Do dziewczyn po poronieniu, starających się

[cleodark]

oraz brzuchatych)

Mam do Was pytanie natury psychologicznej. Jak sobie radzicie z lękami
dotyczącymi przyszłej ciązy, obecnej po takich doświadczeniach
Ja mam straszne doły i górki, jednego dnia czuję,że moge wziąść byka za rogi
innego dnia boję się,że np. historia bedzie taka sama i wtedy strasznie się
boję.(może jakaś choroba psychiczna u mnie) Nie wiem rozwala mnie to chęć i
strach. Napiszcie coś, moze będzie to dla mnie bardziej wytłumaczalne.

[kulusuk]

cześć,
ja poroniłam w połowie sierpnia w 9/10 tc. byłam zdruzgotana. wszystko o czym
potrafiłam myśleć to kolejna ciąża i to jak najszybciej. lekarz mi to
odradzali. zaszłam niespełan trzy miesiące później. najpierw ogromna radość -
potem przerażenie - znowu miałam krwawienie i skurcze i tak cały pierwszy
trymestr. przeszłam piekło bo nie zdążyłam dojśc do siebie po pierwszym
poronieniu i tu już szykowało się następne. teraz jest ok , to już 30 tc ale
rozumiem już dlaczego radzą by przeboleć w pełni poronienie przed podjęciem
dalszych prób - potrzebna jest ogromna siła psychiczna, by się nie dać w razie
ewentualnych komplikacji. trzeba zrozumieć że dwie krechy nie są jednoznaczne
dziecku i wyrobić w sobie podejście może się uda a nie musi się udać. kobiet
jak my są tysiące a ciąza po poronieniu nie jest już takim błogim przeżyciem i
trzeba o tym pamiętać
pozdrawiam

[izutek]

mi jest strasznie ciezko... 4 kwietnia stracilam moja kropeczke w 6tc.. na
szczescie mozemy starac sie od razu, tylko ze ja sie boje.. stralismy sie w tym
cyklu i teraz jest 4dpo.. boje sie paniczni - tego ze sie uda i syt sie
powtorzy i tego ze sie nie uda i bedzie bolalo... staram sie jak moge.. ale
strachu co nie maiara.. najgorsze byly 2 pierwsze tyg...

Izutku

[cleodark]

trzymaj się mocno)

[joannach1]

ze mną jest chyba coś nie tak.Poroniłam miesiąc temu, czekam na pierwszą @ i
bardzo chcę znowu zajść w ciążę!Jak piszę o waszych lękach to sobie myślę że
może ja jestem "inna"?Owszem boję się, ale chcę i chyba chęc przewyższa swoją
siłą wszystkie obawy jak byłam w pierwszej ciąży miałam złe przeczucia,
potem niski przyrost bety, pęcherzyk zamiast zarodka itd., gdzieś w środku
czułam że się nie uda.potem chciałam rzucić pracę, załamałam się ,myślałam że
nie będę umiała żyć dalej.Ale teraz zaledwie po miesiącu czuję że jestem gotowa
i nawet nie dopuszczam do siebie myśli że się nie uda! Nie tym razem!Nie wiem
czy to normalne ale na razie jestem pełna zapału i czekam na @-oby już
przyszła.Sorry że tak długo, ale wydało mi się to istotne.Pozdrawaim was
cieplutko.Asia

[cleodark]

dodałaś otuchy i optymizmu
Życzę owocnych starań))

[zuzia36]

ja mam dokładnie tak samo!!!!!!!!!!!!! wiem że czasem tak bywa, że dzidziuś
musiał byc chory - pogodziłam się z tym. Najgorsze dla mnie jest to czekanie.
Gdybym mogła odrazu po @ zacząc się starać byłoby owiele lepiej. Ale staram
sobie wmawiać, że 3 miesiące to niedużo, że ten czas leci tak szybko i że
jeszcze tylko wyjedziemy gdzieś na wakacje i już będziemy mogli starać się...
ale to i tak wydaje mi się długo. Ja chcę byc znowu w ciąży i wierze że będzie
wszystko OK (choć jestem nastawiona na leżenie w szpitalu)

[connie1]

Rozumiem Cie w pelni...Mija polowa mojej "karencji", im bliżej lata tym
bardziej sie boje...
Poronilam w 11 tyg( a własciwie byla to ciąza obumarla) bez zadnych objawow
przepowiadających...zero plamień , normalne objawy ciązy
i jeszcze mam dylemat "pracowy"
Uff...

