nędza-ubóstwo-minimum-bariery

[akacjax]

Czytam wątki na forum i mam taką ogólna myśl, że istnieją sytuacje, o których
można powiedzieć, że żyje się w nędzy (ale takich tu nie ma, bo dostęp do
netu-wg mnie w tej kategorii nie istnieje-bo gdzie można mieć darmowy net? W
pracy-czyli praca jest-to też nie ta kategoria itp.), albo w ubóstwie, albo na
poziomie minimum. (albo oczywiście na wyższym)
Ubóstwo może być czasowe-taka przejściowa sytuacja, choć każdy jego dzień jest
uciążliwy.
Można żyć na poziomie swojego własnego minimum. Miłe to nie jest, ale ...
Każdy chciałby żyć w dostatku, każdy chciałby żyć łatwiej. Tylko może to nam
dana jest ta bariera, za którą nie wyjdziemy niezależnie ile porad przeczytamy?
Być może bariera jest w naszej mentalności. Uznajemy, że coś ma być tak, a nie
inaczej, bo niemożliwe by działało.
A jednak czasem warto zmienić perspektywę swojego patrzenia, by znaleźć nowe
spojrzenie, nowe sposoby itp.
Ja dzięki temu forum na wiele spraw patrzę inaczej, ale do tego przyczyniła
się też moja osobista zmiana widzenia siebie, swoich możliwości. Finanse są
tylko jednym z aspektów. Nie mogłabym rozwiązać problemów zostając w tym samym
poziomie umysłu, na którym byłam, gdy problemy powstały.
Macie podobne obserwacje? Czy inne?

[naturella]

Nie wychodzę z założenia, że oszczędzanie jest kluczem do sukcesu
finansowego. Pewnych rzeczy, np. małych zarobków, się nie
przeskoczy, nawet najbardziej racjonalnym budżetowaniem. Tym kluczem
są zarobki. Pracuję od 13 lat, od pierwszego roku studiów. Zawsze w
zawodzie, zbierając punkty w CV. Mam bogate doświadczenie zawodowe,
i w korporacji, i w administracji rządowej i samorządowej, w
redakcjach itp. Zarabiałam kiedyś dużo, jak na ówczesne realia i
finansowo było mi super, stać mnie było może nie na wszystko, ale na
bardzo wiele, na pewno na dostatnie życie. Niestety, sytuacja na
rynku pracy się zmieniła. W korporacjach likwidują działy promocji,
marketingu i PR, masowo zwalnia się ludzi, w mojej byłej formie
zwolniona 250 osób. W ucieczce przed kryzysem zatrudniłam się w
administracji, gdzie zarabiam mniej, niż 7 lat temu w korporacji. I
to nie kwestia barier, czasami, ale realiów. Nie przeskoczymy
pewnych spraw na rynku pracy niestety. Ale inną sprawą są
indywidualne predyspozycje, faktycznie, cięzko jest niekiedy
przeskoczyć jakieś swoje przekonania, czy opory. Np. ani ja, ani mój
mąż, nie jesteśmy zdolni do poniesienia ryzyka związanego z własną
działalnością, w związku z czym jesteśmy zależni od sytuacji na
rynku pracy.

[sibeliuss]

Bywam podły, bo ja patrzę na problem ubóstwa poprzez przyczyny tego
stanu rzeczy. W polskich warunkach przy odrobinie chęci mozna jakoś
przeżyć. Niestety nędzy często towarzyszy albo alkohol, albo
niezaradność i wielodzietność. Albo też wszystko po trochu.
Zaraz mnie zakraczecie, ale jak jestem biedny to nie płodzę
kolejnych dzieci, bo guma jest tańsza niż późniejsze utrzymanie
małej drużyny piłkarskiej.
Dlatego też uważam, że pomoc socjalna to powinno być pomaganie w
znalezieniu lepiej płatnej pracy, przymusowym odwyku, a nie dawaniu
do ręki środków materialnych (chyba że z darów) lub gotówki.

