym niecałym roku;
jakoż tu śmierci nie mieć dojrzałym na oku.

... Na wszelki wypadek przejechaliśmy przez most na drugą stronę rzeki, aby
dalej jechać pod prąd jej lewym brzegiem; odtąd błyszczała czasem w dole, w
płaskiej i szerokiej dolinie. Po kilkunastu minutach jazdy dotarliśmy do wsi,
gdzie obejrzeliśmy stojący na przydrożnej skarpie, zamknięty na kłódkę kościół
oraz ukryty w lesie, zamieniony na zakład dla obłąkanych dwór. Zacząłem
rozumieć, gdzie jedziemy. Znad kierownicy, kalecząc cytat, powtórzyłem z
pamięci, przywożąc te wersy z powrotem do ich rodzinnego miejsca:

Przeklinaj śmierć. Niesprawiedliwie jest nam wyznaczona.
Błagaj bogów, niech dadzą łatwe umieranie.
Kim jesteś, te trochę ambicji, pożądliwości i marzeń
nie zasługuje na karę przydługiej agonii.

Na wysokim brzegu rzeki byliśmy z żoną sami. W nagrzanym od nadchodzącego lata
powietrzu, w pełnym rozkwitających zapachów czerwcu, w ogarniętym szaleństwem
owadów zagajniku, na elegancko przyciętej gęstej trawie, wśród rozbuchanej
zieleni drzew i migającego między liśćmi słońca, stojący w samym środku parku
nowiutki, pachnący świeżym tynkiem budynek odcinał się z daleka dziwną,
nienaturalną, trupią bielą.

[peter2715626]

Trudna zagadka.
Wegry?




=====================

mordor.mds.pl/peter

[Gość: siódmy]

ha, miałem tą samą zagwozdkę, ale chyba sobie tego pucla ułożyłem. Nie napiszę
oczywiście jaki jest mój typ, ale nie wychodzą mi Węgry.

Podpowiedzi, które znalazłem w tekście:

1. samochód. Prawdopodobnie chodzi o podróż związaną z długim weekendem wokół
Bożego Ciała, a więc nie może być to kraj specjalnie odległy od Polski.

2. kraj jest płaski, a więc nizinny.

3. imię kraju jest jego pochwałą. Rebus, do tego wymagający znajomości języków.

4. pierwszy cytat jest po polsku, a więc nasi jakoś się tu zaplątali.

5. kalwińska ziemia. Mylący trop. Nie pomoże zidentyfikować kraju, ale miasto
tak. Najlepiej zabrać się za to już po ustaleniu kraju.

6. drugi cytat i jego „rodzinne miejsce”. To jest najważniejsza podpowiedź. Nie
każdy musi mieć doktorat z historii literatury, ale dostęp do wyszukiwarek ma
każdy. Ale radzę pójśc tym tropem dopiero wtedy, kiedy kombinacja punktów 1-3
nic nie da. Mi zresztą nic nie dała, wyszukiwarki owszem.

7. rzeka płynąca z północy na południe, autostrada, wieś z zamkniętym
kościołem, dziwne nazwy, sześć rynków – to wszystko jest za trudne jako punkt
wyjścia. Ale na zakończenie, w ramach szlifowania, da się zidentyfikować także
autostradę, rzekę, miasto i wieś (jeżeli to jest ta co myślę i z tym kościołem
co myślę).

[peter2715626]

Mysle, ze to miasto to Esztergom, niegdys stolica Wegier, z tradycjami
kalwinskimi. Opisywana podroz to droga z Rumunii do Polski przez Wegry. W
Budapeszcie nie zatrzymywali sie, bo juz tam byli pare razy. Droga na polnoc,
wzdluz Dunaju, w gore rzeki.

Bylem kiedys na jakiejs konferencji w Budapeszcie, ale poza hotelem i
restauracjami niewiele zobaczylem. Ale nigdy nie zapomne rewelacyjnego deseru o
nazwie Makosguba.


=====================

mordor.mds.pl/peter

pozdrowienia

[wowa44]

serdeczne pozdrowienia dla obu panów z antypodów i w ogóle dla wszystkich
(pozdrowienia tym razem z Warszawy).

Zastanawiam się na programem wakacyjnym. Z powodów finansowych skończy się
chyba nad polskim morzem.

[peter2715626]

Pozdrawiam cieplutko....

Moze podasz rozwiazanie zagadki.

To tekst Milosza, ale jaki to kraj i miasto??

Nie powinienies sie skarzyc, masz przeciez super zycie.



=====================

mordor.mds.pl/peter

[Gość: pidżej]

to ja poproszę telefon do przyjaciela albo pół na pół