[asiulka1976]

Moja ciaza zakonczyla sie w 11tyg jej trwania rok temu, na poczatku maialm
zakaz przez 3 miesiace (jak dlugo one trwaly) bardzo szybko chcialam zajsc w
ciaze, tylko o niej myslalam a teraz jest strach, najpierw dlaczego juz minal
rok a ja jeszcze w ciazy nie jestem a dwa strach co to bedzie ile tych postow
ostatnio smutnych i strach, boje sie zrobic testu ale nie ze bedzie jedna
krecha a dwie!! Ale wiem ze jak juz beda dwie to bede musiala być silna nie dla
siebie dla niego lub jej ))

[bach28]

Ja mam za sobą dwie ciąże jedna szczęsliwa mój synek ma 3 latka i druga
nieszczęsliwa zakończona zabiegiem w grudniu (ciąża martwa 8tydz.) Od tego
momentu minęło 4 cykle (uwierzcie że nawet nie wiedziałam kiedy), w tym
miesiącu zaczęliśmy starania i ... wczoraj minął termin mojej mieś. a tu cisza.
Zrobiłam dziś test ciążowy i wyszła niestety jedna kreska. Mam nadzieję że jest
po prostu jeszcze za wczesnie jak sądzicie?

[izutek]

ja tez juz 2 tyg po stracie myslalam, ze juz - juz chce sie starc i walczyc!
chcialam jak najszybciej.. teraz sie staramy (jestem 4dpo) i ja sie boje
rozczarowania.. nie tego, ze beda II, ale tego, ze bedzie tylko jedna krecha
strasznie mi ciezko.. bo kolejne rozczarowanie teraz, to nie najlepszy moment..

[ivonne76]

Witam
Ja też mam podobna sytuację do Twojej. W grudniu 2004 roku straciłam synka w 21
TC, to juz był półmetek ciązy a tu taka tragedia. Rodziałm synka 14,5 godziny.
Nosiłam go 10 dni martwego w sobie nie mając żadnych ale to żadnych objawów. I
gdyby nie zwykła co miesięczna wizyta u lekarza pewnie bym dalej nie wiedziała,
ze mam w sobie martwe dziecko. Wyszłam ze szpitala w wigilię, więc nie musze
wam pisac jakie miałam święta. Moje pierwsze starania były teraz w kwietniu -
dostalismy po wszystkich badaniach zielone światło. Ale niestety sie nie
powiodły - dzis dostałam @. Ale juz myślę o majowych staraniach. No cóż,
widocznie to jeszcze nie była odpowiednia pora. Obawy będę mieć zawsze i to nie
do 3 miesiąca ale już do 5. Grunt to w miarę szybko dojść do siebie
psychicznie. Tu na forum, można naprawdę szybko się dźwignąć. dziewczyny są
cudowne.
Pozdrawiam Was wszystkie starajace się - na nas też przyjdzie kolej. Nowy cykl
= nowa szansa.