[akacjax]

Sytuacji finansowej nie da się wg mnie przewidzieć do końca, czy całkiem jej
zapobiec(generalnie- na pewno istnieje grupa osób, których tylko własna totalna
głupota ściągnie na finansowe dno).
Zobaczymy co będzie z tymi, którzy nawet bez dzieci, a maja wielkie kredyty
hipoteczne, stracą pracę lub będą zarabiać mniej, niż gdy brali kredyt.
Na tym forum skupiamy się na piszących tu, nie ma sensu teoretyzować, co by było
gdyby ...a poza tym dla jasności-coś takiego jak przymusowy odwyk nie istnieje-w
sensie-nie leczy z alkoholizmu.

[only_marcopol]

akacjax napisała:

>.a poza tym dla jasności-coś takiego jak przymusowy odwyk nie istnieje-
> w
> sensie-nie leczy z alkoholizmu.

nie w sensie ze nie leczy on nie istnieje w ogóle - nie można kogoś zmusic do
leczenia chyba ze ta osoba jest ubezwłasnowolniona

[megg76]

To oczywista, oczywistość, ale ważniejsze jest to co było w poście powyżej. Tzn.
Prawo, może się zmienić i kogoś pod przymusem oddać na leczenie, ale nic z niego
nie wyniknie, do momentu kiedy ten ktoś nie będzie chciał się leczyć. Można
człowieka odtruć i porozmawiać, ale wiem, że to niewiele da.

[iza1973]

wiesz co, tylko może sie okazać, że ludzie ktorzy "zainwestują" w wychowanie i
wykształcenie np 4 dzieci, nawet w skromnych warunkach, na stare lata lepiej
wyjdą niż Ci, którzy z dzieci zrezygnowali wogóle, bo ich nie stać, albo mieli
tylko jedno wychuchane (sory ale kompletnie nie wiem jak to sie pisze) dziecko.
z jednej strony masz rację, że nędzy często towarzyszy i alkohol, i
niezaradność. ale do tego dodałabym - uwarunkowania środowiskowe. inne warunki
do rozwoju będzie mial dzieciak z ubogiej rodziny mieszkający na ursynowie (bo w
szkole po prostu lepsza kadra, i jest szansa na pedagoga, świetlicę, MOPS, itp).
chociażby szkola zglosi dzieciaka że pomoc wolontariusza przy odrabianiu lekcji
sie przyda. a kompletnie inne warunki bedzie mial taki sam dzieciak na
warszawskiej pradze - jak np trafi do szkoly w okolicach stalowej - w domu sie
nim nie zajmą, ale w szkole tez nie, bo tam jest duzo slabsza kadra, a
dziaciaków chowajacych sie na ulicy jest na pęczki, i na te dzieciaki wszyscy
machają ręką, i oni żyją w takim getcie z którego wyrwać się można, ale naprawde
malo komu sie to udaje. i lądują w slabych zawodówkach, poprawczakach, w
międzyczasie bezrozumnie się rozmnażają. to co piszę, to nie są jakies
teoretyczne rozwazania - zaliczylam i mieszkanie w "trojkacie bermudzkim" na
pradze, zaliczylam powisle, a potem mialam okazje obserwować jak wyglada
wspracie dzieciaków z trudnych rodzin na ursynowie. to są naprawde rózne światy,
pomimo tego że i tu i tu jest alkohol, niedostosowanie, i co by nie powiedzieć -
prymityw czasem. nie zrozumcie mnie, ze ursynów to jest Bóg wie co, raczej
chciałam zwrócić uwagę na beznadziejną sytuację dzieciaków z takiej kowelskiej,
szwedzkiej, stalowej.

[sibeliuss]

Uogólniasz stereotypowo, bo ja pracuję na Nowej Pradze, a ze mną
masa wykształconych ludzi stąd

[iza1973]

absolutnie nie uogólniam. mam pytanie, do których szkół konkretnie wysłali swoje
dzieci? bo jak są tak przywiązani do Pragi, to oczywiście wysłali dzieci do
rejonowych podstawówek i gimnazjów? możesz podaś konkretne liczby i procenty,
odnośnie tych wykształconych ludzi z Nowej Pragi?

[sibeliuss]

A możesz przestać być wyliczalnie upierdliwa, bo doskonale wiesz, że
ja nie jestem pracownikiem Urzędu Dzielnicy Warszawa Praga Północ i
nie podam Ci danych statystycznych. Może napisz gdzie Ty przebyłaś
edukację.