[bach28]

[bach28]

podziwiam Cie tutaj na forum jest łatwiej,w normalnym światku mam wrażenie że
ludzie nie rozumieją tak do końca tego co my odczuwamy.
Ja mam dalej nadzieję że brak mieś oznacza ciąże odganiam wszystkie inne
ewentualności
Dobrej nocy

Do Cleodark

[babula2004]

Droga Cleodark
rozumiem twoje lęki po poronieniiu a przed następną ciążą. Ja poroniłam 11 miesięcy temu, lekarze radzili czekać pół roku ze staraniami i rozumiem teraz już dlaczego. Mimo że nigdy nie pogodzę się z tym co się stało, to jednak jakoś doszłam do siebie. Staraliśmy się 5 miesięcy i teraz właśnie się udało. Jestem w ciąży ale to dopiero początek i nawet nie wiesz jak bardzo się boję, żęby sytuacja się nie powtórzyła. Muszę jednak panować nad tym lękiem, bo przecież psychika ma tu duże znaczenie. Na szcęście lekarka zrozumiała moje obawy i od razu dostałam zwolnienie, luteinę osłonowo mimo że na razei czuję sie b. dobrze i nic się dzieje. Mimo wszystko trzeba mieć nadzieję i wierzę, że pokonasz strach. Powodzenia.

ja też chce już ....

[agabilinska2]

ja straciłam Juleczke 20/IV i jest mi baaaardzo ciężko, ale pomimo wszystko nie
poddaje się i o niczym tak bardzo nie marzę jak o tym aby zajść znowu w ciążę!
musze odczekać az 3 misiące ... dlaczego tak dłuuuugo?
wiem, ze to by mi od razu pomogło... moje maleństwo miało zaledwie 3 tygodnie,
a ja zdążyłam je pokochać z całego serca.... w głowie mam 10 000 pytań:
dlaczego ja? co takiego zrobilam, czy na to zasłużylam? nie widze w tym żadnego
sensu... ale dosyć musze sie pozbierać i żyć na nowo inaczej , zmieniona i
znowu starsza, ktos coś ukradł zabrał na zawsze i zabił kolejne dobro we mnie..

do Babuli

[cleodark]

Dziękuję Ci

i wszystkim Wam, które się wpisałyscie

[bluebebe]

bardzo balam sie drugiej ciazy. Wiec jak test wyszedl pozytywny to sie nic nie
ucieszylam tylko postanowilam zapomniec i poczekac do 6 tyg, czyli do tego
terminu, kiedy stracilam pierwsza ciaze. Jak minal ten dzien to pomyslalam, ze
teraz juz bedzie dobrze. To oczywiscie bylo irracjonalne, ale martwieniem sie
nic nie wskóram. I tak co ma byc to bedzie. Poza tym strach towarzyszy nam w
zyciu i jest czyms zupelnie normalnym. Mozna po poronieniu zupelnie zdrowo
podejsc do drugiej ciazy (jak ja) albo fiksowac bez powodu o zdrowie i zycie
dziecka nie majac wczesniejszych zlych doswiadczen. O ile te obawy nie
zatruwaja nam zycia to sa ok i mamy do nich prawo.

[slonko81]

Ja też chciałabym już starać się o maluszka.Urodziłam jak Ivonne w 21
tygodniu,tylko,że ja miesiąc temu.Mam w sobie dużo siły i optymizmu i wierzę,że
musi się udać.Planuję starania na sierpień.Czas pokaże,że będzie.Tylko nie
myślcie,że nie mam dołów.Mam.Czasami straszne,ale będzie dobrze.Musi.

[pszczolaasia]

witam miłe koleżanki
ja poroniłam ciąże w około 6tc w lutym 2005. obyło się bez zabiegu, lekarz
kazał miesiąc odpocząć i robic badania. okazało się, że jestem zdrowa.
dostaliśmy zielone światło... do działań przystąpilismy z entuzjamem i
szałem... chciałam byc już, teraz... znowu w ciąży....czuć się
cudownie...pieknie...bosko) po intensywnych staraniach nagle przyszedł
lęk...zaczęłam się bać...zaczęły boleć mnie piersi tak jak wtedy, to był jakiś
tydzień po owu...jakoś tak wiedziałam i nie wiedziałam... ale
wiedziałam....wiecie o co chodzi....w każdym razie bałam się przeraźliwie
wyniku pozytywnego.. bałam się, że znów się będę bać, że znowu się źle skończy,
że na pewno będę się bać....
no i przyszedł ten dzień, zrobiłam test... wyszedł pozytywny.... lęk pzostał do
tego dnia w ktorym poprzednio poroniłam... teraz jakoś tak wiem, że będzie
dobrze... lekarz dał mi l4 i duphaston, czuję się baaaaardzo dobrze,
fizycznie...psychicznie muszę się czuć dobrze dla mojej "kropki" ))) i będę
się czuć))) pozdrawiam serdecznie))

[lidek0]

Będziesz spokojniej podchodzić do kolejnych starań jeżlei zrobisz badania i być
może znajdziesz przyczynę.