[iza1973]

wiesz co, bo to jest tak teoretycznie zajebiście fajnie twierdzić, że praga się
zmienia, i jest modna, i jest cool. ale jak konkretnie spytasz, kto wysyła
dzieci na miejscu do rejonowej szkoły, to jakoś odważnych brakuje.

[iza1973]

a może zanim mnie zaczniesz przepytywać gdzie odbywałam edukację, może sam się
uczciwie przedstawisz?

[anula36]

podstawowki sa i tak rejonowe. wybor szkoly mozna zaczac od gimnazjum- wiadomo ze do renomowanych/prywatnych trafia intelektualnie lepsi i finansowo zabezpieczni- tak bylo jest i bedzie - chyba ze jakiemus geniuszowi uda sie uzyslac stypendium- niektore szkoly takie zapewniaja.

[iza1973]

podstawówki są niekoniecznie rejonowe. wszystko zależy od Twojej determinacji.

[iza1973]

to na co chciałam zwrócić uwagę - czym innym jest najgorsze gimnazjum na
Ursynowie, od rejonowego gimnazjum na Pradze. tak samo z podstawówką. bo o
prostu jest inna kadra, inne wymagania, inna kultura. Wiadomo że NIEKTÓRZY
rodzice staną na głowie, żeby ich dziecko, i to z Pragi i to z Ursynowa,
chodziło do gimnazjum np u Żmichowskiej, ale to jest ułamek populacji. Uważam,
że zdecydowana większość nie ma żadnych szans wyrwać się ze swojego środowiska.

[akacjax]

Trudniejsze od wyrwania się ze środowiska jest wyrwanie się ze swoich osobistych
ograniczeń, czyli ze swojej mentalności.
Bardzo dużo można osiągnąć i wcale do tego nie trzeba mieć skończonych
elitarnych studiów.
Przede wszystkim trzeba wierzyć w siebie, w swój cel itd.

[aktos1976]

Witam, jestem tu nowa. Jeśli pozwolicie, chętnie się przyłączę do
dyskusji, zwłaszcza, że od pewengo czasu forum intensywnie
podczytuję
Wątek Akacji bardzo mnie zainteresował, bo sama często zastanawiam
się nad tym, czy bieda/ubóstwo to stan obiektywny, czy raczej stan
umysłu. I myślę, że jeśli wykluczymy takie sytuacje życiowe, jak
poważna choroba w rodzinie, utrata możliwości zarobkowania, jakieś
wypadki losowe, to generalnie bieda jest jednak efektem pewnego
określonego nastawienia do życia, stosunku do pieniędzy, mentalności
innymi słowy. Tak wynika z moich obserwacji. To najczęściej
kwestia braku zaradności, lenistwa, także roszczeniowa postawa, jaką
wiele "biednych" osób jednak prezentuje w myśl zasady, że skoro
inni "mają" to powinni się z "biednymi" podzielić. W bliskim
otoczeniu mam osobę, która ma nie najniższy dochód, naprawdę
niewielkie opłaty i stale brakuje jej na podstawowe potrzeby, na
ogrzanie mieszkania i żywność. Ta starsza obecnie kobieta przez
całe życie - jak sama potwierdza - była jednakowo "biedna", nigdy na
nic jej nie starczało, ale na przykład nigdy nie poda na stół
własnoręcznie upieczonego ciasta - zawsze kupuje w cukierni,
bo "brzydzi się mąką" (cyt.). Dla mnie to niepojęte, absolutnie
niezrozumiałe. I nie czuję się zobowiązana, by takiej osobie
pomóc. Bo uważam, że jest "biedna" na własne życzenie. Co o tym
myślicie?

[akacjax]

> całe życie - jak sama potwierdza - była jednakowo "biedna", nigdy na
> nic jej nie starczało, ale na przykład nigdy nie poda na stół
> własnoręcznie upieczonego ciasta - zawsze kupuje w cukierni,
> bo "brzydzi się mąką" (cyt.).

Skoro ja stać na kupowanie ciast-to to ubóstwo raczej pozorne
Jednak są osoby, które naprawdę mają więcej niż na nędzę, ale mniej niż na
minimum i do tego mają pewne predyspozycje do tkwienia w tej sytuacji.
Jak je odkryć, jak usunąć?