[annam21]

przyczyna,to jest wlasnie ten problem. Zadko sie ja poznaje, ja pierwsza ciaze
poronilam w zeszlym raoku we wrzesniu,gdy zaszlam w druga jak wy myslalam ze
jak minaly 6 tygodni i ciaza rosnie,to jest inna od tamtej poronionej,ale tez
sie balam,i poronilam w 9ß10 tygodniu.Nie wiem czy ktos z was uwierzy w to co
na pisze ,ale obojetnie: swoja druga ciaze,trzymalam przy zyciu do 10 tygodnia
sila woli,(jak psychiczna,codziennie modlilam sie,biegalam do kosciola i
godzinami mowilam do fasolki zeby rosla,ze ja juz kochamy itp. i nagle stal sie
coz(ciaze wczesniej nie dobrze sie rozwijala),wszystko idealnie sie naa
prostowalo lekarz pozwolil mi wrocic do niemiec(to bylo w polsce,ja mieszkam w
niemczech) dojechalam minelo kilka dni ciaza obumaral-bez objawowo,byl to 20
luty.dzis za miesiac zaczynam sie starac,i wieie nie wiem co mi jest ale
wlasnie to uczucie ,ze chcem juz probowac,zadko mysle o tamtych nie
powodzeniach,i czuje ze bedzie dobrze,ale to takie glupie ucucie-glupie-ale
ogrimne,i sadze ze dobre. Moja rada,to nie myslec ,nie rozstrzacac,skupiac sie
na tym i teraz i na przyszlosci!!!! Napewno znacie taka rymowanke dziecieca "co
bbylo ,a nie jest ,nie pisze sie w rejestr"hihi.noski do gory!!!

[lidek0]

żadko poznaje się ją bo lekarze jej wcale nie szukają. Czy u Ciebie po
pierwszym niepowodzeniu lekarze zlecili badania, żeby ją znależć
np.tokspolazmoza, cytomegalia, chlamydia czy hormony?

[lorunia]

czemu nic nie piszecie? Ja myślałam, że tu pisałam ale nie to teraz to robię.
Już sama nie wiem czy się starać o dzidziusia, teraz czy zaczekać. Teraz
podchodzę do tego, że jak Bóg da to tak będzie.

Już się poprawiam:)

[cleodark]

Lorunia,
Byłam u gina , zrobił USG i okazało się, że endo kiepskie, brak owu, pęcherzyka
więc ten miesiąc to klapa, może następny
Nie daj się

nie szukaja

[annam21]

wlasnie lekarze nie szukaja-niestety,po piewrszym poronieniu nie dostalam
skierowania na rzado badani-na nic.po drugim te podstawowe,toxo,wymazy,hormony,
wymosilam imunologie, skierownie na genetyke,a nasionka zrobie prywatnie,bo to
podobno kwestia 100 zl. To jest okropne ze str.lekarzy.Prosilam lekarza o
genetyke,a on mi powiedzial, te to badanie to poczwartym poronieniu, ja bylam
wtedy z mama tak sie wkuzyla,ze powiedziala,zeby sobie wsadzil mmalego w drzwi
i przytrzasnal,a potem zastanowil sie czy chce tak jeszcze cztery razy,czy
wolal by temu zapobiec,i odrazu dostalam skierowanie.hihi! ale i tak o wielu
badaniach dowiedzialam sie z forum, o badaniu nasienia np.

[sabi35]

A co ci pomoże badanie genetyczne? Przecież tego i tak się nie da wyleczyć.