[iza1973]

no właśnie mnie zastanawia, co determinuje to skazanie na trwanie w nędzy. jeśli
się dookoła siebie rozejrzymy, to zobaczymy zarówno osoby które "wzięły byka za
rogi" i jakoś sobie poradziły oraz takie które się oglądają, kto za nich ich
problemy rozwiąże. ja mam w swojej rodzinie prababkę, która jak było ciężko, to
i chleb piekła, i chodziła codziennie na targ żeby coś tanio kupić i potem
ugotować dla męża i czwórki dzieci. było tanio i skromnie, mięso tylko od
święta, ale nikt głodny nie chodził. a Babcia do dziś wspomina domowy chleb
posypany cukrem, żurek na dutkach i inne specjały ale była też inna prababka,
która jak się zrobiło ciężko, to kompletnie sobie nie poradziła, i oglądała się
na innych, że pomogą jej, i zatroszczą się o jej dzieci. teraz też tak z ludźmi
jest, i nie do końca wiem skąd to się bierze. generalnie pewno bierzemy przykład
z naszego otoczenia i dobry i zły

[aktos1976]

Mnie się wydaje, że najwięcej zależy od wychowania, od tego, jaki
wzorzec zachowania w trudnej sytuacji zostanie nam wpojony jeszcze w
dzieciństwie. Zasadniczo są dwie możliwe postawy - opisane przez
Izę. W mojej rodzinie panowało przekonanie, że biedy nalezy się
wstydzić, że nalezy się z niej pracowitością i zaradnością za
wszelką cenę wydobywać i nigdy innych nie epatować swoją trudną
sytuacją. W swoim dorosłym życiu miałam różnie. Teraz powodzi nam
się całkiem przyzwoicie, ale bywało bardzo ciężko. Zaciskaliśmy
zęby i jeszcze pomagaliśmy rodzicom, którzy w tym samym czasie też
mieli sporo kłopotów. Ale u mnie w rodzinie był właśnie taki
przekaz: obie babcie miały ciężkie życie, jedna wcześnie została
wdową z czworgiem dzieci, miała tylko podstawowe wykształcenie, ale
te dzieci nigdy nie były głodne, obdarte, miały normalne dzieciństwo
z książkami i prezentami pod choinkę. Dla mnie to był wzór.
Dlatego taki opór budzi we mnie postawa, o której wyżej pisałam.
Jednak z tego, że nigdy nie narzekamy na brak pięniedzy (także
wtedy, gdy ich naprawdę nie mieliśmy) wynika postrzeganie nas przez
etatowych narzekaczy i nieudaczników jako "bogaczy". To bywa
zabawne, ale tylko do czasu.

[aktos1976]

Jeśli jednak kogoś "stać" na takie zakupy przez kilka dni w
miesiącu, a potem wyciąga ręce po pomoc i gra na uczuciach innych
mówiąc, że ma nieogrzewane mieszkanie, to jednak jest to cokolwiek
niezrozumiałe
Ja nie znam nikogo NAPRAWDĘ biednego. Gdybym jednak kogoś takiego
znała, to wydaje mi się, że należałoby się skupić na pomocy
niebezpośredniej - pomóc w znalezieniu (dodatkowego) źródła
dochodów, zwrócić uwagę na racjonalizację wydatków, no i przede
wszystkim skupić się na dzieciach, na ich edukacji, żeby nie
powielały błędów rodziców.
Bariery, jakie człowiek sam sobie wytwarza chyba rzeczywiście są
natrudniejszą przeszkodą. Każdy ma jakieś wyobrażenie na temat np.
tego, jaką pracę może wykonywać, czasem te wyobrażenia pozostają w
jaskrawej sprzeczności z rzeczywistością, ale dany delikwent nie
chce przyjąć do wiadomości, że mógłby dajmy na to sprzątać i mieć
jakiś dochód, bo to poniżej jego godności.
I jeszcze podstawowe zagadnienie: czy ten hipotetyczny ktoś chce
pomocy? Sensownej pomocy, a nie tylko zapomogi/ zasiłku itp.